**23.12.2013 – sandpit – 5,5 km**

Vandaag net voordat het donker zou worden een kort rondje met woef. Het waaide werkelijk keihard hier en het regende pijpenstelen. Maar aangezien woef toch naar buiten zal moeten, trek ik dan ook mijn renkleren maar aan. Vandaag kwam het jasje voor woef, maar dat was helaas te klein. Die gaat dus weer terug en om er nu van af te zijn bestelde ik een Hurtta coat en van Equafleece weer opnieuw de juiste maat Tankie en coat voor in de auto na het lopen. Die coat voor in de auto zal prima zijn, want die dragen de honden van de fokster ook na de jacht en na lang buiten zijn in de regen. Qua regen gebeuren moet ik het maar even afwachten of er nu iets komt dat geschikt lijkt.

Vandaag dus nog even bloot naar buiten voor woef! Ze had alleen een opvallend dekje even om zodat ik haar zou kunnen zien in de schemer en ze ook niet als hert aangezien kon worden.

Toen ik onderweg was, merkte ik dat ik mijn horloge vergeten was. Stom zeg. Niks aan te doen dan maar niet zien hoe snel of langzaam ik zou lopen. Bij aankomst regende het nog steeds heel erg hard, dus gingen we snel op weg. Ik zette voor de zekerheid een app aan die ik op de telefoon heb staan en hoewel ik geen verbinding heb daar, hoopte ik dat er misschien toch iets opgenomen zou worden van de route. Dat lukte prima, en na de run kon ik weer mooi alles overzetten.

Overigens had ik het onderweg weer ontzettend warm. Zou het de nieuwe Falke pet zijn? Die heb ik afgezet onderweg en dat voelde een stuk beter. De mouwen waren natuurlijk fijn maar ook vrij warm met het jack eroverheen. Ik zal toch eens beter moeten nadenken als ik sneller wil lopen en het niet erg koud is want dit is niks zo.

Het zicht op de besneeuwde bergtoppen was prachtig maar helaas was het te laat al voor een foto.

Geen idee of de run wel of niet goed ging, dat zie ik morgen wel weer, dan zal ik nog een klein rondje hier doen.

Gegevens:

* afstand: 5,5 km
* temp 5

december 153 km – 2013 totaal 1.993 km

**21.12.2013 – inverawe (loch etive) – 28,5 km**

Vandaag stond er weer een langer rondje op het programma. Ik had een route uitgezet van ongeveer 28 km. Maar door een beetje valse start in de ochted was ik vrij laat pas klaar met alles en op weg voor de run. Wel goed voorbereid met de route in de garmin en in de teasi. De rugzak gevuld met water, gelletjes, hoofdlamp, geld en schoentjes voor woef voor het geval dat ze toch iets kapot zou lopen. Ik hoopte maar dat ik de juiste kleding had gekozen voor deze dag die er niet eens zo slecht uit zag. Het was droog maar wederom erg winderig.

Eerst maar eens op weg en na ruim een half uur draaide ik de parkeerplaats op van de smokery waar ik even iets wilde halen, even naar het toilet zou kunnen en zou kunnen vragen of de weg die ik wilde lopen geschikt zou zijn. Lacherig vertelde een andere bezoeker dat het weliswaar erg mooi was maar wel wat op en neer zou lopen. Wist ik veel. Ik had eigenlijk geen idee waar ik zou gaan lopen maar ik had er wel zin in. Een totaal nieuwe route dus kom maar op!

Ik zou kunnen parkeren even verder op de route, dus ik sloeg de weg in naar Inverawe forest. Toch vreemd dat we hier al jaren komen maar nog nooit hebben gekeken wat dit zou zijn!

Toen ik parkeerde kwam er net iemand met zijn hond teruglopen. Helemaal ingepakt en lekker warm aangekleed. Ik waaide bijna weg toen ik uitstapte en was blij dat ik mijn sleeves ook had meegenomen. Die trok ik dan toch maar aan voor de start. Ik was blij verrast bij de aankomst op het parkeer terrein want het zag er al veelbelovend uit!

De wandelaar met de hond wees me ook nog eens het juiste pad op en met de Teasi in de hand ging ik op weg. Het was echt prachtig. Wel wat koud zo met de wind en een verdwaalde regendruppel. Overigens zou het meteen daarna opklaren en verder droog blijven.

Langzaam wandelden we even een stukje omhoog en ik probeerde de Teasi zo ver te krijgen dat de start van de route ook gewoon begon. Daar heb ik altijd een beetje moeite mee, maar dat ligt aan mij en niet aan het ding. Uiteindelijk lukte het ook gewoon en kon ik eindelijk eens lekker om me heen kijken. Wat was het mooi! Ik begon snel met lopen want ik was benieuwd wat ik allemaal te zien zou krijgen. En het probleem begon al snel, want alles was werkelijk prachtig. Op de foto’s komt het allemaal niet zo erg uit maar het is echt schitterend en met iets lichter weer al helemaal. Al snel liet ik de coniferen achter me en werd het water van Loch Etive zichtbaar. Verderop had ik zicht op Ben Cruachan waar de sneeuw helaas net weg was!

Klik voor groot

Loch Etive is dus bijna steeds in beeld net zoals bij de route over Bonawe waar ik vorige week liep, maar dan nu van veel hoger af en met hele mooie vergezichten. Grappig dat ik nu aan beide kanten van het meer heb gelopen. Dat het zoveel hoger was, heb ik dus gemerkt want aan het einde van de rit stonden er 1200 hoogtemeters op de teller en dat voelde ik ook wel toen ik terug kwam! Het pad liep vervolgens angzaam weer naar beneden met zicht op Ben Starav en Beinn Trilleachan. Ik ging dwars door Allt Criche en zag de river Noe.

Klik voor groot

Bij het eerste wildrooster moest ik woef optillen. Dat vond ze niet echt geweldig dus bij het twedee rooster wankelde ze er al overheen voordat ik er erg in had. Dat ging dus mis want ineens viel ze met haar achterpoten erdoorheen. Logisch, want dit was een vervelend rooster met hele brede tussenstukken. Alle andere roosters heb ik haar dus weer getild behalve bij de overgangen waar het hekje toevallig open kon of ze er op een andere manier langskon.

Ik schoot aanvankelijk niet zo op omdat het zo ontzettend mooi was. Om elke hoek een ander vergezicht, echt zoals je je het land voorstelt met bergen, een meer en vergezichten met een slingerende weg. Ik had toen al wel kunnen bedenken hoe zwaar de terugweg zou worden, omdat de weg dan weer lekker omhoog zou lopen.

Het stuk open vlakte was enorm winderig maar ook bijzonder. Ik dieselde vrolijk door en kwam uiteindelijk bij een riviertje dat ik over kon steken. Daarna sloeg het pad rechtsaf langs het water. Een heel ander terrein en ineens zag ik allemaal herten rennen. Prachtig!

Omdat Garmin steeds riep dat ik off course was, wat niet zo was, zette ik de navigatie maar uit en keek ik af en toe op de teasi. Niet zozeer vanwege de weg, maar wel om te zien hoe laat ik bij het eindpunt zou zijn. De terugweg zou wel sneller gaan (dacht ik toen nog), omdat ik heel wat foto’s had gemaakt op de heenweg). Handig is het wel dat je kunt zien wat de aankomst tijd is, omdat je nu eenmaal rekening met houden met het licht. Om 4 uur zou het aardedonker zijn en ondanks de meegebrachte hoofdlamp zou dat niet ideaal zijn.

Uiteindelijk kwam ik toch bij het keerpunt aan dat ik ook had uitgezet en keerde ik om. Ik scharrelde lekker terug en het ging redelijk goed. Totdat in een split second ineens iets groots roods op me af kwam. Ik schrok me te pletter en zwaaide wild met mijn armen om te waarschuwen voor de hond. Een auto reed me bijna ondersteboven op het pad. Ik heb geen idee wie meer schrok, ik of de bestuurder. Hij stopte en we maakten een praatje. Hij reed met zijn terreinwagen op weg naar huis (!) en verwachtte dus helemaal niemand daar. je moet je ook een soort breed karrenpad voorstellen waar dus echt niemand rijdt. Hij verwachtte niemand en ik ook niet echt, en bovendien kon ik door de harde wind ook bijna niets horen. Het was maar goed dat woef toevallig achter me liep, want het was niet goed afgelopen denk ik. We namen afscheid en vervolgden ieder weer onze eigen weg. Ik was vanaf dat moment er wel op bedacht dat er dus toch een verdwaalde auto zou kunnen rijden en dat liep niet prettig vanwege de wind. Woef loopt op de terugweg nu eenmaal graag voor me uit. Maar hoewel ik op 2 punten nog een auto ben tegengekomen, ging dat beide keren anders en zonder enig probleem.

Ik had het wel zwaar op de terugweg. De wind stond op sommige punten keihard tegen en het klimmen eiste ook z’n tol. Soms liep het zo steil omhoog dat ik nauwelijks ertegenop kon wandelen. Woef had nergens last van maar keek me af en toe verwijtend aan of ik niet wist dat het al lang 12 uur was geweest (haar etenstijd). Da blijft lastig, want ik had haar wat gegeven voor vertrek maar misschien rammelde ze wel echt van de honger. Maar open en eten gaat bij honden niet (altijd) goed in verband met het risico op een maagdraaiing. Ik was speciaal teruggegaan bij vertrek om eten te halen voor als we weer bij de auto zouden komen dus ze zou nog even moeten wachten! Een slokje water kon ze wel krijgen uit mijn rugzak.

Klik voor groot

Verder en verder liepen we. Weer een hert vlak voor mijn neus dus dat was weer genieten natuurlijk! En nog steeds was het droog weer en ondanks dat de wind wel erg krachtig was, liep het prima. Het enige probleem waren de heuveltjes met de losse stenen. Soms had ik het gevoel dat ik een stap vooruit deed en twee achteruit. Er was een piepklein stukje met glad asfalt en dat was wel lekker om even op te lopen. Op dat moment merk je dat die stenen toch lastiger zijn omdat je niet aleen goed op moet letten maar ook je voeten beter op moet tillen om niet onderuit te gaan.

Klik voor groot

Op de terugweg maakte ik natuurlijk bijna geen foto’s meer. Alleen op een heel mooi punt nog snel een kiekje en aan het einde even toen ik achter me keek. Woef ging er maar bij liggen. Die dacht dat we nooit meer thuis zouden komen natuurlijk. Onderstaande foto’s zijn deels van de heenweg en deels van de terugweg.

Toen de teasi aangaf dat het nog 3 kilometer was, keek ik verrast op. Was ik er nog niet? Ik was niet zozeer moe maar de tijd tikte weg en het voelde wel als ‘afzien’ door het klimmen en door de wind. Natuurlijk was het steeds even stilstaan op de heenweg voor een foto ook niet echt fijn voor de beentjes. Ik besloot dus even achter mijn rug te graaien naar de hoofdlamp. Die had ik dan maar vast in mijn zak voor straks.

Maar ineens zie ik in de diepte iets glinsteren. De auto! Het allerlaatste stukje zal lekker naar beneden lopen. Ik ben er bijna en notabene nog voordat het donker is geworden. Pffff ik ben best blij. Het was prachtig, en ik zou het misschien wel weer doen maar vor nu zit het er lekker even op.

Ik kom bij de auto nog een wandelaar tegen die een Labrador uitlaat. Wef gaat meteen opscheppen hoe ver zij we gelopen heeft. Die arme Labrador pocht nog wat dat ze ook een uurtje mocht wandelen. Woef grinikt wat en zegt ‘stakker’. Die is alweer klaar voor een volgend avontuur!

Gegevens:

* afstand: 28 km
* temp 6 – winderig maar droog
* 1200 hoogtemeters

december 146 km – 2013 totaal 1.988 km

**19.12.2013 – sandpit – 6 km**

Vandaag het korte rondje door de Sandpit. Vannacht is hier een enorme storm geweest die zelfs de dakkoffer tientallen meters heeft opgetild en langs de weg heeft gesmeten. Gelukkig niet tegen de auto en verder ook geen schade aan de koffer zelf. Maar het was wel een verrassing. Bovendien hagelt het steeds en startte ik zelfs met sneeuw. Toen ik naar het bos reed, was het bar en boos maar aangezien de hond toch uit moet, is er geen enkel excuus om niet te gaan lopen (behalve als het zou bliksemen). Maar toen we eventjes onderweg waren, werd het helemaal droog en was het eigenlijk prima. Ik had het zelfs veel te warm. Ik heb geen idee hoe dat nou komt, maar ik was totaal oververhit onderweg en de gemiddelde HF van 156 laat dat ook wel zien. Zo voelde het ook. Ik vind de Salomon rugzak erg fijn zitten qua pasvorm, maar het geval is wel ongelooflijk warm op je rug. Dat werkt niet mee. Of het Falke petje ook warmer is dan mijn andere pet weet ik niet. Helaas heb ik die dus niet bij me.

Maar goed, gelukkig was het maar een kort rondje en door mijn haperende thermostaat en bijbehorende te hoge hartslag die te dicht op d ‘gevarenzone’ bleef steken, leek de snelheid ook nergens naar. Ik vond alles wat maar een beetje op een stijging leek bij het tweede deel tijdens het dalen zelfs zwaar aanvoelen.

Maar het rondje zit er in ieder geval ook weer op. Nu bedenken waar ik de lange ronde van het weekend ga doen. Ik denk dat ik start in Taynuilt, door de hele Glen loop met de hond en dan over de weg zonder hond weer terugloop naar Taynuilt. Ik moet even uitrekenen hoeveel dat is, misschien is het net te ver.

Morgen nog een rustiger rondje met wat versnellingen, waarschijnlijk door Bonawe.

Gegevens:

* afstand: 6 km
* temp 3

december 118 km – 2013 totaal 1.960 km

18.12.2013 – sandpit – 12 km

Gisteren niet gelopen omdat we op hertenjacht zijn geweest. Het was droog en een beetje zonnig en aangezien de voorspellingen lousy zijn, besloten we eerst maar naar de herten te gaan zoeken!

Vandaag wilde ik een rondje van 5 km door de Sandpit lopen en dan verlengen met een extra lusje tot 12 km.
Even inlopen en na 400 meter begonnen met het rondje. Dat zou aardig op en neer lopen wist ik van de vorige keer en ik wilde mijn vorige trainingstijd verbeteren. Vol goede zin dus op pad. Ik had het wel meteen vreselijk warm maar eerst maar even het rondje afmaken.

Klik voor groot

Bij de splitsing rechtsaf en…. verkeerd! Ik wist het meteen maar besluit toch door te lopen want het ziet er fraai uit. Ik had alleen geen flauw idee waar ik uit zou komen. Helaas dus niet hetzelfde rondje meer als de vorige keer dus dat dan maar morgen doen.

Klik voor groot

Uiteindelijk kom ik onderaan bij de weg weer uit. Grappig, daar reed ik dus net en gelukkig weet ik dus dat ik rechtsaf moet slaan en straks weer bij de Sealife Centre uit zal komen waar ik een fietspad op kan. Maar over de weg is vervelend met de hond en ik ren als aangeschoten wild me te pletter om zo snel mogelijk weg te zijn.

Dat lukt aardig en de eerste 5 km zit erop ls ik de weg weer over ga steken richting het bos. Nu dus even terug en richting Barcaldine forest dan maar want ik had bedoeld om het rondje Sandpit te lopen, dan terug naar Sea Life Center en weer terug naar de parkeerplaats Nu moet ik dus nog even wat kilometers goed maken. Op naar het andere bos.

Daar aangekomen zie ik dat alle trails zijn afgesloten vanwege de omgevallen bomen. Ik kan alleen een sukkelig rondje doen en dat doen we dan maar. Het water klinkt we rustgevend.

Klik voor groot

Daarna weer terug naar de weg en langzamerhand begin ik het op en neer lopen wel te voelen. De nieuwe thermo 2XU is heerlijk maar geeft veel te weinig compressie. Eigenlijk een beetje zoals de zomerbroek.

Ik ben blij dat het rondje er bijna op zit en langzaam sukkelen we de heuvel op richting de parkeerplaats.

Klik voor groot

Na 12 km zijn we moe maar voldaan. Het was de hele weg droog dus dat was weer een meevaller. Pas als ik thuis ben gaat het regenen en trekt de wind ook weer aan. Op naar het volgende rondje.

Gegevens:

* afstand: 12 km
* temp 11

december 112 km – 2013 totaal 1.954 km

**15.12.2013 – bonawe (loch etive) – 24 km**

Vandaag een langer rondje en het plan was om rond de 30 km te lopen over het pad naar Bonawe. Ik zou moeten zien hoe ver ik zou komen, want ik had de voorgaande keren rond de 15 km hier gelopen. Het was absoluut rot weer met keiharde koude wind en regen en hagel af en toe. Maar goed, lopen wilde ik toch dus dan maar lekker op pad. In juni liep ik hier met mooi weer!

Eerst parkeren bij de quarry. Dat ziet er altijd wat creepy uit eigenlijk. Maar goed, ik wist al waar ik terecht zou komen dus snel op pad

Klik voor groot

Grappig genoeg was het pad dit jaar helemaal opgeknapt, zodat geen sprake was van modder of natte troep. Een keurig pad zelfs met een soort hekje was gemaakt, dus geen natte voeten op het begin zoals andere keren!

Al snel waren we lekker op weg. Helaas waren mijn handschoenen in het jack blijven zitten en nog kletsnat van gisteren dus die zou ik niet kunnen gebruiken. Even met de handjes wapperen dan maar om warm te worden.

Klik voor groot

Hoewel er vanwege het weer geen mooie vergezichten te zien waren, was het toch wel weer erg mooi.

Klik voor groot

Maar het pad vond ik eigenlijk vrij zwaar. Het loopt lichtjes op en neer maar het komt vooral door de ondergrond waar je constant moet oppassen waar je loopt. Op zich ging het prima, maar echt gemakkelijk was het niet en door de wind en slagregen was het al helemaal niet op en top feest. Maar het meeste werkte tegen het feit dat ik dezelfde weg terug zou moeten lopen. Alles waar ik nu dacht ‘lekker naar beneden’ zou straks dus omhoog zijn en dan met tegenwind. Dat maakt het lastig lopen eigenlijk. Merkwaardig dat het zo werkt!

Ik was al snel in het bos waar ik de vorige keren maar enkele kilometers heb gelopen voordat ik terugkeerde. De rest zou dus nieuw zijn. Deze keer liep ik wat rustiger, want de Spot zou zijn werk wel doen ondanks dat je totaal geen verbinding hebt en dus geen contact meer kunt maken met de buitenwereld. Dat voelt toch wel fijn. Voordeel van het gebied daar: verdwalen kan je in ieder geval niet.

Ook hier had de storm wel huisgehouden want er lag een enorme boom over de weg. Gelukkig kon ik er met kruip door sluip door wel langs en woef had de weg al helemaal snel gevonden! Het was wel mooi, want al snel kwam ik langs een snelstromend watertje. Een stukje verder nog meer en dat was een geweldig geluid. Het regende op dat moment enorm en het waaide hard maar ik heb toch een foto gemaakt tegen de wind in zodat ik beide kanten op de foto kon zetten. Het geluid is echt heerlijk.

Klik voor groot

Na een poosje kwam ik bij een soort splitsing waar ik rechtsaf naar beneden kon lopen en rechtdoor over een sort karrenpad. Dat zag er niet zo aantrekkelijk uit vanwege de modder en omdat het heel smal was en met alle stenen dus extra goed opletten geblazen zou zijn. Ik besloot dan maar naar beneden te lopen om te kijken wat daar zou zijn. Helaas niets, ik kon naar het meer, zelfs tot aan de waterrand maar verder kwam ik niet. Ik moest dus weer naar boven. Het hoogtekaartje laat wel zien waar ik toen was.

Klik voor groot

Daarna heb ik een klein stukje over het pad gehobbeld maar besloot toch terug te gaan. Dit zou alleen maar zijn om kilometers te maken en dit leek me niet handig. Terug dan maar en vol goede moed liepen we weer terug.

Ondertussen nam ik een slokje van mijn gelletje dat ik voor het eerst in een softflask had gedaan. Ideaal! Ik had er drie bij me en op deze manier hoefde ik onderweg niets open te maken en had ik ook geen plakkerig afval bij me dat ik nergens kwijt zou kunnen. Er lekte ook niks dus dit is echt de oplossing voor dat gedoe met die gelletjes. Ook het feit dat je ook gewon een of twee slokken kunt nemen is erg fijn. De vijf dropjes die ik had meegenomen waren al lang op vanwege de regen. Ik zag al in gedachten een enorme zwarte plakzooi in mijn rugzak komen.

Ik had het gevoel dat de run eeuwig duurde al. Ik snapte er eigenlijk niets van maar het leek alsof ik al 40 km onderweg was. Niet vanwege vermoeidheid maar zo voelde het gewoon. Misschien toch door het onbekende want de terugweg was eigenlijk zo gebeurd ondanks de wind. Alleen het open stuk tussen de bergtoppen was even heftig want daar had de wind vrij spel. Je bent dan heel nietig in het grote wijdse landschap met de wind.

Klik voor groot

De laatste kilometers gingen vrij goed en ik kon ook weer een beetje vaart maken. De schoenen liepen op dit terrein verbazingwekkend goed eigenlijk. Ik twijfelde van te voren of ik niet de trail schoenen aan zou trekken maar dit ging prima. Het was ok nergens modderig, maar redelijk hard met puntige lastige stenen.

Klik voor groot

Na ongeveer 24 km kwamen we weer bij de auto aan. Doornat maar niet helemaal ontevreden. Maar voor een snellere training is dit niet echt geschikt. Misschien is toch de Glen geschikter om sneller te lopen. Daar ga ik ook weer doorheen lopen.

Klik voor groot

Het was even wat werk om de hond droog te krijgen. Die was werkelijk zo nat geworden dat het bijna zielig was. Inmiddels oop ik daar ook een oplossing voor gevonden te hebben. Ik was in ieder geval ook erg koud geworden na de autorit. Het lopen in de regen is geen probleem maar de rit daarna maakt wel dat je koud wordt. Niks aan te doen, het zal vast de komende weken ook blijven regenen. Ik blijf hopen op wat mooiere vergezichten maar misschien zit dat er niet in.

Gegevens:

* afstand: 24 km
* temp 11 – regen en wind

december 100 km – 2013 totaal 1.942 km

**14.12.2013 – fearnoch – 11 km**

Vandaag het eerste rondje in Schotland. Het is absoluut rotweer met harde wind en slagregens. Tsja, soms heb je geluk, soms niet. Vorig jaar was het prima, de seizoenen 2007 tot en met 2010 ook, alleen in de winter van 2011 was het twee weken acher elkaar nat en stormde het vreselijk. Wie weet gaan we dat dit jaar ook weer meemaken. Ik kan er niet echt mee zitten, hoewel het wel vervelend is voor de hond. Maar goed, ik besloot dan maar voor een kort rondje van een kilometer of 8 om even te wennen aan de heuvels en het lastige terrein.

Vol goede zin gingen we dus op pad voor een rondje in Fearnoch. Vooraf toch voor de zekerheid de route nog even in de Garmin gezet en en dat duurde even omdat de 910 ineens niet meer gekoppeld was in de laptop. Toen ik dus na 20 minuten rommelen zei dat ik over 5 minuten zou vertrekken (no matter what), werd het uiteindelijk dus toch ruim 40 minuten later. Maar toen zat de route ook netjes in de Garmin en konden we eindelijk op pad.

klik voor groot

Eigenlijk ging het best goed. Voordat ik er erg in had, kwamen we bi het uitzichtspunt. Normaal is dat erg mooi maar door de regen was er totaal geen uitzicht helaas.

Daarna dus maar snel doorgesukkeld. De camera was ook nat en ik had rare vlekken op de lens waardoor alle foto’s dof en vlekkerig werden. Niks aan te doen, ik loop hier vast wel weer een rondje. Ik kon de route verder prima vinden en herkende alles ook nog wel.

klik voor groot

Na een paar kilometer sloegen we linksaf. Ik wist al dat het daar weer lekker op en neer zou lopen, en uiteindelijk zou ik langs een watertje moeten lopen (wat vast erg modderig zou zijn), door een gehuchtje met een paar huizen en dan zou ik weer bij de auto uitkomen Zo gezegd zo gedaan. Ik kon lekker een stukje naar beneden hobbelen en het liep allemaal lekker. Ik was blij dat ik een kort rondje had genomen, zodat ik even kon wennen. Ik was er bijna!

Maar helaas…..de storm van 5 december had niet een boompje omver geblazen maar een hele rij, zodat het onmogelijk was om langs het water verder te lopen Ik was er bijna!!

klik voor groot

Verdikkeme. Ik keek nog even of ik om kon lopen maar er was echt geen doorkomen aan. Ik moest dus terug. Stom genoeg had ik dus geen startpunt ingeprogrammeerd, en ik zou dus een bekende weg moeten volgen om niet te verdwalen (note to myself: altijd start inprogrammeren in de garmin). Ook baalde ik nu dat ik geen water had meegenomen, want ik had dus geen idee hoe ver het nog zou zijn en ik had het aardig warm gekregen. Het was weliswaar nat, maar ook warm. Maar goed er zat niets anders op dan terug te lopen. En dat betekende dus eerst weer omhoog. Grrrr.

Ik vond het vreemd dat er na een week geen afsluiting was neergezet. Hoe kon dat nu? Gek genoeg stond er wel een bordje diversion cycle path met een pijltje bij de kruising waar ik linksaf was geslagen. Dat zou ik dan maar volgen en tot mijn verrassing kwam ik al snel bij het punt uit waar ik het bos weer uitgelopen zou zijn als ik door had kunnen lopen. Het was dus maar een kleine 3 km om.

Maar bij dat punt stond wel degelijk een afsluiting. Grrrrrrr.

klik voor groot

Eind goed al goed en na 11 km zaten we in de auto. Ik was werkelijk door en door nat en uiteindelijk ook erg koud natuurlijk. Zeker na het stukje rijden naar huis had ik het heel koud (bibber). Het was goed zo, de afstand was precies goed. Ik wil imers morgen weer een rondje lopen!

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 12

december 75 km – 2013 totaal 1.918 km