Auteursarchief: Max

08.09.2012 – week 5 dag 3 – 130 min DL 70% max HR – totaal 21 km

**08.09.2012 – week 5 dag 3 – 130 min DL 70% max HR – totaal 21 km**

Vandaag stond weer een lange run op het programma alleen dan op de zaterdag, in plaats van op de zondag zoals in week 3 en week 2.

Zonder Ztje vandaag en ook zonder S. op de fiets. Daarom maar gekozen voor muziek onderweg, zodat ik eens kon uitproberen of de nieuwe Philips headphone iets is. Dat is een sportgeval waarbij de band achter het hoofd zit. Op zich zit het vrij aardig, ondanks de bril en coolcap. Maar ik vind het eigenlijk vervelend als je hele goede oordopjes hebt, zodat je niets meer hoort aan achtergrond geluiden. Bovendien hoorde ik mijn ademhaling resoneren in de dopjes. Ook vreemd. Zal binnenkort een nieuwe poging doen met andere dopjes. Maar ik heb toch 2 uur met zachte muziek gelopen, en alleen het laatste stuk heb ik het geval van mijn hoofd gerukt. Metronoom heb ik de hele weg aangehad op 170 en dat is voor een langzame duurloop nog best aardig. Vorige week liep ik op 166 en je merkt toch al weer verschil.

Het was prima weer en ik wist ongeveer hoe ik de tijd vol moest maken op dit tempo en kwam niet eens zo slecht uit. Een stukje te vroeg voor het einde maar dat is op zich OK.

Onderweg nam ik water uit mijn Nathan voor de verandering 4 gels. Ik had de voorgaande dagen niet super goed/veel gegeten, dus dan maar onderweg alles op peil gehouden. Dat (be)viel allemaal prima.

Geen leuke ontmoetingen of vogels deze keer. Alleen maar gelopen. De tijd ging wel heel snel voorbij, en het liep ook allemaal erg gemakkelijk. Ik liep vandaag zo makkelijk en met zo’n mooie lage HR dat ik me afvroeg of ik misschien wel heel erg langzaam liep, maar dat was niet zo. Misschien toch vooruitgang met dit soort training, of gewoon een redelijke dag. Ik weet het niet.

Overigens liep ik weer eens op de Herzog kousen en die kousen zitten bij mij toch echt niet goed rond de enkel. Veel te strak en juist op die plek kan ik dat niet hebben met een verkeerde druk vanwege die bloedvaten daar. Ik ben benieuwd of de CEP kousen nu niet de problemen gaan geven bij de volgende run.

Overigens kreeg ik mijn schema binnen voor de marathon. Op 30 september (dus 2 weken na de HM) staat er alweer een 25 km op het programma. Ik ben benieuwd of ik me nou kapot ga vervelen tijdens die langere runs, maar misschien kan ik wat leuke nieuwe routes gaan zoeken voor die langere trainingen. Ik ben benieuwd!

Toen ik thuiskwam heb ik meteen weer een bananensmoothie gedronken en even mijn benen gekoeld. Op naar de volgende training. Vandaag voelde het in ieder geval prima.

Gegevens:

* totaal 21 km
* temp 17
* HR average 136 bpm
* cadans 170

sep 60 km – 2012 totaal 1.548 km

06.09.2012 – week 5 dag 2 – 65 min DL 75% max HR – totaal 11,5 km

**06.09.2012 – week 5 dag 2 – 65 min DL 75% max HR – totaal 11,5 km**

‘Bent u daar alweer?’ hoorde ik ineens zeggen en voordat ik het wist stond ik natuurlijk weer te kletsen met een oudere man die vroeger ook veel aan hardlopen had gedaan. Mét marathons voegde hij daar nog aan toe. Misschien kan ik over 9 maanden ook zeggen dat ik mijn eerste marathon heb ‘gedaan’.

Maar eerst naar de training van vandaag. Gisteren waren mijn nieuwe (vervangings) schoenen aangekomen. Super snelle verzending door Hardloopcentrum in Groningen waar ik erg blij mee was. Dat is nog eens andere koek dan Run2Day Rotterdam waar waar ik nu tot twee keer toe een slechte ervaring mee heb. Ik begon dus eerst met het aantrekken van mijn nieuwe schoentjes en het uitzoeken hoe strak of hoe los de veters moesten zitten. Dat is altijd weer even uitproberen bij een nieuwe schoen!

Al snel was ik op weg naar de Rottemeren. Het was niet warm en een beetje bewolkt, dus ik was al lang blij. Vandaag stond een 65 minuten DL op het programma.

Alles liep voorspoedig en al snel hobbelde ik langs de molenviergang. Dat blijft toch wel een bijzonder gezicht zo. Eigenlijk kan ik met RWR wel weer eens een fotootje schieten van het gebied nu. Na de molens het water over via de brug en daarna alweer de andere kant op. Langs het restaurantje en daarna langs allerlei bootjes waar mensen nu duidelijk lekker lagen te slapen nog terwijl ik met mijn tikkende metronoom langs hobbelde. Verder langs het water. Woeffie vond het prachtig, want zij reageert op alle piepjes en keek steeds op of het zo allemaal wel goed ging als we weer gingen versnellen. ‘Ja hoor woeffie, je doet het prima’. Helaas halverwege nog een enorme Berner Sennenhond die MIJ bijna aanviel en toen schrok ik me dus kapot. De eigenaar stond in zijn tuin en zei niets waarop ik dus hels naar die kerel blafte dat hij misschien z’n hond kon roepen ofzo.

Verder liep ik met woeffie, over het bruggetje en alweer op de terugweg. Veel fietsende kinderen daar die niet op of om keken maar ik deed deze keer ook net alsof ik gek was en een bejaarde rij je toch ook niet zomaar aan met je fietsje gelukkig.

Omdat ik niet ‘uitkwam’ qua tijd, moest ik de ronde weer opnieuw beginnen om de tijd vol te maken. Daar kwam ik dus voor de eerste keer de man met het hondje tegen die me duidelijk aan het bestuderen was toen ik aan kwam lopen. toen ik mijn tijd had volgemaakt, wandelde ik over het naastgelegen fietspad door de bomen weer terug richting de auto.

Aan het einde van het fietspad kwam ik weer op de weg waar ik eerst had hardgelopen. ‘Bent u daar alweer?’ hoorde ik ineens zeggen. De man met het hondje was daar ook weer. Hij dacht dus dat ik een minirondje had gemaakt en toen ik uitlegde dat ik al rond het water had gelopen was hij geinteresseerd. Of ik een belletje op mijn schoenen had? Ik snapte eerst niet wat hij bedoelde maar het bleek dat hij mijn metronoom had gehoord en ik legde uit waar dat geval voor diende. De hele weg had ik de metronoom inderdaad aangehouden op 170 bpm en dat liep prima. Daarbij had ik overigens een ademhaling van 3/5 over de hele weg. Al snel kwamen we aan de praat en vertelde hij over zijn marathons en wedstrijden, maar ook over zijn blessures en knieproblemen waardoor hij nu niet meer kon lopen. Ik weet niet precies hoe oud hij nu was, maar hij had tot 65 jaar gelopen vertelde hij. Altijd leuk die ontmoetingen!

Hij vroeg aan mij waar ik liep en ik vertelde over de halve marathons van Berlijn, Edinburgh en het loopje in Londen. Ook vertrouwde ik hem toe dat ik me had ingeschreven voor mijn eerste hele marathon in Edinburgh. Over 9 maanden wordt er dus misschien wel een nieuwe marathonloopster geboren. Eerst maar eens kijken hoe dat gaat, ik heb nog 9 maanden te gaan. Mocht het niet lukken, dan kan ik die dag altijd nog kiezen voor de halve, want ik ben voor beide evenementen ingeschreven. Ook bij warm weer zal ik zeker switchen naar de halve, want de hele begint 2 uur later dan de halve en vorig jaar was het ook ineens erg warm! Afwachten maar.

Op naar zaterdag, dan staat er weer een 130 minuten loop op het programma.

Gegevens:

* totaal 12 km
* temp 17
* cadans 170

sep 39 km – 2012 totaal 1.526 km

review: SpiBelt

review: SpiBelt

Wie kent het probleem niet waar je eigenlijk spullen laat tijdens het hardlopen? Een sleutel, een telefoon, gelletjes of andere kleine spulletjes? Op hele lange duurlopen heb ik wel eens een rugzakje bij me of een grote belt, maar niet tijdens gewone trainingen. En met het warmere weer draag je nu eenmaal geen jack meer en niet in alle broeken zit een zakje.

Maar daar is een prima oplossing voor!

Al enkele maanden geleden kocht ik de SpiBelt na lovende kritieken op internet. Omdat het dit voorjaar al snel mooier weer werd, zocht ik immers iets om mijn sleutels en telefoon in mee te kunnen nemen, aangezien het al snel geen weer meer was voor een jackje.

Toen ik in april in Berlijn de halve marathon zou gaan lopen en ik per se iets mee wilde nemen onderweg en de weersvoorspellingen mooi weer beloofden zodat ik geen jack zou dragen tijdens de loop, begon de tijd helemaal te dringen en kocht ik dus in grote haast een SpiBelt die overigens ontzettend snel bezorgd werd. Dat was dus al een eerste positieve ervaring met de SpiBelt! Goedkoop was het ding niet, en inmiddels zijn de prijzen kennelijk gedaald, want als ik kijk op de website, is de prijs tegenwoordig aanzienlijk lager dan toen ik mijn exemplaar kocht. Overigens stond op de expo in Berlijn ook nog een stand waar de SpiBelt tegen een lagere prijs werd verkocht, maar dat wist ik niet ten tijde van bestellen natuurlijk. Mijn ervaring met het bestellen was in ieder geval heel erg positief, want ik kreeg ook alle uitleg over het geval van te voren dus dat was fijn en ook het versturen ging heel erg snel.

wat is het nou eigenlijk?

De SpiBelt is dé oplossing voor het meenemen van kleine spulletjes tijdens het lopen. Het is een rekbaar etuitje waar vrij veel in kan en stuitert totaal niet tijdens het lopen. Je kunt de Spibelt zowel op de buik als op de rug dragen is mijn ervaring. Verkrijgbaar in diverse kleuren, met en zonder gel lusjes en ook in waterdichte variant (voor triatleten). Ik koos voor een eenvoudige zwarte uitvoering van waterafstotend materiaal. Echt waterdicht is het niet, maar aangezien ik de SpiBelt toch meestal op mijn broek onder mijn shirtje draag, komt er weinig water in.

Als je de SpiBelt in eerste instantie ziet, vraag je je af wat je met zo’n piepklein gevalletje moet beginnen. Het is niet meer dan een elastieken band met een piepklein etuitje met een ritsje.

wat kan er in?

Maar schijn bedriegt, want dat kleine dingetje is enorm rekbaar en past zich aan aan datgene wat jij erin wilt stoppen! En dat is vrij veel! Op mijn normale trainingen heb ik mijn telefoon en autosleutel erin. Pas wel op met bekrassen van het scherm, en stop de telefoon als grootste item ‘onderin’ (dus tegen de kant die tegen het lichaam zal zitten) in de SpiBelt met het scherm tegen de stof. Ik heb tijdens de HM in Berlijn ook een klein waterflesje (250 ml) erin gestopt omdat ik geen zin had in een waterbelt en dat past ook prima. Het is een beetje proberen wat er allemaal in past. De stof rekt enorm mee, dus enkele gelletjes passen er bijvoorbeeld ook in. Hou er dan wel rekening mee dat er gemakkelijk iets uit kan vallen als je iets onderweg tijdens het lopen wilt pakken, want er zitten geen vakken of iets dergelijks in het etuitje. Oefen daar dus van te voren mee! Met een beetje handigheid en slim inpakken kan er veel in en krijg je het er ook weer uit maar dat is wel even oefenen.

hoe te dragen?

Op mijn vraag hoe ik de SpiBelt moest dragen kreeg ik een uitgebreid antwoord met een plaatje. SpiBelt raadt aan om de SPIbelt net onder de broekriem, dus eigenlijk bijna op je heupbotjes te dragen. Hij moet niet op je billen zitten, dat loopt niet fijn. Je moet voor je zelf uitproberen wat het prettigst loopt. In ieder geval moet de riem een stuk onder je taille zitten, meer om het brede deel van je heupen. Je kunt de Spibelt zowel op de buik als op de rug dragen is mijn ervaring. Hoeveel of hoe weinig er ook in zit, er rammelt of stuitert niks

afwerking en kwaliteit

De SpiBelt ziet er gelikt uit en is mooi afgewerkt. De rits sluit mooi en zit er goed in. Het materiaal is overal glad, en aan de binnenkant lijkt een soort laag te zitten. Ik neem aan dat dit het waterafstotende materiaal is dat het water grotendeels uit de etui houdt. Het is bijzonder om te zien dat het etui na zoveel gebruik inmiddels nog steeds zo mooi weer invouwt als er niets inzit. Dat is dus duidelijk meer dan alleen een ‘rekbaar’ materiaal! Ik weet natuurlijk nog niet hoe lang de levensduur zal zijn, maar inmiddels na 5 maanden bijna non stop gebruik tijdens trainingen ziet de SpiBelt er nog prima uit, vouwt nog goed in en is niet uitgerekt of iets dergelijks. Dat belooft dus veel goeds.

opmerkingen

Ik heb eigenlijk geen minpunten gevonden. Het is natuurlijk geen belt, maar een ‘een-vaks-etuitje’ waar erg veel in gestopt kan worden. Ik weet inmiddels dat er een variant is met gel-lusjes en daar ben ik erg benieuwd naar, want ik vind het veel te lastig om gelletjes tijdens het lopen eruit te halen. Dat doe ik dus niet meer. Misschien moet ik die nog eens uitproberen. Mocht ik dat doen, dan volgt de review hier weer. Ik liep in Edinburgh met een aparte gelletjes belt (wat overigens prima ging). Wat mij betreft is de SpiBelt in ieder geval een absolute aanrader om items mee te nemen tijdens het lopen.

de website

Natuurlijk staat deze review ook op de review site, samen met veel andere handige gadgets

04.09.2012 – week 5 dag 1 – 60 min DL 70% max HR – totaal 10 km

**04.09.2012 – week 5 dag 1 – 60 min DL 70% max HR – totaal 10 km**

Vandaag weer een nieuwe week van mijn schema naar de GNR. Een rustige ronde na de 10 km TL van afgelopen zondag. Het is lekker weer, dus ik besluit om vroeg te gaan. Omdat ik na de GNR op een andere manier ga trainen, besloot ik die aanpak eens te integreren in mijn loop van vandaag. Ik heb geen idee wat ik daarvan vond eigenlijk. Donderdag nog maar eens kijken.

Overigens had ik al een donkerbruin vermoeden dat mijn lekkere Pure Flow schoenen niet meer zo liepen zoals ze aan het begin liepen en nu zie ik tot mijn verrassing overal netjes bij staan dat deze schoenen maximaal 500 km meegaan vanwege de gebruikte materialen. Nou lekker dan. Hoewel het leuk is dat ik niet gek ben, komt het een beetje lullig uit zo. Ik bestelde toch maar een nieuw paar, ondanks dat er niet echt een fijne aanbieding ergens te vinden was. Jammer maar helaas. Morgen rollen ze al binnen dus donderdag kan ik de schoenen gaan inwijden en daarmee ben ik net op tijd voor de GNR op de 16e. Zal binnenkort de review pagina updaten met reviews van 10 verschillende loopschoenen.

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 20

sep 27 km – 2012 totaal 1.514 km

02.09.2012 – week 4 dag 4 – 10 km TL wedstrijd

**02.09.2012 – week 4 dag 4 – 10 km TL wedstrijd**

Vandaag de laatste dag van week 4, dus nog maar 2 weken te gaan. Vanmiddag om 11.45 de start van een ‘wedstrijd’. Ik heb er wel zin in en ik ben volgens mij fit en goed voorbereid.

na de run

Laat ik beginnen met het resultaat: slomer dan sloom. Maar…. ik keek eens in het tabelletje van Jeff Galloway over de invloed van temperatuur:

Adjusting Race Pace for Heat: Estimated temperature at finish – Slower than goal pace – 8 min mile becomes…

55-60 degrees – 1% – 8:05
60-65 degrees – 3% – 8:15
65-70 degrees – 5% – 8:25
70-75 degrees – 7% – 8:35
75-80 degrees – 12% – 8:58
80-85 degrees – 20% – 9:35
Above 85 degrees – Forget it… run for fun

En dan komt de 7% extra ten opzichte van april toch wel akelig in de buurt van de snelheid die ik nu eruit wist te persen. In april tijdens Rotterdam was het iets van 11 graden, nu ineens 21 graden en tot mijn verrassing was er nog een echte zon ook in dat uurtje dat ik aan het lopen was. Grrrrr

Maar goed, terug naar de run. Ik had er wel zin in, was goed getraind en voorbereid dus wat dat betreft kon er weinig misgaan. Het was lekker bewolkt en grijs dus ik was vol goede moed. Op weg naar de run trekt de bewolking weg en komt ineens de koperen ploert tevoorschijn. Als ik in het startvak sta om 11.30, schijnt de zon volop. Fijn voor de supporters en de organisatie maar ik baal er een beetje van.

klik voor groot



Het eerste rondje zal over de atletiekbaan gaan. Ik schuif een beetje naar achteren omdat ik rustig aan wil starten en na het startschot begin ik aan de run. Rustig aan rustig aan. Links en rechts word ik natuurlijk toch gepasseerd en dat doet me niks. Ik kijk op mijn klokje, dat zich deze hele run keurig zal gedragen. De nieuwe batterijtjes voor de footpod lijken ook goed werk te doen qua verbinding tussen horloge en schoenen. Ik zie dat ik misschien wel erg rustig start, maar ik weet ook dat een te snelle start me nergens zal brengen.

klik voor groot

Na het rondje op de baan linksaf de straat op. Daar staat zelfs een bandje. Echt leuk. De eerste kilometer zit er al snel op en ik zie dat de eerste kilometer inderdaad wel erg rustig is. Geeft niet (denk ik nog). De tweede kilometer tikt weg en ik voel me prima. De derde kilomeer gaat ietsje sneller en ik zie het gemiddelde netjes wat omlaag schuiven. Na kilometer 5 zal ik wel zien wat er gebeurt. Ik heb het wel warm en de route is niet echt lekker om te lopen met veel stoepjes, bochtjes en 180 graden keerpunten. Als ik wil gaan versnellen gebeurt er niks. Net alsof de handrem erop staat. Ik heb nergens ‘last’ van, maar omdat ik wil gaan versnellen, en dat niet lukt, begin ik tegen ‘mezelf’ te lopen.

Op verschillende punten zie ik S. met woeffie langs de kant staan. Woeffie snapt niet waarom ze niet lekker mee mag lopen en achteraf had ik haar ook gewoon best over kunnen pakken en lekker mee kunnen nemen. Was het tenminste nog een lekker rondje geweest en misschien had dat de aandacht wel afgeleid van de handrem.

Ik zet de metronoom weer even aan om mijn cadans op te pikken omdat ik misschien een beetje aan het sloffen ben. Ik probeer aan te haken bij anderen. Maar er gebeurt gewoon niks. De handrem piept en knarst en voor mijn gevoel kom ik zelfs langzaam tot stilstand. Dat is niet zo, maar zo voelt het wel. Op 8 kilometer besluit ik tot een soort reset, voor het geval mijn hartritme weer idioot aan het doen is, zoals enkele weken geleden (toen keurig vastgelegd op de holter die ik droeg). Dat had ik natuurlijk eerder moeten doen, want met zo’n korte reset gebeurt er weinig. Ik kom daarna wel weer op gang maar het is al veel te laat natuurlijk. Ik ben niet alleen langzaam gestart maar nog langzamer geeindigd. Jammer maar helaas.

klik voor groot

Als je puur naar de cijfertjes kijkt, dan ziet het er prima uit. Een mooie tempoloop die iets sneller is dan een tempoloop tijdens de training met een lagere hartslag. Maar dat was niet de bedoeling, en het voelde niet zo. Dus is het voor mij een mislukte loop, want meer dan 3 minuten eindigen onder de doeltijd is wel erg veel voor een 10 km rondje!

Op naar de laatste 2 weken voor de GNR. Ik zie het wel. Ik doe mijn best, heb niets ‘fout’ gedaan deze loop maar het ging gewoon niet. Ik liep natuurlijk nu niet met holter en weet niet of weer gebeurde wat gebeurde met het hartritme zoals bij de run met de holter. Het zou heel goed kunnen. Daar kan ik dan weinig aan veranderen. So be it. Er eindigden nog steeds mensen na mij, dus zo erg is het nou ook allemaal niet.

klik voor groot

Na de run hebben we eerst lekker Ztje uitgelaten op de prachtig bloeiende heide. Daarna een zalig ijsje gegeten in Blaricum en tot slot poffertjes bij de kraam die in het centrum van Laren staat tot en met volgende week. Dan is het feest alweer afgelopen. Dit jaar waren we er niet eerder, maar meestal proberen we toch wel eenmaal per jaar daar een keer poffertjes te eten.

Al met al dus – afgezien van de slechte eindtijd – een geslaagde middag.

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 20
* HR gemiddeld 154 (dat is dus veel te laag)

sep 16 km – 2012 totaal 1.504 km

01.09.2012 – week 4 dag 3 – 30 min DL 70% HR max + V – totaal 6 km

**01.09.2012 – week 4 dag 3 – 30 min DL 70% HR max + V – totaal 6 km**

Vandaag in aanloop voor de 10 km van morgen een rustige training op 70% van de max HR met enkele versnellingen. Eergisteren deed ik dat als 6 VS als 100-tjes redelijk aan het einde van de training, nu deed ik om de 500 meter een rustige versnelling tot 10 km tempo en weer terug. Dat liep op zich goed. Ik vond het alleen erg lastig om zo te sukkelen en gebruikte de metronoom dan maar om de cadans op 170 te houden tijdens mijn gesukkel. Dat is nog niet eens makkelijk maar wel een goede training. Daarbij dan weer de ademhaling netjes houden en kijken naar de HR.

Ik voelde alleen de hele weg alsof ik nog moest beginnen of op gang moest komen en ineens was het dan alweer klaar. Dat was dus vreemd en niet zo lekker eigenlijk. De versnellingen gingen wel weer heel erg gemakkelijk, ik zat zonder moeite en snel op het 10 km tempo, hield dat even vast en zakte weer af naar joggen.

Morgen wil ik vooral experimenteren met ‘rustig’ beginnen, een stukje boven het gemiddelde tempo dat ik zou willen lopen. Dan langzaam opvoeren en dan hopen dat ik dat inderdaad kan en uiteindelijk kan versnellen. Tijdens trainingen kan ik dat ook, dus gewoon maar eens proberen en niet als een idioot wegscheuren wat ik helemaal niet kan volhouden. Misschien mislukt het experiment, dat zien we dan wel weer. Dan heb ik in ieder geval weer wat geleerd.

Het enige waar ik weinig controle over heb is het hartritme: dat moet wel normaal blijven, want op halve paardekracht zit er natuurlijk niks meer in. Maar daar ga ik niet van uit, het gaat gewoon lukken morgen. Op naar week 4 dag 4 alweer en dan aftellen tot 2 weken later!

Gegevens:

* totaal 6,3 km
* temp 14
* HR gemiddeld 138 incl versnellingen

sep 6 km – 2012 totaal 1.494 km

30.08.2012 – week 4 dag 2 – 50 min DL 70% max HR + 6 VS – totaal 10 km

**30.08.2012 – week 4 dag 2 – 50 min DL 70% max HR + 6 VS – totaal 10 km**

Gisteren ‘verweet’ iemand me dat ik boekenwijsheid had. Tsja dat klopt inderdaad. Ik lees me rot, denk over alles na en bekijk dan waar ik iets mee kan. En? Daar lijkt me dus niets mis mee. Zo wist ik dus ook vandaag heel zeker dat ik me echt aan de hartslag zone zou proberen te houden, volop zou body sensen, aan de houding en ademhaling zou werken en volop wilde genieten. Dat heb ik niet alleen uit een boekje, maar weet ik inmiddels ook door mijn ervaring. Mijn weliswaar nog geringe ervaring, want naast alles wat ik van anderen hoor, heb ik zelf pas 5.000 km op de teller staan en dat is natuurlijk niet extreem veel. Maar al doende leert, en hoeveel jaren je ook al traint, hoeveel boeken je ook leest, je bent nooit uitgeleerd.

Vandaag dus een hele langzame training, als voorbereiding op de tempoloop van aanstaande zondag. Mijn doel voor vandaag was dus een training met een gemiddelde hartslag van 130 bpm. In een goed schema zit namelijk variatie, en zowel snelheidwerk als duurlopen. Overdrijven qua afstand, snelheid en hartslag gaat maar al te makkelijk en dat heb ik niet alleen uit een boekje, maar ook uit eigen ervaring geleerd. Vandaar dat ik wel eens op een forum reageer als ik zie dat iemand heel snel opbouwt, of ineens na 2 weken niet gelopen te hebben weer een heel stuk gaat lopen en zich daarna afvraagt waarom het toch zo moeilijk ging. Als ik dan voorzichtig opper dat het misschien ‘wat veel’ was, krijg ik het verwijt dat ik een ander de vooruitgang niet gun. Ik stop er dus maar mee, iedereen kan vanaf nu lekker zelf uitzoeken wat goed voor hem of haar is! Lees eens een boekje zou ik zeggen, of luister naar ervaringen van anderen. Misschien heb je er iets aan, net zoals ik van de boeken, mijn eigen ervaring en de ervaring van anderen geleerd heb en dat graag wil delen met anderen. Vandaag dus een echte krabbeltraining op een gem HR van 130 bpm. En dat lukte precies tot mijn voldoening, zelfs ondanks het feit dat ik ontzettend veel problemen had met allerlei honden onderweg, en de hartslag dan van pure ergernis natuurlijk omhoog schiet. Goede training, want met goede ademhaling krijg je dat meestal weer snel in het gareel. Het enige dat ik erg lastig vond, was het vinden van een lekkere cadans bij deze langzame hartslag en dito tempo. Uiteindelijk heb ik de laatste 10 minuten de cadans toch maar aangezet en dat werkte prima. Aanvankelijk ging daarmee de HR iets omhoog (logisch) om vervolgens weer mooi terug te zakken toen ik eenmaal een lekker ritme had gevonden.

Onderweg genoot ik van alles dat ik zag: eerst boomkruipertjes vlakbij en als klap op de vuurpijl een gigantische buizerd die vlakbij me in een boom zat te loeren en doodstil bleef zitten. Kadootjes van de natuur en voor mij altijd weer bijzonder. De volgende keer ga ik toch iets eerder weg, zodat ik nog meer natuur kan zien en minder last zal hebben van die vervelende honden (of liever gezegd hun baasjes).

Na de langzame loop de versnellingen gedaan en omdat ik niet op mijn horloge wilde kijken, had ik alles van te voren ingeprogrammeerd, zodat ik gewoon de versnellingen kon doen zoals het goed voelde. Dat deed ik nog niet eerder op de Kinvara’s en dat liep wel erg lekker. Ik vloog! De versnellingen waren deze keer maar 100 meter, en die bouw je langzaam op tot een soort sprintje, dat hou je even vast en dan weer terug en dat in 100 meter. Ik deed dat al eerder tijdens trainingen en je kunt ook gewoon passen ’tellen’ zodat je ook ongeveer uitkomt op die 100 meter, maar zo kan het ook. Lekker makkelijk en je kunt later ook nog terugzien wat je eigenlijk uitspookte, of het een beetje gelijkmatig was over alle versnellingen etc. Nou dat was het. Allemaal even snel en de HR zakte na alle versnellingen weer mooi terug naar hetzelfde niveau.

Na de versnellingen nog even een kilometer doorgesukkeld en aan het einde weer een aanvaring met een mevrouw met drie terriers waarvan er eentje wel een hapje Ztje wilde. Ik weet niet waarom het vandaag nou zo enorm misliep. Misschien omdat ik er normaal meer rekening mee hou als ik een training met meer snelheidswerk doe ofzo, ik weet het niet maar het was niet echt leuk eigenlijk. Arme Ztje.

In ieder geval ging deze training dus goed. Zaterdag een nog kortere training en dan zondag ‘aan de slag.

Gegevens:

* totaal 10,3 km
* temp 16
* HR gemiddeld 130 tijdens DL

aug 187 km – 2012 totaal 1.488 km

voeding 8: suiker – de mythe en uitleg – deel 1

**voeding 8: suiker – de mythe en uitleg – deel 1**

Je hoort veel mensen zeggen ‘mijn suikergehalte is zo laag, ik heb voedsel of een colaatje nodig’. Er bestaat veel bijgeloof over suiker en de behoefte aan suiker of voeding zodat de suikerspiegel constant zou blijven. Ook onder hardlopers bestaan veel mythes en misverstanden of milder gezegd: onduidelijkheden. Een beetje inlezen in de fysiologie van de rennende mens, of zelfs de zittende mens kan heel verhelderend werken en zelfs helpen om sneller of makkelijker te kunnen lopen.

Eerst enkele feiten

Hersenen functioneren alleen met een stabiele bloedsuikerspiegel.

Het brein kan alleen functioneren op glucose of ketonen als brandstof. Ketonen (acetyl acetate or beta-hydroxybutyrate) kunnen echter op korte termijn niet glucose vervangen als brandstof. Er zijn 10 tot 14 dagen nodig om het niveau in bloedplasma zodanig te krijgen dat dit kan dienen als brandstof voor de hersenen. Maximaal kan zelfs maar 50% van de brandstof worden gebruikt voor de hersenen, de rest moet van glucose komen.

Normale suikerspiegels varieren rond een waarde van 4.5 tot 5.5 mmol/l met uitschieters van 10 tot 15% rondom deze waardes.

Hypoglycemie kan optreden bij mensen die insuline gebruiken en te weinig hebben gegeten, of bij mensen met een insuline-producerende tumor, babies met onbehandelde galactosemie, bij mensen met een alcohol vergiftiging en heel af en toe bij atleten die hun maximale kunnen overschrijden en/of verkeerd eten (te weinig, verkeerde suikers, verkeerde tijdstippen). Over die laatste groep later meer. Voor de meeste mensen treedt lage bloedsuiker simpelweg niet op.

Dietisten adviseren vaak voeding met 50 a 60% koolhydraten

Hier is in principe niets mis mee, maar een mens kan uitstekend functioneren met een voedingspatroon met weinig of geen koolhydraten. Weinig zetmeel of suiker inname doet onze suikerspiegel niet afnemen: we zullen normale stabiele spiegels houden, ondanks de variatie qua inname van zetmeel of suikers. Het lichaam is een prachtige machine die hier prima toe in staat is! De sleutel in dit proces is het vermogen van zowel de lever als de nieren om glucose om te zetten uit amino zuren (uit eiwitten of spieren hoewel dit laatste natuurlijk niet gewenst is). Het verlies van de lever om suiker om te zetten is een belangrijke factor in het ontstaan van diabetes mellitus type 2. Ook kan het lichaam ongevoelig worden voor insuline, waardoor suikerspiegels in het bloed niet meer verlaagd kunnen worden wanneer wel veel suikers worden ingenomen. Allemaal factoren die we niet willen, maar die normaal in een gezond lichaam dus niet optreden: het lichaam is normaal prima in staat om evenwicht te bewaren en dat is een ingewikkeld proces met vele stapjes.

Energie voorraden

Het meest verrassend wellicht is het feit dat we slechts geringe hoeveelheid circulerend glucose hebben in het lichaam, ondanks dat we glucose als voornaamste energiebron gebruiken. Onderstaande tabel laat mooi zien hoe veel we kunnen doen op basis van de suikers in het bloed en extracellulair gedurende verschillend inspannings niveau.

activiteit
weefsel voorraad in gram niets doen wandelen marathon
vet 9000-15000 34 dagen 11 dagen 3 dagen
spier glycogeen 350 14 uur 5 uur 70 min
lever glycogeen 80 3.5 uur 70 min 18 min
bloed/extracellulair 20 40 min 15 minuten 4 min
lichaamseiwit 6000 15 dagen 5 dagen 1.3 dag

Bovenstaande waarden houden geen rekening met het feit dat de hersenen al bij een glucose daling van 50% zullen afsluiten om problemen te voorkomen, zodat je flauwvalt, dus eigenlijk moeten de waarden nog gehalveerd worden in het dagelijks leven. De hersenen kunnen immers alleen glucose gebruiken als brandstof. Er is geen mechanisme om vetzuren te gebruiken als bron. Ketonen kunnen zoals gezegd wel gebruikt worden, maar aanpassing aan ‘starvation’ (vasten) en het gebruik van ketonen als brandstof door de hersenen heeft ongeveer 2 weken tijd nodig. Onze lever glycogeen voorraaden en glucogenese voorkomen dat we te lage suikerspiegels krijgen.

Vreemd genoeg werkt het systeem ook echt. We hebben dus relatief maar weinig suiker nodig in het bloed omdat de productie van glucose zo snel is dat het verbruik door het lichaam kan bijbenen.

Dat neemt allemaal niet weg dat we met (verkeerde) voeding en (verkeerde) training van alles kunnen beinvloeden, waardoor het systeem soms niet (meer) zo in balans zal blijven.

de glucose tolerantie test

Standaard wordt een glucose tolerantie test (GTT) uitgevoerd bij mensen om te bekijken wat de suikerspiegels doen na verloop van tijd wanneer suiker werd ingenomen na een nachtje vasten. Opvallend is iets dat we niet moeten vergeten wanneer we gaan trainen (ik kom daar later op terug, want je kunt hiermee je voordeel doen bij de trainingen): vreemd genoeg is na een nachtje slapen de glycogeen voorraad in de lever bijna uitgeput. Dat betekent echter niet dat het bloedsuikerniveau laag is, want – zoals gezegd – zal het lichaam keurig het niveau op orde houden.

De GTT houdt in dat na een nachtje vasten de bloedsuikerspiegel wordt bepaald op nuchtere maag (meestal na 10 tot 14 uur vasten), waarna een glucosedrankje wordt genuttigd van 75 gram suikers. Daarna wordt na 30 minuten en 120 minuten de suikerspiegel weer gemeten. Onderstaand een normaal testwaarde overzichtje.

De suikerspiegel zal na (maximaal) 2 uur weer een normale uitgangswaarde hebben bereikt.

Conclusies:
– vasten gedurende de nacht geeft geen lage suikerspiegel in de ochtend
– suikerinname zal de suikerspiegel laten stijgen
– normaalwaarden worden weer bereikt na (maximaal) 2 uur

In het volgende deel ga ik ik nader in op problemen rond de suikerspiegel, zoals dalingen tijdens of na inspanning, voeding, wat er gebeurt tijdens vasten en hoe je voorradden kunt beinvloeden. Er is enorm veel te vertellen over de suikerhuishouding, en ik merk dat er veel onduidelijkheid over bestaat.

Een kleine inkijk in de fysiologie, zeker tijdens het hardlopen kan je misschien helpen om beter te presteren. Want wanneer neem je nu wel of geen voeding onderweg, en wanneer heb je baat bij voeding, of juist bij lopen zonder voeding? Dat komt dus allemaal in de volgende delen.

Wordt vervolgd.
Ook te vinden bij de artikelen op de artikelen en review pagina

28.08.2012 – week 4 dag 1 – 3×1000 (400) op IT1 – totaal 10 km

**28.08.2012 – week 4 dag 1 – 3×1000 (400) op IT1 – totaal 10 km**

Twee weken geleden deed ik ook deze training, maar toen verkeerd namelijk niet met 400 mtr jogging pauze maar met 6 minuten pauze die ik opdeelde in een stukje joggen, wandelen en joggen a la Klaas Lok. Dat ging op zich best aardig. Vorige week was de training iets anders en liep ik voor het eerst 2000-tjes. Het was toen best warm en het was even omschakelen naar 2000-tjes want dat deed ik nooit eerder.

Omdat ik de afgelopen dagen weer eens heel erg heb zitten studeren in de fysiologie boeken en ook de boeken van Maffetone en Steffny er weer eens op heb nageslagen, besloot ik deze keer weer goed op te letten dat ik in de juiste hartslag zones zou blijven. Het heeft immers totaal geen zin om te snel te lopen, of te weinig variatie aan te brengen in de trainingen. Ik ben geen hardlooptalent, maar misschien wel een ‘hardloopwonder’ (wie dit niet snapt, klikt even op de brug rechts bovenin). Ik loop immers deels om te overleven en mijn QoL (kwaliteit van leven) zo hoog mogelijk te houden. Maar dan ook met plezier en met verstand! Dat wil ik graag zo houden en ik denk dat het lichaam ontzettend ‘maakbaar’ is. Als ik kan lopen….. (grapje). Maar het lichaam is ook heel makkelijk stuk te maken.

Wat is er nou belangrijk tijdens een training? Dat je straks lekkerder en makkelijker loopt? Met straks misschien wel in de zin van ‘volgend jaar’ of ‘over een half jaar’? Of dat je een training hebt kunnen afleggen in een bepaalde tijd, zonder rekening te houden met de gevolgen en wat het voor je lichaam doet? Ik weet niet wat anderen denken en doen, maar wel wat voor mij belangrijk is. Namelijk proberen het lichaam sterker te maken, iets op te bouwen en ook plezier te hebben. En hoewel het langzaam gaat, zie ik wel resultaat. Ik wil dit ook proberen zo lang mogelijk te blijven doen! Geen idee wat er nog allemaal voor ellende op mijn pad komt, maar op dit moment gaat het best.

Ook vandaag weer. Ik heb eerst warm gelopen, ben daarna enkele kilometers rustig gaan joggen. De hartslag bleef daarbij zo rond de 123 bpm. Ik lette op mijn ademhaling, houding en voeten en keek vooral lekker om me heen. Snelheid daarbij? Geen idee op dat moment en dat kan me ook helemaal niets schelen. Woeffie hobbelde lekker mee en keek af en toe eens om waar ik bleef.

Daarna de kern van de training: de 3 x 1.000 meter met 400 meter jogging pauze. Ik zou tijdens de 1000-tjes letten op cadans (met de metronoom), op de ademhaling en de houding. Volgens het schema zou ik rond de 5.30 a 5.25 min/km ‘moeten’ lopen. De snelheid was alleen met een geluidssignaal beperkt aan de bovenkant, en ook de hartslag alert stond aan op een maximum van 165 bpm. Die laatste heb ik geen enkele keer gehoord.

Het eerste rondje besloot ik ‘rustig’ aan te doen. Ik ga tijdens een wedstrijd ook altijd te hard weg en dat brengt je dus werkelijk nergens. De cadans lag op 170 (dat ging eigenlijk per ongeluk, ik dacht dat ik de metronoom op 174 had gezet maar dit zag ik pas later) en dat liep prima. De laps gingen allemaal rond de 5.25 min/km op een fraaie trainingshartslag voor deze 1000-tjes. En… een heel stuk beter dan twee weken geleden waarbij ik (met een langere rustpauze) op een veel hogere gemiddelde hartfrequentie liep. Ik geloof ook echt dat de uitspraak ‘de pyramide wordt net zo hoog als het fundament breed is’ waar is. Een goede basis is erg belangrijk. Mijn ’tijd’ komt nog wel als ik nu rustig aan doe en goede trainingen doe. Ik vind ook nog steeds dat de training die ik voor Edinburgh deed, voor mij simpelweg te zwaar is geweest (achteraf). Maar je kunt alleen maar een schema beoordelen als je eerst met zo’n plannetje traint en kijkt hoe het lichaam erop reageert. Woeffie liep het hele laatste stuk lekker mee met een enorm stuk riet in haar bekkie. Raar beest, die sleept altijd van alles mee op ons rondje. Helaas vandaag vrij veel honden onderweg en als je een 1000-tje wilt doen als training, is dat minder prettig. Vandaar dat ik het laatste rondje ook afgeslagen ben vanwege een hond in de verte, die overigens ‘gewoon’ achter ons aan kwam rennen.

Voor nu ben ik dus een tevreden mens. Voor donderdag en zaterdag staat een hele rustige training op het programma, dus dat zal ik ook zo uitvoeren. Zondag dan maar eens kijken wat ik er nu van terecht breng op de 10 km.

Overigens heeft de oplettende lezer misschien al lang gezien dat links een nieuwe button is toegevoegd met allerlei plaatjes. De nieuwe review site, waar ook recepten en artikelen over voeding en gezondheid op staan is volop in de maak. Inmiddels zijn bijna alle stukjes die al in de loop van de tijd op het weblog kwamen verplaatst naar dit gedeelte

Gegevens:

* totaal 10,3 km
* temp 17

aug 177 km – 2012 totaal 1.477 km

26.08.2012 – week 3 dag 4 – 130 min 70% max HR – totaal 21,5 km

**26.08.2012 – week 3 dag 4 – 130 min 70% max HR – totaal 21,5 km**

Precies over 3 weken is de Great North Run in Newcastle. Ik ben benieuwd wat dat gaat worden. Voor vandaag staat er dan een 130 minuten loopje op het schema. Vorige week was het nog akelig warm en vertrok ik al om 5.20 in het donker, samen met Ztje maar vandaag ziet het er heel anders uit! Vannacht regende het werkelijk pijpenstelen en ook de hele ochtend zijn er stevige buien. Het lijkt echter rond 9.30 een beetje op te klaren en bijna een uur droog te blijven. Terwijl ik naar het natuurgebied rijd, begint het te stortregen. Het plaatje van de app ‘buienalarm‘ blijkt dus precies te kloppen. Als ik de parkeerplaats oprijd, is het inmiddels weer opgeklaard en droog dus dat belooft een droge start te worden.

Redelijk rap heb ik mijn Nathan vest met wat water en mijn gelletjes om, zonnebrilletje op en mijn pet tegen de regen die straks zeker gaat vallen. Ik kan er even tegen. Mijn voeten zijn zorgvuldig ingesmeerd met de blarenstick en om de teen zonder nagel zit een teencondoom (nou ja zo noem ik die dingen). Wil je weten wat een teencondoom is? Kijk dan hier. Mocht ik nu hele natte voeten krijgen, dan heb ik minder kans op blaren en andere ellende. Laat de regen dus maar komen!

Deze keer loopt Ztje niet met mee mee. Het is slecht weer en de route is ook vrij lang en zal deels over de weg gaan. Het leek me dus beter om haar niet mee te nemen. Ze maakt al genoeg kilometers en komt niets te kort. S. fietst mee, maar deze keer spreken we af dat ik weinig praat onderweg, om me te kunnen concentreren op mijn ademhaling en cadans. Dat is niet zo gezellig, maar wel beter voor mij. De metronoom tikt dus ook gestaag door tijdens ons loopje en zorgt ervoor dat ik de hele weg constant kan lopen en ook een mooie lage ademhalings snelheid heb van 3/5 waarbij ik grote delen lekker door mijn neus kan ademen.

Ik ben verrast dat het eerste half uurtje er alweer bijna op zit als we een stukje over de dijk hobbelen. Dat ging toch wel heel snel! Het tempo lijkt ook goed als ik dat veld oproep om te bekijken wat ik uitspook, want ik heb alleen cadans en hartslag in beeld. Ik zie dat de hartslag onder de 140 bpm blijft, dus dat is netjes. Ik heb ook nergens last van. Het eerste uur gaat voorbij en eigenlijk is het best een rot eind, en zo’n training is wel een beetje een ‘moetje’ in tegenstelling tot een mooie route die je ergens uitzet in een nieuwe omgeving. Dan loop je toch heel wat sneller de kilometers weg! Maar goed, deze training is ook niet slecht voor een run die straks gaat plaatsvinden waar je ook eigenlijk over een saaie weg van rechts naar links gaat lopen, dus vooruit maar. Ik ben er immers nog niet! Het zonnetje komt zowaar tevoorschijn en het voelt nog best warm zo op de dijk. Ik grap nog ‘kom maar op met de regen’ en al snel gaat die wens in vervulling en lopen we in een enorme plensbui over de dijk. De regen slaat door de harde wind onder mijn petje op mijn bril en dat kijkt natuurlijk niet lekker. De bril verdwijnt dus al snel in de tas achterop de fiets! Verderop de dijk zien we ineens een ijsvogeltje vliegen en dat is het kadootje van de dag natuurlijk! Geweldige beestjes en een prachtige fel blauwe kleur. We hebben vorig jaar heel wat te stellen gehad met die vogeltjes om ze te redden van overijverige snoeiers!

We kriskrassen wat door het natuurgebied en pakken af en toe de dijk mee. Puur om minuten vol te maken. Op zich wel goed, want de dijk omhoog klauteren is natuurlijk weer een extra training! Dan ineens zitten de eerste 100 minuten erop. ‘Ik ben er bijna’ denk ik nog, wat natuurlijk onzin is, want dan moet je nog een half uur! Maar kennelijk werkt dat toch allemaal anders zo in je hoofd tijdens het lopen. Het grootste gedeelte zit er immers op, en ‘een half uurtje’ haal je altijd wel. Nou dat klopt ook, want zodra de klok 2 uur aangeeft, besluit ik alsnog wat te versnellen op een moment dat het even ‘moeilijk’ lijkt te worden. Mijn hartslag stijgt ietsje boven de 140 maar blijft prima laag en ik ben dik tevreden. De laatste 10 minuten versnel ik nog prima, en na 130 minuten druk ik op de pauzetoets en hobbel rustig verder. Ik doe snel mijn windjackje aan, want helemaal droog ben ik natuurlijk niet meer door de harde regen onderweg en er staat een frisse wind. Ik ben tevreden. Heb nergens last van, heb lekker en makkelijk gelopen met een mooie hartslag en prima ademhaling. wat bijzonder toch dat ik dit (nog) kan doen. Echt gaaf.

Op naar week 4 van het schema dan maar, waarbij ik toe moet werken naar een wedstrijd op zondag aanstaande. Hum.. ben benieuwd.

Gegevens:

* totaal 21,5 km
* temp 18 met regen en wind
* HR gem 139
* cadans 167

aug 167 km – 2012 totaal 1.467 km