Maandelijks archief: februari 2014

artikelen: training: sportpsychologie deel 2 – zelfvertrouwen

**artikelen: training: sportpsychologie deel 2 – zelfvertrouwen**

Het eerste artikel ging over focus in de sport, dit tweede deel gaat over zelfvertrouwen.

Sportpsychologie kan helpen om zelfvertrouwen te krijgen. Je kan dan nog zoveel talent hebben, snel of sterk zijn, als je geen vertrouwen hebt in jouw eigen kunnen, dan zou het wel eens moeilijk kunnen zijn om jouw eigen doelen te bereiken. Werken aan zelf vertrouwen, net zoals je zou doen om te verbeteren in het lopen (of een andere sport) helpt daadwerkelijk om beter te worden en je ook lekkerder te voelen. Voor tips en trucs lees verder

13.02.2014 – parcoursverkenning: beadnell/seahouses/beadnell – 11 km

13.02.2014 – parcoursverkenning: beadnell/seahouses/beadnell – 11 km

Er zijn nog twee stukken van de ultra die ik nog niet gelopen heb. Een stukje van Beadnell naar Seahouses dat ik alleen over de weg liep (zo ook afgelopen zondag tijdens de lange loop) en het begin van Alnwick naar Alnmouth ongeveer. Die laatste route zal ik in een keer lopen, waarbij ik me laat ophalen door de taxi en weer terugloop naar de auto. Anders moet ik twee rondjes besteden aan het verkennen van het parcours en daar heb ik geen zin in. Ik wil nog een paar bijzondere loopjes doen, en daar heb ik dus nog tijd voor nodig, want zo lang heb ik niet meer!

Maar vandaag dus maar het stukje beadnell naar seahouses en weer terug. Er staat namelijk een keiharde wind, en mijn rondje in de Cheviots naar een uitzichtspunt in de heuvels heeft een klim van 64 meter naar 450 meter dus dat leek me niet zo’n goed idee met deze wind. Ik was eigenlijk wel benieuwd, want dit stukje mis ik bij mijn visualisatie oefeningen. Ik neem daar de route ongeveer zoals ik denk dat het loopt, maar dat bleek dus niet te kloppen. Eigenlijk was het wel een leuke ronde en weer vol verrassingen.

Eerst maar eens op pad. Omdat ik geen zin heb om in Seahouses te starten (geen idee waarom niet), rij ik eerst naar Beadnell. Daar ken ik het goed want ik startte daar al veel vaker maar liep dan meestal naar Low Newton. Daar zal ik nu op de ultra ook vandaan komen. Dat stukje deed ik al. Nu dus weer terug over het strand. Eerst even een kiekje maken in Beadnell zelf met de bootjes en de ruine. Altijd leuk. Daarna loop ik aanvankelijk verkeerd maar ik zie al snel dat de route even over de weg zal lopen naar de strandopgang.

klik voor groot



Dat loopt dus wel even makkelijk zo een klein stukje. Na strand is dat nooit weg natuurlijk. De wind waait behoorlijk maar ik heb nu zijwind en zal pas op de terugweg de wind tegen hebben denk ik.

Al snel zie ik het paadje dat ik moet hebben om weer op het strand te komen. Daar loop ik dus straks niet langs!

klik voor groot


Het is eigenlijk prachtig mooi weer met een vriendelijk zonnetje. Ik bof enorm en die wind is gewoon een goede oefening. Ik heb mijn bril op tegen het zand dus er kan me niets gebeuren. Ik hoef vandaag ook geen lange afstand te lopen of tempo te maken. Allemaal al gedaan deze week en zaterdag staat er weer een lastige op het programma. Rustig aan dus maar en eens goed voelen hoe mijn lichaam aanvoelt na de belasting. Op een stuk strand liggen grote maar ronde stenen. Het loopt niet heel vervelend maar het is gewoon goed opletten waar ik mijn voeten neerzet. Het water is al een beetje hoog, maar het srand zelf is eigenlijk prima beloopbaar en is ook tamelijk vlak. Ik liep hier al eens eerder, maar keerde toen om bij de rare diepe waterarm bij de golfbaan aan het einde. Daar zou ik dus nu overheen moeten maar met dit hoge water vrees ik dat ik dat nu maar niet ga doen. Eerst maar eens het strand verder aflopen.

Al snel komen we inderdaad bij de waterarm aan het einde van het strand. Het water kolkt voor mijn voeten en ik kan niet zien hoe diep het eigenlijk is. Ik tuur op de kaart. Ja ik zou er echt overheen moeten. Dat is op zich prima, maar ik zie werkelijk niet waar ik dan aan de andere kant heen moet. Waar is dan het pad aan de overkant? ik heb geen zin om voor jan doedel door dat stromende water te waden. Best tijdens de ultra maar niet voor niks nu. Ik tuur en tuur maar zie het echt niet. Er komen twee mensen aan die gehopt hadden dat ik de weg wel wist. Nou nee dus. Ik besluit dus uiteindelijk toch maar een paadje te nemen langs de duinrand terug naar de weg, een langs de weg te lopen en vanaf daar eens vanaf de andere kant te gaan kijken wat de bedoeling is en waar het pad is.

klik voor groot


Ik loop dus een stukje over de golfbaan (daar is gewoon een pad) en kom uit op het punt waar ik bijna bij het punt ben waar ik uit had moeten komen. Ik denk aanvankelijk dat ik hier ook weer van het strand af moet, maar als ik nog eens goed kijk, blijk ik toch nog een stuk langs de rotsen te moeten en ergens verder pas van het strand af. Terwijl ik op de kaart sta te kijken, is een echtpaar bezig om de hond te aaien en te bewonderen. Geen oog meer voor hun eigen kaart of wandeling maar alleen voor de hond. We raken aan de praat en bespreken de route en waar het pad nou loopt. Door het hoge water is er geen strand mee en zien we alleen wat platte rotsen. De vrouw loopt door terwijl de man en ik blijven praten over de hond en over de route. Uiteindelijk zien we dat de vrouw over de rotsen is gelopen en zwaait. Daar is blijkbaar het pad! Samen gaan we dus maar de rotsen op, op weg naar het pad. Daarna over een paadje dat uiteindelijk uitkomt op de golfbaan. Dat loopt prima en ik neem afscheid van het echtpaar want ik zal toch weer verder moeten natuurlijk!

klik voor groot

Ik kijk verwonderd dat ik hier uit kom, want hier ben ik dus nog nooit geweest. Grappig, ik zal straks inderdaad bij het haventje van Seahouses uitkomen. Dat komt steeds dichterbij en ook de Farne eilanden zie ik in de verte liggen.

klik voor groot

Het loopt prima en ik weet nu ook waar ik uit zal komen. Bamburgh Castle laat zich al zien dus dat is een mooi punt straks op de ultra. Maar vanaf hier kan ik straks de weg dromen en dit stuk kan ik dus nu ook mooi visualiseren. Na de golfbaan even achter een rijtje huizen langs over een prima paadje, en dan kom ik op de weg naar de haven. Dat loopt lekker even naar beneden op verharde ondergrond.

klik voor groot

Vanaf de haven eventjes omhoog naar de grotere weg langs de reddingsboten en dan rechtsaf en daarna het strand weer op. Ik ben net aan het kijken naar de route als ik weer iemand tegenkom die ik normaal op het strand zie. Ik kan natuurlijk niet doorlopen en spreek even met de oude vrouw. Grappig wel dat ik eigenlijk al zoveel mensen ken.

Ik neem weer afscheid en besluit nu terug te keren naar Beadnell. Het kleine stukje over het strand naar Monkshouse nog en dan bij de rotsen linksaf de duinen in, naar de boerderij met het hek dat niet opengaat en daarna linksaf de velden in…. Dat kan ik wel dromen nu dus dat hoef ik niet nog een keer te doen. Eerst nu terug en ik besluit gewoon langs de weg te lopen, terug naar beadnell.

Het gaat lekker, en voordat ik er erg in heb ben ik Seahouses alweer uit en ben ik alweer halverwege Beadnell. Geen idee of de wind gedraaid is, maar ik heb helemaal geen tegenwind maar een soort halve wind in de rug volgens mij. In ieder geval loopt het lekker. Ineens stopt er een auto even voor me uit. Aangezien het pad aan de linkerkant van de weg loopt, staat de man dus gewoon tegen het verkeer in ineens stil op de weg. Ik ben verrast maar de man begint een heel verhaal over de… jawel de hond. Hij had ook een wire haired Vizsla en waar deze vandaan kwam, en hoe mooi ze was etc etc. Of hij een foto mocht maken etc. Ik moet er wel om lachen. Er is altijd wel wat met die hond, mensen spreken me hier altijd aan maar dit is wel bar dat iemand dus echt van de weg komt om er iets over te zeggen. Het is wel leuk en na even gepraat te hebben vervolg ik mijn weg maar weer, op weg naar Beadnell.

Dat gaat op rolletjes en al snel zijn we bij de parkeerplaats. Ik besluit nog even richting de duinen te lopen om te kijken of woef nog moet plassen en als ik terugkom…..staat daar de auto weer van de man die woef zo leuk vond onderweg. Nee hij volgde me niet, hij moest echt even aan het werk op de camping. Dat geloof ik graag want hij reed immers de kant van seahouses op. En weer gaat het gesprek over de hond en moet woef poseren voor een foto. Ik ben blij dat ik bij de auto ben want ik heb het inmiddels wel koud gekregen.

Het was een leuke ronde, vol met gekke dingen. In ieder geval wederom een nieuwe route. Dat is altijd leuk. Nu nog het eerste stukje van de route lopen en de hele route is compleet. Ik zal dan een overzichtje maken van de foto’s van de route. Hoef ik tenminste ook geen foto’s te maken onderweg straks!

Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 6 graden – zonnig, veel wind

februari 115 km – 2014 totaal 345 km

11.02.2014 – seahouses countryroads – 7 km

**11.02.2014 – seahouses countryroads – 7 km**

Vandaag een korter rondje na de 51,5 km van eergisteren. Alles voelt prima, ik heb niet eens spierpijn deze keer. Ik had geen idee wat ik wilde gaan lopen vandaag en dus koos ik voor het rondje rond het huis over de 7 heuvelen route. Grapje maar die weg loopt enorm op en neer. Het laatste stuk loopt dan weer naar beneden en daar kan je dus even vaart maken. Tot mijn verrassing liep ik toch 5 seconden sneller dan vorige week. Is natuurlijk niks, maar na de route van zondag valt me dat niet tegen.

Op naar de volgende run dan maar weer. Woef vond het geweldig maar was roetzwart van de trip over de weg met alle plassen en (uitgereden) modder.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 4

februari 104 km – 2014 totaal 334 km

09.02.2014 – assignment 9: 50 km – totaal 51,5 km

**09.02.2014 – assignment 9: 50 km – totaal 51,5 km**

Vandaag dan de laaste lange duurloop op het programma. Ik keek er op zich wel naar uit, al was ik ontzettend benieuwd hoe het eigenlijk zou gaan en of ik het zou halen na de loop van afgelopen dinsdag. Dat was ontzettend gaaf maar erg zwaar. Ik ging er wel gewoon van uit, maar had wel besloten om te stoppen als ik iets zou voelen of als het niet OK voelde. Ik doe nogal aan ‘body sensing’ en ik denk dat me dat al die tijd wel blessure vrij heeft gehouden. Maar alles stond op groen dacht ik.

S. was dit weekend hier in de UK dus we zouden deze keer samen op pad gaan. Hij op de fiets en ik met de benenwagen. De vorige lange loop heb ik natuurlijk alleen gelopen hier. Toen in de regen! Vandaag was het mooi weer, al was het wel enorm winderig. Maar ja, dat kan gebeuren dus niks aan te doen.

Alles lag al klaar van te voren. Gelletjes voor de softflasks, een chocomelletje, tee kleine twixjes om eens te kijken of ik dat zou kunnen wegkrijgen (het antwoord is makkelijk: nee) en mijn kleding. Ik sliep niet echt lekker, was vroeg wakker en keek al uit naar het eerste ochtendgloren. Toen het licht door de gordijnen piepte ben ik dus uit bed gegaan, heb even de K5 training gedaan en vast wat gegeten (vloeibaar) en ben met de hond op stap gegaan voor een korte wandeling. Daarna nog wat gegeten (havermout) en toen was ik klaar om te vertrekken. Ik zou starten bij Bamburgh en dan weer teruglopen naar het huisje en daar zou S buiten staan om verder mee te fietsen. Na 40 km zouden we weer langs het huisje komen, en dan zou ik verder lopen met de hond zodat zij ook lekker uit geweest was. Voor dat laatste stuk zou ik het laatste lusje van de ultra nemen, zodat ik ook dat nog eens gelopen had aan het einde van een run met vermoeide (?) benen. Het plan lag er dus! Nu de uitvoering nog. Onderstaand de video van de route.

Ik reed redelijk op tijd richting Bamburgh en parkeer daar de auto. Dag! Tot later dan maar weer. Gek idee, nu eerst een enorm stuk met de benenwagen dat ik met de auto al ver vind eigenlijk. Ik maak een paar foto’s van het kasteel en het dorpje. Het begint al goed licht te worden en het lijkt echt wel een mooie dag te worden (ondanks de wind).

klik voor groot


Daarna over Ingram Road weer terug naar Seahouses. Daar loopt de weg al een beetje op en neer, maar ik doe net alsof ik dat allemaal niet zie. Ik zal er toch gewoon overheen moeten, dus stap voor stap dan maar. Eigenlijk was ik al heel snel vlak bij het huisje en zag ik S. al buiten staan wachten met de fiets. Hij kon precies volgen waar ik was, dus dat was makkelijk. Samen verder op pad en dat was wel gezellig. Ik had oordopjes in met en audioboek maar dat heb ik eigenlijk meteen uitgezet. De dopjes heb ik in mijn oren gelaten want dat was eigenlijk heel prettig tegen de wind hoe gek het ook klinkt.

klik voor groot

Verder en verder gingen we. Elford, helemaal richting de A1 waar we normaal met de auto rijden. Op en neer maar gestaag verder. Aan het einde rechtsaf richting Lucker. Niet echt een fraaie route, maar met dit mooie weer wel OK. Eindelijk een beetje zijwind en dat voelde een stuk lekkerder, maar ook een stuk warmer. Zo is er altijd wel wat te zaniken natuurlijk. Ik probeer een stukje Twix. Ik kauw… en kauw nog meer…. en kauw… Ik krijg het echt niet weg en uiteindelijk spuug ik het maar uit. Ik kan er niks mee en durf het niet door te slikken. Dan maar niet. Dat is dus geen succes. Dan maar wat water en mijn eerste slokjes gel uit mijn softflask. Ik schreef het al eerder: echt een uitkomst omdat je gewoon eruit kunt drinken zonder gedoe met papiertjes etc.

klik voor groot


We lopen door Lucker en gaan op weg naar Spindlestone. Daar staat een soort molen zonder wieken en dat is wel een mooi punt. Alles voelt nog prima eigenlijk. Spindlestone komt dichterbij en we gaan er voorbij, op weg naar Budle Bay.

klik voor groot

Dat is ook wel aardig om te zien en daar loopt de weg even omlaag naar Waren Mill. Rechtsaf en weer omhoog. We passeren een groep wandelaars die vast niet zo ver lopen als wij! Daarna linksaf en dat is een hele steile klim die ik deels toch maar even op wandel. Ik ben er immers nog lang niet en het is geen wedstrijd. Ik voel mijn linkervoet en besef dat de veters te strak zitten en besluit toch maar even te stoppen om deze wat losser te maken. Dat scheelt een stuk en dat loopt beter.

klik voor groot

Verder en verder lopen we. Terug richting Seahouses eigenlijk, maar met een soort achtje door richting Beadnell. Eigenlijk schiet het best op al. Ik krijg wel honger en neem nog een chocomelletje. Mijn reserve choco die S in zijn tas had. De rest heb ik allemaal in mijn eigen rugzak als test. Water, gel, chocomel etc. Maar op ‘niks’ is dus we erg niks dus daar moet ik nog even goed over nadenken.

We schieten aardig op, door Swinhoe waar veel sneeuwklokjes staan en Beadnell komt echt in zicht.

klik voor groot

Helaas moeten we een stuk over een tamelijk drukke weg en daar zet ik toch maar even de turbo aan om er zo snel mogelijk weg te zijn. Zo zie je… een versnelling kan je altijd we inbouwen zonder dat te plannen. Als ik over een pad van beadnell naar seahouses loop, heb ik ineens de wind in de rug en besluit ik even aan te zetten nog. Dat gaat prima en het loopt heerlijk! Van Beadnell komen we weer in Seahouses. Ai… even een mentale dreun want nu ben ik er bijna. Maar niet echt, want ik moet nog een kleine 12 km met de hond straks! S. fietst vooruit om de hond klaar te maken voor vertrek en om toch nog even een softflask te vullen met sportdrank om eens te proberen.

klik voor groot

Ik loop blijkbaar sneller dan gepland, want als ik bij het hek kom, is hij er nog niet maar al snel zijn we weer op weg. Woef met geel wegjasje aan en ik met een flesje sportdrank in mijn maag. Dat smaakte best goed eigenlijk. Het is nog steeds prachtig weer en woef springt om ons heen en is blij. Het waait alleen inmiddels zo hard, dat ik moeite heb om auto’s te horen en dat maakt me onrustig. Het is ook best zwaar zo met de wind die gedraaid is en dus weer in ons gezicht blaast. Jammer maar helaas.

klik voor groot

Af en toe verzucht ik wel even ‘die wind’, maar we lopen rustig door. Dat laatste stukje zal nu toch ook wel gaan, want dit heb ik in het zwembad tijdens mijn 56 baantjes trekken al zo vaak gevisualiseerd! Met 40 km van het strand af… naar de boerderij… over het veld…. en dan de weg op… rechtsaf, linksaf, op en neer en dan rechtsaf. Nou daar ben ik dus nu ook ongeveer en.. op precies hetzelfde aantal kilometers als straks tijdens de ultra! Kan dus niet mooier. Enige minpuntje is mijn linkervoet waar ik een teenbeschermer om mijn grote teen had Die is blijkbaar gescheurd, want ik voel zoiets en ik voel ook da er dus nu iets drukt tussen mijn grote en tweede teen. Dat doet eigenlijk wel pijn maar ik weet wat het is. Niks bijzonders, alleen vervelend. Dus gewoon lekker doorhobbelen. En aangezien ik in mijn visualisatie altijd fris en fruitig aan het lopen was, probeer ik dat nu ook maar. dat lukt overigens aardig, en al snel komen we bij Glororum en gaan we weer richting Budle Bay. Hier staat de wind ietsje gunstiger met wat meer zijwind. ven een verdomd steile klim waar S afstapt en waar ik uiteindelijk toch tegenop loop omdat ik weet dat ik straks naar beneden kan rennen. Dat lukt ook, alleen is de zijwind zo hard dat ik ergens bijna val omdat mijn voeten opzij worden geblazen en ik dus bijna over mijn eigen voeten struikel.

klik voor groot


Als we beneden bij de weg komen slaan we rechtsaf en zit ons rondje samen er bijna op. Ik zal namelijk off road gaan zoals de ultra ook loopt en S. moet het laatste stuk dus alleen naar huis terug fietsen. Ik zeg gedag en duik met woef het pad op richting de zee! Het eerste hek openmaken… Tijdens de trail ultra zal ik al heel veel hekken geopend hebben onderweg…

klik voor groot

Vanaf het pad naar de camping en rechtsaf langs de zee. Het pad is smal en eindelijk heb ik windje mee. Maar dat is minder leuk dan het lijkt, want het pad is niet alleen smal maar heeft hoge zijkanten, waardoor je moet oppassen dat je niet tegen de zijkanten geduwd wordt door de wind. Maar het gaat goed.

klik voor groot

Mijn wegschoenen doen dapper hun best om mij door de modder te loodsen en het stukje omhoog door de blubber kende ik al. Vooral die struiken met stekels links en rechts zijn vervelend maar we komen ongeschonden boven op het pad naar de golfbaan. Nu is het lekker lopen op zachte ondergrond en met de wind in de rug. Ik passeer een dame met twee zwarte honden en voordat ik erg in heb, volgt een van de zwarte honden zijn neus en heb ik een zwaan kleef aan achter me aan. Ineens bedenk ik dat ik met een loopse woef onderweg ben die zelf weliswaar nog niks wil maar wel aantrekkelijk is voor mannetjes. Dat is niet netjes, want die hond gaat vast de laatste kilometers gewoon mee dus ik moet stoppen en zorgen dat de hond weer terug komt bij de bazin die aan komt rennen en zich verontschuldigt. Ze moest eens weten. Ik loop door en hoop maar dat ze de hond even aangelijnd houdt maar er komt niks meer op ons af en verder heb ik geen problemen met honden op het laatste stukje gelukkig. Ik kom bij de golfbaan en zie Bamburgh Castle al in de verte liggen. De finish!! Ik ga het gewoon halen dus! We lopen langs Stag Rock en ik hoor ineens sirenes.

klik voor groot

Jakkes. S zal toch niet gevallen zijn met die enge fiets? Achteraf blijkt dat dus niet het geval natuurlijk, maar het schiet toch even door je heen. Verder gaan we, richting het kasteel…. Ineens wijst de klok 50 km aan. Ik maak snel een foto maar waar die nou gebleven is, is mij niet duidelijk. Jammer. Ik besluit het pad te nemen dat naar de finish loopt. Voor de cool down wandel ik het pad naar het kasteel aan de duin kant. Ik heb geen idee of de weg naar de finish straks aan de voorzijde loopt (prima pad met een klein klimmetje aan het einde) of aan deze duinkant met een achterlijk paadje. Het doet er eigenlijk niet zoveel toe. Ik schat dat ik voor de trail ultra toch zeker anderhalf uur meer nodig zal hebben dan deze training ronde. Gek idee eigenlijk maar daar ga ik nu van uit. Misschien zelfs wel meer. So be it.

klik voor groot

Iemand schiet me aan over de hond en ziet 51 nog wat op mijn klokje staan. 51 minutes? No… 51 kilometers. Hij kijkt verbluft. Als ik hem aan de andere kant van het kasteel weer tegen kom, vraagt hij hoe de hond dat dan doet en leg ik uit dat ze nu alleen het laatste deel mee liep. Maar dat ze vee verder kan. Of ik haar mee ga nemen over drie weken en welk deel dan, dat weet ik nog niet.

In ieder geval ben ik blij en niet vermoeid aan het einde gekomen van deze mijlpaal. Wat een eind zeg. Maar zo voelt het niet. Ik ga in de avond zelfs nog lekker zwemmen en oefeningen doen en aangezien ik dit pas de volgende dag tik, kan ik ook melden dat ik nu nergens last van heb. Alleen natuurlijk inderdaad een totaal kapotte nagel van de grote teen met een forse bloedblaar door de druk van de kapotte teenbeschermer. Niks aan te doen maar wel jammer en onnodig. Als ik een nieuwe had gepakt, dan was het niet gebeurd. Dinsdag weer een stukje lopen en kijken hoe mijn lichaam deze run verder verwerkt. Ik ben benieuwd.

Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 51,5 km
* temp 7 graden – zonnig, veel wind
* 880 hoogtemeters

februari 97 km – 2014 totaal 327 km

07.02.2014 – linhope spout – 8 km

**07.02.2014 – linhope spout – 8 km**

Hoewel ik voor vandaag helemaal geen rondje gepland had, werd ik simpelweg naar buiten getrokken door het fantastische weer. Het zonnetje scheen en het was gewoon heerlijk. Maar waarheen? Niet te lang en niet al te zwaar en ook nog iets fraais vor wat foto’s. De route van de ultra tussen Beadnell en Seahouses is saai dus dat viel af. Ik had al veel rondes gedaan… Wooler staat nog op de lijst maar 16 km nu is gewoon teveel na de zware run van dinsdag en de temporun van gisteren. Ineens wist ik het. Naar de watervallen in de Cheviots. Daar liep ik vorig jaar ook al maar nu zou ik weg weten. Snel kleedde ik me om en in no time waren we op weg. Het is toch 45 km rijden dus ik moest nog opschieten ook. De weg ernaartoe is al geweldig mooi. Onderstaand de film met alle foto’s en ook een video van de waterval.

klik voor groot

Redelijk snel waren we bij Ingram en na even rijden waren we bij de start van de route bij Hartside Farm. Verder kan je niet doorrijden dus daar parkeren en op weg naar de watervallen dan maar.

klik voor groot


Even door een gehuchtje en daarna rechtsaf omhoog het pad naar de watervallen volgen. Ik was even vergeten dat het pad nogal klimt en ook dat er van die rottige stenen lagen. Ik koos er dus op dit moment voor om een stukje te wandelen, aangezien ik het nu even niet kan gebruiken om nog meer te overbelasten voor de lange duurloop van zondag. Woef vond het prima. Ze had (helaas) haar dikke tankie aan want er werd in de buurt geschoten en ik wilde wel dat ze iets geels aan had om op te vallen. Helaas had ik in de haast haar gewone jasje vergeten.

klik voor groot



Na de watervallen bekeken te hebben ben ik teruggegaan naar het pad. Maar niet over het enge gladde rotspad maar gewoon even met behulp van de handen tegen de heuvel op. Dat vond ik prettiger en veiliger dan over die gladde rotsen eigenlijk. Terug over het pad en daarna rechtsaf richting een boerderij. Het was 1 februari geweest, dus ik mocht weer over dat stukje land lopen. Over de brug rechtsaf en klimmen richting een weg. Klimmen en klimmen, maar wat was het prachtig mooi.

klik voor groot

Daarna kwam ik weer op de weg. Toen ik hier vorig jaar stond te genieten van het uitzicht, ving woef een red legged patridge voor me. Dat was toen we bijzonder. Deze keer gebeurde er niks gelukkig. Het stuk terug ging lekker over de verharde weg met de wind in de rug. Ideaal! Genieten en vanzelf lopen.

klik voor groot

klik voor groot

Helaas liet ik per ongeluk woef door een wildrooster kletteren. Ze viel dus werkelijk met haar achterpoten door de ronde balken. Stom van me, maar ze stond er al op voordat ik gezien had dat ze over dit rooster dus echt niet heen zou kunnen. Die stomme hekken zijn daar allemaal niet open te krijgen. Ik geloof dat ze daar eigenlijk geen mensen willen hebben in dat gebied. Maar goed ze heeft zich gelukkig geen pijn gedaan.

Bij het laatste rooster heb ik haar natuurlijk opgetild. En toen waren we ook alweer bijna terug. Het was nog steeds schitterend weer met mooie vergezichten. Niemand tegengekomen dus dat is heerlijk! Toen ik in de verte ineens de auto weer zag staan, vond ik het echt jammer. Maar ik koos voor een kort en mooi rondje en dat hadden we maar mooi gelopen!

klik voor groot


Weer een mooie ronde achter de rug. Nu op naar de lange duurloop van zondag! Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan.

Gegevens:

* afstand: 8 km
* temp 5 graden – zonnig, weinig wind

februari 45 km – 2014 totaal 275 km

06.02.2014 – seahouses countryroads – 7 km

**06.02.2014 – seahouses countryroads – 7 km**

Vandaag een kort rondje op normaal terrein. Dat was wel even nodig na de run richting St Cuthberts Cave van eergisteren en met het oog op de lange duurloop van zondag. Ik was benieuwd of alles goed zou aanvoelen qua lijf en leden want die run van eergisteren is toch wel even andere koek. Ik koos dus het rondje rond het huis hier, zoals ik zondag ook na de MM deed. Ik vond het toen knap lastig met die klimmetjes. Het is dan weliswaar asfalt maar niet de makkelijkste weg. Maar het is wel leuk en een uitdaging is het zeker.

Hoewel ik niet super veel zin had vanmorgen, ben ik toch maar op pad gegaan voor dit rondje. Ik wist al zeker at er overal weer van die floods zouden zijn op de weg maar deze keer zou ik me daar zeker niet door laten weerhouden. Wel schreef iemand laatst op een UK forum dat hij bang was voor de potholes in de plassen en daar had ik nou nooit aan gedacht. Maar dat is zeker zo met die rare wegen hier en zeker op het stuk rond het huis. Ik ben dus weliswaar overal doorheen gerend zodat het water tot mijn oren omhoog spatte, maar heb wel heel goed opgelet want je ziet niks met die plassen die donker zijn en zo diep als de schoenen hoog zijn. Maar alles ging goed, ook al kost dat vast ook wat tijd (en ritme).

Op naar de volgende run dan maar.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 8 graden

februari 37 km – 2014 totaal 267 km

04.02.2014 – Belford (St Cuthberts Cave) – 18 km

**04.02.2014 – Belford (St Cuthberts Cave) – 18 km**

Vandaag werd het mooi weer, dus besloot ik tot een rondje sight seeing. Ik had al zelf gezocht en uiteindelijk kwam ik op een site van RucksackRose die hier in de buurt ook gewandeld heeft. Samen met haar kaart en mijn OS kaarten, was de route gauw gemaakt. Ik had reuze zin in een totaal nieuwe omgeving en ik was erg benieuwd. De start was snel gevonden op Wooler Lane in Belford. Midden in het dorp kan je makkelijk parkeren en vanaf daar was het aar een klein stukje naar de afslag voor het pad. Ik heb onderstaand een film gemaakt van foto’s van de hele route. Het begin van de route is daar ook te zien.

klik voor groot

Eerst richting een boerderij. Ik genoot nu al, want het leek wel lente zulk mooi weer was het. Er hingen wel wolken en helaas gingen die in na het begin van de route een aantal keer voor de zon waardoor de foto’s wat donker lijken. Maar aan het einde van de route werd het weer schitterend weer zoals de foto’s ook wel laten zien.

klik voor groot


Eerst liep de route naar Swinhoe farm en daarna koos ik de weg naar rechts van het achtje. Achteraf bleek dat eigenlijk heel prettig want op deze manier had ik op de heenweg de stijging en op de terugweg de daling. Totaal waren het iets meer dan 600 hoogtemeters op deze route. Samen met het oneffen en modderige terrein, snap ik wel dat voor de kortere wandeling van 12 km ongeveer 5,5 uur staat vermeld als duur. Ik had nu totaal geen haast, heb heerlijk gelopen en ondertussen ook foto’s gemaakt en op de kaart gekeken. Want een kaart heb je daar toch we nodig.

Tot mijn verrassing kwam ik zelfs door een bos. Eindelijk weer eens bomen en de heerlijke zachte ondergrond van een bos. Dat voelde echt fijn en het was een verademing na alle weilanden en stranden van de afgelopen periode. Ik mis hier echt een beetje bomen eerlijk gezegd.

Het was wel modderig en het was een prima training voor me om te leren daar beter op te lopen en te zien hoe de schoenen zich nou gedragen op modder. Veel geleerd deze run!

klik voor groot


Ik heb echt van alles gezien deze run. Weiland, bos, vergezichten op de heuvels en in de verte het strand (met Holy Island zelfs in beeld). Het was geweldig en zo dichtbij! Ik was erg verrast want in geen enkel jaar liep ik hier eerder. Ik weet dat vanaf Wooler geweldig lopen is in de Cheviots en daar wil ik dus ook nog heen. Dat is iets verder, Belford ligt hier 10 km vandaan, en 16 km verder ligt Wooler. Dat is dus allemaal prima te doen want het is net zo ver als naar Holy Island.

klik voor groot



Maar langzamerhand was ik wel erg benieuwd naar die St Cuthbert’s cave want dat was immers het doel van de run een beetje. Ik had weliswaar volop genoten tot nu toe, maar kom maar op met die rare stenen! Ik zag op de kaart dat ik er vlak bij moest zijn op een gegeven moment maar het stond heel slecht aangegeven. Ik had geen idee of ik van het pad af zou moeten of niet maar ineens zag ik aan de linkerhand iets dat erop leek. En ja! Daar doemden de enorme stenen ineens op. Gaaf! Met de hond erbij kan je pas goed zien hoe enorm ze zijn.

klik voor groot


in panorama (klik voor groot)

klik voor groot

Nadat ik er even had rondgewanded om alles te bekijken, is het toch echt tijd om verder te gaan, want ik moet nog wel een stukje. Mijn schoenen zien er niet uit, maar ik ben eigenlijk wel blij met de modder, want ik heb enorm goed kunnen oefenen dus dat was heel nuttig.

klik voor groot


in panorama (klik voor groot)

Stom genoeg moest ik ergens door een veld met enorme modder en rechts een hek met prikkeldraad. Voor dat prikkeldraad schrikdraad. Fijn! Toen ik iets wilde pakken kwam mijn handschoen tegen het prikkeldraad. Dat was niet leuk. Tot mijn ergernis (dat is echt het enige punt waar ik geirriteerd was door de route), snapte ik totaal niet waar ik heen moest. Soppend en glijdend kwam ik uiteindelijk toch uit waar ik heen moest en konden we onze weg weer vervolgen. Leve de kaart en GPS!

Op een gegeven moment kwamen we over een veld met schapen. Woef is dan extreem braaf en blijft gewoon bij me. Altijd weer een mooi gezicht. Deze schapen waren erg nieuwsgierig en bleven gewoon staan. Toen ik langs een smal glibberig paadje naar beneden klauterde, stond woef me beneden op te wachten, maar toen ik achterom keek, stonden de schapen te kijken wat ik aan het doen was. Dat was een leuk gezicht.

klik voor groot

Toen we al lekker opschoten, zag ik dat ik ergens rechtdoor moest. Huh? Ik zag een muurtje maar toen ik eens goed keek, bleek dat het een muurtje was waar je overheen kon klauteren en over een draad kon stappen. Dat werd dus even een uitdaging om woef zo ver te krijgen dat ze snapte dat ze et trapje op moest klimmen en dan door dat gat moest kruipen. Maar het lukte en zo konden we weer verder.

klik voor groot

Daarna een redelijk goed veld en nog een raar stroompje om over te steken maar al snel kwamen we weer bij het beginpunt van de route vlak bij Belford.

klik voor groot


Ik merkte wel dat mijn concentratie tegen het einde van de route ging afnemen en dan moet je oppassen waar je loopt. Het veld was weliswaar redelijk begaanbaar maar liep naar beneden en overal lagen stenen in het weiland waar je vooral niet op moet trappen Gelukkig ging alles goed maar je moet met dit soort rare routes toch oppassen.

Maar helemaal heel maar vreselijk smerig kwamen we weer terug in Belford. Ik heb een kwartier staan borstelen en kammen maar toen was woef alweer schoon, want de dikke modder liet zich redelijk goed uit haar vacht borstelen. Nu ik nog, maar dat moest even wachten tot ik thuis was. Op naar ons volgende avontuur, het was echt weer super. Ik weet weer helemaal waarom ik lopen ok alweer zo leuk vind, en waarom ik het doe.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 18 km
* temp 8 graden – zonnig, weinig wind

februari 30 km – 2014 totaal 260 km

02.02.2014 – assignment 8: 10 km + MM – totaal 12 km (seahouses countryroads)

**02.02.2014 – assignment 8: 10 km + MM – totaal 12 km (seahouses countryroads)**

Vandaag weer een weekend assignment. Ik had al een beetje mijn twijfels of dat zou lukken vandaag want er staat een keiharde wind. Ook al koos ik voor zijwind, het was bijna niet te doen maar ik heb doorgezet. Dan weet ik ook mijn MM tijd in die omstandigheden. Maar het stukje weg dat ik koos met zijwind leek weer meer op viaduct training, dus dit was mijn slechtste MM ooit. Maar goed de volgende kan dan alleen maar beter. Gauw vergeten.

Na dit eerste stukje woef thuis opgehaald, gauw dekje omgedaan en weer op pad over de weg. Ik wist niet goed wat ik wilde lopen, dus ik besloot maar eens het weg rondje om de cottage heen te doen als een soort tempo run. Dat heb ik heel lang niet gedaan. Uberhaupt dat rondje niet, want vorig jaar liep ik er geen enkele keer. Het viel me erg tegen, want het stuk richting het kasteel loopt erg op en neer en elke keer als ik de afslag naar rechts verwachtte, kwam er weer een klimmetje. Bovendien lagen er volop plassen. Geen plasjes, maar gewoon over de hele breedte en heel diep. De eerste omzeilde ik nog via de berm (dat kost dus heel veel tijd) en uiteindelijk denderde ik maar door alle andere plassen heen. Ik train dit soort dingen nauwelijks op dit moment maar ik denk dat ik het toch ga invoeren weer voor de laatste weken. Elke week een keer dat rondje, en daarna eventueel weer verder of iets dergelijks. Maar ik was niet ontevreden over hoe het ging. Wel over de MM maar niet eens ontevreden over de tempo run daarna. Woef vond het allemaal machtig mooi. Inmiddels is ze loops geworden dus over een dag of 10 kan ik wel gaan lopen met een grote stok. Het enige risico is de boerderij hond hier. Die staat normaal al voor de ramen te turen en straks natuurlijk helemaal. En als woef zelf dan ook wel ‘zin heeft’….. Dat gaat nog lastig worden.

Op naar de volgende training dan maar, deze keer zonder wind hoop ik. Over 3 weken herkansing voor de MM.

klik voor groot


Gegevens:

* afstand: 12 km
* temp 4 graden – harde wind

februari 12 km – 2014 totaal 242 km

review: kleding: touchscreen handschoenen

**01.02.2014 – review: kleding: touchscreen handschoenen**

Ik heb nooit gedacht dat ik speciale handschoenen zou willen hebben om een telefoon of scherm mee te kunnen bedienen. Ik gebruik immers geen telefoon voor hardloop applicaties of muziek. Maar sinds ik de Sony Xperia Z1 heb, gebruik ik de telefoon voor foto’s en voor de kaart. In de UK heb ik namelijk echt een gedetailleerde kaart nodig en moet ik dus dikwijls de telefoon erbij pakken. Handschoenen aan en uittrekken, bleek niet echt handig want ik had dikwijls ijskoude handen in weer en wind. Dat deed me besluiten om toch eens om te zien naar goede touchscreen handschoenen en daarvoor speurde ik heel wat artikelen en reviews af. Uiteindelijk kwam ik bij de Egloves uit die notabene in de UK gemaakt worden. Ze hebben in 2012 en 2013 al heel wat prijzen gewonnen. En zo kwam het eerste setje Egloves dus bij me binnen om uit te proberen.

Lees de review van de Sports en Extreme Glove