Auteursarchief: Max

25.11.2011 – hitland 8 km

**25.11.2011 – hitland 8 km**

Vanmorgen moest ik een rondje tussendoor plannen. Gekozen voor een kort rondje experimenteren met de cadans. Iedere lap van 500 meter om en om wel en niet met de metronoom en aan het einde kijken of het uitmaakt en hoe het voelde. De metronoom stond op 168 en dat is voor mij al best aardig, ik probeer dat ritme nu ‘eigen’ te maken. Ik zie in de analyse dat ik (natuurlijk) wel terugval maar wel boven de 80 (160) blijf dus dat is niet slecht. Het tempo ging grappig genoeg ook omlaag. Dat hoeft namelijk niet per se samen te hangen. Je kunt zelfs ook snellere stappen nemen maar toch langzamer lopen. Vandaag was het dus: hogere cadans, sneller tempo. Toen ik op de terugweg de wind pal tegen had, heb ik op een gegeven moment de metronoom aangezet (iets lager weliswaar) om weer in een ritme te komen. Ik merkte namelijk dat ik steeds langzamer ging sjokken en dat verbeterde direct met de hogere cadans. Zo rommelend vloog de tijd dus voorbij en was het rondje om voordat ik er erg in had. Op naar de volgende run. Nog 2 weken voor de Bruggenloop dus ik zal nog even iets moeten verzinnen om die goed te lopen. Hoop dat er niet al teveel wind is, want de Brienenoord met wind tegen lijkt me ook geen pretje.

Gegevens

* totaal 8,3 km
* cadans 84
* HR max 154

november 149 km – 2011 totaal 1.848 km (ergens kennelijk mis geteld)

23.11.2011 – aken preuswald – 10 km

23.11.2011 – aken preuswald – 10 km

Vandaag een kort rondje in het bos hier in Aken gedaan. Ik liep hier al eerder in juni en in oktober. Het is een geweldig bos, waarbij je ook naar Belgie en Nederland kunt lopen. Helaas heeft ieder land zijn eigen regels met betrekking tot het aanlijnen van de hond, dus dat is nog best even opletten. Helaas was ik vergeten om een route op de Garmin te zetten, en zonder ANT stick kan ik ook geen route overzetten merkte ik. Maar door het wandelen dat ik inmiddels ook deed in het bos, begin ik toch wel een beetje de weg te kennen. Bovendien zijn er ineens routes uitgezet en kon ik in ieder geval starten met de oranje route, die ik in de ochtend al voor een deel had gewandeld met de hond.

Het was mistig maar wel lekker om te lopen, geen wind en een prima temperatuur. Warm voor de tijd van het jaar! Al snel hobbelden ik samen met Ztje over een vervelend pad vol met bladeren die enge losse stenen bedekten waar je aardig over kon zwikken merkte ik. Tempo dus maar fors omlaag, want mijn voet is al een beetje raar dus geen risico. Ik kwam ineens langs een weiland met koeien, dus moest Ztje maar even poseren voor een kiekje.

Daarna ging het al rap heuvelopwaarts over een normaal weggetje dat eigenlijk meer door weilanden loopt dan door het bos. Maar ik vond het wel een leuke afwisseling zo en ik kon eens oefenen in het bergje op lopen, want dat is nog steeds best zwaar. Maar ik haalde het tot het einde dus ik was best tevreden. Daarna weer terug het bos in zuidwaarts. Dat wist ik inmiddels, want daar had ik al een stukje gewandeld. Omdat ik een bepaalde tijd moest volmaken, besloot ik rechtsaf te slaan en daarna goed op te letten welke afslagen ik zou nemen. Ik wist namelijk van de ochtendwandeling dat ik vooral niet rechtdoor het bos in moest lopen, omdat ik dan een heuveltje op zou krijgen waar ik al wandelend nauwelijks naar boven kwam. Op zich een leuk idee, ware het niet dat je natuurlijk toch uiteindelijk heuveltje op moet…. Maar goed, leuke oefening zullen we maar zeggen. Mooi was het wel en omdat ik nu beter de weg leer kennen, loopt het ook een stuk rustiger omdat ik niet zo snel zal verdwalen (hoop ik). Uiteindelijk kwam ik in Belgie en vanaf daar ben ik weer teruggehobbeld. Ik weet dat als ik op een bepaalde manier aankom, de terugweg een prachtig mooi breed pad is dat helemaal heuvelafwaarts loopt. Prima dus om een run mee te eindigen. Daarna nog een rondje door het naastgelegen park om te tijd vol te maken en daarna weer terug.

Je merkt goed dat de lucht daar wat schoner is dan hier. Het loopt ook fijn in een geweldig bos waar je zowel over asfalt als over zachte ondergrond kunt lopen. Klimmen moet je wel, want er is geen enkele route te bedenken die vlak is. Maar dat is een goede oefening. Wie weet wordt dat ook ooit nog wel eens wat.

Gegevens

* totaal 10 km
* cadans
* HR max 154

rondje in google earth openen

november 141 km – 2011 totaal 1.827 km

20.11.2011 – zevenheuvelenloop nijmegen – 15 km

**20.11.2011 – zevenheuvelenloop nijmegen – 15 km**

Vanmorgen wist ik zeker dat ik vandaag niet zou lopen. Ztje was immers ziek geworden vrijdag, ik kon de oppas niet eens bereiken op zaterdag om alles te bespreken en ik had ook niet super veel zin door het koude, mistige weer. Ik was dus op mijn gemakje gaan wandelen maar toen S. zei dat als ik toch ging lopen, ik dat net zo goed in Nijmegen zou kunnen gaan doen dan, besloten we alsnog binnen 25 minuten alles in orde te maken voor vertrek. Ztje was immers veel beter al, de stilte van de kant van de oppas bleek niet samen te hangen met een ‘niet willen’ of ‘niet kunnen’ oppassen en verder was alles geregeld. Toevallig had ik net al mijn sportkleding gewassen, dus snel griste ik alles her en der vandaan en kleedde ik me snel aan. Niet nadenken, gewoon aantrekken wat ik die week op de Veluwe ook had gedragen. Helaas kwam ik op het station erachter dat mijn footpod nog op mijn andere paar schoenen zat, maar de Garmin en de tijdchip had ik zowaar wel mee genomen. Tot mijn verrassing waren we precies op tijd op het station en zaten we ineens in de trein richting Nijmegen.

Het eerste deel ging nog wel goed, maar in Utrecht bleken geen zitplaatsen meer beschikbaar, ondanks het eerste klas kaartje, maar dat hadden meer mensen bedacht. Gelukkig hoefde ik niet een uur te staan maar kon ik op het trapje zitten. Ik had waarschijnlijk anders niet eens hoeven starten. Maar optimaal was het allemaal niet echt.

Toen we in Nijmegen aankwamen, zijn we richting de start gegaan. Het stond allemaal goed aangegeven. Gelukkig was een sanitaire stop nog mogelijk ook al waren er wat weinig toiletten rond de start.

Ik vond het best koud en vooral erg mistig en dat is voor mijn longen niet echt super. De Ventolin had ik dus ook dichtbij voor het geval ik extra nodig zou hebben. Verder had ik twee flesjes van 135 ml meegenomen omdat ik toch vanwege de slechte voorbereiding niet erg goed in mijn vocht zou zitten tijdens de loop.


Uiteindelijk stond ik in mijn startvak en was het een drukte van belang. Heel langzaam kwam de massa in beweging richting een start die ergens verderop zou moeten zijn. Vanwege mijn slakkentempo startte ik vanuit een bypass en kwam pas later het parcours op. De wedstrijdlopers waren toen al ruim 35 minuten onderweg! Toen we eindelijk de Groesbeekseweg opdraaiden en konden starten, kwamen net de motoren voorbij scheuren met de winnaar die na 43 minuten al over de streep rende. Ongelooflijk wat een tempo! Ook mooi om die man te zien rennen. Dat is nou hardlopen. Die benen, het lichaam, echt prachtig.


Niet teveel denken aan mijn eigen gesjok dan maar en beginnen aan de route. Het enige dat ik wist van te voren (ik had de route bekeken en het hoogteprofiel en alle verhalen gellezen van andere lopers die er al eens waren) was ‘eerste 5 km vals plat’ dan tussen 9 en 11 km nog wat akelige heuveltjes en daarna lekker ‘naar beneden’. Ik had dus geen idee en was best beducht voor wat ik tegen zou gaan komen. Weet ik veel. Ik startte dus vrij rustig en was eigenlijk van plan om een beetje vlak te lopen op een trainingstempo. Het weer en de voorbereiding was nou niet echt jofel, dus ik hoefde niet te verwachten/willen om nu ineens met een rap tempo deze afstand te gaan doen. Ik zag het meer als een goede training voor de halve in Berlijn die ik nou eigenlijk wat sneller wil lopen dan de halve van 2011 en ook in een mooi vlak tempo.

Het begin ging eigenlijk prima. Er stonden wel mensen langs de weg maar eerlijk gezegd vond ik het nou niet zo geweldig bijzonder allemaal. Hoezo ‘mooiste route van Nederland’? Of ben ik nou zo verwend met de bossen en de omgeving waar ik vaak loop? Ik heb geen idee. Na 6 km stond er na een bocht een waterpost. Beetje vreemde plek want het werd er ook nog wat smaller en het was natuurlijk ontzettend druk op het parcours met al die lopers. Ik heb geen water aangepakt, want ik zag vanuit mijn ooghoek dat het harde plastic bekertjes waren die vrij vol waren. Dat zou betekenen dat ik zou moeten stoppen om wat te drinken en daar had ik geen zin in. Ik nam dus wat van mijn eigen water.

Daarna draaiden we linksaf en hoorde ik mensen zeggen ‘dit is de zevenheuvelenweg’. Nou, ik was benieuwd. Ik voelde me vooral ontzettend zwaar en loom, waarschijnlijk door het weer. Het voelde niet echt als een lekkere en leuke loop. Misschien had ik er wel veel te veel van verwacht door alle verhalen van iedereen dat het zo’n geweldige loop zou zijn. Dat heb ik dan niet zo herkend eigenlijk. Misschien door de drukte, misschien doordat je als slakje vrij achteraan start. Ik heb geen idee. In ieder geval liep ik uiteindelijk best redelijk, maar had ik – vreemd genoeg – 2 trage kilometers ertussen zitten die je dan maar slecht goed kunt maken als je verder vrij vlak loopt en dat was jammer. Maar ik ben niet ontevreden verder. Ik denk alleen niet dat ik deze loop snel weer zal herhalen, maar time will tell.

Na de run weer richting station en gelukkig konden we nu wel lekker zitten. Snel omgekleed in de trein en daarna was ik weer lekker warm. Na een lekkere sushi maaltijd, kwam er ook aan deze run/dag weer een einde.

Nu nog de bruggenloop (ook 15 km en daardoor wel aardig) en daarna lekker trainen voor de halve van berlijn.


Gegevens

* totaal 15 km
* cadans onbekend
* HR max 169

rondje in google earth openen

november 131 km – 2011 totaal 1.816 km

zevenheuvelenloop

**zevenheuvelenloop**

Zondag staat op de agenda dat ik de zevenheuvelenloop in Nijmegen ga doen. 15 km over een glooiend parcours waarvan ik benieuwd ben of het zich een beetje kan meten met het Sauerland of Aken. Maar of ik dat nou daadwerkelijk ga doen hangt af van mijn runningmate die ineens ziek is geworden na onze Veluwe training van dinsdag en woensdag. Ze hoest als een zeehond en is echt zielig. Niet iets om zo even achter te laten dus!

Altijd als ik het over zeehonden heb, denk ik terug aan mijn geweldige tijd op het strand, wachtend met een camera in de aanslag. Weken later hoorde ik mijn apparatuur dan nog kraken en knarsen van het zand dat overal tussen gekomen was. Goede krachttraining ook, want body en lens wegen samen al gauw een kleine 6 kilogram. Wachtend waarop? Op het moment dat er weer een zeehonden pup geboren werd. Ik heb drie geboorten mogen meemaken in de twee opeenvolgende jaren dat ik op het eiland was. Een geboorte van de eerste wee tot en met een drie dagen oude pup kunnen vastleggen in een geweldige serie. De liefde en aanhankelijkheid tussen moeder en pups kunnen en mogen vastleggen. Liggend op mijn buik, loeren naar grote mannetjes die ineens dichterbij konden komen. Zorgen dat je niets verstoorde (hetgeen niet gebeurt als je maar goed het gedrag in de gaten houdt, afstand houdt, niet tussen moeder/pup en zee komt etc). Maar als je eenmaal tot het meubilair behoorde voor de zeehonden op het strand, kon het ze niets meer schelen. Op die manier kwam dus ook in 2009 bovenstaande foto tot stand. Geweldig moment. Ik doe dus ook nog hele andere dingen naast hardlopen!

Maar goed… mijn eigen huis zeehond is niet zo lekker momenteel. Alleen qua geluid lijkt het er een beetje op. Nu maar hopen dat ze snel opknapt en wie weet kan ik dan zondag alsnog de ‘heuvels’ van Nederland gaan bedwingen in Nijmegen.

16.11.2011 – veluwezoom dag 2 – 14 km

16.11.2011 – veluwezoom dag 2 – 14 km

Vanmorgen eerst gewandeld met Z tje en daarna een uurtje gezwommen. Daana zou ik weer gaan lopen. Vandaag moest ik kiezen tussen een route die ik had uitgezet vanaf de Steeg door Rheden, of toch maar naar het Leesten waar ik al eerder was, en waar ik de route ken. Een andere optie was een route op de dolle pof richting kasteel Middachten en dan gwoon lekker lopen en zien waar je uitkomt. Daar had ik op zich wel zin in, want tijdens de ochtendwandeling met Z-tje zag de omgeving er veelbelovend uit. Kasteel Middachten wordt momenteel gerestaureerd maar het is wel erg mooi daar. Onderstaande foto’s maakte ik op 17.11 tijdens het wandelen met Z-tje daar om het kasteel.

Ik besloot uiteindelijk toch naar het Leesten te gaan omdat ik geen zin had om weer te verdwalen, noch om alleen op asfalt te moeten lopen eventueel. Niet erg creatief maar het zij zo. Ik liep al vier keer eerder de route van het Leesten en inmiddels ken ik de route nu wel. Foto’s maakte ik deze run niet, maar wel eerder in maart en in april.

Het was prachtig weer, weinig wind maar wel erg koud. Ik wist al dat ik op deze route niet moest stoppen vanwege signaal verlies, en maakte dus alleen helemaal aan het einde snel een kiekje (hetgeen inderdaad resulteerde in het niet meer aangaan van de Garmin), maar ik wilde toch wel een fotootje van mijn trouwe runningmate aan het einde van de run. Ze heeft inmiddels een nieuwe opvouwbare drinkbak. Geen Go Between meer, maar de Bivy Bowl van Ruffwear. Haar snoetje past er makkelijker in en het geval weegt maar 60 gram! De oude was prima, ware het niet dat het bakje twee weken geleden ineens pootjes kreeg tussen de bijkeuken en de keuken en onvindbaar blijkt.

Daarna lekker warm aangekleed en bij de kiosk weer de vertrouwde tosti gegeten met warme chocolademelk (prima hersteldrankje). Daarna weer terug naar het hotel om nog anderhalf uur te gaan zwemmen. Toch weer ruim 32 km gelopen deze twee dagen en al 5 uur gezwommen.

Gegevens

* totaal 14,2 km
* cadans 78-85 gemiddeld

rondje in google earth openen

november 116 km – 2011 totaal 1.801 km

15.11.2011 – veluwezoom dag 1 – 18,5 km

15.11.2011 – veluwezoom dag 1 – 18,5 km

Vandaag de eerste dag van twee dagen lopen, rusten en zwemmen om te zien of ik een beetje van de pijn af kan komen. Vandaag gestart op het Rozendaalse veld, waar (deels) honden los mogen lopen. Ik had een route van 18 km uitgezet en het weer zag er prima uit. Erg koud maar helder en eigenlijk zonder wind.

Vandaag weer met de CW-X broek (inmiddels is de thermobroek toch ook onderweg van het pro type), de Buff op mijn hoofd (moet toch eens omkijken naar eentje zonder roze bloemetjes want ik zie er uit als een boerentrien hoewel het heerlijk zit) en laagjes kleding voor de warmte. Tegelijkertijd startte een fietsgroep die ik tot mijn verrassing weer zag aan het einde. Potige mannen die werd gebracht met een enorme trailer vol bijzondere fietsen en stonden te wachten op diezelfde trailer toen ik net aan kwam lopen richting auto. Wel grappig want ik ben ze nergens tegengekomen onderweg.

Bij het begin van de loop twee foto’s gemaakt.

Daarna maar op pad gegaan en vol goede moed aan de run begonnen. Het was erg mooi en ik verbaasde me over het terrein. Niet alleen voor het lopen afwisselend met zowel fietspad, ruiterpad als schelpenpad, ook qua landschap. Stukken open heide werden afgewisseld door zandvlakten en stukken bos. Erg mooi. Garmin wees me prima de weg en ik was juist zo tevreden dat ik een goed vindbare route had uitgezet. Op een gegeven moment moest ik nog een 9 km naar de finish. Ik kwam door een bos, moest door een hekje en volgens het horloge daarna rechtdoor. Mooie route, goed beloopbaar. Kruising over en nog steeds rechtdoor….. Toen ik eens goed keek, zag ik dat ik nog steeds 9 km moest lopen naar de finish. De garmin stond stil. Dat gebeurt wel vaker als ik even stil val om Ztje aan de riem te doen of door een hekje moet. Als het signaal weg valt, dan gaat de route niet meer verder (ondanks de footpod). Ik baalde als een stekker want ik had geen idee waar ik heen moest. Eerst maar eens de Garmin weer aan de praat krijgen en gelukkig weet ik inmiddels hoe dat moet zonder gegevens te verliezen of de route! Ondanks de pijl, kwam ik niet makkelijk op de route maar gelukkig kwam ik iemand tegen die me de weg wees aan de hand van de geprinte kaart die ik (gelukkig) ook bij me had. Zo dus maar weer verder gelopen maar het loopt niet lekker als de Garmin steeds ‘off course’ blijft zeggen. Maar uiteindelijk – hoera – kwam er weer een piepje en kreeg ik ‘course found’ in beeld. Aan het einde maakte ik zelf nog een keer een fout door over de weg te hobbelen en de afslag het bos in naar rechts finaal te missen. Ik had toen wel wat aan de kaart op de telefoon, maar heb nu geleerd om ook even een parkeerplaats daar op te slaan bij vertrek, want die stond mooi niet op de kaart dus had ik er nog niets aan om terug te komen. Aan het einde een klein stukje afgesnoept van de route toen ik eindelijk de parkeerplaats zag opdoemen. Ondanks dat ik zeker een kilometer heb afgesneden op deze manier, stond de teller op 18,5 km. Het was dus langer omdat ik een heel stuk verder heb gelopen maar dat maakt me niet uit. Eind goed al goed, het was een mooie route, maar het loopt toch niet fijn als je niet precies weet of je wel de juiste richting op loopt. Ik heb dus geleerd dat er vaak een storing is van het signaal in deze omgeving, want ik heb het al eerder gehad in deze buurt. Tevens moet ik dus in het vervolg even op de kaart de parkeerplaats of vertrekpunt opslaan, zodat ik nooit meer mis kan lopen. Ztje deed het prima op haar schoen overigens.

Gegevens

* totaal 18,5 km (eigenlijk meer maar Garmin hield er even mee op)
* cadans 79-85 gemiddeld

rondje in google earth openen

november 102 km – 2011 totaal 1.787 km

Berlijn halve marathon – 01.04.2012

Berlijn halve marathon – 01.04.2012

In het kader van ‘hollend de wereld zien’, schreef ik me nu ook in voor de halve marathon van Berlijn. Ook deze route gaat – net als de hele marathon – langs de bezienswaardigheden van Berlijn, dus het leek een mooie mogelijkheid om eens wat van de stad te zien.

Eerder ging ik al naar Nottingham voor de eerste halve marathon en schreef ik me al in voor Edinburgh die eind mei 2012 zal plaatsvinden. Of ik Nottingham volgend jaar nog een keer doe (en combineer met een fijne vakantie zoals dit jaar) weet ik nog niet zeker, maar dat er nog een halve gelopen wordt in september weet ik zeker. Welke dat zal zijn, is nog niet duidelijk op dit moment. En natuurlijk hoop ik dan weer de Berenloop weer te doen op 4 november als ik tenminste tijdig achter de computer ga zitten om dat te regelen. Dat zal dan HM 6 alweer worden als alles gaat zoals gepland. Maar dat weet je nooit, en al helemaal niet in mijn geval. Maar zonder geluk vaart niemand wel, en ik hoop gewoon dat het allemaal zo lekker door blijft rommelen zoals het nu gaat.

13.11.2011 – hitland 8,5 km

**13.11.2011 – hitland 8,5 km**

Vandaag nog een tempo rondje gedaan. Lekker met de Buff op mijn hoofd vanwege het frisse windje. Ik zal later mijn ervaringen met deze accessoire ook opnemen op de site, en dit zal dan weer links te vinden zijn bij de reviews.

Ik vergiste me een afslagje op de dijk, waardoor het rondje wat langer was dan gepland, maar het ging prima en ik had prima rondetijden zag ik na afloop. Tijdens het lopen concentreerde ik me weer alleen op ademhaling en cadans en langzaam zie ik de cadans in de richting van de 166-170 komen. Toch niet slecht, want ik sjokte maar wat in het begin en ik ben nog niet eens zo lang bezig met het proberen de cadans wat omhoog te krijgen. Ik probeer dat nu vooral vanwege een probleem met mijn rug (wat overigens niets met het lopen te maken heeft maar helaas een constructiefoutje betreft dat nu erg veel problemen geeft), want ik heb gemerkt dat het beter gaat wanneer ik kleinere, snellere passen neem, precies zoals Pose technique en Chi running ook al propageren. Dat doe ik dus maar, want ik merk dat het helpt/beter is. Verder zitten mijn nieuwe schoenen ook wel erg lekker, maar ik kan natuurlijk mijn oude Kayano 15 nog niet de deur uitdoen met slechts 700 km op de teller. Ik wissel dus maar een beetje af, afhankelijk van de ondergrond waar ik op loop. Op zachte ondergrond draag ik de oude, op harde asfalt ondergrond de nieuwe. Ik heb die dingen toch in de kast staan, dus dan ook maar gebruiken nu. Ztjes schoentjes beginnen ook al te slijten ondanks de Vibram zooltjes. Ik kan precies zien hoe ze haar voetjes eigenlijk neerzet aan het patroon waarop de schoenen slijten. Maar ja, looptraining zit er voor haar niet meer in denk ik.

Gegevens

* totaal 8,5 km
* cadans 83
* temp 6 0C

november 83 km – 2011 totaal 1.769 km

12.11.2011 – hitland 7 km

12.11.2011 – hitland 7 km

Vandaag was het weer tijd voor een kort blokje. Het is heerlijk weer en ik genoot met volle teugen. In het kader van het chi-running probeer ik iedere keer weer ergens anders op te letten. That said…. ik combineer van alles natuurlijk. De dingen die ik van de workshop Pose running leerde, dingen uit het boek van Denny Dreyer, dingen van de mindfulness training die ik ooit volgde en veel dingen uit de opleiding ontspanningstechnieken waar ademhaling een belangrijke rol speelt. Vandaag lette ik dus extra op ademhaling en cadans. Dat zijn inderdaad twee dingen en niet slechts eentje, maar voor mij hangen die dingen eigenlijk samen. Het is voor mij gemakkelijker om te ’tellen’ aan de hand van stappen (cadans) dan zomaar in het wilde weg. Als je dan het ritme van de ademhaling te pakken krijgt, dan gaat het lopen eigenlijk vanzelf. En dat bleek ook te kloppen deze keer. Startte ik een beetje sjokkend met het idee ‘ik zie wel’, daarna kwam ik al snel in een ritme met een cadans van 164 tot 166 met een ademhaling die mooi rustig was. Gevolg? Ik liep veel sneller en met een lagere hartslag. Dat heeft dus echt zin maar dat weet ik al lang.

Dat een goede ademhaling belangrijk is, weten we wel. Maar veel mensen lijken vergeten hoe het ook alweer moet. Soms is het een kwestie van even oefenen. Ook in rust is het gemakkelijk om te oefenen met ademhaling. Veel mensen ademen niet alleen oppervlakkig en ‘hoog’ maar ook nog eens veel te snel. Dat snelle(re) ademen kan allerlei gezondheidsproblemen geven. Omdat ik nu eenmaal (helaas) zowel een hart- als een longprobleem heb, is ademhaling voor mij dus extra belangrijk.

Het opvallende is echter dat het echt werkt als je anders gaat ademen. Ik heb dat veel preciezer kunnen zien tijdens de laatste sportkeuring, waarbij ik ook een oxycon test deed, waarbij via een masker ook de gassen van de uitgeademde lucht geanalyseerd worden tijdens inspanning. Terwijl ik aan het fietsen was, lette ik nergens anders op dan op mijn ademhaling. Twee omwentelingen inademen, en twee omwentelingen uitademen. Alles verliep op rolletjes. Omdat er een co-assistent bij de keuring aanwezig was, legde de sportarts extra veel uit over de dingen die op het scherm te zien waren en kon ik mooi meeluisteren. Langzaam moest ik meer vermogen leveren omdat de weerstand verhoogd werd. Ik bleef op de ademhaling letten. Aangezien je een constante prestatie moet leveren qua omwentelingen, kon ik mijn ademhaling ook constant houden. Twee in, twee uit…. Opeens dwaalden mijn gedachten af… het voelde zwaarder worden en ik hoorde de sportarts zeggen dat het ‘nu moeilijker ging worden’. Dat was dus te zien op het scherm! Meteen was ik weer bij de les en concentreerde ik me volledig op mijn ademhaling. Twee in…twee uit…. en vrijwel direct hoorde ik de sportarts zeggen ‘kijk nou herstelt het weer’! Dat was voor mij het ultieme bewijs dat het niet alleen maar een fijn gevoel is als je goed kunt ademen, maar dat het ook daadwerkelijk uitmaakt voor de processen in het lichaam en de prestaties die je kunt leveren.

Let maar eens op hoe vaak je nu in- en uitademt terwijl je dit zit te lezen. Waar haal je adem? Hoog? Laag? In de buik? Trek je je schouders op? Zucht je af en toe ongemerkt? Gaap je? In een minuut is een keer of 6 ademen wel voldoende. Haal je dat?

Leuk om eens mee te experimenteren, zowel in rust als tijdens inspanning. Je zult zien dat het uitmaakt.

Gegevens

* totaal 7,2 km
* cadans 82
* temp 8 0C

november 74 km – 2011 totaal 1.760 km

review compressie tights (3)

**review compressie tights (3)**

In mei schreef ik al een eerste review over de drie merken compressie tights die ik de afgelopen periode gedragen heb. Op verzoek volgt onderstaand een update van mijn ervaringen. Een deel van de bevindingen zijn herhalingen van de review van mei 2011. Binnenkort volgt ook een nieuwe review van de 6 merken compressiekousen die ik over de afgelopen twee jaar getest heb. Voor het gemak heb ik ook een aparte pagina gemaakt met reviews/ervaringen van gadgets en gear op de reviewpagina die ik zal aanvullen de komende periode en ook links via het menu te benaderen is.

De afgelopen tijd liep ik in de sugoi R&R piston 2000, de cw-x pro en de 2xu elite.

uiterlijk en aantrekken
De Sugoi is de dunste van de drie, de cw-x de dikste. Omdat de 2XU in een lengtemaat is aangeschaft (via de UK verkrijgbaar) is deze broek veruit de langste. De Sugoi heeft opvallende witte naden, de 2XU heeft twee verschillende materialen verwerkt in de broek, net als de CW-X. De CW-X is het minst opvallend, eigenlijk ziet die broek er uit als een normale tight. De Sugoi ziet er het meest opvallend uit, de 2XU zit er een beetje tussenin met opvallende reflecterende opdruk. Of je het mooi vindt, is een kwestie van smaak. De opdruk van de Sugoi laat gemakkelijk los wanneer er ook een broek overheen gedragen wordt, de 2XU houdt in dat opzicht beter over de maanden heen. Zowel de 2XU als de Sugoi hebben een matig glimmend uiterlijk, terwijl de CW-X totaal niet glimt. Liet de Sugoi zich aanvankelijk slecht aantrekken en was dit al een complete warming up, over de tijd heen gaat dat steeds makkelijker en dat kan niet anders betekenen dan dat de ‘rek’ er toch uitgaat. Bij het kopje levensduur schrijf ik daar meer over. De 2XU liet zich vanaf het begin redelijk makkelijk aantrekken en dat is nog steeds zo. Weet je eenmaal hoe de broek moet zitten (dat staat nergens op de verpakking en de plaatjes die her en der op het internet te vinden zijn laten allemaal een andere positionering zien van de donkere streep), dan is het verder geen probleem. De CW-X voelt stevig aan bij het aantrekken en laat zich redelijk makkelijk positioneren. Wel belangrijk bij dit model, aangezien de verschillende materialen en druk een bepaalde ondersteuning bieden. Alle drie de tights sluiten met een koord, waarbij de CW-X het langste koord heeft die niet uit de broek kan schieten per ongeluk. Het zakje voorop stelt weinig voor, dat was best lastig tijdens de zomermaanden maar een sleutel en een heel klein mp3-spelertje past net (als het echt moet, verwact dus niet teveel van het zakje). Ik vind de CW-X de ‘mooiste’ broek om te zien, waarschijnlijk omdat het een onopvallende, niet glimmende tight is, die kwalitatief mooi is afgewerkt.

hoe het zit en voelt
De drie tights zijn niet helemaal vergelijkbaar, omdat de Sugoi vooral voor race & recovery bedoeld is, de 2XU echt op compressie en de CW-X op support. Alle broeken zitten goed. Nu ik de broeken wat langer heb kunnen proberen, merk ik wel verschillen. De CW-X heeft de neiging om een beetje naar onderen te kruipen, zeker aan de achterzijde. Dat voelt niet altijd prettig en onderweg even aan deze strakke tight ‘hijsen’ lukt bijna niet. De Sugoi en 2XU blijven in dat opzicht beter zitten en zijn ook zonder slip onder de tight prettig om te dragen. Noch de Sugoi, noch de 2XU laten randjes of bobbels zien door de stof, de CW-X laat veel meer zien vreemd genoeg. Het randje van een hemd, of van een slip is goed te zien door de broek. Op zich geen probleem, maar wel iets om rekening mee te houden. Doordat de CW-X de neiging heeft om een beetje af te zakken, loopt het niet lekker zonder slip, omdat huid ineens tegen huid aan gaat schuren bij de billen. Ik denk dat dit erg onprettig is bij afstanden >20 km. De CW-X geeft na enkele uren dragen ook een veel diepere afdruk in de huid dan de Sugoi en 2XU. Geen van de drie modellen knelt op vekeerde plaatsen, hoewel de 2XU door zijn lengte wel veel plooitjes laat zien als je gaat zitten (bijvoorbeeld rond de knieholte). Ik zou een volgende broek ook in een normale lengtemaat willen proberen (ondanks mijn lengte van 1.83). Zowel met warm als koud weer en ook bij regen zitten de broek prima. Geen van de broeken schijnt door of gaat kriebelen bij regen.

werkt de broek
De CW-X werkt het best van de drie merken op de bovenbenen. Dat verschil is goed te merken in vergelijking met de Sugoi en 2XU. Laatstgenoemde tights zijn toch wat slapper en hoewel ze goede compressie geven rond de kuiten, houdt het boven de kuit een beetje op. Alle drie de broeken werken goed rond de kuit, want ik merk duidelijk dat mijn (linker)onderbeen minder ‘vol loopt’ dan zonder broek.

levensduur
Ik schreef in mei 2011 al dat de Sugoi al losse naadjes begint te vertonen. Inmiddels is de broek vervangen door de leverancier, want al snel viel de broek helemaal uit elkaar. Voor een tight van rond de 80 euro is dat natuurlijk veel te snel. Enkele maanden levensduur met intensief gebruik is simpelweg te snel. Ik schreef hierboven al dat ik vind dat de Sugoi snel zijn rek verlies en dat vind ik nog steeds een dubieus punt van deze tight. De 2XU lijdt niet onder het intensief gebruik. Natuurlijk slijt de opdruk wel iets doordat ik vaak over de broek nog iets aantrek dat extra schuurt, maar dat is in mijn ogen normale slijtage. Alle naden zijn nog prima, de rek is nog zoals na aankoop. Ik heb een flinke valpartij met de broek gemaakt en dit leverde slechts 2 kleine gaatjes op in de broek die tot op heden niet uitscheuren. Kennelijk kan de broek dus wel iets hebben. De CW-X heb ik tot nu toe nog het minst vaak aangetrokken, dus daar kan ik minder stellig zijn wat betreft de levensduur maar tot nu toe ziet het er allemaal nog prima uit. Na de winter weet ik meer over deze broek, want gezien de stof zal dit de eerste keus zijn voor de winter. Eventueel schaf ik nog een 2XU thermotight aan voor de winter (brushed).

conclusie
De compressietight werkt. Dat is voor mij duidelijk. Het is lastig om de juiste broek te vinden, omdat ze allemaal hun eigenaardigheden hebben. Ik vind het eigenlijk niet acceptabel dat de Sugoi zo kort is meegegaan. Ik schafte zelf al een nieuwe aan en kreeg uiteindelijk de kapotte broek vergoed, dus met twee vrij nieuwe broeken kan ik even vooruit. Maar ik twijfel over de duur van de compressie, aangezien de broek vrij snel te makkelijk aantrekt. De 2XU lijkt wat dat betreft minder te slijten en achteruitgang te vertonen in compressie. Ik zou een volgende keer geen lengtemaat meer nemen en misschien wel een maat kleiner (nu M) om van de plooitjes verlost te zijn in de knieholte en iets meer compressie overall te hebben. De CW-X zit op zich erg lekker, maar daar irriteert toch een beetje het feit dat de broek neiging heeft om aan de achterzijde af te zakken. Zowel de Sugoi als 2XU zitten wat hoger op de taille en zitten daardoor wat lekkerder en sluiten ook mooier aan rond de bilpartij. Maar de compressie en support rond de (boven)benen is wel erg fijn bij de CW-X en daarmee komt deze broek toch op de eerste plaats qua werking. Overigens zijn diverse modellen te krijgen van de CW-X, ieder met hun eigen doel en functie.

Ieder model van de CW-X – uiteindelijk naar mijn idee de beste uit deze serie van drie merken – heeft een eigen werkingsgebied qua support en biedt dus meer dan compressie alleen (zoals de Sugoi en 2XU). Het enige nadeel is de dikte van de stof die het minder makkelijk maakt om de broek door te dragen in de zomer, hoewel er een dunner model is voor warmer weer.