08.01.2012 – seahouses countryroads

08.01.2012 – seahouses countryroads

Vandaag hetzelfde rondje gedaan als de eerste dag hier, toen de schoentjes van mijn runningmate steeds uitvlogen en ik kon gaan zoeken. Het was vanmorgen stralend weer met een hele mooie ochtend lucht. Geen wind, lekker loopweer dus. Ik was eigenlijk veel te warm gekleed, maar dat leer ik ook ooit nog wel eens. Omdat we vandaag naar Newcastle zouden gaan om ahum naar (ren)schoenen te kijken, had ik maar tijd voor een kort snel rondje, en dat heb ik gedaan. Pfff een goeie les, want ik loop bijna nooit meer in de ochtend en zal daar dus wel aan moeten gaan werken en wennen, want de HM van Edinburgh begint al om… 08.00 AM. Hele vroeg dus. Jakkes. Maar goed, een goeie les. Verder ging het prima, had een goede tijd. Ik kijk al uit naar de langere rondjes hier.

Gegevens:

* totaal 7 km
* temp 6 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 49 km – 2012 totaal 49 km

06.01.2012 – seahouses / bamburgh castle

**06.01.2012 – seahouses / bamburgh castle**

Vandaag een rondje over het strand gedaan. Het was mooi weer vanmorgen, en toen ik vertrok betrok het wel maar dat was voorspeld. Het is droog en er staat geen wind dus ik heb wel zin in een strand ommetje. Ik heb geen idee of ik over Monks House kan lopen, dus ik besluit vanaf Bamburgh te vertrekken en te proberen om richting Seahouses te lopen over het strand en weer terug. Het loopt lekker, en al snel kom ik bij de rotspartij waar ik nog langs kan. Ook kan ik Monks House oversteken zonder natte voeten te krijgen en het water lijkt me ook niet te gaan inhalen.

klik voor groot

Bij Seahouses keer ik om, weer terug richting Bamburgh. Tot mijn verrassing zitten de eerste 5 km er alweer op en zal ik dus een 10 km rondje gaan lopen vandaag. Enige probleem is dat ik te snel loop. Ik heb dat al eerder een periode gehad. Dan verandert er blijkbaar iets aan mijn loopstijl ofzo, en dan loop ik ineens wat sneller en is het lastiger om rustig aan te sjoggen. Maar goed, ik was nu lekker snel weer op de terugweg zullen we maar zeggen.

Toen ik weer bij Monkshouse kwam, zat er iemand bij een razorbill. Dat is een merkwaardige vondst, want die horen hier helemaal niet te zijn rond deze tijd. In de zomer zitten deze vogels met duizenden op de Farne Islands, waar ik ze ook herhaaldelijk gefotografeerd heb. Ik vroeg aan de man of de vogel gewond was, maar hij zag er ook niets aan. Op een gegeven moment ging de vogel op de schoenen van de man zitten en grapte ik dat ik hem vanavond wel Tea zou komen brengen. Uiteindelijk hebben de we vogel maar verder van de waterrand gezet zodat hj even op adem kon komen. Misschien is de vogel door de harde wind van de afgelopen dagen we afgedreven en verkeerd terecht gekomen, of simpelweg nog niet vertrokken. Ik hoop dat hij het goed maakt. Vorig jaar was de vreemde vondst een enorme krab!

klik voor groot

Daarna was ik weer snel terug bij Bamburgh Castle en ben ik nog even een stukje verder gehobbeld om te kijken. Het blijft mooi.

Klik voor groot

Gegevens:

* totaal 10,2 km
* temp 6 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 42 km – 2012 totaal 42 km

05.01.2012 – seahouses countryroads

**05.01.2012 – seahouses countryroads**

Net als vorig jaar wilde ik het eerste rondje hier dan maar gewoon over de weg lopen. Vandaag was het ineens stralend weer met een blauwe lucht, maar er stond wel behoorlijk veel wind. Dat ben ik inmiddels wel gewend, ook van de plaats hier.

Ik was benieuwd hoe het zou lopen, want ik koos voor vandaag voor de kayano 15 (de oudjes dus) met de Sofsole zooltjes die ik ook in mijn wandelschoenen draag en in de Trabuco 14 droeg. Dat zat eigenlijk wel lekker. Het lopen ging ook prima. We waren al snel op weg en ik merkte dat het een stuk makkelijker ging dan vorig jaar (ondanks de wind).

Helaas verloor Ztje na 1,5 km haar eerste schoentje al en moest ik dus terug om te zoeken. Hoewel ze rood zijn deze keer, vallen ze in de modder langs de rand van de weg niet op als ze omgedraaid liggen. Ik was heel verbaasd, want de oude schoenen zaten prima en daar kon ze keihard op meerennen zonder dat er iets mee gebeurde. Helaas blijken de nieuwe een ouder model te zijn, die veel lager vallen over het voetje. Ze loopt er prima mee, maar verliest ze dus ook blijkbaar, want het gebeurde nog enkele keren en uiteindelijk had ik er genoeg van en heb ik ze in mijn hand gehouden. Gelukkig is het pootje weer helemaal dicht, anders had ik een probleem gehad.

Maar het gedoe met de schoentjes, betekende wel dat ik een rare tijd liep. Ik heb wel steeds de Garmin op pauze gezet, maar het helpt nou niet direct mee om te bepalen wat mijn tijd was dit jaar voor het eerste rondje en dat is best jammer.

Het uitzicht na een klein hellinkje richting Bamburgh castle is ontzettend mooi, zeker als de zon op het kasteel valt. Ook de weg richting de Farne Islands met de vuurtoren op het eiland is erg leuk om te lopen. De weg gaat daar lekker eerst naar beneden.


Zo komt er weer een einde aan het eerste rondje hier. Ik heb inmiddels een beetje gekeken waar ik nog meer kan lopen. Als het droog blijft, kan ik zeker weer naar Craster over de weilanden. Afwachten maar, wat het weer gaat brengen. Het lijkt zaterdag in ieder geval erg mooi te worden, dus dan is er misschien tijd voor een langer rondje.

Gegevens:

* totaal 7,4 km
* temp 6 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 32 km – 2012 totaal 32 km

03.01.2012 – glen lonan – 11 km

01.01.2012 – Glen Lonan – 11 km

Vandaag het laatste rondje hier in Schotland. Een raar idee, want ik had zo graag willen lopen door de hele Glen. Dat zou ongeveer 23 km zijn, dus een prima rondje. Vorig jaar liep ik ook lang door de Glen, op mijn Yaktrax en was het heerlijk. Maar helaas had ik twee weken echt rotweer tot noodweer aan toe. Zo ook vandaag. Vlak nadat ik was opgestaan, viel de stroom uit. Niet eventjes, maar gewoon voor uren. Best lastig als je ook nog wilt opruimen. Maar later bleken we een van de 70.000 huizen te zijn zonder stroom vanwege het absolute noodweer met windstoten tot 160 km/uur. Toen ik vanmorgen uit het raam keek, dacht ik ook helemaal niet meer te kunnen lopen op deze laatste dag hier in Schotland. De wind rukte werkelijk aan de ramen, en de hagel en regen sloeg tegen de ramen en trok in een gordijn over het meer. Niet alleen gevaarlijk om in te lopen met alle bomen die omvallen en takken die naar beneden komen, maar ook het rijden zou te gevaarlijk zijn. Sterker nog: vandaag is reisdag richting de Oostkust en ook dat leek op dat moment dat ik uit het raam keek niet echt haalbaar.

Maar na een paar uur ging de wind toch wat liggen en ook al regende het nog steeds vrolijk door, het leek toch wel een optie nog om te gaan lopen en ik besloot eerst tot een kort rondje door het bos met de brede paden die minder gevaarlijk zouden zijn met vallende takken. Maar toen ik eenmaal in de auto zat, leek het zo rustig dat ik alsnog besloot richting Glen Lonan te gaan. Dan maar niet voor een lange ronde, maar voor een laatste rondje genieten en koetjes kijken.

klik voor groot

Toen ik parkeerde ergens een paar kilometer in de Glen, was het zowaar even droog. Ik zag wel al dat het ontzettend nat was, want ik had ook met de auto door een diepe plas gereden waar ik met mijn schoenen niet doorheen had gekund. Ik was dus erg benieuwd wat er allemaal op mijn pad zou komen.

Klik voor groot en gallery


Al snel kwam ik bij het eerste wildrooster waar mijn runningmate doorheen viel met haar voetjes. Vorig jaar kon ze er uiteindelijk wel zelf overheen, maar omdat ze nu vol water stonden (en ze op schoentjes liep) ging het goed mis en brak ze bijna haar voetjes volgens mij. Ik besloot de volgende roosters haar dan maar op te tillen. Vorig jaar tilde ik haar ook over alle roosters heen en was het een prima workout!

Het water stond op bepaalde plekken ontzettend hoog en kwam soms tot bijna op de weg en stroomde keihard. Verder weg op de bergen lag weer wat sneeuw. Erg mooi om te zien, maar helaas zijn de foto’s een beetje donker vanwege het sombere weer.

Uiteindelijk bleken de koeien veel dichterbij te staan dan de vorige keer en op een hele andere plek. De koeien kunnen vrij lopen, en het is dus helemaal niet zeker dat je ze uberhaupt te zien krijgt. Ik vind het altijd weer geweldig, maar deze keer kwamen ze ineens de berg af hollen toen ik aan kwam sjoggen. Ik weet niet wat ze dachten of wilden, maar het zorgde er wel voor dat ik toch even op afstand bleef staan wachten wat ze van mij en mijn hondje wilden. Ik liep deze keer immers met mijn running mate.

Klik voor groot en gallery


Maar de koetjes deden niets en keken verbaasd naar dat kleine harige koetje met schoentjes aan en flaporen. Zo konden we dus rustig verder lopen. Na de koetjes nog even verder gelopen, al is de ‘heenweg’ zwaarder dan de terugweg. De wind blies lekker in mijn rug en ik bedacht dus wel dat ik op de teruweg tegen die wind in zou moeten lopen.

Helaas had ik niet al teveel tijd vanwege het feit dat we nog moest reizen, en op het moment dat het keihard ging hagelen, besloot ik terug te keren naar de auto. De terugweg ging lekker, en het gewichtheffen ging ook prima over de wildroosters dus ik was al snel weer terug bij de auto. Het was heerlijk. Ik vind het een geweldige plek om te lopen met die bergen om je heen en de dieren die er lopen. Heel bijzonder en ontzettend jammer dat ik niet de hele Glen door kon lopen dit jaar. Ik zal toch nog een keertje terug moeten!

Zo komt er dan een einde aan twee weken Schotland. Uiteindelijk toch 101 km gelopen hier, dat zijn er 9 minder dan vorig jaar maar niet eens zo slecht gezien het weer. Op naar de volgende kilometers!

Gegevens:

* totaal 11,2 km
* temp 3 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 24 km – 2012 totaal 24 km

01.01.2012 – glen dubh – 13 km

01.01.2012 – Glen Dubh – 13,5 km

Een nieuw jaar dus ik start ook weer opnieuw met tellen van het aantal kilometers, activiteiten en meer van dat soort ongein. Ik ben nog steeds in Schotland en dit zijn de laatste routes hier. Het is wederom absoluut pestweer maar omdat het niet waaide, ben ik in het andere bos gaan lopen, op een route die ik alleen vorig jaar aan het begin liep. Ik had dus geen idee hoe de route zou lopen of wat me te wachten stond aan ondergrond, helling en beren op de weg.

De route start bij een parkeerplaats Sutherland’s Groove, 1 km ten noordoosten van Barcaldine waar ik eerder liep. Er loopt vanaf de parkeerplaats een paadje naar de fietspaden, door een hek en dan de heuvel op. Het begin ziet er allemaal nog prima uit. Er lopen veel watertjes door het bos en dat is een geweldig mooi geluid.

Klik voor groot en gallery

Het bos is vooral begroeid met Douglas sparren die in 1870 werden geplantg, en waarvan de hoogste 30 meter hoog is. Dat kan wel zijn, maar die krengen lagen wel overal dwars over de paden, en versperden op verschillende plaatsen echt totaal de weg. Ik moest ergens een omweg offroad maken omdat ik echt niet over of langs een boom kon klauteren. Mijn schoenen hebben deze route dus echt van alles gezien!

klik voor groot

De weg bleef in het begin aardig stijgen en dat is nog knap lastig als je de route niet kent. Hoe lang zou het doorgaan? Wat staat me nog allemaal te wachten? Soms regende het, en moest ik mijn capuchon weer opzetten en had ik het nog warm ook. Dan werd het weer even droog en dus nog warmer. Ik vond het ontzettend zwaar en zulke routes zijn niet echt goed voor mijn zelfvertrouwen. Dacht ik eergisteren nog wel dat ik een beetje kon lopen, vandaag kwam ik niet bij alle klimmetjes boven. De 10% helling over meer dan een kilometer kwam ik helaas wandelend boven. Zeker omdat ik niet wist hoe de route zou zijn, koos ik maar voor het laatste stukje wandelen dan.

klik voor groot

Ik koos voor de langere mountainbike route die rond Glen Dubh zou lopen. Het water van de Glen voorziet het Marine Centre in Barcaldine village van electriciteit. Ik had van te voren redelijk goed de plattegrond bestudeerd, maar vroeg me wel steeds af waar ik nou eindelijk eens een mooi doorkijkje of vergezicht zou gaan zien. Zeker als je veel moet klimmen, verwacht je eigenlijk wel oets fraais ergens tegen te komen! Eindelijk na 10 km dan een vergezicht. Helaas was het grijs en somber weer, maar omdat het weer even droog was, kon ik alsnog een plaatje schieten.

klik voor groot

Vlak daarna stond ineens een bord dat ik niet meer verder kon. Grappenmakers. Als ze dat nou aan het begin van de route neerzetten, dan kan je al dan niet bewust kiezen om door te lopen. Omdat het vandaag zondag is, besloot ik toch maar door te lopen en te zien waar ik in terecht zou komen. Ik kon toch moeilijk 10 km terug gaan stumperen. Hoewel…. ik had dan wel heerlijk naar beneden kunnen rennen bedenk ik nu! Ik kwam uiteindelijk terecht in een dikke laag modder troep. Ik liep onwijs te schelden en mijn runningmate denkt dan altijd dat zij iets stouts doet, dus begon om me heen te dansen met haar schoentjes ver in de modder terwijl ik haar toeriep dat ze vooral door moest lopen… Grom. Nou ja, uiteindelijk leverde het nog wel een aardig vergezicht op richting Loch Creran (bovenstaande foto rechts) voordat ik weer verder kon lopen voor het laatste stukje.

Helemaal aan het einde van de route lag weer een grote boom dwars over de weg.

Ik kon hier gelukkig wel redelijk goed overheen klauteren en Ztje kroop ergens onderdoor en vond het allemaal machtig leuk natuurlijk.
Ik was wel blij dat ik er bijna was en al snel kwamen we weer bij de parkeerplaats. Als ik de route bekijk die ik liep, dan had ik het anders kunnen lopen, omdat een heel groot deel aan het einde (natuurlijk) heuvelafwaarts loopt. Maar ik vond het onwijs zwaar. Op naar de volgende run. Ik hoop dat ik nog een keer door Glen Lonan kan lopen, maar dat is nog even afwachten.

Gegevens:

* totaal 13,5 km
* temp 6 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 13 km – 2012 totaal 13 km

review: cw-x expert pro insulator women

review: CW-X insulator women Pro compressie tight

In vervolg op mijn eerdere reviews van de compressie tights dan ook de review van de ‘winter tight’ van CW-X. Ik draag in warmer weer de normale pro versie, maar voor de winter is de insulator erg fijn met de brush binnenzijde. Ik heb erg getwijfeld of ik een van de andere modellen zou proberen in de insulator versie (bijvoorbeeld de Stabilyx) maar koos uiteindelijk toch voor de Pro variant. En dat is een succes. Eigenlijk zijn beide modellen vergelijkbaar qua compressie en support.

uiterlijk en aantrekken
De broek ziet er goed uit. Vreemd genoeg heeft deze variant wit gestikte naden waardoor de broek wat opvallender is dan de normale Pro variant, maar in de donkere dagen valt dat misschien wel meer op. Ik vind persoonlijk de gewone broek onopvallender en daardoor wat mooier. De 2XU en Sugoi zijn ook al zo opvallend met al die strepen en stiksels. De stof bestaat uit twee soorten, een dunnere en wat dikkere. De hele binnenzijde is van gebrushed materiaal en aangenaam zacht. De broek is in het totaal niet dikker dan de normale variant. Ook deze broek heeft aan de linker voorzijde een klein zakje voor een sleutel of eventueel MP3 spelertje en een lang gesloten koord om de broek aan te trekken.

hoe het zit en voelt
De broek laat zich gemakkelijk positioneren en aantrekken. De CW-X valt zeker niet lang, net zoals bij de normale variant is deze broek aan de korte kant voor mijn 1.83 lengte (met lange benen). Het ziet er niet gek uit, maar het is op het randje. Zoals ik al eerder schreef is de 2XU veel langer en bovendien in een lengte maat verkrijgbaar. Ook bij deze broek is het net alsof het kruis net een ietsje te laag zit, hoewel de broek uiteindelijk prima zit en voelt als je even de tijd neemt om alles goed aan te trekken. Gehaast de broek aantrekken zal zeker resulteren in een zakkend kruis. De broek valt niet extreem hoog of laag, gewoon netjes in de taille en blijft ook zonder het touwtje aan te trekken goed zitten verder (mits goed aangetrokken). De broek zit nergens te strak en knelt nergens, ook niet in de knieholte of rond de enkels. Ook bij deze winter tight zie je alles onder de broek zitten. Ieder randje van hemd of slip is vreemd genoeg zichtbaar door de stof heen. De broek zit verder prima, en ook in een fikse regenbui blijft alles lekker aanvoelen.

werkt de broek
Deze broek heeft dezelfde functie als de normale pro versie. De broek geeft prima compressie op zowel de kuit als het bovenbeen en geeft daarnaast nog eens steun. De tight heeft een speciaal ‘web’ die gerichte steun geeft aan de benen op specifieke gebieden, met name de hamstrings. Er zijn diverse modellen die allemaal een ander gebied ondersteunen.

levensduur
Over de levensduur van deze broek kan ik nog weinig zeggen omdat ik de eerste runs er pas mee heb gedaan. De normale Pro voldoet prima qua levensduur en lijkt van de drie merken nog steeds kwalitatief het beste te zijn.

conclusie
Een prima broek en warmer dan de normale Pro tight. Wel moet gezegd worden dat de normale Pro al redelijk dik is, maar deze broek met de brushed binnenzijde voelt heerlijk warm aan (zelfs in de regen) zonder te warm te worden. Ook in de (koude) wind is de broek erg aangenaam om te dragen.

De overige reviews en meer informatie over dit merk zijn links in het menu via de knop ‘reviews gear & gadgets’ te bekijken.

30.12.2011 – barcaldine forest – 5 km

30.12.2011 – barcaldine forest 5 km

Vandaag regende het weer pijpenstelen. Tot nu toe hebben we 1 droge gehad en die dag hebben we herten gezocht in een Glen een uurtje rijden hier vandaan. Onderstaand een van de foto’s die ik daar maakte.


foto gemaakt op de enige droge dag

Helaas is het dus geen optimaal loopweer maar omdat Ztje toch lekker wil rennen en uitgelaten moet worden, besloot ik voor vandaag dan maar weer het mini rondje door Barcaldine Forest te lopen en te kijken of ik nog sneller kon dan de vorige keer. En dat lukte prima. De ondergrond is nog steeds niet echt fijn om op te lopen vanwege de stenen die overal omhoog steken, maar het ging prima (op mijn nieuwe schoenen weer). Zo af en toe een temporondje is dus ook best lekker. Helaas blijft de teller voor 2011 dus steken rond de 2.006 km. Maar ik hou hoop dat ik in januari alsnog mijn lange rondje door de Glen kan lopen. Als de wind ietsje gaat liggen is het wel te doen denk ik. Afwachten maar.

Gegevens:

* totaal 5,5 km
* temp 4 graden

rondje in google earth openen

december totaal 139 km – 2011 totaal 2.006 km

28.12.2011 – barcaldine forest – 5 km

28.12.2011 – barcaldine forest 5 km

Het is vandaag werkelijk noodweer. Vanmorgen stormde het dak bijna van het huisje en kletterde de regen tegen de ramen. Golven met witte koppen stonden op het Loch, zoals we het nog niet eerder gezien hebben. Terwijl ik dit tik, is er weer stroom, maar net nadat ik thuisgekomen was van de run sloeg alles uit nadat de stroom eerst zielig wat geknipperd had. Daar zaten we dan met onze kaarsjes. Ik at uit voorzorg maar vast het ijs op uit de diepvries (grapje). Verder had ik al bedacht dat het redelijk snel koud zou worden in de slaapkamer maar dat het verder wel mee zou vallen allemaal. Maar het viel dus mee, na een klein uurtje ging de stroom weer aan en deed alles het weer.

Ondanks het weer ben ik een klein stukje gaan lopen toen het een beetje droog was/leek. Vanwege het weer toch maar weer een bosrondje gedaan. Barcaldine Forest ligt 1.5 mile ten zuiden van Barcaldine op de weg naar Bonawe waar ik eerder ook al liep. Toen ik parkeerde met de auto bleek het toch te regenen maar ik had toch mijn lekkere nieuwe trailschoenen aangetrokken. Ik was dus erg benieuwd hoe dat zou lopen. Omdat de paden heel breed zijn en de bomen vrij ver weg staan van het pad, leek het me niet gevaarlijk om daar te gaan lopen. Al snel was ik met mijn runningmate dus op pad. Garmin netjes ingepakt en verstopt onder mijn regenjackje. Capuchon op met petje eronder. Mij kon niets gebeuren.


foto gemaakt van de start van de route bij het wegrijden

Al snel zag Ztje een hertje rennen en zette de achtervolging in. Omdat ze nog steeds op de schoentjes meerent, mocht dat ook alweer niet. Stakker. Maar ze kwam braaf terug en sukkelde weer met mij mee. Ik zie nu in de beschrijving van de omgeving daar dat ik een kilometertje had kunnen lopen richting standing stones at Achacha (field of the steep path). Leuk voor een volgende keer misschien, maar zo in de regen ga ik natuurlijk nergens afslaan, maar blijf ik braaf de bordjes van de mountainbike route volgen. Het volgende deel van de route volgt het pad van de Coffin Route (vroeger gebruikt om lijkkisten over de heuvel naar de Achnaba – field of the cows – te dragen). Gezelllig. Ik lees verder dat het bekendste graf daar van James of the Glen is. Hij werd verhangen in 1753 na een of andere moordpartij in Appin, een dorpje hier vlakbij. Gezellig. Deze keer heb ik niet het extra lusje gedaan zoals ik een paar dagen geleden deed, maar ben ik teruggerend naar de parkeerplaats. Ik heb deze keer bewust een kort rondje gedaan vanwege het rare weer en geprobeerd wat sneller te lopen. Dat lukte prima, want de schoenen liepen zalig. Echt een heel verschil met de zware schoendozen die weliswaar waterdicht zijn maar een stuk minder lekker lopen. De nieuwe trailschoenen lijken dus een succes.

Op de terugweg bleek er ineens een boom over de weg te liggen aan mijn kant van de weg. Daar moest ik dus even omheen en ik was blij dat ik goed oplette. Het waaide nog harder dan toen ik vertrok en ik was verbaasd dat ik daar in het bos weinig van gemerkt had. Het waaide wel heel erg hard, maar niet echt bijzonder of verontrustend maar toen ik naar huis reed, was ik blij dat ik thuis was. Ik kijk dus erg uit naar iets beter weer.

Met dit korte rondje ben ik dit jaar (net) over de 2.000 km gegaan. Ik heb hier gelukkig nog wat meer dagen, want ik hoop nog steeds dat ik een lange run door de Glen kan gaan maken. Maar met dit weer heb je daar echt niets te zoeken. De bosrondjes zijn dan op zich prima, want door de ondergrond met de stenen is het ook niet erg nat en dus prima beloopbaar. Zal mij benieuwen wat moedertje natuur nog meer in petto heeft.

Gegevens:

* totaal 5,5 km
* temp 13 graden

rondje in google earth openen

december totaal 133 km – 2011 totaal 2.000 km