**11.03.2011 – zandvoort**

Vandaag moest ik naar de tandarts omdat er een stukje van een ondertand was afgebroken. Het was stralend weer zonder wind, en aangezien Z-tje weer kwiek is, besloot ik haar mee te nemen en een rondje ergens bij Zandvoort te gaan doen. Niet te lang en niet te snel omdat ze al een week niet mee rende. Ze blijkt inderdaad wormen te hebben en heeft daarom dus de laatste tijd zo’n raar gedoe met haar maag en buik. Maar goed, dat is makkelijk en snel op te lossen en aangezien ze alweer twee dagen eet en vrolijk is, mocht ze dan toch wel met met mee vandaag.

Ik had (te) weinig tijd gehad om precies te kijken waar ik welk rondje zou mogen doen met een hond, maar ik had in de gauwigheid gezien vanmorgen dat het ‘visscherspad’ toegankelijk was voor honden. Had geen flauw idee wat ik aan zou treffen hoewel het naar mijn idee vlak bij de woning van oude kennissen zou moeten zijn (en dat klopte). Het begin zag er niet al te vrolijk uit maar het mooie weer maakte een hoop goed.

klik voor groot

Grappig genoeg haalde ik opeens iemand in toen ik ging lopen en ik vond niet eens dat ze langzaam liep toen ze me voorbij kwam tijdens het inwandelen. Kennelijk dus wel, want ik was al vrij snel voorbij. Onderweg werd het warm en ik ben op mijn gemakje mijn jack uit gaan doen. Ook toen was deze mevrouw nergens te zien nog. De weg ging daarna behoorlijk op en neer, en ik heb toch even de metronoom aangezet en dat was wel makkelijk. Ik zie nu in mijn grafieken dat ik ook best wel snel liep.

Aan het einde bij een bocht stond weer een plattegrond, en aangezien ik hoopte op een rondje, heb ik daar nog even gekeken naar de route.

klik voor groot panorama

klik voor groot

Maar ik had kennelijk niet goed gekeken want ik kwam ineens bij kraantje lek uit, en dat was pure nostalgie. Maar wat leek het allemaal klein en anders dan vroeger. Toen ik klein was, kwamen we hier regelmatig en als ik me niet vergis, hebben we ook wel eens kinderfeestjes voor verjaardagen gehad in de duinen hier achter. Dingen zoeken, sporen uitzetten enzo. Heel leuk maar wat leek het toen allemaal groot. De dieren zijn er ook nog, maar maakten niet veel indruk nu toen ik even rond keek. Toen ik hier lekker op mijn gemakje aan het kijken was, en foto’s aan het maken was en op de routekaart keek, kwam de dame die ik had ingehaald weer voorbij. Die liep dus blijkbaar echt niet snel, of ik liep lekker vlot. Hahaha mijn gemiddelde over de hele route is kei langzaam door het stoppen en de foto’s maken, maar ik zie wel dat het tempo vrij hoog lag tussendoor.

klik voor groot

Ik dacht – aan de kaart te zien – dat ik rechtsaf een stukje langs de weg zou kunnen lopen, en dan weer rechtsaf zou kunnen de duinen in maar natuurlijk stond daar weer een verboden toegang bord (niet met honden toegestaan) en moest ik uiteindelijk helaas dezelfde weg weer teruglopen.

klik voor groot panorama

Bij kraantje lek weer aangekomen ben ik dan maar even de heuvel opgesukkeld (die ik als kind ENORM vond) en heb ik even gekeken of daar nog een pad was.

klik voor groot panorama

Dat was er niet want ik kwam daarna met een lusje weer uit bij het routebord waar ik al eerder had gestaan maar ik kon vanaf daar wel gewoon weer terug richting auto (een kleine 4 km).

Voor de leuk heb ik dan maar niet het fietspad genomen maar een raar duinpad naast het pad, om een beetje off track te trainen en dat was wel aardig.

klik voor groot

Ik moet een volgende keer beter uitzoeken hoe ik kan rennen daar, want ik had linksaf onder het spoor doorgekund en dan richting strand en door zandvoort weer terug. Dat was ook een optie geweest maar ik wilde nu een rustig lui rondje doen met Z-tje om te kijken hoe dat zou gaan (prima). Het was zalig weer en zulk weer riekt naar meer. Lekker een mooie route uitzetten, belt met water en eten mee en rennen maar!

Laat de lente maar komen!

Gegevens:

* totale afstand 9,7 km
* temp 10 C
* max HR 160 gem 135

rondje in google earth openen

maart 87 km – 2011 totaal 454 km
trailshoes 300 km
kayano 17 22

**10.03.2011 – scheveningen**

Omdat Z-tje nog niet mee mocht van me, ben ik vandaag toch maar – ondanks het slechte weer – naar Scheveningen gegaan. Het was alweer een tijd geleden dat ik daar liep! Honden moeten in de duinen aan de riem, dus als Z-tje toch niet mee mag lopen, is dat wel een geschikte plek om even te gaan lopen. Bovendien wilde ik eigenlijk geen wegrondje lopen maar iets met zachtere ondergrond. Hahaha nou dat laatste heb ik geweten. Rul zand met de nadruk op rul. Maar goed. Eerst even langs de huizen en de duinen rand lopen op weg naar de ‘echte duinen’..

klik voor groot

Deze keer hoefde ik niet door een hekje maar kon ik over het wildrooster lopen. Daar heb ik de metronoom die ik vandaag binnenkreeg aangezet. Even testen op welke snelheid en uiteindelijk voor 157 gekozen. Mensen zullen wel gedacht hebben dat het mijn hartslag was, want het geval stond keihard omdat ik ook een muziekje op mijn hoofd had. En vanwege de wind moest dat ook wel een beetje hard staan want ik hoorde geen bal. Het was wel apart om zo te lopen. Best lekker, niet snel maar wel lekker in dat ritme en netjes met de armen naar achteren zwaaien alsof je iemand een punch wilt geven. Ik had een route van 10,4 km op de Garmin staan. Ik weet daar de weg maar wilde gewoon eens kijken of het allemaal werkte. Normaal loop ik een 7,5 km rondje door de duinen maar nu wilde ik dus eerst een stukje verder lopen, ook links af slaan en dan weer terug naar beneden. Helaas kwam ik ineens na het linksaf slaan bij het strand uit omdat er weer eens een verboden toegang bordje stond waar ik linksaf had gewild.

klik voor groot

Tsja. Daar dan maar even een lap ingedrukt want er stond een kei en keiharde wind (bijna kracht 7 zie ik nu) en die zou ik pal tegen hebben op weg naar beneden weer. Ik twijfelde of ik terug zou lopen door de duinen, maar ik dacht dat ik maar een klein stukje terug zou hoeven over het strand op weg terug naar de duinen. Verkeerd gedacht. Aan het gras is goed te zien hoe het waaide en ook het zand dat over het strand waaide was al geen goed teken.

klik voor groot

klik voor groot panorama

klik voor groot

Al snel liep ik toch over het strand en het begin was niet eens erg. Het waaide echt keihard en het snot liep uit mijn neus. Maar ik hield gewoon de cadans aan van de metronoom en ook al ging het niet snel, het was best te doen. Maar waar kon ik nou weer naar boven…. het irriteerde me en ik dacht ergens te zien dat ik naar boven kon, dus klikte ik een lap en wandelde naar de duinenrand. Over heel rul zand waar ik diep in weg zakte en niet vooruit kwam. Tegen de wind in en alleen maar om te zien dat er weer een hek stond. Ik kon daar helemaal niet naar boven.

klik voor groot

Uiteindelijk kon ik ergens een trap op. Vlak bij de bunkers, dus wist ik ook waar ik ongeveer was, namelijk bij het punt waar ik normaal op mijn korte rondje ook uitkom en afsla.

klik voor groot

Rustig de trap op gelopen, weer een lap geklikt en weer gestart met lopen. De rest van de route kende ik, alleen snap ik niet waarom de Garmin maar bleef zeggen dat ik off track was, terwijl ik volgens mij dus weer op de route was die ik ook wilde hebben. Merkwaardig. Hahaha misschien loop ik dus ooit toch nog wel met de Dakota 20 als ik op vreemd terrein weer ga lopen waar ik echt zou kunnen verdwalen. Vandaag was meer een test omdat ik het gebied prima ken en weet welke kant ik op moet.

Volgende keer ga ik rechtsaf richting de duinen en meijendel en niet meer naar links richting strand. Zeker niet als ik niet het strand kan vermijden. Overigens wel leuk als ik met Z-tje loop want dat stuk mag ze lekker los het hele jaar door, dat is wel een voordeel. Na het zwarte pad is het strand het hele jaar vrij voor hondjes. Dus wat dat betreft is het wel een idee, maar dan niet met deze wind!

In ieder geval had ik een lekker rondje gedaan en geoefend met de metronoom. Loopt prima en blijft goed zitten aan mijn jackje. Dat lijkt dus een goede koop. Nu nog lekker de DVD bekijken.

Gegevens:

* totale afstand 11 km
* temp 10 C
* max HR 153 gem 135

rondje in google earth openen

maart 78 km – 2011 totaal 444 km
trailshoes 290 km
kayano 17 22

hoe spreken met niet runners

Dit is zoooo leuk. Vooral het onbegrip. Ik heb er nog meer en ze zijn allemaal leuk. Ik vind deze echt super grappig, vooral de zin waar de vrouw zegt dat ze niet eens zoveel met de auto rijdt. “You run 15 miles on purpose? You mean with your legs and feet???” Hahahahaha. Echt onwijs grappig. Toen ik vorige week bij de benzinepomp de weg vroeg, zei de jongen achter de balie ook al dat ie 20 km met de scooter al ver vond. Welnee.

Hahaha en die opmerkingen van die runner over ‘get a life’ en wat hij daaronder verstaat. Echt onwijs grappig en zo herkenbaar.

chi running

Gisteren rolde het Nederlandse boek van Dreyer bij me op de mat. Ik had vanaf het begin al de digitale versie in het engels maar ja, luiheid en lekker overal lezen in een boek in plaats van op een scherm is ook wat waard. Ik heb vanaf de eerste stappen al door het digitale boek gebladerd en stukken gelezen (het is nogal dik) en veel dingen paste ik al toe in de praktijk. Voorvoet landing, zo hoog mogelijke cadans etc. Ik wist al van houding, onbewust remmen door een verkeerde houding en zorgen voor een soort ‘wiel’ tijdens het rennen.

Inmiddels ben ik toch weer een stapje verder dan in 2009 toen ik begon, kan ik redelijk lange stukken lopen en komt er ook langzaam wat snelheid in. Maar mijn voornaamste doel is en blijft: blessurevrij lopen en het liefst nog heel erg lang ook. Dus ben ik me toch weer wat meer aan het verdiepen in technieken en dingen waar ik op moet/kan letten. Het boek is geweldig. Het spreekt me erg aan, ook al omdat er een zijdelingse stap gemaakt wordt naar de Qi die moet stromen tijdens het lopen etc.

Vandaag kocht ik dan toch ook maar de DVD én de ‘metronoom’. Ik loop nu met muziek in een bepaald ritme, maar dat kan alleen als ik geen hondje bij me heb en bovendien luister ik ook graag naar vogels en watertjes als ik buiten ben en heb dan geen zin in muziek op mijn kop. Inmiddels weet ik dus dat er een kleine aanklikbare metronoom is van Seiko die je gewoon ergens aan kunt klikken. Handig! Op deze manier kan ik proberen mijn cadans van 155 bpm rustig aan stapje-voor-stapje naar de 170 bpm te brengen. Met een stapje per week, dus dat duurt wel even. Op dit moment is de 155 voor mijn ademhaling het prettigst maar ik kom ergens van 140 a 145 dus wie weet of het met training ook gaat lukken. Hoe hoger de cadans, hoe minder contact met de grond en hoe minder kans op blessures en hoe minder belasting op gewrichten. Ik zal de komende maanden dus niet alleen maar ‘lekker lopen’ maar ook wat dingen moeten gaan trainen.

Mijn doel voor 2011 is nog steeds eind van het jaar door de hele Glen te rennen in Schotland. Dat lukt makkelijk qua afstand want die 22 km zijn een eitje, maar ik wil dat met alle rust doen en met veel reserve zodat ik volop kan genieten van de omgeving. En wie weet… kom ik ooit nog zo ver dat ik ook gewoon weer terug kan lopen.

Voorlopig kost het ‘hardlopen’ me een stuk minder energie dan het wandelen en wordt mijn been er ook minder dik van. Ik begrijp deels heel goed hoe dat werkt, maar mensen om me heen, denken nog steeds dat ik gek ben. Want… hardlopen heeft een slechte naam qua sport: het is vermoeiend, zwaar, blessuregevoelig etc. Voorlopig merk ik daar niets van. Ik ben nooit moe als ik gelopen heb en je ziet weinig aan me. Ben vaak wel moe na het wandelen met de hond. Dat is pas zwaar. Totaal heb ik nu al meer dan 2.000 km hardgelopen en geen enkele blessure gehad. Dat zegt toch ook wel iets over mijn ’techniek’ denk ik. Ik hoop daar nog 20.000 km aan toe te voegen als het aan mij ligt en het liefst samen met mijn hondje, hoewel dat momenteel nog even ver weg lijkt omdat ze niet lekker is.

Heb al diverse stukken van de DVD zitten bekijken op youtube maar het zijn allemaal trailers die toch wel smaken naar ‘meer’. Even afwachten dus. Ik leer er vast weer wat van! Ben benieuwd wanneer het wordt geleverd en dan kan ik lekker op mijn nieuwe TV gaan kijken naar de DVD. Laat maar komen zou ik zeggen.

02.03.2001 – bergen

Vandaag was het ineens lekker weer. Eerst maar eens een kort stukje wandelen met Z-tje om te kijken hoe ze het doet. De ochtend geeft dat meestal goed aan. Hoe is ze, wat doet ze en… eet ze. Alles zag er prima uit en ze had reuze trek in haar eten. Dat leek dus positief dus ik ben eerst lekker zelf gaan ontbijten in het hotel. Lekker donkerbruin brood met scrambled egg en worstjes. Atkins zou trots op me zijn. Hoewel.. dat brood zou dan eigenlijk niet mogen geloof ik. Jammer dan, ik weet dat ik prima kan rennen op deze combinatie. Lekker drie mokken warm water erbij en rustig terug naar de kamer gegaan. Daar lag Ztje nog heerlijk te maffen. Omdat ik pas om 11 uur weg hoefde van de kamer, besloot ik nog even te ‘rusten’ (sprak de oude dame) en wat oefeningen te doen voor mijn benen. Alles voelde goed en met het lekkere weer werd ik al bijna vanzelf naar buiten getrokken. Om half 11 stond ik dus bij de uitcheckbalie om af te rekenen. Gelukkig vergaten ze de hond (die ze ook niet gezien hadden omdat ik aan de andere kant van de weg mijn kamer had) dus dat scheelde weer 17,50 euro. Belachelijk bedrag waar je niets voor krijgt. Mijn rekening bedroeg dus 4 euro toeristenbelasting (voor 2 personen is dat het bedrag ook al ben je alleen).

Daarna op weg gegaan om te zien of ik de start toevallig kon vinden van de route die ik had uitgezet op de Garmin. Die had ik niet meegenomen in de print, dus ik wist het niet precies maar het was ook niet echt belangrijk. Bij de Zeeweg zag ik al snel een parkeerplaats met wandelingen en daar heb ik maar eens gekeken of er routes uitgezet waren. Ik wilde toch liever een nieuw gebied proberen en niet terug naar Schoorl waar ik gisteren al was, want Bergen was vast weer anders.

Dus auto geparkeerd en even gekeken op de borden. Er zouden routes moeten zijn met pijltjes, maar waar waren die nou… Al snel zag ik de start van de routes en de afstanden. Ik kon kiezen uit 3, 5,4 en 12 km. Omdat ik gisteren natuurlijk erg veel gelopen had, besloot ik toch maar voor die piepkleine van 5,4 km te gaan. Ik zou altijd nog de 3 eraan vast kunnen koppelen als ik zou willen. Klein als Nederland is, moest ik een kaartje kopen (1,50) aan de automaat voor toegang tot de duinen. Ook de hond moest aan de riem. Pffffff.

klik voor groot

Het begin was een kruising tussen duinweg en bospaadjes. En nee, hondje loopt hier dus niet aan de riem nee. Voor de zekerheid ook maar een foto gemaakt van de route op de borden. Had ik dat gisteren nou ook maar gedaan….

klik voor groot

klik voor groot panorama

klik voor groot panorama

De meeste paden waren prima te belopen maar soms waren het ineens van die rare paadjes met heel los zand net alsof het er net opgegooid was. Op een gegeven moment heb ik Ztje ook aan de riem gedaan omdat er ineens een keet van de duinen stond met fietsen erbij en Nederland zou Nederland niet zijn als er niet een controleurtje actief zou zijn natuurlijk.

klik voor groot

De route was wel aardig, afwisselend landschap en redelijk goed te belopen op enkele paden na (die dan ineens erg veel gewicht krijgen natuurlijk omdat je daar ineens moet wandelen). Maar een tweede ronde daar, had ik weinig zin in en toch was ik nog niet uitgelopen na het kleine rondje.

Dan maar naar de overkant van de weg, want ook daar leken wandelingen te starten met paaltjes en pijltjes. Ook daar bleek een 5,5 km rondje te zijn uitgezet, dus samen met de 5,5 die ik er al op had zitten, leek me dat een mooie afsluiter. Ik zag op de beschrijving al dat het een route zou zijn met dalen en heuvels.

klik voor groot

Het was erg mooi, heel heuvelachtig met mooie vergezichten die met mooi weer vast prachtig zouden zijn geweest. Het weer was op zich zeker niet slecht, maar heel heiig en je kon daarom niet ver kijken jammer genoeg.

klik voor groot

Deze keer heb ik wel zoveel mogelijk door het losse zand gehobbeld en dat zal ik wel gaan voelen denk ik. Ik ken de techniek op zich voor dit soort ondergrond, een samenspel tussen voet speciaal afwikkelen en benen hoog optillen zoals een paard. Maar omdat ik dat normaal nooit doe, zal ik dat wel merken morgen.

klik voor groot

klik voor groot panorama

Er stonden in een bepaald gebied ook schotse hooglanders maar te ver weg voor een aardige foto. Wel kwam ik nog deze paardjes tegen die ook gebruikt werden kennelijk als grazers. Toch leuk en het geeft een apart dimensie aan het gebied. Voor Nederland blijft het bijzonder, in de UK vond ik het heel normaal (en leuk) dat ze er stonden.

klik voor groot

klik voor groot panorama

Uiteindelijk was de ronde van vandaag dus bijna 11,5 km. Niet gek na gisteren en lekker dat ik halverwege kon kiezen of ik verder wilde of niet. Van te voren wilde ik niet aan die 12 km beginnen omdat ik geen idee had hoe het zou gaan, dus een soort achtje is dan echt welkom.

Zo kwam er een einde een twee heerlijke dagen Bergen en Schoorl. Wel bijzonder om met een nachtje slapen elders zulke routes te kunnen doen. Dat riekt naar meer!

Overigens heb ik op de terugweg mijn diploma Chinese Geneeskunde opgehaald. De uitreiking had ik gemist omdat ik toen lekker in de UK was. Niet echt een leuke afsluiting maar het is een mooi diploma en de studie heeft me gebracht waar ik nu ben. Lichter en fitter. Ik ben er nog lang niet, maar ik heb veel te danken aan mijn eigen investering van drie jaar ploeteren.

Gegevens:

* totale afstand 11,5 km
* temp 4 C
* gem BPM 128 max 150

rondje in google earth openen

maart 34 km – 2011 totaal 400 km
trailschoes 268

edit de volgende dag voelde ik wel mijn bovenbenen. ik vermoedde al dat ik voor het eerst spierpijn zou hebben van deze runs. dat komt vooral door de run in bergen door het rulle zand. grappig dat je dan dus spieren gebruikt die je minder gebruikt op de vlakke weg en ook niet op heuvels. want die liep ik voldoende in de UK.

01.03.2001 – schoorl

Vandaag liep ik in Schoorl. Aanvankelijk leek het allemaal nog even onzeker omdat mijn running mate Z-tje gisteren niet lekker was. Dunne poep en hangerig. Niet in staat om lekker mee te rennen dus, en omdat ze ook bijna niks at, leek rennen vandaag ver weg. Maar ineens ging ze gisteren in de avond toch weer wat eten en vanmorgen was ze vrolijk en fit en liep ze te rommelen met takken. De keuze was dus mee en slapen in het hotel in Bergen dat ik geboekt had, of toch gewoon lekker meerennen met mij. Ik koos uiteindelijk voor het laatste. Ik zou immers altijd nog terug kunnen als het niet goed met haar zou gaan. Dus maar snel wat spulletjes in een tas gegooid en op weg gegaan. Moest nog terug omdat ik eerst mijn tandenborstel vergat en daarna haar bedje niet bij me bleek te hebben. Een lijstje maken voor dit soort dagen is dus wel handig zodat ik niets vergeet en alles snel bij elkaar kan grabbelen.

Rond 2 uur kwam ik aan bij het bezoekers centrum van Schoorl. Voor Schoorl had ik een route van een website gehaald, gebaseerd op de groene route van 19 km van Staatsbosbeheer. De route had ik ook netjes geprint en zat in de Garmin, dus wat zou er mis kunnen gaan. Z-tje was al helemaal opgewonden bij het ruiken van alle nieuwe luchtjes en ik zag niets aan haar, ze leek lekker fit en blij. Voor de zekerheid nog even naar de plattegrond gelopen in het bezoekerscentrum en zelf een sanitaire stop gemaakt. Dat bleek achteraf maar goed ook. Op de kaart zag ik ineens dat de blauwe route een andere route was geworden en dat er nu een rode 20 km route zou zijn. Hum. Tsja en nu? Aan de balie overlegd met een mevrouw die zelf ook regelmatig zou hardlopen in het gebied. Ik weet dus nu dat hoezeer je ook naar een kaart kijkt van een onbekend gebied, je kennelijk niets onthoudt. Vlakbij het bezoekerscentrum was een enorme trap… zou ik die ook moeten nemen? Uiteindelijk niet maar wel veel andere trappen.

Ik besloot toch maar te kijken of ik mijn eigen route kon lopen. Het was uiteindelijk al half drie toen ik eindelijk op weg ging. Buiten kon ik alleen werkelijk nergens de start vinden van de GPS route die ik zelf had uitgezet. Waarschijnlijk omdat ik niet zelf de route bedacht had. Als je het zelf allemaal doet, dan weet je natuurlijk ook waar je precies start. Beetje dom dus eerst twee rondjes rond het centrum gewandeld maar de start…. nope daar kwam ik niet op.

klik voor groot

klik voor groot panorama

klik voor groot

klik voor groot

klik voor groot panorama

klik voor groot panorama

Toen besloot ik maar de nieuwe blauwe route te doen maar ineens waren de paaltjes zwart. Ik kwam wel de rode paaltjes tegen. Dan maar de rode route, ik wilde tenslotte 18,5 km doen dus die 20 zou ook wel moeten gaan. Maar omdat ik al een tijdje gelopen had voordat ik begon aan deze route, en ik eigenlijk op een gegeven moment wel terug wilde, keek ik bij iemand op de kaart van het gebied en besloot ik bij paaltje 11 over te gaan op de groene route. Het stomme is, dat ik wel degelijk bedacht op dat moment dat het raar was dat ik rechtsaf moest slaan, omdat ik linksaf (richting het noorden) had verwacht. Maar goed… mijn richtinggevoel is niet zo goed (toch beter dan ik denk blijkbaar) en ik ben lekker doorgelopen. Het is maar goed dat Z niet begrijpt was ik zei, want ik maakte haar wijs dat we er nu bijna zouden zijn. Maar niets bleek minder waar.

Op een geven moment had ik er bijna 18 km opzitten en kwam ik weer eens iemand tegen, aan wie ik vroeg of ik zo bij het bezoekerscentrum uit zou komen. Hij keek me verwilderd aan en zei dat ik richting Bergen aan het lopen was, richting de ski baan. Nou ja, dat zegt me allemaal niets maar Bergen is geen Schoorl. Zoveel weet ik wel. Nou volgde ik nog altijd die groene paaltjes, dus ik zou vanzelf weer uitkomen bij het centrum, maar zou dat nou nog 10 km zijn of 5 of 3? Geen idee want ik wist niet eens hoe lang de groene route was. Zucht. Toch maar weer verder, want ik wilde eigenlijk niet ineens van de route af.

Vreemd genoeg had de garmin de start niet goed opgeslagen. Dat had ik namelijk wél gedaan, want ik leer wel iets van eerdere rondjes natuurlijk. Ik kon dus niet terug naar de startpositie via de Garmin. Een volgende keer zou ik dus niet alleen het punt opslaan maar ook nog controleren. Het stomme is dat ik na 3 km ook al een fout maakte, door te kijken of ik op dat punt dichtbij de route zou zijn die ik had uitgezet en daarmee drukte ik de hele route die ik al had gelopen ineens weg. Als ik het zou willen, zou het me niet lukken maar ineens stond de teller op 0. Geen idee hoe dat moet en ik baalde als een stekker. In de software zou dit rondje dus ineens in 2 stukken geknipt worden. Maar goed. Niks aan te doen. Maar nu nog dat stomme centrum vinden want inmiddels werd het ook steeds later natuurlijk en in de bossen is het eerder donker. Nou had ik toch werkelijk alles goed voorbereid, route geprint, GPS bij me en van te voren gekeken maar dan nog.

klik voor groot

klik voor groot panorama

Uiteindelijk kwam ik op een brede weg, een soort kruising tussen een weg en fietspad. Daar het thuisfront maar eens gebeld en ook daar moeten we nog eens goed mee oefenen want ondanks dat ik mijn GPS coordinaten kon doorgeven, werd niet duidelijk waar ik nou was. Na veel gezoek op internet bleek dat de groene route een 10 km route was. Dus dan is het maar net waar je bent op die route, aan het begin of aan het einde. Als je niet weet welke kant je oploopt, dan kom er je er niet. Dat moet ik dus nog even uitzoeken hoe dat wel makkelijker kan want dit is nu de derde keer al dat ik niet precies weet waar ik eigenlijk ben. Ineens kwam er een fietser aan die zo aardig was om te stoppen. Hij wees me naar rechts, richting Schoorl. Het zou nog wel een eindje zijn, waarschuwde hij me. Een kilometer of 7 wel. Ik schrok me rot. Toen reed er ineens een politieauto over het pad en die hebben we dan maar aangehouden. Tsja. Zij wezen me naar links, richting Bergen. Helaas hadden ze een melding en konden ze me dus niet meenemen. Tsja, het bezoekerscentrum was nog wel ver weg hoor, zo vertelden ze me.

Omdat ik wel erg koud werd van dit geklooi, besloot ik dan maar links richting Bergen te gaan. Van dit stilstaan en denken en bellen werd ik immers ook niet wijzer en kwam ik ook niet verder (letterlijk). Dus gewoon verder rennen en kijken of ik in Bergen zou uitkomen. Ik zou daar immers altijd een taxi kunnen nemen terug naar het centrum. Inmiddels heb ik wel geleerd geld bij me te hebben en ook de telefoon doet het altijd. Een volgende keer zal ik wel zelf de telefoonnummers van te voren uitzoeken, dan hoef ik dat niet te vragen. Maar goed, zo geschiedde en Ziefje en ik gingen linksaf over het brede bad, in de hoop weer het bos uit te komen. En dat lukte prima, ineens liepen we Bergen in. Op de fietspad bordjes stond Schoorl aangegeven en dat zou 3 km nog zijn. Eitje. Ziefje deed het prima, dus dan maar liever verder rennen. Vlakbij Schoorl weer eens gevraagd. Die man keek me bedenkelijk aan en zei dat het naar het bezoekerscentrum nog wel 5 km zou zijn. Hahahaha nou ja, eerst maar eens een stukje verder want buiten op een taxi wachten is ook niet echt fijn. Verder en verder ging het. Door het dorp, langs de duinen en over de weg. Nog eens de weg gevraagd maar ik zat nog steeds goed. Verder en verder. Bij een benzinepomp nog eens gevraagd en uiteindelijk bij een winkelcentrump zei iemand dat ik goed zat en dat het nog 600 meter zou zijn. Eitje toch? En ja! Daar stond de auto, moederziel alleen op de parkeerplaats van het centrum.

Ik heb toen nog rustig een stukje uitgewandeld en zag dat de teller op ruim 22 km was gekomen. Toch best een eindje. Vreemd rondje en uiteindelijk had ik dus gewoon die rode route kunnen/moeten doen. Maar goed, dit is ook wel leuk voor de verandering. Zo liep ik niet alleen door duinen, bos en over het strand, maar zag ik ook nog Bergen. Leuk plaatsje overigens.
Bij de auto aangekomen heb ik Zief eerst lekker wat laten drinken en gelukkig at ze als een dijker en keek ze helemaal blij. Die had nergens last van. Ik ook niet overigens.
Daarna richting hotel en toen reed ik ineens de weg terug die ik net had gelopen, namelijk van Schoorl nu terug naar Bergen waar ik zou slapen. Wat was ik blij dat ik niet deze kant op had hoeven rennen, want nu reed ik met de auto omhoog, terwijl ik dus net lekker een beetje heuvelafwaarts had kunnen rennen terug richting de auto. Maar na 20 km is dat ook wel erg welkom. Ik had het niet eens gemerkt, maar nu snap ik wel waarom het vrij makkelijk ging dat laatste stuk.

En daarmee kwam een einde aan de eerste dag hardlopen in Schoorl en Bergen. Iets langer dan gepland, maar een prima rondje. Jammer dat het in 2 delen gesplitst is in de garmin maar via Google earth kan ik de hele route prima zien zo.

Het gebied is prachtig. Duinen met grote hoogteverschillen die deels met trappen genomen moeten worden. Enkele stukken zijn paden met heel rul zand en niet zo geschikt om hard te lopen maar de meeste paden zijn breed en van goede stevigheid. Het stukje strand dat ik gedaan heb was niet erg bijzonder overigens. Waarom hebben we toch van die grijze stranden en is het strand in de UK geel met heel ander zand? Overigens moest ik wel lachen, want het rode pijltje was een piepklein rondje op de balken voor fietsen aan de duinrand. Gelukkig had ik net op een routebord gekeken en wist ik dus dat het een kort stukje strand zou zijn. Anders zou je daar dus zo voorbij lopen!

klik voor groot

klik voor groot panorama

klik voor groot panorama

Voor morgen moet ik maar even bedenken wat ik ga doen. Ik kan kiezen uit een zelf uitgezette route door Schoorl of een route van Staatsbosbeheer in het gebied van vandaag. Daar zijn immers verschillende afstanden te lopen. Alleen loop ik dan wel in hetzelfde gebied en dat is misschien minder leuk. Eigenlijk mogen honden er ook niet meer loslopen maar dat deed ik gisteren wel. Ik zou bijvoorbeeld eens voor de grap de groene route kunnen doen, die ik dus uiteindelijk verlaten heb om het bos uit te komen. Zal je altijd zien dat ik uiteindelijk toch vlakbij het centrum was!

klik voor groot

Gegevens:

* totale afstand 22,3 km
* temp 4 C
* gem BPM 135 max 155

rondje in google earth openen

maart 22 km – 2011 totaal 388 km
trailschoes 257