**21.02.015 – seahouses countryroads – 7 km (MAF)**
Het is stralend lente weer als ik de gordijnen opendoe. Ik had al een rondje rond de cottage gepland en daarvoor spring ik dus ook in mijn kleren en al snel zijn waf en ik op weg. We komen veilig van de boerderij zonder gedoe met de honden. Aanvankelijk stond de blonde lab voor het raam en woef is nu zo hoog loops dat ze haar achterlijfje bijna tegen het raam duwde. Echt oppassen dus de komende dagen en ook opletten dat ik niet een van de reuen mee op sleeptouw neem per ongeluk. Maar alles ging goed en ook onderweg niemand tegen gekomen en dat is prettig.
Het had wat gevroren vannacht en er lag her en der wat witte rijp op de weg maar nergens was het echt glad hoewel ik ergens wat voorzichtiger en langzamer liep voor de zekerheid.
Maar dik tevreden over het rondje. Ademhaling ging goed en ik kon nu heel makkelijk schakelen maar het was ook zulk lekker weer! Deze keer niet de 140 aangetikt heuveltje op dus daar was ik tevreden mee. Ik liep iets langzamer dan eergisteren op dit rondje (bewust) maar veel scheelde het niet en de gemiddelde hartslag was 132 (max 138) dus dat was prachtig.
Ik had nog wel langer willen lopen maar dit voelde zo heerlijk als een ‘uitrust’ rondje, dan ik het voor nu voldoende vond. Als het me lukt en het is nog steeds mooi weer, dan probeer ik in de schemering nog een rondje te lopen.
Vandaag is het prachtig weer en ik had al het rondje naar St Cuthberts cave in gedachten dus dan zijn we gaan doen. Deze keer niet in de middag maar gewoon als ochtend rondje en dat beviel prima. Ik wist immers niet hoe het weer zou blijven, dus toen het mooi leek, zijn we op pad gegaan. Pootje weer ingepakt, voetjes ingesmeerd en vooruit met de geit. Het was echt heerlijk buiten en totaal niet koud ondanks dat het toch wel waaide.
Eerst even een stukje over de weg waar ineens schapen op ons af kwamen. Ik had geen idee wat de boer wilde, maar hij was blij met mijn hondje want de schapen moesten eigenlijk terug en dat was dus precies wat gebeurde toen we verder liepen. Boer blij, schapen blij.
klik voor groot
Daarna waren we al snel in het mooie gebied. Even langs de boerderij met de bunker en daarna de velden op.
klik voor groot
Ik kwam gelukkig niemand tegen want wafje zou wel wat ‘willen’ maar over een paar dagen is de loopsheid alweer op z’n retour denk ik. We hobbelden verder en ik genoot van het mooie weer en de omgeving. De route is zo afwisselend dat het nergens saai is. Bos, weilanden, vergezichten, alles wisselt elkaar constant af. Heerlijk en je kunt hier gewoon ook nog echt hardlopen ook, al is het best zwaar.
klik voor groot
Holy Island was goed te zien (zie boven, eerste foto) maar wat me vooral opviel waren de blikkerende campers die blijkbaar daar geparkeerd stonden. Het is vakantietijd dus het zal daar heel druk zijn. Volgende week is het getijde goed om erheen te gaan, dus ik wacht wel even totdat iedereen weer verdwenen is! Hier liep niemand, ik heb echt geen levende ziel gezien onderweg. Zalig.
klik voor groot
Veel te snel kwamen we alweer in de buurt van de cave en hoewel dat maar op 11 km ligt, is het daarna echt alweer de terugweg en gaat het snel.
klik voor groot
Twee weken geleden ben ik naar de cave gewandeld met S. vanaf de parkeerplaats vlakbij. Wel leuk om hem te kunnen laten zien het eruit ziet ‘in het echt’ want ik leg zo lopend natuurlijk veel makkelijker een afstand af dan wandelend.
Omdat ik de cave nu al een paar keer gezien heb, maak ik alleen van een afstandje wat foto’s
klik voor groot
Daarna gauw weer verder. Het is nog steeds prachtig weer en het is volop genieten. Rechts van me mooie vergezichten met uitzicht op de Cheviots. Vorige keer lag er nog sneeuw.
klik voor groot
Al snel kwam ik bij de andere rare rotsen. Toen ik met S. was, zijn we daar eens heen gelopen en er bleken nog veel meer rotsen en grotten achter te liggen. Ik ben er nu niet weer heen gegaan maar bijzonder is het wel.
klik voor groot
Daarna lekker heuvelafwaarts terug naar Swinhoe farm waar ik weer over het weiland met de paardjes zal moeten banjeren en daarna lekker over het veld terug naar Belford.
klik voor groot
Het is ook deze keer weer jammer dat het er alweer bijna opzit. Daar doemt het rare muurtje alweer op, maar mijn handgebaar maakt het voor woef meteen duidelijk dat ze het trappetje op moet klimmen en onder het blauwe koordje moet kruipen. No problem!
klik voor groot
Vanaf het hekje is het nog maar een klein stukje en al snel zijn we weer in Belford bij de start. Jammer. Het was zo lekker. Ik heb deze keer niet een stuk van de St Cuthbertsway erbij gepakt. Ik ga dat nog wel doen, maar ik had geen idee hoe ik deze route zou vinden op de vierde achtereenvolgende dag lopen. Vandaar dat ik het dus maar bij deze afstand heb gehouden. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet en zo blijven er nog routes te ontdekken voor de volgende keer.
**19.02.2015 – seahouses countryroads – 7 km (MAF)**
Ik heb vandaag niet veel tijd maar wil wel even lopen. Ik kies dus voor een rondje rond de cottage op MAF. Dat gaat boven verwachting goed ook al heb ik een slow start. Ik moet duidelijk even op gang komen als ik vroeg in de ochtend ga lopen en dat is een goede wake up call, want volgende week start ik ook vroeg. Moet ik dus nog even aan werken. Ik blijf goed in de MAF zone, tik alleen wederom voor 2 stappen de 140 aan als ik heuveltje op moet lopen. Eigenlijk zou ik toch moeten proberen daar niet aan te komen maar dat blijft lastig blijkbaar. Zeker als het lopen goed gaat.
In ieder geval prima rondje, met gemiddelde HF van 135 (max 140 dus enkele stappen heuvelop).
Morgen lekker rondje naar de cave als het weer zulk mooi weer wordt als vandaag!
**18.02.2015 – seahouses countryroads – 13 km (MAF)**
Het waait vandaag fors maar het is vrij aardig weer. Ik twijfel wat ik zal doen en uiteindelijk kies ik voor een serieuzer rondje vandaag wat ook weinig tijd kost. Ik heb eigenlijk geen zin om ergens heen te rijden en dus gaan waf en ik op pad voor een MAF rondje rond de cottage. Het is echt fijn dat het dit jaar gewoon kan en dat de straten niet onder water staan of totaal glad zijn vanwege ijs. IJs is er uberhaupt niet trouwens want het is 8 graden en behoorlijk warm als het zonnetje schijnt.
Ik hoop dus dat ik deze ronde goed kan afronden en dat er niet ineens een reutje opduikt maar alles gaat prima. Als we de boerderij aflopen komt Thelwell de mini pony eraan gedraafd. Blijkbaar vindt hij wafje wel leuk want voor mij alleen komt hij niet. Hij heet helemaal geen Thelwell maar zo noem ik hem vanwege de boekjes met de leuke tekeningen van vroeger met de dikke pony.
Daarna gaan we op pad. Het loopt allemaal prima, de hartslag blijft mooi laag en het tempo is goed. Schakelen met de ademhaling is een beetje lastige heuveltje op met de wind tegen en daar tikt de hartslag net de 141 aan. Het zijn maar 2 stappen maar het is jammer want ik probeer maximaal 138 te lopen. Maar met deze wind ben ik niet ontevreden eigenlijk en ook de tweede ronde gaat het prima. Het heeft heel even gedruppeld onderweg en dat voelde wel lekker. Ik hoop alleen dat het e rest van de week droog blijft vanwege de ultra van volgende week. Veel regen betekent modder en onzichtbare stenen voor de river crossing. Waf loopt lekker mee en we komen niemand tegen. Op 9 km gaat de Mio uit. Mijn eigen fout want ik vergat de knop om te zetten bij het opladen. Zo handig hier in de UK die knoppen op de stopcontacten (not). Het laatste stuk doe ik dus op gevoel en ik denk dat dat redelijk klopte allemaal ook gezien de eindtijd.
Ik klok af op 13 km en vindt het prima zo. Lekker snel even een rondje en toch een aardige afstand. Ik hoop dat het me lukt om morgen vroeg ook even dit rondje te doen. Even afwachten maar.
Vandaag is het helder weer en dus een mooie kans om de heuvels in te gaan. Dat het waait, neem ik dan maar voor lief. De rugzak was al gepakt en redelijk op tijd gaan waf en ik op weg naar de Tower bij Great Tosson waar ik de auto ga parkeren. Ik heb een mooie route gemaakt van 21 km, die deels hetzelfde stuk als vorig jaar zal nemen, alleen niet langs Little Church maar buitenom en dan terug via St Oswalds way onderlangs en weer noordwaarts richting de Tower. De Simonside ridge zal de meeste tijd kosten, want daar kan je niet echt hardlopen en bovendien moet je daar eerst naartoe klauteren (via rotspunten, en deels met je handen). Maar zo ver was het nog niet, eerst de rit en daarna eerst een stukje over de weg naar Simonside!
klik voor groot
Dan blijkt al snel een heel stuk van de trail afgesloten te zijn en kan ik helemaal niet de route volgen die ik wilde nemen. Ik moet linksaf in plaats van rechtsaf en loop ineens over een vervelend pad met de wind pal tegen. Ik ben bekaf als ik bij de start van de beklimming kom en vind er niks aan. Ga ik klauteren? Ik zal wel wind mee hebben op de ridge dus dat is wel prettig maar het is 465 meter hoog en zal dus nog meer waaien dan het hier al doet…. En ligt er ijs? Bij de voet van de heuvel kijk ik omhoog (en vergeet een foto te maken maar die staan nog hier van de vorige keer) en besluit dat ik het ga doen. Ik trek wel mijn donsjas aan, want het waait echt heel erg hard en ondanks dat het zonnetje schijnt, maakt de wind het best fris.
De beklimming gaat goed, alleen moet ik af en toe tegen de zon inturen waar woef uithangt en of er niemand afdaalt met een hond. Woef is hoogloops en wil wel uitkijken naar een mannetje. Oppassen dus! Maar het gaat goed. Tussentijds maak ik een paar foto’s want het is en blijft gaaf!
klik voor groot
En dan zijn we boven. Dat ging een stuk makkelijker dan vorig jaar! Natuurlijk neem ik de tijd om even te kijken en te genieten want het is helderder dan ik eigenlijk dacht en dat is fijn.
klik voor groot
Als ik uitgekeken ben (hoewel je nooit uitgekeken raakt), gaan we verder de ridge op. Overal is het mooi en overa is wel wat te zien en door de wolken krijg je hele mooie effecten als je naar het dal kijkt.
klik voor groot
Ik hobbel rustig door en geniet. Maak veel te veel foto’s maar dit stuk is nu eenmaal geweldig en daar kom je voor. Zulke dingen zie je niet altijd dus ik neem rustig de tijd.
klik voor groot
Ik klets met een gezin met drie labs (allemaal dames gelukkig) en met een hiker die ook lekker aan het genieten is. Ik ben blij met mijn donsjasje want ik heb het totaal niet koud omdat de jas geen enkele wind doorlaat. Heerlijk en wat ben ik blij met mijn rugzak. Ik kan gewoon dit soort dingen meenemen op dit soort routes zonder gedoe. Het past allemaal prima en de rugzak is comfortabel. Wel zit de rugzak optimaal als ik een extra jas aanheb zoals nu, dus eigenlijk ben ik blijkbaar te ‘dun’ voor deze rugzak maar dat lost ook wel weer op met een extra padding misschien.
Verder en verder hobbelen we. Je moet hier niet moe zijn want de weg is eindeloos en slingert zich over de ridge van de heuvel. Er lijkt geen eind aan te komen en het is een vreemd pad met een soort trappetjes, rotsblokken en soms modder. Niet echt een wandel/renpad.
klik voor groot
Ik kijk op de kaart welke route ik ga nemen. Vorig jaar sloeg ik ergens af en nam ik een vreemd paadje dat uiteindelijk op de weg uitkwam. Nu wil ik doorlopen naar het einde van de ridge en daar de St Oswalds Way nemen. Maar ik twijfel door de wind en door het pad. Eigenlijk lijkt me gewoon terug over de weg net zo prima voor vandaag. Door de wind, de klim en het tijdsverloop ben ik misschien niet meer geconcentreerd genoeg voor de lange weg benedenlangs. Die route kan ik een andere keer doen zonder de Hill op te klauteren en de ridge te doen. Dat lijkt een goed idee.
klik voor groot
Als ik zo eens op de kaart kijk, is de weg nog eindeloos lang en zo ziet het er voor me ook uit…..
klik voor groot
Maar in de diepte en in de verte zie ik de parkeerplaats liggen die ik zou kunnen nemen als ik de St Oswalds Way hier wil lopen. Daar moet ik dus heen en vanaf daar pak ik de weg terug naar de Tower waar ik geparkeerd sta. Ik daal verder af en kom op de weg waar ik eindelijk weer lekker kan opschieten. Het was maar een klein rondje maar het is echt zo bijzonder. Vandaar dus een baby rondje met meer dan 40 foto’s.
Moe maar voldaan en weer met een hoofd vol indrukken komen we bij de auto. Ondanks de modder op het laatste stuk heeft de bandage om het pootje van waf prima gewerkt en alles is nog mooi schoon en droog eronder. Dat betekent dus dat we ook andere routes weer kunnen gaan doen.
Op naar de volgende run dan maar weer met wat meer ‘run’ dan ‘hike’.
Vandaag zou het getijde ongeveer hetzelfde zijn als tijdens de run en was ik dus benieuwd naar de breedte van het strand bij Foxton in de ochtend als ik daar voorbij zou moeten. Ik had dus alles nagerekend en om 9.15 waren we op weg naar de golfbaan om te gaan kijken en vanaf daar de ronde terug te lopen naar de stepping stones. Aan die kant zou geen tot weinig modder liggen en dat zou dus met waf en haar pootje wel moeten kunnen.
Om 10.00 stonden we op het strand te kijken naar het water. Eerst maar een stukje richting de strandtrap dan maar, want ik had nog even tijd nodig om te zien hoe snel het water zou stijgen. Dat ging best snel maar het stuk strand dat er was, was prachtig vlak en hard. Prima beloopbaar en heerlijk zacht voor het lijf. Als alle stukken strand nou eens zo konden zijn!
Het water kwam best snel richting de duinen en ik kwam met iemand aan de praat over het getijde en over de run. Hij dacht dat het wel zou moeten lukken ook later, want het was al even niet voorgekomen dat het water helemaal tot de duinrand gekomen was. Dat liet de strook zeewier ook wel zien. Goed nieuws dus.
klik voor groot
Ik rommelde wat heen en weer over het strand met woef totdat ik zeker wist dat ik qua tijd ook voorbij zou zijn tijdens de ultra en daarna ging ik op pad. Ik koos voor het klimmetje vanaf het strand naar het pad langs de golfbaan. Ik ben dat pad nog nooit naar beneden gegaan ook al weet ik dat de ultra zo loopt. Het is een heel raar steil modderig pad waarbij je bovenop de stenen uitkomt. Vorig jaar ben ik omgelopen zodat ik een normaler pad naar het strand had. Maar stijgen is makkelijker dan dalen en nu kon ik mooi eens zien wat voor pad het nou eigenlijk was. Daarna over het pad langs de golfbaan en dat lag er vrij aardig bij eigenlijk. Al snel liepen we weer langs de bunker, naar beneden naar de parkeerplaats bij Alnmouth, door het dorpje langs de bootjes over de brug, stukje over de weg, bij de rotonde rechtsaf en weer linksaf het weiland in en dan de klim. Ik kan het dromen, al loopt de ultra natuurlijk de andere kant op.
klik voor groot
Het ging allemaal heel snel eigenlijk en we hobbelden al snel langs de river Aln op weg naar de stepping stones. Daar deed ik wafje het gele signaaljasje even aan omdat er weer gekken aan het schieten waren. Maar ik zag ze niet en het was niet veel, maar voor de zekerheid dan maar even aangetrokken. Het loopt daar wel lekker. Het is een mooi vredig stukje, waarbij de spoorbrug natuurlijk een mooi punt blijft om naar te kijken. Maar het loopt ook gewoon lekker, zelfs met dit sombere weer van vandaag. De vorige keren dat ik hier liep was het net lente.
De boerderij doemde al op en al snel waren we bij de stepping stones. Daar trof ik een echtpaar waar ik mee aan de praat raakte over wandelen, routes en de run.
klik voor groot
De stones lagen er vredig bij en staken een heel stuk boven water uit. Het water van de river Aln kabbelde er rustig omheen. De man ging eens over de stenen kijken en zei verbaasd dat het zo diep was. ‘Daar ga je toch niet doorheen’ zei hij nog. Nou dat vind ik dus ook. Als het er zo bij ligt op de ultra, is het prima. Vorig jaar hadden we ook dat geluk. Maar twee weken geleden was er geen steen te zien en raasde het water langs je voeten. Geen lol aan toch? Afwachten maar. Als het een beetje droog is, dan heb ik geluk.
Ik ben niet overgestoken omdat ik niet wilde dat waf een nat verband kreeg met haar wonden. Ik keerde dus weer terug en wist ook dat de route ongeveer 17 km zou worden en dat leek me wel weer genoeg. Waf had haar stoere grote harnas aan van de rugzakken, en dat was ook even wennen voor haar natuurlijk dus dit was lang genoeg.
klik voor groot
De terugweg ging zo mogelijk nog sneller en voordat ik erg in had, waren we weer bij Foxton Hall golfcourse. Daar ben ik nog even naar het strand gelopen om te kijken hoe het er dan nu bij zou liggen, ver na de ‘safe crossing’ tijd van de tabel maar er was nog steeds wel een stukje beloopbaar strand. Ziet er dus goed en hoopgevend uit. Als het nu niet twee weken achter elkaar gaat regenen, dan zal het allemaal wel loslopen.
Vandaag had ik niet zo heel erg veel tijd voor een rondje en bovendien moest ik ook even kijken hoe dat zou gaan met het pootje van waf. Ze is 5 weken zonder antibiotica geweest en alles ging prima, maar gisteren vielen er ineens 2 gaten in de zwelling die nou juist zo prachtig aan het wegtrekken was en waarvan het huidje mooi heel was geworden. Dat was dus even een domper maar de hoop is toch dat het weer zonder infecteren dicht gaat allemaal. Dus ze kan prima lopen maar dan wel ingepakt om te voorkomen dat er rommel bij komt. Maar ze is ook loops, dus het was even zoeken naar een route waar het niet te druk was en waar geen modder zou liggen.
Ik dacht dat ik dat gevonden had vanaf Beadnell, maar realiseerde me niet dat aan het einde bij High Newton natuurlijk een dikke modder bende ligt bij de boerderij. Dat moeten we niet hebben, dus ging ik terug naar het caravan park en vanaf daar weer terug naar de brug om vanaf daar via het strand weer terug te keren naar de auto. Dat bracht me op en schamele 8 km maar het was wel een lekker rondje. Ik wist overigens toch niet wat ik aan het doen was, aangezien ik in plaats van op ‘lap’ op de ‘stop’ toets gedrukt had. Daar kwam ik pas na een kilometer achter dus echt handig was ik niet bezig vandaag. Op naar de volgende run.
Vandaag weer tijd voor een lange duurloop. Twee weken geleden liep ik ook op donderdag en was de afstand 44 km. De keer daarvoor liep ik 38 km dus ik heb het netjes opgebouwd.
Ik koos weer voor de rondjes rond de cottage. Ik twijfelde even onderweg of ik lukraak nog ergens heen zou lopen maar ik had eigenlijk geen zin om te dwalen. Dat is leuker als ik gewoon lekker met waf onderweg ben. Vandaag was het even weer een serieuzere training voor de afstand dus dan maar op deze manier. Overigens elke keer weer een verleiding om niet te stoppen bij de cottage. Maar geen moment aan gedacht eigenlijk en het was ook niet nodig.
Ideaal loop weer deze keer. Weinig wind en bewolking dus niet te warm. Echt een fijne dag en de afstand is al uitdaging genoeg. Deze keer had ik gelukkig de Mio weer terug, dus kon ik mooi zien wat ik uitspookte en dat was niet slecht. HF gemiddeld op de eerste lap (voordat ik woef oppikte) 128 (max 140) en het tweede deel 133 (max 141) maar op het tweede stuk liep ik vreemd genoeg iets sneller (terwijl het voelde alsof ik niet vooruit kwam).
Na 6 rondes heb ik woef opgepikt. Dat is een kwestie van deur openen, geel signaaljasje aan en tuigje om (vanwege de loopsheid) en weer op pad maar je bent toch uit je ritme. Ik nam ook nog snel een chocomel en maakte er eentje voor onderweg waarbij het totaal aan voeding voor deze run uitkwam op 4×200 ml chocomel.
Vorig jaar was ik nog aan het rommelen met gelletjes en andere dingen onderweg. Nu vertrek ik gewoon met 2 softflaskjes en dat is het dan. Ik weet niet eens zeker of ik wel iets nodig zou hebben eigenlijk. Zo zie je maar wat er allemaal verandert in een jaar anders trainen.
klik voor groot
Wafje vond het redelijk OK deze keer over de weg maar je merkt aan alles dat ze het niet echt leuk vindt. Eergisteren in de duinen rende ze als een idioot in de rondte en amuseerde zich kostelijk. Nu liep ze braaf mee en keek af en toe op. Het ging vrij gemakkelijk en ik heb net ook nog lekker gezwommen en oefeningen gedaan. Deze ronde was een stuk minder vermoeiend dan de 20 km naar Yeavering Bell van afgelopen maandag waar ik uren over heb gedaan. Maar als ik dit soort trainingen niet zou doen, zou ik die run helemaal niet gekund hebben!
Het is vandaag een prachtige dag. Ik heb vanmiddag toch wat geslapen ondanks het mooie weer, heb gewandeld met woeffie en besloot dat vandaag de beste dag zou zijn om buiten te slapen. Dat betekende dus even snel op pad voor een rondje nog voordat het donker zou worden, want ik wilde de tent opzetten met licht natuurlijk.
Aangezien waf geen zak aan een wegrondje vindt hier, koos ik dan maar voor Beadnell en al snel waren we op weg. Geen wind, de avond zon en een fijne temperatuur. Woef genoot volop en rende als een idioot in het rond, en blies enorme wolken lucht uit. Die amuseerde zich dus wel. Ik merkte dat er nog wel wat vermoeidheid in mijn benen zat van gisteren. Vooral de uren onderweg waren wel zwaar denk ik want de afstand was het niet. Maar even loslopen en morgen een rustdagje. Ik hoop dat ik vannacht een beetje kan slapen in de tent want alles is nieuw.
Woef had haar harnas van de rugzak aan om te oefenen. Niet echt te zien op de foto’s maar ze had er totaal geen last van en rende nog harder in de rondte dan normaal. Gelukkig maar. Deze korte afstand is een mooie test.
klik voor groot
Na het rondje ga ik als een speer naar huis, kleed me snel om en ga naar het veld met mijn spullen. Daar zet ik snel de tent op, maak het matrasje klaar, en leg alles verder ook voor waf klaar. Met de rugzak ga ik weer even naar huis want ik ga eerst zwemmen en vanavond ga ik meteen na het wandelen met de hond terug naar de tent. Zal mij benieuwd, vooral ook of wafje er in wil.
Vannacht was ik nog zo ziek als een hond. Heel vreemd, want ik was enorm misselijk en voelde me enorm zielig eerlijk gezegd. Maar uiteindelijk zakte het toch weer en ben ik met een kruikje gewoon in slaap gevallen. Vanmorgen voelde ik me eigenlijk goed en ook goed genoeg om op pad te gaan. Het wer nodigde ook wel daartoe uit want het was een stralende dag. Ik had mijn rugzak al klaar gemaakt en kon dus redelijk snel op pad. De route was ook al klaar en ik gaf dus mijn route gegevens en tijden door aan S., zodat hij zou weten waar ik uithing. Niet onverstandig als je de heuvels in gaat!
De route naar de start was weer prachtig met mooie vergezichten over de heuvels. Alleen op de toppen van de cheviots lag nog een laagje sneeuw, maar ik was er zeker van dat vandaag geen verrassingen zouden zijn met sneeuw onderweg (hoewel ik natuurlijk wel voor de zekerheid mijn spikes in de rugzak had zitten).
Ik koos deze keer niet voor Wooler ergens in een straatje maar iets dichterbij de route op een parkeerplaats bij Wooler Common. Dat leek me handig en dat bleek uiteindelijk ook een prima keuze want ik had al mijn tijd nodig vandaag!
Bij de parkeerplaats kwam ik even aan de praat met twee mannen die gingen hiken. Toen ik vroeg of ze een lange wandeling gingen maken, antwoordde eentje droog ‘hope not’. Het bleek dat een van de mannen wel zin had, en de ander niet. De man zonder zin zei afkeurend dat zijn loopmaat afgelopen weekend nog 13 mile had gedaan. Het bleek dat hij precies de route had gedaan die ik ook vandaag wilde doen. Hij had er de hele dag voor nodig gehad maar had het erg mooi gevonden. Ik liet de route op mijn kaart zien en we hadden het nog even over de wind. Er stond namelijk (onverwacht) een sterke wind hier in dit gebied, maar ik had wel van te voren de richting al bekeken. Ik zou wind mee hebben op de terugweg en ik zou over de verharde weg teruglopen. Op die manier zou ik goed kunnen inschatten hoeveel tijd ik nodig zou hebben om bij de auto te komen en bovendien zou het veilig zijn, want ik had licht bij me en over de verharde weg kan je makkelijk met verlichting lopen als het toch mis mocht gaan qua planning. Tot slot kende ik de weg al dus een kind kon de was doen. Toch?
Ik nam afscheid van de mannen en ging op weg. Ik moest meteen even door een bosje en de weg liep daar al meteen flink naar boven. Er kwam een echtpaar met een hond, maar gelukkig had die geen interesse in mijn loopse wafje en wafje niet in hem. Voorlopig gaat alles dus nog makkelijk op deze manier met haar. Ook zij hadden het over de harde wind ‘boven’ en ik was dus benieuwd.
Nou die wind was er! Zodra ik op het open stuk kwam werd ik bijna weggeblazen. Wow en dat tot de heuvel dan als tegenwind, dat zou niet meevallen. Maar goed, ik moest er toch heen dus vooruit maar. Kijken hoe het zou gaan met zowel klimmen als wind tegen. Ik vroeg me af of ik het beter om had kunnen draaien en heen over de weg met tegenwind in de luwte en terug over die hoge weg met windje mee maar ik besloot toch door te lopen zo.
Even een paar foto’s dan maar!
klik voor groot
Natuurlijk moet ik ook nog even rommelen met mijn camera en daarna gaan we weer op weg. De route is makkelijk te vinden en het pad is eigenlijk prima beloopbaar. Jammer van de wind en de klim is ook niet echt kinderachtig. Maar mooi is het wel en ik amuseer me wel.
klik voor groot
Ik loop al die tijd langs een muurtje dat voor mij uitermate goed dienst doet als plekje om me even achter te verbergen. Niet dat het nodig is, want er loopt niemand maar toch….
Hoewel ik uiteindelijk tegen de muur aan een echtpaar zie zitten met en hondje. Even uitblazen uit de wind. Het is maar goed dat de hondjes even spelen, want ik zie ineens dat op het hek waar zij tegenaan zitten een bordje staat met de route die ik wil volgen. Overigens zie ik later dat het geen probleem was geweest als ik toch rechtdoor was gelopen maar toch…. We kletsen even wat over de route en over de honden en daarna ga ik weer op pad. Ik begrijp nu waarom ze het ineens over modder en vachten hadden, want dit deel van de route is ineens nat en modderig terwijl het hele eerste stuk alles kurkdroog was. Misschien nog door de sneeuw die inmiddels gesmolten is. Dat geeft altijd erg veel water. Bovendien schat ik in dat ik vorige week parallel wat meer zuidelijk aan het lopen was bij Broadstruther in die ijs rommel. Misschien komt het door de stroompjes dat het toen ook zo heftig en onbegaanbaar was! Het is dus maar goed dat ik toen voor de terugweg over de weg koos en niet over de St Cuthberts way zoals nu. Weer wat geleerd.
klik voor groot
Achteraf zie ik dat ik wel even naar rechts had kunnen gaan om een crag te bekijken maar dat zag ik onderweg dus even niet. Ik loop dus door en denk dat ik al bijna bij Yeavering Bell ben. Mijn doel voor deze dag hoewel ik geen idee heb waar ik eigenlijk naar op weg ben.
klik voor groot
Maar dan ineens zie ik inderdaad een heuvel opdoemen. Met een soort pad er tegenaan waar ik heel in de verte drie minuscule poppetjes zie klimmen. Oh. Leuk zeg!
klik voor groot
Ik kijk op de kaart. Kijk nog eens. De klim is niet meer zo heftig aangezien ik al een heel eind op weg ben. Het is maar een kleine 100 meter op een afstand van 800 meter dus vooruit met de geit. Tsja en die geit…. dat ben ik nou net niet dat is duidelijk want het valt niet mee. Maar we klauteren rustig door. Je komt er immers altijd. Ik gebruik geen poles, het pad is goed te doen, niet glad of eng alleen een beetje zwaar.
klik voor groot
Ik zie de resten van het fort tegen de berg aan liggen maar het is niet erg indrukwekkend eigenlijk.
klik voor groot
Hoger en hoger gaan we en uiteindelijk bereiken we de top.
klik voor groot
De drie figuurtjes die ik eerder zag toen ik nog beneden stond, staan nog bij de cairn. Het eerste dat ik doe is mijn donsjas aantrekken. Razendsnel heb ik mijn rugzak af en de donsjas uit de zak gepakt en aangetrokken. Ik moet wel opletten dat het zakje niet wegwaait en de jas niet erachteraan. Het waait keihard op de top en aangezien ik wel even wil kijken en wil genieten is het zaak om niet af te koelen. Heerlijk die jas! De hikers kijken verbaasd naar mijn snelle omkleedactie maar ik ben blij en zij hebben het koud zo te zien.
In de video die onder is weergegeven is een filmpje opgenomen van het uitzicht op de top. Het is geweldig dat het zo helder is want het is echt fraai. Dat was ook de reden om vandaag te gaan natuurlijk en ik heb dus erg veel geluk. De top is piepklein, een paar stappen kan je zetten en dan ga je al naar beneden. De cairn stelt niet veel voor en de muren van het fort zijn slecht te zien vreemd genoeg.
Ik kijk op de kaart welke route ik zal nemen voor de afdaling. Ik wil eigenlijk nog naar de waterval die verderop ligt en ik besluit aan de noordkant de afdaling te maken. En daarmee maak ik een enorme fout zo zal later blijken. De watervallen blijven dus ook even staan voor een volgende keer……
Eerst even het pad zoeken en vinden. Hier zie ik wel resten van de muur van het fort overigens maar je krijgt toch niet het totaal plaatje van de luchtfoto’s die ik van te voren had bekeken.
klik voor groot
Het pad is daarna ook snel gevonden maar ik ben hier dus niet zo dol op. Het is zo’n soort geitenpaadje en het is verdomd steil. Overigens niet glad of ‘eng’ in die zin maar als ik naar beneden kijk, dan zakt de moed me in de schoenen. Wat een gigantisch eind!
klik voor groot
Stukje voor stukje gaat het. Van hardlopen is hier totaal geen sprake. Ik heb zelfs mijn donsjack nog aan want ik loop nu aan de schaduwkant van de heuvel en met de wind en het trage tempo is dat maar goed ook. Ik zal uiteindelijk ook erg lang nodig hebben voor de hele afdaling….
klik voor groot
Maar ook nu geldt weer: aan alles komt een einde en uiteindelijk komen we ergens en zie ik ook de boerderijen weer in normale proporties en niet veel later staan we echt beneden. De donsjas gaat weer snel in de rugzak en ik kan eindelijk weer gaan hardlopen.
Maar als ik linksaf sla, zie ik dat de weg enorm omhoog loopt. Watte? Ik kijk op kaart en kijk nog eens goed. Ik kijk naar de getalletjes…. 160 wordt 250 en wordt weer 300. O nee! Wat een enorme eikel ben ik. Ik moet dus weer omhoog, bijna net zo hoog als waar ik vandaan kwam met die enge afdaling. Sukkel. Ik ben boos op mezelf. De rugzak voelt inmiddels aan alsof er 10 kilo inzit. Overigens blijk ik ook daar een stommiteit te hebben begaan want de tent zit er gewoon nog in van het passen van gisterenavond. Dat is toch niet alleen volume maar ook extra gewicht.
Het hoogteprofiel ziet er dus als volgt uit:
Kan je het stommer bedenken? De klim naar de heuvel (stelde weinig voor want ik had al veel geklommen over het eerste stuk), de sterkte daling en daarna weer die verdomde stijging!
Ik zeg een aantal keren hardop ‘wat een fout’ maar ga vervolgens verder. Ik zal toch door moeten nietwaar? Ik kijk op mijn horloge en reken. Reken nog eens. Dit gaat allemaal wel lang duren en ik ben benieuwd of ik op tijd bij de auto ben. Zou ik voor het eerst met hoofdlamp op moeten lopen? Geeft niet, want ik ken de weg maar toch… Eerst maar verder en niet zo zeuren.
klik voor groot
Yeavering Bell blijft naast me liggen en grijnst naar me. ‘Had ik je mooi tuk met die afdaling he?’ Nou inderdaad en ik klim weer verder. Het gaat niet eens slecht maar mijn linkerhersenhelft begint te muiten. Zware rugzak…. zware route…domme fout. Rechts begint harder te roepen…. ‘ik kan het…. het gaat prima…het is leuk’. Beide kanten roepen even hard helaas dus ik ploeter weer verder. Kijk eens op de kaart. Stom en onnodig, want ik moet gewoon verder. Eerst weer tot de afslag waar ik uren geleden richting de heuvel ben gelopen. En daarna nog een stukje terug en daarna pas rechtsaf…. Ik wet het precies dus kijken kost alleen maar tijd… Toch doe je het. Om te zien of het opschiet. Nou nee niet echt eigenlijk!
Maar natuurlijk kom ik langs het afslagje, en natuurlijk kom ik daarna gewoon bij de afslag rechtsaf richting de boerderij en richting de weg die me weer naar de auto zal brengen.
Ik weet dat ik uiteindelijk eerst bij een hek zal komen waar ik de vorige keer vanaf Broadstruther heb gestaan en keek naar al het ijs en besloot terug te keren. Wat was dat toen een enorm goede beslissing want dat had ik nooit gehaald toen!
Dat hek komt toch sneller dan gedacht en het pad is deze keer prima zonder ijs of andere ellende. Vanaf daar een stukje naar beneden en daarna linksaf de weg op.
Ik heb inderdaad wind mee maar ik merkte al dat de wind was gaan liggen. Ook best. Wind mee of zonder wind, allebei is goed zo lang het maar geen tegen wind meer is.
Waf en ik hobbelen over de weg en eindelijk kan ik tempo maken. Ik zal ruim op tijd bij de auto aankomen dus alles valt mee.
klik voor groot
De weg is natuurlijk eindeloos voor je gevoel maar het schiet lekker op. Zonder de wind kan ik ook de vogels weer horen en die zijn er volop. Het lijkt wel lente.
Als ik weer bij de auto ben, doe ik de cool down op het rondje in het parkje. Daar ben ik nou al zo vaak langsgelopen zonder er even doorheen te lopen! Overal hangen voederaars voor de vogels en staan bordjes met de dieren die er zijn. Het ziet er leuk uit en het is een leuke afsluiting van deze middag.
Na precies 20 km ben ik weer bij de auto. Het was een middagvullend rondje, ik heb er uren over gedaan en dan heb ik tocht echt gelopen waar het kon. Ik heb totaal ongeveer 2 uur stilgestaan om op de kaart te kijken en foto’s te maken. De afdaling duurde bijna een uur (voor 2400 mtr) en dat is dus niet mis. Maar een prima training op deze manier, een beetje zwaar en het voelt als een ultra.
Ik maak waf droog die eigenlijk heel schoon is, geef haar wat te eten en ga weer op pad naar huis. Op naar de volgende run.
