**20.01.2015 – bamburgh – 8 km**

Vandaag liep alles anders dan gepland. Ik had eigenlijk een afspraak voor een Bowen treatment maar ik kreeg niet alleen de deuren niet open, maar ook met geen mogelijkheid de ijslaag van de voorruit van de auto. Echt ongelooflijk. Bovendien ging je echt bijna op je bek als je over de stenen probeerde te lopen, dus zegde ik de afspraak af. Ze begreep het volkomen. Maar daar zat ik dan. Door de velden kan ik niet ver lopen hier omdat je dan op allerlei hekken stuit. Over de weg was echt onmogelijk en met de auto was ook geen optie. Maar uiteindelijk won de zon het toch van het ijs en om 14.30 kon ik alsnog de auto gebruiken en was de weg ook aardig opgedooid. Gauw op weg naar het strand dan maar, maar ik wist al dat het getijde helemaal verkeerd zou zijn en had dus geen idee of ik uberhaupt over het strand zou kunnen. Daarom maar gestart in Bamburgh, want daar is in ieder geval al het mooie kasteel en ik zou ook door de duinen kunnen en in ieder geval tot de rotsen kunnen komen. Ha! Dat had je gedacht. Nou ja, ik kwam er deels.

Eerst even door de duinen dan maar wat aanrommelen zodat wafje kan plassen en daarna even terug over het strand naar Stag Rock. Ik ben gek op dat witte hertje op de rotsen en het is en blijft een mooie plek. Hier heb ik dus ook gewoon wat leuke foto’s staan maken van het kasteel, het vuurtorentje en Stag Rock. Ik had al kletsnatte voeten omdat ik het stroompje over moest steken maar dat mag de pret niet drukken. Die niksies (MT10) zijn ook meteen weer leeg en mijn voeten zouden ook wel weer opwarmen. Beetje jammer dat ik al verkouden ben, maar straks maar goed weer lekker opwarmen. Na de foto’s moest ik dan toch echt maar eens beginnen met mijn loopje. Ik had ook nog staan kletsen met een meneer en dat was leuk. Gelukkig had ik (voor het eerst tijdens het lopen) mijn Nike dons dingetje aan onder mijn flinterdunne windjackje. Dat zat heerlijk en zeker als je even stilstaat is dat echt fijn. Overigens heb ik het tijdens het lopen geen moment te warm gehad. Zou het dan echt werken wat ze gemaakt hebben met die gaatjes? Review volgt pas als ik het vestje een paar keer echt heb gedragen tijdens het lopen maar het lijkt veelbelovend.

klik voor groot

Eindelijk zijn we dan op weg voor ons runnetje. Ik ben benieuwd hoe ver ik kom maar het ziet er niet veelbelovend uit qua strand. Een paar kilometer modder ik voort op het zachte zand waar de pootjes van woef diepe afdrukken achter laten. Ik probeer licht te lopen en ik kom zowaar vooruit maar het is echt loodzwaar. Helemaal aan de zijkant is het zand keihard van het ijs maar dat loop zo schuin dat het echt niet te doen is. Uiteindelijk heb ik er genoeg van en ga ik eens kijken of ik door de duinen kan. Maar aan deze kant zijn niet echt paden die geschikt zijn om te lopen en waf en ik worden vooral heel erg nat van de hoge natte grashalmen. Van die halmen die over het pad hangen en waar je dan vervolgens over struikelt omdat je erin blijft haken. Die grashalmen. Niet echt prettig. Uiteindelijk kom ik tot mijn verbazing bij de bunker uit waar je tijdens de ultra vanaf de weg uit zal komen. Tijdens een eerdere verkenning probeerde ik vanaf daar eens de route terug te volgen en daarom besloot ik dat nu ook te doen. Ik klauter uit de duinen, steek de weg over en loop naar de boerderij. Dan besef ik ineens dat dit niet de goede boerderij is. Dit is de boerderij waar de vorige keer het hek dicht was en ik niet verder kon! Ik wil net teruglopen naar de weg als de deur open gaat en iemand naar buiten komt. Dat is boffen want nu kan ik vragen hoe ik op het pad naar het kasteel kan komen. Ze wijst me de weg en ik kan weer op pad. Het weiland is weliswaar heel modderig maar loopt toch een stuk beter dan het zachte zand. Zo komen we ergens en al snel ben ik bij een bekend punt waar ik een eerdere keer ook al was. Ik weet dat het pad eigenlijk gewoon rechtdoor loopt over het volgende veld, en ik besluit dat nu ook te doen. Dom….. zo blijkt tenminste als ik in een veld met wel dertig enorme koeien terecht kom en modder tot mijn enkels. Maar ik hobbel door en laat me niet kisten door wat modder, stront en enge koeien. Mijn kalfje loopt ook dapper mee. Ik weet dus nu dat je echt niet dit pad moet nemen maar via de Armstrong cottages gewoon een stukje over de weg moet nemen richting het kasteel. Weer wat geleerd. Ik hoop alleen dat ik aan het einde van deze drekzooi werkelijk ook nog het veld af kan! Maar daar is gelukkig een hekje en zo staan we uiteindelijk weer op de weg naast het kasteel. Eind goed al goed. Wat een raar rondje!

Op naar het volgende rondje dan maar weer, dit was een beetje vreemd en bovenal een erg kort rondje.

gegevens:

* 8,5 km
* 0 graden

jan 233 km – 2015 totaal 233 km

**19.01.2015 – parcoursverkenning: craster/boulmer – 13 km**

Vandaag helaas geen mooi weer maar ik wil er toch even uit voor een run. Maar geen avontuur in de heuvels vandaag, want een beetje uitzicht is dan wel handig. Bovendien wordt er ook raar weer verwacht, met sneeuw, hagel en wind. Niks an om dan in de bergen te zijn. Ik kies dus voor een parcours verkenning en ga vol goede zin op pad. Het zal wel modderig zijn dus dit is een goede oefening in modder (be)lopen vorig jaar was deze route op de verkenning vreselijk en liep ik alleen maar te schelden. Nu heb ik andere schoenen aan waar ik weliswaar niet op kan lopen, maar die wel betere grip in de modder lijken te hebben. Uitproberen dan maar om te zien of het loont om te kijken naar andere schoenen.

Het is droog als we starten en het ziet er niet eens beroerd uit qua weer. Weet ik veel dat het dan nog gaat omslaan! Het eerste stuk valt me erg mee. Is het nu minder modderig, zijn deze schoenen beter of kan ik al beter in de modder lopen? Misschien een combi maar deze keer geen enge glij partijen zo op de klif langs de huizen.

klik voor groot

Ik ga maar langzaam vooruit merk ik. Ik heb een beetje keelpijn en ijn buik doet raar. Ik zal toch niet dat virusje oppikken dat iedereen hier lijkt te hebben zeker! Ik ga dus niet te ver vandaag, want het is nog bitterkoud ook vandaag met een ijskoude wind.
Eigenlijk moet ik ook naar het toilet. Leuk zo’n begin van een run!

Maar het is nog droog, en het blijft prachtig zo boven het water met die wilde zee. We lopen dus rustig door en wafje lijkt het ook alemaal wel leuk te vinden.

klik voor groot

We lopen al snel op het grasveld met Dunstanburgh castle achter ons in de verte. Misschien ga ik daar op de terugweg nog wel even heen, nu eerst een een stukje richting Boulmer. Alnmouth haal ik deze keer niet. In de eerste plaats heb ik geen zin in 20 km, en bovendien is het getijde verkeerd. Maar Boulmer zou mooi zijn.

Al snel zijn we bij het eerste strandje. Blijft leuk en ik zie ineens een mooi plekje waar ik even ehm… een stopje kan houden. Wafje moet een wachten elders want er ligt overal glas. Ze blijft keurig wachten en ik moet zo lachen om die kop als ik eindelijk weer tevoorschijn kom. Gelukkig geen mensen die haar (of erger nog mij) hebben zien zitten.

Verder hobbelen we door de modder en over het glibberige pad. Ik moet toch echt eraan denken haar harnasje om te doen of in ieder geval mee te nemen. Enge paden en al zeker met een wafje die ook nog wel eens ineens een vogeltje achterna wil springen. Die kunnen vliegen maar wafje niet!

klik voor groot

Verder hobbelen we en het pad waar ik vorig jaar totaal niet overheen kon, is nu een makkie. Ik kan overal wel overeen hobbelen en hoef niet meteen in de remmen. Dat is best prettig. Ik krijg wel onwijs vermoeide benen van die stomme schoenen en ze zijn vooral verkeerd bij die kluwen bloedvaten. Maar ze zitten heerlijk en die grip is ook fijn.

We komen bij het tweede strandje en ook daar maak ik even plaatjes natuurlijk. Het is nog droog maar wer een stuk kouder en ik zal de hele terugweg de wind vol tegen hebben. Hoop dat dat tijdens de ultra niet zo zal zijn want dat is wel erg zwaar dan.

klik voor groot

Na een bruggetje kom ik in een enorme modderboel waar vorig jaar niks aan de hand was. Ik zie grote afdrukken van een koe en vermoed dat de koeien hier gelopen hebben en alles hebben omgewoeld. Dat zijn die enge koeien die vorig jaar nog op ons af kwamen rennen. Ben benieuwd of ze er weer staan.

Als ik een stukje verder gelopen ben, zie ik de beesten al staan, maar gelukkig zijn ze druk aan het eten en zullen we weinig oog hebben voor mij of mijn kalfje denk ik. Ik kan er dus ook gewoon langs gelukkig en ik hoop dat het op de terugweg ook zo zal zijn. Nog een klein stukje en dan ben ik bij Boulmer. Daar loop ik dan nog maar even heen en ook dat stuk is modderig, deze keer vanwege alle schapen die er lopen. Nou best, goede oefening en als he echt niet meer gaat, pak ik mijn poles. Die heb ik overigens niet nodig gehad en konden dus lekker op de tas blijven.

In Boulmer keer ik weer om en ga terug. Ik zal op twee stukjes een alternatieve route nemen. Ik wil eigenlijk met die tegenwind niet het smalle gladde pad langs de rotsen nemen maar neem het open stuk via de boerderij en in Craster zal ik achterlangs lopen en niet over het smalle paadje gaan bij de huizen. Niet handig omdat de ultra van Boulmer richting Craster loopt en ik dus zo geen verkenning heb gedaan, maar ik weet het nu wel weer en wat vandaag meevalt, kan enorm tegenvallen op de dag zelf dus zegt het nog niets. Overigens was het vorig jaar omgekeerd: tijdens de verkenning vreselijk en prima op de dag zelf.

Inmiddels is het gaan hagelen. Van die keiharde kogeltjes die door de tegenwind in je gezicht slaan. Niks an en ik ben blij dat we op de terugweg zijn. Het zal iets meer dan 13 km worden dus dat is best voor vandaag. Valt me nog niet eens tegen.

Al mijmerend ben ik de enge koeien alweer voorbij en schiet de terugweg al aardig op. Ik kom een groepje hikers tegen die dik ingepakt en met gaiters aan onderweg zijn en me verwilderd aankijken als ik met wafje achterop kom lopen en ze inhaal. Ik ben gelukkig nog wel sneller dan hikers, maar vlug gaat het volgens mij niet. Verder en verder loop ik en we zijn alweer bijna bij de start. Wat gaat een terugweg dan toch snel, ondanks de tegenwind en de hagel. Vreemd is dat. Als ik omkijk, is het groepje hikers in geen velden of wegen te bekennen. Daarom vind ik joggen nou zo lekker, je bent toch een stuk sneller dan hikend en vermoeiend is het niet.

Ik loop met wafje achterlangs de huizen en loop Craster weer in. Even naar het water om pootjes schoon te maken. Inmiddels is het heel slecht weer en ik heb geen zin meer in een lusje naar Dunstanburgh Castle. Andere keer weer.

In het water denk ik ineens bloed te zien bij woef, maar het blijkt een heel dun rood zeewiertje te zijn dat om haar pootje zit. Ik schrok me rot. Gelukkig was het wondje op de bal ook weer dicht, anders had ik niet door de modder met haar durven gaan.

We zijn allebei koud en nat, dus ga ik gauw naar de auto. Lekker woeffie droog maken en jasje aandoen en daarna naar huis. Op naar de volgende run dan maar weer.

klik voor groot

gegevens:

* 13,5 km
* 2 graden

jan 225 km – 2015 totaal 225 km

**17.01.2015 – seahouses – 38 km **

Gisteren had ik hier al een korter rondje op MAF gedaan en voor vandaag stond er weer een serieuze duurloop op het programma. Een wegrondje is iets anders dan een trail rondje en al zeker iets anders dan een rondje waar ik ook nog eens lekker foto’s onderweg kan maken. Voor endurance zal ik er toch aan moeten geloven. Ik kies voor iets geks, want ik kies voor 6x het rondje rond de cottage. Ik heb geen zin om een route uit te zetten en op de weg te moeten letten. Bovendien is dit een uitstekende training in klimmetjes en dalen want vlak is het niet hoewel het slechts 250 hoogtemeters zijn. Het is meer een subtiel stijgen gedurende de eerste 3 km en daarna weer dalen. En als je dan binnen MAF wilt blijven, is dat dus een prima training.

Ik besluit 5 rondjes alleen te doen en die zitten er eigenlijk al heel snel op. Dat lopen op asfalt kan niet goed zijn voor een mens trouwens. Hard en nog hobbelig en schuin ook. Niks an maar goed, het moet maar.

Na rondje 5 haal ik gauw waf op en neem snel nog wat chocolademelk want ik heb dorst en de vieze meuk die ik bij me had was echt smerig. Gauw dus wat Nesquick in een bekertje en met wat melk opgedronken. Lekker. Gauw waf haar gele dekje omgedaan omdat er wordt gejaagd in de velden en ik ook wil dat ze zichtbaar is op de weg en snel weer op pad. Even voelt het heel koud en stijf allemaal want ik ben natuurlijk bezweet en het is best frisjes buiten. Het piepkleine paardje staat toevallig bij het hek dus snel even een kiekje gemaakt en dan komen ook de koetjes kijken. Leuk maar we moeten snel op pad.

klik voor groot

Het laatste rondje valt niet mee, maar valt ook niet tegen. Ik blijf nog steeds keurig binnen MAF en het tempo is gelijk aan de lange ronde in mijn eentje. Niet ontevreden maar er moet nog een hoop gebeuren. Op naar de volgende run dan maar weer.

gegevens:

* 38 km
* 2 graden
* HF average 130 (max 139)

jan 211 km – 2015 totaal 211 km

Vandaag een rondje binnen MAF op het programma. Ik ben benieuwd of me dat gaat lukken hier op de op en neer gaande route maar da gaan we gewoon zien. Vorige week liep ik dit rondje voor de eerste keer weer en gebruikte ik het als tempo rondje. Dat probeer ik elk jaar en dit jaar ging het prima, zeker voor de eerste ronde en met de wind van nu!

Maar voor nu zou het dus veel rustiger moeten en ik was benieuwd of ik uberhaupt met een HF lager dan 138 die klimmetjes zou kunnen doen. Het was stralend weer, maar nog wel steeds winderig. Maar niet zo als gisteren, want toen was het echt bar en boos en waaide het dak er bijna af. Daarom gisteren maar een lekker rustig dagje ingelast en wel flink gezwommen in de avond. Dat was ook een fijne training.

Vol goede zin op pad dus vandaag. Waf sprong direct overeind toen ik in mijn renkleding de kamer binnen kwam dus ze had wel zin in een ommetje.

Eerst even een foto van het uitzicht daar als ik de hond uitlaat in de ochtend. Bamburgh castle in de verte! Mooi plekje om binnenkort de tent eens op te zetten als test. Tegenwoordig staat er niet alleen een piepklein paardje in de wei die achter de schapen aanrent, maar ook schotse hooglanders en hooglandertjs. Leuk!

klik voor groot

Maar daarna moest het ‘serieuze’ werk toch beginnen. Eerst maar eens op pad en rustig beginnen. Er was nog een stukje black ice op de weg waar de zon niet had geschenen vandaag en waar de wind kennelijk fors overheen waait. Even oppassen dus! Maar al snel liepen we lekker en bleef ik keurig in de zone. Sterker nog, ik bleef heel laag maar dat moest ook wel, want de klimmetjes hadden wel wat marge nodig. Alleen helemaal aan het einde tikte ik voor een moment de 140 aan maar dat ging direct weer terug. Daar was ik dus heel tevreden over, 138 hou ik als maximum (ik zou de hele ronde continu lopen en uitkomen op een gemiddelde van 132) en met die klimmetjes stijgt de HF natuurlijk wel.

Het liep allemaal heerlijk en het uitzicht op het kasteel in de verte is prachtig. Op het eerste rondje moest ik daar even een kiekje van maken natuurlijk en ook van de mooie weg die eerst lekker naar beneden loopt en waar je uitzicht hebt op de Farne Islands.

klik voor groot

Dit rondje is echt geen straf, alleen staat de weg vaak blank of is het spekglad. Ik geloof dat ik vorig jaar bijna geen enkele keer dit wegrondje heb kunnen doen.

Na het eerste rondje besloot ik tot een tweede rondje. Ik moet immers ook wat kilometers maken en alles voelde prima. Een kijken of ik het tweede rondje ook zo netjes binnen MAF kan blijven! Het eerste stuk heb ik de wind fors tegen dus daar oet ik ook opletten. Ik hoef eigenlijk inmiddels niet eens meer te kijken op mijn klokje maar voel precies hoe hoog of laag de HF is. Dat blijkt bijna altijd te kloppen. Ik ‘schakel’ ook met ademhaling, en dat werkt prima.

Ook nu tikte ik weer net de 140 aan voor twee stappen maar dat viel me dus alleszins mee, want ik had er al een rondje opzitten. Blijkbaar dus nog totaal geen cardiac drift. Zo sukkelen we verder, genieten van de weg, het zonnetje en het kasteel in de verte en voordat ik erg in heb zit ook het tweede rondje erop. Dat ging lekker. Runners high bestaat dus echt. Ik denk dat ik voor de lange duurloop maar gewoon lekker 7 rondjes hier ga doen. Waarom ook eigenlijk niet. Daarna gaan we weer op pad voor avonturen.

gegevens:

* 13 km
* 7 graden – winderig maar zonnig

jan 173 km – 2015 totaal 173 km

**14.01.2015 – belford circular (st cuthbert’s cave) – 18 km**

Gisteren was het prachtig weer maar ben ik niet gaan lopen. Geen idee waarom niet, iets met ‘herstel’ ofzoiets. Ook best. Wel lekker gezwommen aan het eind van de dag en lekker geslapen. Vanmorgen was het weer erg winderig en koud, maar er scheen wel een zonnetje. Ik wilde eigenlijk naar de cheviots maar er zou sneeuw liggen en met deze wind is het misschien niet het meest geschikte doel voor vandaag, dus dan maar iets anders. Een mooie route die ik vorig jaar voor het eerst heb gelopen dan maar: Belford naar St Cuthbert’s cave. Dat zou een gevarieerde ondergrond zijn van weiland tot bospad en bovendien een achtje wat fijn zou zijn met de wind en ook nog eens deels door een bos. Gauw alles klaarmaken en op pad dus maar!

Voor het eerst ga ik met de nieuwe rugzak op pad die ik ook zal gebruiken op de lange tochten en waar als het goed is ook de tent, matras en andere camping spullen inpassen als ik onderweg ga slapen op mijn routes. Ik vul de tas met wat spulletjes, probeer een plekje te vinden voor de poles en hoop er het beste van. Op zich is 18 km niet ver om te proberen, dus vooruit maar!

Ik twijfel nog even over de kleding voor vandaag, want met die wind en 2 graden zal het best koud zijn op de open stukken. Maar ik heb ook mijn down vest in de rugzak, dus er kan me eigenlijk niets gebeuren en ik kies voor een lekker warm shirt met een dun windjackje. Dat blijkt uiteindelijk een prima keuze overigens.

In Belford parkeer ik de auto en al snel zijn waf en ik op pad. Ik kan zowaar bij de riem die in een van de zakjes van de rugzak weggestopt zit dus dat is prettig. Alleen haakt de telefoon steeds in de I-Gamy die ik op de shoulderstrap heb bevestigd. Nog even uitzoeken hoe ik dat moet veranderen.

Omdat ik de route al eens gelopen heb, weet ik waar ik heen moet en welk afslagje ik tussen de huizen door moet nemen om op de route te komen. Dat loopt toch best lekker merk ik! Geen gezoek aan het begin van een route.

klik voor groot

Op sommige stukken is de weg nog een beetje glad van de nachtvorst maar het ziet er prima uit allemaal. Op dit rare weggetje is niet gestrooid dus dat is fijn met waf! Ik weet al dat het begin van de route een beetje omhoog gaat, maar dat is allemaal best. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Het is weer genieten en zelfs het weer wordt steeds beter. Alleen die wind is wel heftig. Maar dat kan me niet echt veel schelen. Hier geen zand, dus minder vervelend voor woef (en mij). et is heel helder, ik zie op een gegeven moment in de verte zelfs Holy Island liggen met het kasteel!

klik voor groot

Ik merk dat het lekkerder loopt als je de route een beetje kent. Ik moet af en toe wel even op de kaart kijken, omdat ik (gek genoeg) niet alles herken in het bos, maar het gaat een stuk vlotter dan vorig jaar. Nergens ligt modder, alles is keihard en dat loopt ook niet echt lekker. Volgens mij loopt dat op de Hoka makkelijker dan op de Speedcross, maar ik kan helaas niet vergelijken.

klik voor groot

Het lopen gaat vandaag prima. Voordat ik erg erg in heb zijn we alweer bijna 10 km op weg. Dat betekent dat St Cuthberts cave ook al snel in zicht zal komen. Ik weet nog dat het pad ernaartoe vorig jaar werkelijk niet te doen was door de modder. Eerst liep ik bijna verkeerd, toen kwam ik in de modder terecht. Ook toen was de route geweldig overigens en was het prachtig weer onderweg (maar minder koud en zonder wind). Maar ik herinner me wel dat ik de route uiteindelijk best lang vond. Nu ben ik al bij mijn doel voordat ik er erg in heb!

klik voor groot

Dit stenen zijn zo enorm groot, dat zie je echt pas als de hond ook op de foto staat als referentie. Gigantische dingen, ik wet nog hoe verrast ik vorig jaar was. Nu maak ik wel kiekjes en geniet ik nog even van de plek en de stilte.

klik voor groot

Ik ben wel een beetje afgekoeld. Eigenlijk was dit een mooi moment geweest om even het donsvest uit de tas te halen om te testen hoe dat nou is. Het is op dit moment helemaal niet nodig, maar het was een mooie test geweest. Niet aan gedacht, volgende keer dan maar. We gaan gauw verder. Even opwarmen en daarna weer gauw verder joggen.

klik voor groot

De route is verder gesneden koek. Langs het mooie uitzicht, richting Swinhoe farm, over het veld bij de rijschool. Als ik daar over het veld loop, staan er drie grote paarden die snuivend snel op ons afkomen. De mij maar koetjes want ik heb geen idee wat deze dieren nu van me willen. Misschien even aan wafje ruiken maar ze blijven met me mee lopen en zo lopen we als quintet over het veld. Drie paarden, een hondje en ik. Ik ben blij dat ik deze keer de weg weet, want er staat hier niets aangegeven en je moet schuin het veld oversteken en dan door een hekje. Daar kunnen de paarden niet doorheen en al snel zijn we weer een hobbelend duo.

Nog even over een veld weer met uitzicht over Holy Island heel in de verte en dan weer die rare stile waar ik de vorige keer met moeite woeffie over/doorheen kreeg. Deze keer laat ik haar voorgaan. Ik wijs haar op het trappetje, dat neemt ze en dan kruipt ze onder blauwe ding door en loopt aan de andere kant weer naar beneden. Ik vind dat echt knap, maar het is net alsof ze ‘deze’ geleerd heeft en nog weet van de vorige keer. Des te beter.

klik voor groot

Dan zijn we alweer bijna. Het is nog maar een klein stukje. Wat jammer. Echt zo’n dag dat de route wel wat langer had mogen zijn. Ik vond het heerlijk om zo buiten te zijn en een rondje te lopen. Waf had ook nergens last van. Mijn schoenen zijn op het laatste stukje alsnog modderig geworden maar dat spoel ik wel weer af. Waf is totaal niet vies, dus dat scheelt weer werk. Straks even de zwelling schoonmaken en verzorgen en klaar is kees.

klik voor groot

Geweldig genoten vandaag en weer geboft met het weer. Op naar de volgende run dan maar weer.

de video:

gegevens:

* 18 km
* 3 graden – winderig maar zonnig

jan 161 km – 2015 totaal 161 km

**12.01.2015 – parcoursverkenning: beadnell/dunstanburgh castle – 20 km**

Vannacht stormde het hier vrij behoorlijk. Zelfs de zware houten banken waren omgekieperd en dat zegt wel wat denk ik. Maar het zag er in de ochtend zonnig uit. Nadat ik met de hond had gewandeld, kletterde het ineens van de regen, maar na een uurtje werd het alsnog droog. Het weer lonkte dus en riep me naar buiten. Wat zou ik eens gaan lopen dan? Ik besloot om van Beadnell naar Dunstanburgh castle te lopen als dat haalbaar zou zijn met de wind. Ik loop dat eigenlijk altijd vanaf Low Newton maar Beadnell is veel dichterbij met de auto vanaf hier en dat stukje extra lopen zou ik er wel aan kunnen plakken met de benenwagen dacht ik zo.

Vol goede zin dus op pad!

klik voor groot

Ik startte deze keer in Beadnell, maakte even snel een foto van dat bouwsel daar en was verrast over de storm op het strand. Waf en ik hadden meteen een berg zand in onze ogen. Geen pretje en ik besloot in ieder geval de heenweg door de duinen te doen. Misschien had ik op de terugweg nog geluk dat de wind niet gedraaid zou zijn en zou ik met wind in de rug kunnen lopen. Eerst maar eens op weg door dat lelijke caravan park en dan richting de brug waar in de zomer speciale bijzondere vogels broeden (en bewaakt worden).

klik voor groot

Vanaf daar weer een stukje verder richting High Newton. Een paar jaar geleden liep ik op een andere manier en kon ik helemaal niet vinden hoe ik daar moest komen. Nu weet ik prima de weg en bovendien is het gewoon een makkelijk pad. Modderig is het niet overigens. Ik had verwacht dat het heel modderig zou zijn en trok daarvoor de speedcross aan om eens te proberen. Maar ik maakte volgens mij toch een fout door deze schoenen te kiezen en niet de Fellraisers die ik eerst had uitgezocht. Maar goed, eerst maar eens kijken.

klik voor groot

Vanaf High Newton lopen we naar Low Newton. Waf moet even onder een hekje doorkruipen. Als ik even kijk heveel kilometer ik gelopen heb op dit punt, zie ik 150 meter staan. Huh? Dan zie ik dat ik blijkbaar op de lap toets heb gedrukt onderweg. Dat kan makkelijk, want mijn jack is nogal strak. Stom eigenlijk dat de knoppen van de 910 niet vastgezet kunnen worden zodat je niet per ongeluk ergens op kunt drukken. Nu drukte ik op de lap toets blijkbaar, maar voor hetzelfde geld druk je op de uit knop en stopt de meting. Nou ja niks aan te doen, route in stukjes dan maar. Verder gaan we weer, richting Low Newton dan maar. Daar zal ik over het strand richting het Castle lopen en dat is het eindpunt. De route zal dan ongeveer 20 km zijn geweest als ik weer terug ben en dat is met deze keiharde wind echt wel genoeg.

Als we hoog zijn, ze ik het castle al liggen heel in de verte

klik voor groot

Tegen de wind in lopen we weer naar beneden richting Low Newton en vanaf daar over het strand. Dat is geen pretje. Het is echt wel lekker weer maar die wind is zo keihard. Waf doet helemaal gek en springt kleine rondjes om te proberen uit de wind te blijven.

klik voor groot

Dit stukje zal ik toch even over het strand lopen, want ik wil de terugweg over de golfbaan lopen zoals ook de ultra loopt op dit deel. Bovendien is het strand redelijk beloopbaar (althans het begin, zo blijkt later).

klik voor groot

Bij de stream moet ik even omlopen door een duin en daarna weer het strand opkomen is even een dingetje, want ik zak tot mijn enkels weg. Dat loopt toch voor geen meter. Ik mopper en ploeter voort. Uiteindelijk komen we er echt wel. Kwestie van stapje voor stapje en door blijven modderen. Inderdaad klauter ik al snel de rotsen op richting het pad naar het castle. Gelukt! Nu nog maar en klein stukje voor het einddoel en dan weer terug. In gedachten heb ik de trip al opgedeeld in stukjes: eerst terug naar Low Newton, dan een stukje naar High Newton, dan naar de brug en dan naar Beadnell. De ultra zal ook dit stuk pakken, dus dit is een mooie oefening ook al kunnen omstandigheden dan totaal anders zijn. Meer of minder wind, modder of niet, regen of sneeuw. Dat zullen we allemaal nog gaan meemaken en zien. Deze keer geen modder tijdens de verkenningen zoals vorig jaar.

klik voor groot

Het pad rond het castle is goed te doen. Ik heb er eens een half uur over gedaan omdat alles een glijdende modderzooi was. Ik liep er ook een keer met sneeuw, dat was prachtig mooi. Deze keer is het gewoon te doen al blijven die rare gladde stenen wel een beetje een uitdaging hier.

Als ik de hoek om kom, staat er een enorme kudde schapen die langzaam in beweging komt als mijn woeffie eraan komt. Leuk gezicht! Het is nog redelijk helder weer, dus maak ik nog wat foto’s van het castle voordat ik weer terugkeer. Ik heb echt geen zin meer om nog naar Craster te lopen, dit is echt genoeg voor vandaag.

klik voor groot

Nog eentje om het af te leren en dan gaan we terug:

klik voor groot

De terugweg gaat redelijk goed. Eerst even rond het castle, daarna het pad langs de golfbaan. Ik merk wel dat ik vermoeide voeten heb door het constante bewegen op die rare paden. Ben ik nou moe of ligt het aan deze schoenen? Ik weet het niet, maar prettig voelt het niet. De wind blijft beuken en zelfs met zijwind loopt het rot omdat mijn voeten tegen elkaar worden geblazen door de harde wind. Op smalle paden moet je zelfs oppassen dat je op het pad blijft en niet ineens tegen de hoge zandrand wordt aangeduwd door de wind. Ik mopper een beetje, maar ik weet dat ik toch echt gewoon door moet lopen als ik bij de auto wil komen.

We naderen Low Newton. Dat is vast de eerste hurdle. Nu even omhoog en dan verder naar High Newton. Al snel zijn we weer bij het hekje. Ik denk dat het handig is om het strand te pakken maar bedenk me en keer terug. Ik kan immers niet over het water waar de brug overheen loopt, dus ik kan beter door de duinen lopen, over de brug en dan eventueel via het strand naar Beadnell. Zo loopt de ultra ook en dat is wat ik uiteindelijk ook doe. Ik ben moe en niks loopt er meer lekker. Die wind beneemt je letterlijk soms bijna de adem. Mijn gezicht worst geschuurd door de zandkorrels en soms heb ik gewoon mijn ogen dicht. Ik vind waf ook een beetje zielig eerlijk gezegd. Het laatste stukje over het strand is een mix van wandelen en lopen. Ik voel mijn voeten, ben moe en heb er wel genoeg van eigenlijk. Toch probeer ik te eindigen met een goed gevoel en dat te ankeren want ik loop hier immers eind februari ook.

Na 20 km zijn we weer bij de auto. Het was ook echt genoeg vandaag met dit rare weer. Goede oefeningen maar echt voldoende. De eerste 145 km zitten er weer op voor dit jaar. Vanavond even zwemmen en dan morgen even niks.

gegevens:

* 20 km
* 8 graden – stormachtig

jan 143 km – 2015 totaal 143 km

**11.01.2015 – seahouses countryroads – 7 km**

Vandaag het eerste rondje hier aan de Oostkust. Gisteren laat aangekomen na een lange en vermoeiende rit door sneeuw en wind. Maar ik kon het niet laten om even met wafje hier te rennen. Natuurlijk even het rondje dat ik altijd als tempo rondje gebruik en …. ik kan het nog. Ondanks de harde tegenwind op het begin stuk, liep het allemaal prima. Ik denk dat het leuk is om eens te proberen dit rondje binnen MAF te doen en te kijken of dat uiteindelijk wil lukken. Vandaag liep ik het gewoon als tempo training maar het is wel een uitdaging om dat te proberen denk ik, aangezien de eerste 3 km bijna alleen maar stijgt.

In ieder geval nu eerst weer een leuke fun run en parcours verkenningen en andere spannende dingen doen hier. Komend weekend weer een lange duurloop, nu eerst weer genieten en leuke dingen zien en beleven maar dit was weer een opsteker. Eergisteren de middel lange duurloop die zo goed ging bijna binnen maf op continu tempo, en vandaag dit tempo rondje. Op naar nog veel meer fijne kilometers.

gegevens:

* 7 km
* 8 graden – winderig

jan 123 km – 2015 totaal 123 km