22.01.2012 – seahouses/bamburgh castle

22.01.2012 – seahouses/bamburgh castle

Vandaag een beetje surrealistisch rondje gedaan. Het was ontzettend fraai weer, een lekker zonnetje en helemaal droog maar er stond een keiharde wind. Meer een storm. Helaas had ik die op de heenweg richting het kasteel tegen. Dat betekende een mooi strand waar een laagje zand opstoof en me keihard tegemoet rolde. Ik zag maar een deel van de hond die dapper voor me uitploegde tegen de wind in met wapperende oortjes en het leek alsof ik op een soort loopband liep met een stroom zand die onder me door werd getrokken. Heel vreemd. Het waaide zo hard, dat ik bijna me tegen de wind in kon laten vallen. Dat is op zich een leuke oefening, want volgens het chi-running moet je ook hellen. Maar ik was keihard aan het ploegen en ik had het idee dat ik op sommige stukken niet eens vooruit kwam. De buff had ik al snel over neus en mond getrokken maar op een gegeven moment vroeg ik me af of dit wel zo geslaagd was voor mijn arme hond die geen buffje voor haar snoetje had natuurlijk. Bril bleef stevig op mijn neus zitten en zonder bril en buff had ik echt niet kunnen lopen met dat gekke weer. Ik vond het wel apart om het te proberen zo. Ik kon niet helemaal tot het einde doorlopen, want net na de bocht bij het kasteel stond de wind helemaal pal tegen en was het bijna over en uit dus ben ik omgekeerd. Dat liep niet eens echt lekker, want door de harde wind werd je voorover geblazen, waardoor ik ging compenseren met een beetje achterover hangen en dat remt af. De terugweg ging wel aanzienlijk sneller dan de heenweg natuurlijk en dat scheelde ook soms bijna 90 sec/km! Maar het gemiddelde was niet eens zo gek, hoewel ik absoluut niet naar de tijd heb gekeken, meer achteraf en met verbazing over het effect van zoveel tegenwerkende kracht van de wind.

Op naar de volgende run, ik hoop zonder al die wind. Normaal zou ik natuurlijk een wegrondje met wat afslagen hebben gekozen maar dat kan nog even niet met de pootjes van Ztje.

Gegevens:

* totaal 8 km
* temp 6 graden
* storm!

rondje in google earth openen

januari totaal 135 km – 2012 totaal 135 km

20.01.2012 – seahouses/bamburgh castle

**20.01.2012 – seahouses/bamburgh castle**

Omdat Ztje nog niet over de weg kan lopen toch maar snel nog even het rondje naar bamburgh gedaan. Ik wist dat ik pas na 15.15 over het strand kon lopen, dus dat werd een laat rondje vandaag. Dan maar een beetje opschieten en dat lukte aardig. Omdat ik dacht dat het ging regenen, en het ook donker zou worden, had ik allerlei nieuwe gadgets mee om uit te proberen. Mijn nieuwe Climacool pet van Adidas en mijn nieuwe hoofdlamp. Die hoofdlamp review is al te vinden op de website.

De Climacool pet zal ook prima en was niet warm. Voorheen liep ik altijd met een gekregen zwarte pet die eigenlijk ontzettend warm was op mijn hoofd. Niet erg lekker en aangezien hier in de UK alles veel goedkoper is, heb ik een paar weken geleden deze pet gekocht.

Aan het einde van de run dus voor het eerst gelopen met de hoofdlamp toen het eenmaal donker geworden was en dat ging prima. Ik was aangenaam verrast. Echt een aanrader.

Het lopen ging verder heerlijk. Ondanks de rotsen, een stukje zacht strand en de twee watertjes waar je even overheen moet, had ik een mooi tempo. iets te snel maar lekker voor een snel rondje tussendoor. Cadans ook prima, overal bijna strak op 83 (167) per minuut. Hartslag mooi laag dus ik ben tevreden.

Nu gauw een uurtje zwemmen!

Gegevens:

* totaal 11 km
* temp 4 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 127 km – 2012 totaal 127 km

review: petzl tikka xp2 hoofdlamp

**review: Petzl Tikka XP2 hoofdlamp**

Hoewel ik de hoofdlamp al enkele dagen gebruik tijdens het wandelen, gebruikte ik vandaag de lamp voor het eerst tijdens het hardlopen. Ik was erg benieuwd hoe dat zou gaan, want ik ben erg enthousiast over de hoofdlamp tijdens ‘normaal’ gebruik.

Petzl is een merk dat veel hoofdlampen verkoopt, in allerlei soorten en maten en voor verschillende activiteiten. Ook de prijzen lopen sterk uiteen. Nu zou je kunnen denken dat je net zo goed een Aldi of Lidl hoofdlampje kunt gebruiken, maar inmiddels weet ik beter. Ook ik wandelde daar gedurende een jaar mee, maar als je eenmaal een ‘echte’ lamp hebt gebruikt zoals deze Tikka XP2, dan wil je nooit meer iets anders en vraag je je af waarom je zo lang hebt zitten sukkelen met zo’n rot lamp die totaal geen licht geeft. Wat een verademing een goede hoofdlamp!

Wat kern gegevens over deze lamp:

De Petzl Tikka XP2 hoofdlamp heeft 1 krachtige Led, 2 verlichtingsniveaus, knippermodus, een rode modus en een diffusor-klepje en wordt geleverd inclusief batterijen.

De Tikka XP2 heeft twee lichtbronnen en een diffusor-klepje waarmee men kan kiezen uit een gefocusseerde lichtstraal voor een verreikende lichtbundel of juist voor een brede lichtstraal voor de nabije verlichting. Ik vind persoonlijk deze optie erg handig. De bredere straal geeft een zee van licht voor je en iets naast je zodat je echt kunt zien waar je loopt. De sterkere bundel is meer gericht op veraf. Is ook genoeg om mee te lopen, maar ik vind persoonlijk de bredere lichtbundel erg fijn lopen.

Deze hoofdlamp is uitgerust met een krachtige witte Led en een krachtige rode Led. De Witte Led levert 60 lumen in de maximale modus en kan hiermee tot op 60 meter verlichten. In de economische modus kan tot 160 uur worden verlicht.

De rode Led levert een handige bijkomende verlichting voor nachtelijke observaties of een knipperlicht voor extra veiligheid, bijvoorbeeld in stedelijk gebied.

De Petzl Tikka XP 2 kan gebruikt worden met lithium batterijen om het gewicht te beperken of voor toepassingen in koude weersomstandigheden. Dit heb ik nog niet geprobeerd of verder uitgezocht.

Specificaties:
* Hoeveelheid licht: 60 Lumen (maximaal niveau)
* Type lichtbundel: breed & gefocusseerd
* Gewicht: 88 gram
* CORE accu beschikbaar als accessoire
* Verkrijgbaar in: grafiet en iriskleuren

Ik heb de uitvoering in grafiet. Ik lees op verschillende fora dat mensen met een bril soms last kunnen hebben door strooilicht dat door de behuizing valt. Ik merk daar zelf niets van. Ik heb vanavond ook even mijn Agu bril opgehad, maar merkte niets van rare belichting van de brillenglazen.

De lamp is ontzettend licht en je voelt er niets van als de lamp op het hoofd zit. Ik zag dat er ook een extra accessoire te krijgen is om de lamp op een andere plaats te bevestigen dan op het hoofd. Voor mij niet belangrijk, want het zit allemaal prima. De lamp steekt nauwelijks uit en tijdens het lopen wiebelt er echt niets. Ik was aangenaam verrast.

Een echte aanrader voor ieder die in het donker loopt!

boost versus normale stand. foto overgenomen van deze review

18.01.2012 – seahouses/bamburgh castle

18.01.2012 – seahouses/bamburgh castle

Vandaag heb ik hetzelfde rondje gedaan als op 6 januari toen ik hier net was. Ik was ontzettend sloom en was net terug van de aquafit les. Maar aangezien Ztje toch moest lopen en vandaag wel mee over het zachte zand kon, besloot ik natuurlijk toch maar voor een rondje te gaan. Het getijde zou de hele dag laag zijn zodat ik het hele stuk over het strand zou kunnen lopen. Startte ik de vorige keer in Bamburgh, nu startte ik in Seahouses en liep ietsje minder ver door naar het vuurtorentje in Bamburgh. Ik wilde ongeveer een uurtje lopen, dus die 10 km leek me wel genoeg.

Er stond een harde wind, die ik eigenlijk niet zo erg goed had ingeschat, want ik dacht dat het een westenwind zou zijn, maar helaas had ik de hele heenweg richting Bamburgh de wind pal tegen. Goede oefening zullen we maar zeggen en gelukkig is het niet al te ver weg allemaal. Al snel dieselde ik op mijn lekkere trailschoenen langs de Farne Islands die in het waterige zonnetje lagen.

klik voor groot

Ik kon redelijk goed oversteken bij Monks House maar het tempo gaat er daar toch aardig uit omdat je nou eenmaal niet met deze schoenen door het water kunt denderen. Na Monks House kon ik goed langs de rotsen komen door het lage water en al snel kwamen we bij Bamburgh castle uit. Het was een beetje sombertjes geworden helaas, dus geen mooie foto’s. Nog even snel een kiekje gemaakt van mijn runningmate met het kasteel op de achtergrond.

klik voor groot

Na het kasteel dus weer omgedraaid omdat ik ook over het strand weer terug wilde lopen. Deze keer keek ik niet goed toen ik bij de rotspartij kwam en al snel zag ik dat ik in een fuik was gelopen en alsnog door water moest lopen. Het grappige van het strand is dat bij laag water hele stukken strand enorm geribbeld zijn van de golfjes van de zee die groefjes en ribbels maken. Mooi om te zien maar niet lekker om op te lopen tenzij je er haaks op kunt lopen. Dat heb ik dan maar geprobeerd en al snel was ik voorbij de rotsen en liep ik weer richting Monks House.

In Seahouses aangekomen heb ik toch maar even een foto gemaakt van mijn beessie die denkt dat ze een koe met horens is geworden. De tweede helft heeft ze een vreemd uitziend stuk zeewier meegedragen met twee uitstekende dingen waardoor het net leek alsof ze horens had. Maar ze had reuze plezier en was lekker aan het rommelen zo op het strand. Dit kunnen haar pootjes dus allemaal prima aan. Op naar de volgende run(s).

klik voor groot

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 8 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 116 km – 2012 totaal 116 km

16.01.2012 – low newton beach, dunstanburgh castle & golfcourse

16.01.2012 – low newton beach, dunstanburgh castle & golfcourse

Vorig jaar liep ik voor het eerst richting Dunstanburgh Castle. Later ontdekte ik dat ik ook kon omlopen en dan aan de andere kant verder kon lopen richting Craster over het gras. Dat was erg mooi en ik deed dat vaker. Op die manier loop je eerst over het strand, daarna over het gras en op de terugweg over de golfbaan. Vorig jaar was het grote probleem de modderpoel rond het kasteeltje en langs de golfbaan.

Dit jaar was het anders. Ik dacht dus heerlijk te kunnen lopen en vol goede moed ging ik op pad. Ik had er zin in. Het was stralend mooi weer, koud en zonder een zuchtje wind. Hoewel ik nog steeds zonder Ztje loop, beloofde het een mooie tocht te worden. Niet te lang gezien de 20 km van eergisteren. Ik startte dus rustig aan in Low Newton.

klik voor groot

Het strand was enorm, want de hele dag zou de zee laag blijven. Dat had ik van te voren uitgezocht. Het strand loopt namelijk nogal schuin en als je er niet normaal langs kunt dan ben je al bekaf van het schuin lopen tegen de tijd dat je bij het kasteeltje aankomt. Dat ligt heel in de verte vaag zichtbaar als je op het strand aan het lopen bent:

klik voor groot

Het was echt mooi weer en ik genoot met volle teugen. Niet eerder was het strand zo breed geweest om op te lopen. So far so good dus.

Uiteindelijk kwam ik aan bij het einde van het stuk strand en moest ik even naar boven klauteren om weer op de weg te komen richting de ruines. Dat zag er niet veelbelovend uit want dat stuk ligt in de schaduw en aangezien het hard gevroren heeft vannacht (ik moest de ruiten flink krabben vanmorgen), was alles wit uitgeslagen en glad.

klik voor groot:

Maar al snel ben je dan weer op een weggetje en dichterbij de ruines die zo ver weg leken.

klik voor groot:


Alleen was dat pad dus ook dit jaar echt shit om op te lopen. Deze keer geen modder, maar keihard en aangezien ik niet zeker wist of dat witte ook nog glad zou zijn, heb ik maar heel voorzichtig aan gedaan en stukjes zelfs gewandeld. Ik had geen zin om mijn enkels te verzwikken op die stomme stenen. Geen idee hoe ik dat vorig jaar gedaan heb. Ik zal vast gewandeld hebben, want dit was niet echt fijn.

Maar al snel was ik er langs en kwam ik aan de andere kant, waar ik vorig jaar toch echt google earth voor nodig had. Toen had ik me laten ontmoedigen door het pad ernaartoe en was aanvankelijk niet aan de andere kant geweest:

klik voor groot:

Dat blijft toch wel heel apart zo op de klif.

Daarna over het gras nog een stuk doorgelopen richting Craster. Eindelijk kon ik normaal even vaart maken. Maar omdat het sukkelen rond het kasteeltje zoveel tijd had gekost en ik eens kritisch naar de stand van de zon keek, bedacht ik dat ik huiswaarts moest, om nog op tijd op het strand te kunnen zijn met Ztje die immers ook nog uit zou moeten na thuiskomst.

Ik ben dus maar omgekeerd, maakte nog een plaatje van het kasteel uit de verte en sukkelde weer terug langs de golfbaan. Dat liep ook buitengewoon vervelend omdat de diepe sporen die de trekker maken nu hard opgevroren waren. Dat is dus niet echt makkelijk en ontspannen lopen. Maar het was zeker de moeite waard, al zou ik het niet meer zo snel als trainingsrondje kiezen, maar alleen als ‘geniet en sloom rondje’. Mijn 20 km rondje van eergisteren was lekkerder en rustiger lopen dan dit!

klik voor groot

klik voor groot:

Hetwas in ieder geval geweldig mooi weer en weer leuk om te zien allemaal. Overigens staat vooor mijn 25 km rondje de route Seahouses-Beadnell-Low Newton gepland, dus dan kom ik er weer uit maar loop niet naar Craster. Die route gaat deels over strand en terug over de weg. Ben benieuwd hoe dat gaat bevallen! Ik reed de weg nu op de terugweg met de auto en op wat klimmetjes na leek dat wel lekker te lopen.

Gegevens:

* totaal 12,4 km
* temp 1 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 106 km – 2012 totaal 106 km

14.01.2012 – seahouses – beadnell – seahouses

14.01.2012 – seahouses – beadnell – seahouses

Vandaag weer een rondje zonder Ztje. Het gaat niet goed met haar pootje. Helaas heeft het inpakken van het voetje nu op een andere plek averechts gewerkt en is er een nare wond ontstaan. Dat betekent dus nu zowel een kapotte zool als een wond. Allemaal niet echt positief en dat gaat nog wle even duren.

Ik wilde haar niet al te lang alleen laten (want als ik er ben kan ik de poot helemaal onbedekt laten en dat is veel beter voor de genezing en voor de pijn), dus ben ik vandaag niet naar Chillingham Castle gegaan, want dat is toch een half uurtje rijden. Ik had dus besloten om een wegrondje te doen vanaf Seahouses richting Beadnell, waar ik wel eens heengelopen ben vanaf High Newton maar nog niet eerder naartoe liep vanaf Seahouses omdat je dan naast de weg loopt. Achteraf blijft er over het hele stuk vrijwel een pad te lopen, maar de andere weggetjes gaan gewoon over de normale weg en dat is dus niet echt prettig met de hond. Het was dus een uitprobeersel. Ik had van te voren de route bekeken en uitgemeten. Na 3 km linksaf….. alleen vergat ik blijkbaar dat ik na ruim 5 km rechtsaf had gemoeten. Ik snapte uiteindelijk niet helemaal meer waar ik was en waar de zee was, ondanks dat ik naar de zon keek en me de kaart voorstelde. Op de enkele bordjes die ik tegenkwam, stond nergens beadnelll, dus daar had ik ook niets aan. Er zijn uberhaupt niet heel erg veel afslagen, dus je moet een eenmaal ingeslagen weg gewoon blijven volgen.

Ik had erg mooi licht. In de verte een beetje grijs met een dreigende lucht, maar wel een zonnetje erbij die het knap warm maakte. Geen wind en dat is natuuurlijk zalig om te lopen hier tussen de velden. Je loopt hier dus op van die weggetjes met hoge heggen en uitzicht op de boerderijen. Ik zag onderweg ineens een dipper (waterspreeuw) wegvliegen bij een watertje. dat was echt een kadootje.

klik voor groot


Op een gegeven moment zag ik eindelijk een bordje waar zowel Seahouses als Beadnell opstond en herkende ik ook de weg weer. Ik wist dus dat ik wel degelijk op weg was naar beadnell. Wat was ik blij dat ik op een kruising waar ik getwijfeld had toch links af ben geslagen! Anders was ik heel ergens anders uitgekomen. Toen ik weer een paar kilometer verder liep, zag ik in de verte al Beadnell liggen met de zee.

Toen ik beadnelll in kwam lopen (toch nog verkeerd overigens), ben ik eerst nog even naar de zee gehobbeld om een foto te maken van het strand. Het blijft een mooi plekje.

klik voor groot

In beadnell stopte ik even op het strand voor een foto en weer ging de garmin niet meer aan daarna. Dat gebeurde ook toen ik de weg even vroeg en later in Seahouses nog een keer toen ik even in een winkel wat verband voor Ztje haalde. Daar word ik dus simpel van. Ik dacht dat het een footpod probleem was en dat de andere instellingen dit hadden opgelost. Maar dat lijkt niet zo te zijn, want er staat ook weer een maximum snelheid van 75 km per uur tussen. Heel vervelend. Ik ben zo gehecht aan mijn 405. De mooie 610 die allerlei mooie features heeft, kan niet eens een route laten zien op kompas, terwijl ik dat zo vaak gebruik. Moet ik dan de 405 houden voor de routeerbaarheid en toch een 610 aanschaffen? Of een nieuwe 405? Ik heb geen idee maar dit wordt toch een beetje vervelend op deze manier. Ik let erop, maar ik zou het gewoon ook jammer vinden als ik thuis kom en de halve route staat er niet eens op.

Maar goed, toen ik de boel weer aan de praat had gekregen, ben ik op weg gegaan naar Seahouses. Dat was best een aardig pad zo langs de weg. Ik had een stukje strand kunnen pakken maar dat leek me niet handig met zo redelijk wat kmtjes op de teller. Ik zou immers rond de 20 km uitkomen tegen de tijd dat ik thuis zou zijn.

In Seahouses nog snel even twee rolletjes verband gehaald voor Ztje en daarna gauw doorgelopen naar de cottage. De teller stond inderdaad op 20,2 km toen ik voor de deur stond. Wat een idiote afstand eigenlijk. Ztje lag gelukkig lekker te slapen maar kon helaas alleen op 3 pootjes heel zielig met me meehuppelen toen ik haar meteen ging laten plassen. Ik hoop zo dat het snel allemaal weer OK is en dat we lekker samen kunnen dieselen.

Op naar de volgende ronde dan maar, die is in ieder geval nog zonder haar.

Gegevens:

* totaal 20,2 km
* temp 5 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 93 km – 2012 totaal 93 km

14.01.2012 – seahouses – beadnell – seahouses

14.01.2012 – seahouses – beadnell – seahouses

Vandaag weer een rondje zonder Ztje. Het gaat niet goed met haar pootje. Helaas heeft het inpakken van het voetje nu op een andere plek averechts gewerkt en is er een nare wond ontstaan. Dat betekent dus nu zowel een kapotte zool als een wond. Allemaal niet echt positief en dat gaat nog wel even duren.

Ik wilde haar niet al te lang alleen laten (want als ik er ben kan ik de poot helemaal onbedekt laten en dat is veel beter voor de genezing en voor de pijn), dus ben ik vandaag niet naar Chillingham Castle gegaan, want dat is toch een half uurtje rijden. Ik had dus besloten om een wegrondje te doen vanaf Seahouses richting Beadnell, waar ik wel eens heengelopen ben vanaf High Newton maar nog niet eerder naartoe liep vanaf Seahouses omdat je dan naast de weg loopt. Achteraf blijkt er over het hele stuk vrijwel een pad naast de weg te lopen, maar de andere weggetjes gaan gewoon over de normale weg waar ook auto’s rijden en dat is dus niet echt prettig met de hond. Maar ja die was er toch niet bij. Het was dus een uitprobeersel. Ik had van te voren de route bekeken en uitgemeten. Na 3 km linksaf….. alleen vergat ik blijkbaar dat ik na ruim 5 km rechtsaf had gemoeten. Ik snapte uiteindelijk niet helemaal meer waar ik was en waar de zee was, ondanks dat ik naar de zon keek en me de kaart voorstelde. Op de enkele bordjes die ik tegenkwam, stond nergens beadnelll, dus daar had ik ook niets aan. Er zijn uberhaupt niet heel erg veel afslagen, dus je moet een eenmaal ingeslagen weg gewoon blijven volgen.

Ik had erg mooi licht. In de verte een beetje grijs met een dreigende lucht, maar wel een zonnetje erbij die het knap warm maakte. Geen wind en dat is natuuurlijk zalig om te lopen hier tussen de velden. Je loopt hier dus op van die weggetjes met hoge heggen en uitzicht op de boerderijen. Ik zag onderweg ineens een dipper (waterspreeuw) wegvliegen bij een watertje. Dat was echt een kadootje.

klik voor groot


Op een gegeven moment zag ik eindelijk een bordje waar zowel Seahouses als Beadnell opstond en herkende ik ook de weg weer. Ik wist dus dat ik wel degelijk op weg was naar beadnell. Wat was ik blij dat ik op een kruising waar ik getwijfeld had toch links af ben geslagen! Anders was ik heel ergens anders uitgekomen. Toen ik weer een paar kilometer verder liep, zag ik in de verte al Beadnell liggen met de zee.

Toen ik beadnelll in kwam lopen (toch nog verkeerd overigens), ben ik eerst nog even naar de zee gehobbeld om een foto te maken van het strand. Het blijft een mooi plekje.

klik voor groot

In beadnell stopte ik even op het strand voor een foto en weer ging de garmin niet meer aan daarna. Dat gebeurde ook toen ik de weg even vroeg en later in Seahouses nog een keer toen ik even in een winkel wat verband voor Ztje haalde. Daar word ik dus simpel van. Ik dacht dat het een footpod probleem was en dat de andere instellingen dit hadden opgelost. Maar dat lijkt niet zo te zijn, want er staat ook weer een maximum snelheid van 75 km per uur tussen. Heel vervelend. Ik ben zo gehecht aan mijn 405. De mooie 610 die allerlei features heeft, kan niet eens een route laten zien op kompas, terwijl ik dat zo vaak gebruik. Moet ik dan de 405 houden voor de routeerbaarheid en toch een 610 aanschaffen? Of een nieuwe 405? Ik heb geen idee maar dit wordt toch een beetje vervelend op deze manier. Ik let erop, maar ik zou het gewoon ook jammer vinden als ik thuis kom en de halve route staat er niet eens op.

Maar goed, toen ik de boel weer aan de praat had gekregen, ben ik op weg gegaan naar Seahouses. Dat was best een aardig pad zo langs de weg. Ik had een stukje strand kunnen pakken maar dat leek me niet handig met redelijk wat kmtjes op de teller. Ik zou immers rond de 20 km uitkomen tegen de tijd dat ik thuis zou zijn.

In Seahouses nog snel even twee rolletjes verband gehaald voor Ztje en daarna gauw doorgelopen naar de cottage. De teller stond inderdaad op 20,2 km toen ik voor de deur stond. Wat een idiote afstand eigenlijk. Ztje lag gelukkig lekker te slapen maar kon helaas alleen op 3 pootjes heel zielig met me meehuppelen toen ik haar meteen ging laten plassen. Ik hoop zo dat het snel allemaal weer OK is en dat we lekker samen kunnen dieselen.

Op naar de volgende ronde dan maar, die is in ieder geval nog zonder haar.

Gegevens:

* totaal 20,2 km
* temp 5 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 93 km – 2012 totaal 93 km

review: toe protector

review: toe protector

Ik ben vast niet de enige die wel eens door de bossen rent en van heuvels afstuitert, waarbij tenen zo heerlijk tegen de voorkant van de schoen aanduwen. Ik heb prima schoenen met voldoende ruimte aan de voorkant, maar ik krijg het toch soms voor elkaar om nagels kwijt te raken, of blauwe nagels te krijgen door het hardlopen. Zeker op oneffen terrein met wat heuvels is het vaak al snel mis. Inmiddels heb ik siliconen hoesjes gevonden die je over de teen schuift. In de hoesjes zit ook een soort gel die alles nog eens soepel houdt. Momenteel draag ik er eentje om de grote teen, waar de nagel bijna van af is. Het voelt prima aan en het is niet dik of vervelend. In de schoen voel je er niets van en het houdt een groot deel van de druk op de nagel tegen. Ik weet nog niet in hoeverre het hoesje ook preventief zal werken. Dat kan ik alleen testen aan de andere teen en in de toekomst als er weer een nieuwe nagel is aangegroeid. Maar het voelt goed, en zit prima. Enige minpuntje is het feit dat (compressie)sokken wat lastiger aantrekken omdat het materiaal van het hoesje niet schuift.

De hoesjes zijn verkrijgbaar van verschillende merken, ik probeerde de hoesjes van onderstaande foto (profoot). Ze zijn meermaals te gebruiken (uitwasbaar, drogen aan buitenlucht, beetje poeder erin) en voor alle tenen.

Voorlopig dus een positief oordeel. Laag geprijsd, makkelijk in gebruik en inderdaad drukverminderend en beschermend. Wordt vervolgd.

12.01.2012 – seahouses countryroads naar bamburgh castle/stag rock

**12.01.2012 – seahouses countryroads naar bamburgh castle/stag rock**

Vandaag was het weer stralend mooi weer. Vannacht waaide het keihard en regende het ook wat maar vanmorgen weer een stralend blauwe lucht. Wel wat wind, maar daar kan je rekening mee houden tijdens het lopen.

Helaas een rondje zonder Ztje want nadat het achterpootje geheeld is, heeft ze nu een kapot voorpootje. Vreemd genoeg lijkt het nu echt een schaafplekje van het lopen of rennen (in het zand?) In nederland in oktober had ze duidelijk door iets scherps gelopen, in schotland kwam het volgens mij van de pekel op de weg waar ze in de nacht aan gelikt had op haar pootje. Maar nu lijkt het echt geschaafd. Heel zielig want het is erg pijnlijk. Tot en met zondag mag ze dus niet mee, en lopen we zielige kleine poep en pies stukjes met een rottig schoentje aan. Daarna maar eens kijken hoe het allemaal gaat. Dat wordt morgen dus geen Holy Island nog. Ik zal de komende dagen dus maar gebruiken om stukken te lopen waar ze niet makkelijk mee kan of mag. Er is een mooi bos rond een kasteel waar ik nooit eerder was, waar geen honden mee mogen. Dat maar eens proberen de komende dagen. En misschien een duf interval rondje over de weg.

Voor vandaag dan ook een wegrondje gekozen. Zoiets als ik vorig jaar ook deed. Eerst een stukje van de cottage af, dan afslaan richting Bamburgh en doorlopen met de Farne Islands aan de rechterhand. Die zijn normaal goed te zien maar op de foto lijken ze heel ver weg en zijn ze onduidelijk. Het leuke is dat het kasteel steeds voor je komt te liggen en steeds dichterbij komt.

klik voor groot



Op een gegeven moment kom je dan in het dorpje. Dat is niks maar wel gezellig. Een pleintje met gras, hotelletjes en wat winkeltjes, van die echte engelse winkeltjes. Een coffeeshop, een slager met prijswinnende worsten, dat soort dingen. In de kerst tijd stonden er allemaal gekleurde dieren op het veldje. Achter het veldje aan de overkant van de weg met uitzicht op zee een kerkje met een begraafplaatsje.

klik voor groot

Daarna ben ik afgeslagen richting Stag Rock over de Wynding en daar zie je dan over het strand het kasteel liggen. Deze ochtend natuurlijk met tegenlicht.

klik voor groot

Dat vuurtorentje met het geschilderde witte hertje op de rotsen (daarom stag rock) blijft een mooi plekje, zeker met helder licht.

Daarna een klein stukje over het strand richting kasteel gehobbeld en vanaf daar weer naar de weg, en terug over de weg richting Seahouses.

klik voor groot

Vanaf daar lekker doorgehobbeld en het was iets verder dan ik dacht. Vorige keer liep ik 13,5 maar eerst het hele rondje dat ik anders doe, maar nu was ik eerder afgeslagen. Wist ik veel dat ik vorig jaar niet eerst naar Stag Rock was gegaan. Zo liep ik dus alsnog 12,5 km maar het ging prima. Veel lagere hartslag dan vorig jaar en het is echt een ommetje geworden met alle kilometers die er inmiddels opzitten. Gek toch dat je zo anders naar afstanden gaat kijken.

Op naar de volgende run en ik hoop dat ik snel weer met mijn beessie kan rennen.

nagenoeg vlakke route

Gegevens:

* totaal 12,5 km
* temp 7 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 73 km – 2012 totaal 73 km

10.01.2012 – seahouses countryroads

**10.01.2012 – seahouses countryroads**

Vanmorgen eerst over Holy Island gewandeld. Dat is nu prima te doen. Toen ik daar vorig jaar liep, was het enorm modderig en kon ik de paden niet eens vinden om weer terug te komen. Maar dat riekt naar meer, dus zodra het een beetje goed uitkomt met de getijden, ga ik daar lopen als het niet gaat regenen. Ik moet wel genoeg tijd hebben om weer van het eiland te komen met de auto dus dat moet ik even goed nakijken. De causeway naar het eiland loopt namelijk onder water en dan kan je er niet meer af. Ik las in de krant dat in oktober 2011 al de 20e auto weggehaald moest worden. Idioten, om dat niet van te voren te bekijken. Maar wandelen was erg leuk weer, dus daar ga ik zeker lopen, misschien vrijdag wel dan heb ik tot 14.30 de tijd zie ik. Afwachten maar.

Voor vandaag stond een rondje op het programma dat deels gebaseerd was op de suggesties van Jeff Galloway. Hij heeft een apart marathon schema waar veel plaats wordt ingeruimd voor ‘walk’ stukjes. Zijn methode is die van run en walk. Je moet eigenlijk eerst een TT doen van een mile, en die tijd gebruiken voor het tempo van de lange duurloop. Die tijd heb ik dan maar even geschat en als uitgangspunt genomen. Verder is zijn run/walk ratio ook niet echt iets waar ik mee uit de voeten zou kunnen denk ik, dus nam ik nu afwisselend 1.000 meter en 1.500 meter met 100 meter wandelen tussendoor. Gek genoeg zie je dat nauwelijsk terug in te eindtijd. Kennelijk maakt dat eigenlijk weinig uit. Misschien is dat alleen hier zo, waar kleine stijgingen in de weg gecompenseerd worden door dalingen waar je ongemerkt toch iets harder zal gaan. Ik weet het niet. Ik kon het voorgeschreven tempo alleen echt niet houden, want dat was veel te langzaam. Ik had eerder al getest wat een fijn tempo was dat ik uren kan volhouden en dat ligt ergens rond de 6.30 min/km a 6.40 min/km Dat is dus onwijs langzaam, maar ontzettend relaxed en daarmee bouw je ook lekker op. De tempoloopjes deed ik hier immers ook al dus afwisseling genoeg. Ik vond het wel aardig, maar ik moet nog eens het hele schema bekijken om te zien of dit iets is om te proberen. In ieder geval blijft de hartslag prachtig mooi laag, rond de 131 bpm voor het hele stuk. Zijn gedachtengang is eigenlijk dat je voorkomt dat de spieren moe worden, waardoor hersteltijd eigenlijk heel kort is. Hij heeft ook nog een hele verhandeling over endorfinen etc. Leuk om gewoon wat te experimenteren op de langere stukken straks.

Gegevens:

* totaal 11,5 km
* temp 6 graden

rondje in google earth openen

januari totaal 61 km – 2012 totaal 61 km