**12.03.2015 – seahouses countryroads – 12 km**

Ik had vanmorgen geen zin in Belford maar morgen ga ik dat wel doen denk ik. Het is inmiddels misterig weer en niet zo mooi als in Nederland maar ik heb hier de laatste weken mooier weer gehad, dus so be it. Ik zie wel dat op 12 maart 2014 het 18 graden was in Nederland en ik lekker in Garderen liep! Klein verschilletje met het sombere weer van dit jaar dus. Ik zie overigens ook dat ik op 12 maart 2014 101 km had gelopen (met op 1 maart 57 km…. en nu dit jaar al 141 zonder lange duurloop) en in het totaal voor dat jaar op dat moment 545 km versus 864 dit jaar.

Het is wel droog en dat is al erg fijn. Ik kon dus weer gewoon de weg op voor een rondje en dat hebben we dus maar gedaan. De wind was wel weer fors en toen ik over het weiland ploeterde, merkte ik dat de wind totaal anders stond dan normaal. Ik zou niet lekker windje mee hebben op de weg terug naar huis, dus koos ik een andere weg en ging linksaf na het weiland in plaats van rechtsaf. Ik zou de lus rond de cottage maar weer eens in de oude bekende richting met de klok mee gaan lopen dan. Op die manier zou ik op het langste stuk wind mee hebben en op de weg terug een zijwindje. Ook wel lekker. Zo gezegd zo gedaan. Helemaal binnen MAF lukt niet op het hele traject als je een beetje doorloopt, want er zitten echt een paar vervelende klimmetjes in. Maar ik merk wel dat ik alleen op de laatste passen dan even 142 aantik en dat de HF weer meteen netjes onder de MAF grens zakt. Dat is dus mooi reactief en met een gemiddelde HF van 131 op de eerste lap en 134 mag ik dik tevreden zijn denk ik.

gegevens:

* 12 km
* 8 graden

mrt 141 km – 2015 totaal 864 km

**11.03.2015 – shoreston circular – 13 km**

Vandaag waait het weer keihard. Maar daar begin ik al aardig aan te wennen en gisteren was het een mooie dag dus niet zeuren dan maar. Ik twijfel of ik naar Belford zal gaan, maar uiteindelijk kies ik voor een gemakkelijk rondje rond de cottage. Lekker op MAF lopen en even een serieuzere training maar wel een fijn rondje. Dit kost weinig tijd en het loopt heerlijk. Vanmiddag regent het ineens en dat betekent natte straten maar als woef en ik klaar zijn om te vertrekken, schijnt het namiddag zonnetje ineens heerlijk en is de wind ook een beetje minder dan vanmorgen. Gauw op pad dus maar. Ik kreeg vanmiddag mijn nieuwe windjackje binnen en ik besluit het meteen te proberen. De oude (Falke Georgia) is bijna doorgesleten op de rug vanwege de rugzakken en op het voorpand heb ik alles al met plakband bij elkaar geplakt. Binnenkort scheurt het jack dus uit elkaar maar het was een heerlijk jackje. Ik koos nu – na veel zoeken – voor een Zoca packable en ik was zeer aangenaam verrast toen ik het kreeg. Soort zachte parachute stof. Weegt niks en er zitten zakken in en zelfs een capuchon. Heel dun en prima pasvorm. Ik was dus erg benieuwd hoe het zou lopen met het zonnetje en of het veel te warm zou zijn. Eerste conclusie: het jack komt prima door de test. Review volgt later na meer kilometers. Eerst het Falke Georgia jackje helemaal oplopen.

Het lopen ging verder prima. Ik liep netjes op MAF alleen de laatste klim tegen de wind in tik ik even een paar passen 142 aan. Verder keurig onder de 138 gebleven en de gemiddelde HF was 132 dus dat is echt heel netjes. Toen ik klaar was en weer bij de boerderij kwam, besloot ik het extra lusje over de andere farm nog even te doen. Ik had nog wel een langere ronde eraan vast willen plakken maar ik moet ook rekening houden met de hond en deze belasting is ook iets waar zij aan moet wennen. Voor nu dus even het korte lusje nog en dat loopt ook heerlijk ontspannend. Ik liep dit rondje van de week ook al en dat is een prima snel rondje.

We zijn al snel weer thuis waar ik woef even onder de douche afspoel. Dat vindt ze heerlijk en al snel ligt ze schoon en droog weer te slapen en op te laden voor de volgende run.

gegevens:

* 13 km
* 7 graden

mrt 129 km – 2015 totaal 852 km

**10.03.2015 – simonside (moor & forest) – 21 km**

Vandaag een rondje waarvan ik vooral kan zeggen dat het vaak een kwestie was van ‘doorgaan’. Niet vanwege de afstand natuurlijk want die 21 km doet me niets, maar vanwege het parcours. En vooral omdat het totaal onverwacht slecht was. Het is kurkdroog geweest maar het pad was vooral nat en modderig. Althans het begin van de route. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Ik liep al eerder op Simonside en koos toen voor de beklimming van de hill (op handen en voeten ongeveer) en de route over de ridge die werkelijk prachtig is. Ik genoot toen enorm, maar omdat ik te weinig concentratie meer had toen ik weer beneden was, koos ik er toen voor om naar de auto terug te gaan en niet meer de route onderlangs via de St Oswalds Way te lopen. Daar ben ik nu heel erg blij mee, want ik weet dus nu wat voor kloterig pad het is en ik weet nu ook dat de hond niet overal overheen mag lopen en dat je dus om moet lopen. Gelukkig heb ik een kaart want anders….. Vandaag leek dus een goede dag om daarheen te gaan, aangezien het prachtig weer was en eindelijk een met weinig wind. Een prima dag en dus pakte ik snel mijn rugzak in en waren waf en ik op weg. Het is toch een uurtje rijden, dus op tijd op pad is fijn.

Normaal vertrek ik vanaf Great Tosson, maar vandaag koos ik voor de parkeerplaats helemaal aan de andere kant, zodat ik een achtje kon lopen eerst via de St Oswalds Way, en eventueel nog het lusje weer heuveltje op naar de restanten van het Ford en de bijzondere rocks die daar zouden moeten liggen.

Deze parking was snel gevonden en waf en ik gingen op weg.

klik voor groot

Tot mijn verrassing was alles heel nat en drassig. Ik snap dat nog steeds niet zo goed, want het is droog en het is notabene heuvel op. Dus waarom zo drassig en modderig? Van drassig werd het modderig en het was ook nog eens een slecht beloopbaar pad. Ik had al meteen de pest in. Waf loopt nog met ingepakte poot en al snel zat alles vol met modder en rommel. Ik hoopte maar dat het onder het verband droog en schoon zou blijven (wat tot mijn stomme verbazing ook zo was, bleek aan het einde in de auto).

Echt mooi vond ik de route ook niet. Heidelandschap. Kaal. Open. Ongezellig en zonder vergezichten. Kortom: ik vond het dus niks en ik was heel verbaasd eigenlijk. Maar we ploeterden door want het was lekker weer en ik was blij dat er weinig wind was op deze open verlaten vlakte waar ik aan het ploeteren was.

klik voor groot

Dan kom ik ineens bij een hek. Ik kijk en zie dat er links van het hekje een schuifje zit dat je ophoog kunt trekken om een hond doorheen te laten. Handig, dat zag ik nog niet eerder en ik laat woef door het gat en klim zelf over het trappetje.

De route staat hier aangegeven met een paaltje, dus ik zit echt op de juiste route wat mij nog steeds verrast aangezien het een slecht onderhouden en slecht begaanbaar geheel is. Misschien door het seizoen, ik weet het niet. Ik doe eeuwen over de eerste kilometers.

klik voor groot

Lekker lopen zo…. Inmiddels zijn mijn schoenen zwart van de modder en ziet woef er niet uit. Ik schreef al dat ik vooral de pest in had vanwege haar verband. Mijn kleding en schoenen kan ik zo afwassen en ik krijg niks van modder en rommel maar ik koos voor dit pad en stel woef nu bloot aan iets dat misschien niet goed voor haar is. Ik moet toch even door, en hoop dat het straks beter wordt. In mijn rugzak zitten nieuwe rolletjes zodat ik haar eventueel een nieuwe bandage kan geven als we uit de rommel zijn. We ploeteren dus maar even door. Het is maar goed dat het zonnetje schijnt en ik laat mijn rechter hersenhelft harder roepen dan links die weer aan het muiten is en roept dat er niks aan is. Doorgaan!

klik voor groot

Dan stuiten we ineens weer op een volgend probleem: een vrij hoog hek met prikkeldraad en een steile trap eroverheen voor de wandelaars. Wat vreemd. Eerst een hekje met mogelijkheid om een dier door te laten en nu ineens dit. Ik zie verder nergens informatie. Ik kijk naar het trappetje. Ik kijk naar de hond. Die is zwart. Kan ik haar optillen over die stomme trap? Ik ben ontzettend bang voor het prikkeldraad. Wat nu? Terug is ook niet echt een optie en andere paden zijn er niet.

Ik kijk nog eens naar woef. Ze is inmiddels wel wat gewend en vertrouwt me volledig met nieuwe dingen. Ze heeft haar harnasje aan. Niet voor niets en ik besluit het erop te wagen. Ik gebaar dat ze dichterbij moet komen en zet haar pootjes op de eerste trede. Ik geleid haar via het harnas en geef wat druk naar boven, en trek 1 pootje op naar de volgende trede en zet een achterpoot op de onderste trede. Ja verdomd, ze snapt wat ik wil en omdat ik help via het harnas klautert ze naar boven. Daar even wachten. Even op adem komen. Ik maak geen foto want ik wil haar niet loslaten. Straks klettert ze aan de andere kant naar beneden en dat wil ik natuurlijk niet. Nu eerst weer naar beneden komen. Ze mag niet springen van me, want ik vind het net te hoog dus ik zet 1 pootje op de trede die naar beneden gaat en zo verder en dan staat ze aan de andere kant. Wat knap! Ik ben verrast want ik had niet gedacht dat ze dit zou kunnen. Ze is helemaal wild als ik over het trappetje klim en bij haar kom. Samen weer verder!

klik voor groot

Toch is het raar en later zie ik aan de andere kant van het moorland waar we nu overheen lopen dat honden niet zijn toegestaan in dit gebied. Ik snap dus nu de trap, maar ik snap niet dat er bij de trap geen bordje staat en ik snap ook niet waarom er bij de informatie over de St Oswalds Way geen informatie hierover staat. Ik ga echt niet normaal over gebied lopen waar honden niet zijn toegestaan. Voor de duidelijkheid: dit mag niet omdat ze grouses fokken hier om….. af te schieten.

Hoe het ook zij, na het hekje lopen we verder. Het is nog steeds drassig moorland en niet echt veel aan. Als ik de foto’s bekijk, ziet het er best aardig uit overigens.

klik voor groot

Uiteindelijk komen we aan het einde van het moorland (waar dus het bordje verboden voor honden stond) en slaan we rechtsaf. Ik zal nu richting een bos lopen. Zal mij benieuwen. Ik ben gek op bos. De route bij Belford is geweldig: daar heb je bos, weilanden, vergezichten, etc. Van alles wat en overal mooi. Kom maar op met het bos zou ik zeggen!

Het bos ziet er echter uit alsof je er niet welkom bent en alsof er in geen eeuwen iets gedaan is. Overal dood hout maar ook overal jonge sparretjes die vrolijk fris groen doorheen groeien. Wat merkwaardig. Het pad is soms goed en soms onzichtbaar. Wat is er toch aan de hand op dit stuk? In ieder geval zit ik goed qua route en we ploeteren ons dus maar door het bos heen.

klik voor groot

Ik loop nog een stukje over dit pad en zal ergens straks rechtsaf slaan. Dan ga ik van de route af en loop verder mijn eigen gekozen pad dat ik van te voren had uitgezocht. Ik ben benieuwd wat dat zal worden want het officiele pad was dus bagger. Maar als ik rechtsaf sla, ben ik aangenaam verrast. Een heel breed, uitnodigend pad ligt voor ons. Daar kan je lekker lopen! Ik vind het totaal geen probleem om te ploeteren, maar ik had het simpelweg niet verwacht van een grote bekende route. Nu kom ik notabene op een mooi begaanbaar pad. Heerlijk en eindelijk kunnen we even vaart maken. Ik heb toch best vermoeide benen gekregen van dat gedoe in de modder.

klik voor groot

Als ik op de kaart kijk, weet ik wel da ik straks weer in de problemen kom, aangezien ik eigenlijk de route weer over dat moorland had ingetekend. Maar ik zie ook dat ik heel gemakkelijk ook deze weg kan vervolgen. Dat is een heel stuk langer, maar dat is niet erg. Afstand doet me weinig en dit loopt prima. Als ik bij de afslag kom, kijk ik toch even en inderdaad:

klik voor groot

Ik keer dus weer terug, kijk op de kaart en besluit deze weg verder af te lopen tot Simonside Hill. Dat is op hele stukken best aardig. Jammer genoeg wordt het ineens bewolkt en grijs en zijn de foto’s dus een beetje donker geworden (het zou trouwens weer helemaal opklaren). Ik vind het wel gaaf om Simonside Hill nu eens van de zuidkant te zien. Best een indrukwekkende heuvel (465 mtr)

klik voor groot

Uiteindelijk komen we bij Simonside Hill. Ik twijfel. Zal ik gaan klimmen en de route over de ridge lopen naar de parkeerplaats? Ik kijk naar de lucht. Het is op dat moment heel grijs en het is niet helder, dus als je eenmaal boven bent, is het niet echt mooi qua uitzicht. Bovendien liep ik hier 3 weken geleden al en genoot ik van het uitzicht. Ik besluit op het pad te blijven en op zoek te gaan naar Little Church. Dat ik dat beter niet had kunnen doen, wist ik toen nog niet. Als je op het kaartje kijkt van de route, zie je waarom….

klik voor groot

Waf en ik hobbelen dus vrolijk over de weg en zoeken het pad linksaf dat naar Little Church zou moeten leiden. Ik zie uiteindelijk inderdaad een paadje. Gevonden! Het is een enorme modder bende, maar hier snap ik het. Geeft niet en we ploeteren door. Ik kijk op de kaart en ik voel me alsof ik naar kabouters zoek. Ik heb toch het idee dat ik vorig jaar wel degelijk Little Church gevonden heb toen ik foto’s maakte van een rotsformatie die een beetje over het pad hangt. Maar hoe kom ik daar dan nu? Ik snap er niets van. Er is op een gegeven moment helemaal geen pad. Ik betwijfel of ik de kaart wel goed lees. Wat zijn die witte strepen eigenlijk? Brandgangen in het bos ofzo? Ik loop linksaf en rechtsaf. Ik geef het op en wil terug naar het echte pad. Maar daar kom ik ook niet. Wat ben ik ontzettend blij dat de GPS werkt anders zou ik echt verdwaald zijn daar. Vorige keer bleef de marker ineens staan op de ridge en ook Garmin stoort nu als een gek qua hartslagwaardes. Er is hier dus iets geks dat stoort en ik hoop dat de route blijft werken……

klik voor groot

Ik dwaal rond, zoek een pad en baal. Die arme waf hopst trouw voor me uit door de harde hoge heide. Ze heeft er inmiddels wel moeite mee en ik besluit nu echt terug te keren waar we vandaan kwamen. Wat ontzettend nuttig dit. Het heeft me 40 minuten gekost. Dan had ik dus net zo goed de ridge kunnen nemen. Grrrr niet aan denk nu en eerst terug op het pad.

klik voor groot

Eindelijk zijn we weer op het pad. Wat een geklooi zeg. Gauw doorlopen dan maar. Ik kijk nog even op de kaart en twijfel of ik ergens halverwege de ridge dan nog op zal klauteren maar ik kies voor het bekende pad linksaf naar beneden. Dat pad heb ik de vorige keer noodgedwongen moeten nemen omdat mijn route was afgesloten, dus ik ken deze weg. Hier kan ik normaal lopen en verdwaal ik verder niet meer. Ik heb er nu we even genoeg van. Ik weet al dat er nog een steile klim aan zal komen richting de parkeerplaats maar dat is dan jammer.

We hobbelen door, komen op de eerste parkeerplaats en lopen over de rustige weg door naar de parking waar ik sta. Ik neem niet eens meer de route over het veld die ik wilde proberen. Eerst terug nu.

klik voor groot

Daar aangekomen ben ik natuurlijk al lang weer in een goede bui en inmiddels is het ook weer erg mooi weer geworden. Ik besluit dus door te lopen en op zoek te gaan naar de aparte stenen en het fort. Lordenshaws is een belangrijke archeologische plaats met veel ‘rock art’ en restanten van een fort. Meer over Simonside staat hier

klik voor groot

Dat staat mooi aangegeven met een QR code en ik roep het op. De route staat beschreven naar de stenen en ook wat je daar zult zien. Op naar de eerste dan maar. Dat bleekt een steen te zijn met een soort gaten en cirkels. Tsja. Leuk….

klik voor groot

Het uitzicht op Rothbury is prachtig maar niet heel duidelijk op de foto vanwege het weer. Maar mooi is het wel! Ik geniet hier wel van. Leuker dan het geklooi over het moorland waar niks te zien is.

Na main rock lopen we door naar de horsehoe rock. Het waait hier boven behoorlijk inmiddels maar dat was voorspeld.

klik voor groot

Daarna leidt de route ons naar de restanten van het fort. Ik lees op de telefoon dat je vanaf main rock de heuvel op moet lopen en dat je daarna in het hart van het fort staat. Ik ben echt van goede wil maar ik zie leuke schaapjes. Fort? Waar dan? Ik ben echt een idioot denk ik en zoek weer naar kabouters blijkbaar maar ik zie het echt niet. Gelukkig is er nog een rock te bewonderen dus we lopen maar weer een stukje door. Ook die steen kan ik niet vinden maar ik besluit lekker even in de zon te gaan zitten bij gewone stenen. Dikke kans dat ik nu gewoon lekker tegen een bijzondere steen aanzit die ik niet herkend heb van het plaatje. Jammer dan. Ik heb er twee gevonden. Ook leuk toch?

Ik haal de zitmat deze keer wel uit de rugzak en trek weer lekker mijn Nano Puff pullover aan. Hoofdbandje op en zitten. Heerlijk in het zonnetje. Ik heb deze keer zelfs wat te eten meegenomen voor mezelf en voor woef. Het is inmiddels al lang geleden dat ik wat gegeten heb en woef wil zeker wel wat. We zijn vlakbij de auto dus ze mag gewoon wat hebben en ze schrokt het eten snel naar binnen. Daarna kijkt ze toe hoe ik zit te eten maar ik doe alsof ik dat niet zie. Voor mij!

Het is een rare middag geweest. De afstand was maar 21 km. Maar ik ben lang onderweg geweest. Dat geeft niet want het is een prima training voor de Borders Abbey Way. Maar ik ben niet echt tevreden. Een uur rijden voor een route die niet echt fraai was en slecht beloopbaar. Niet echt ideaal. Maar goed, ik wilde deze route doen en die heb ik nu gedaan. Gelukkig nog veel meer te ontdekken.

Na ons rustmomentje in het zonnetje gaan we terug naar de auto. Ik kan nog een soort lusje ervan maken dus zo lopen we terug. Het weer is heerlijk maar ik ga toch niet meer verder nu. Genoeg voor vandaag.

klik voor groot

Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

gegevens:

* 21 km hoogtemeters 450
* 8 graden

mrt 116 km – 2015 totaal 839 km

**08.03.2015 – shoreston circular – 13 km**

Vandaag eerst geslapen tussen de middag en gegeten met een vriendin hier. In de ochtend had ik wat foto’s gemaakt van de lammetjes hier in de wei. Leuk! Het is geen mooi weer, het is grijs en het waait weer stevig. Dit is echt het jaar van de wind, dat is duidelijk.

Maar aan het einde van de middag ziet het er redelijk goed uit met een zonnetje, dus ga ik lekker nog even op pad met woef hier over de weg. Als dat droog is, loopt het heerlijk tussen de hoge heggen en het is nog mooi ook.

Na een relatieve rustweek qua tempo besluit ik dat het tijd is voor een rondje continu op MAF. Ik weet al dat dat lastig zal worden op de skischans omdat ik daar wind tegen zal hebben maar ik ga voor de rest van de route mijn best doen om maximaal op 138 te lopen qua HF. Woef en ik hobbelen lekker naar beneden richting Shoreston en slaan linksaf. Daar loopt de weg ook eerst naar beneden en dan weer omhoog. Langs het geweldige huis dat de zonderlinge boer al jarenlang leeg laat staan. Wat zou ik daar graag wonen. Daarna over het veld even onverhard naar de bunker. Dat valt niet mee zo tegen de wind in maar we doen ons best. De oortjes van woef flapperen in de wind.

Daarna linksaf de skischans op. Eerst naar beneden en daarna naar boven. De wind doet zijn best om ons tegen te houden maar we komen er gewoon. De HF tikt even de 143 aan helemaal bij de top maar zakt meteen weer netjes terug als we linksaf slaan en weer zijwind hebben die deels wordt tegengehouden door de hoge heggen. De weg gaat ook hier op en neer maar het loopt fijn. Weer continu lopen is geen enkel probleem. Daarna slaan we linksaf en lopen de rest van de route met wind mee naar de boerderij.

Als we daar aankomen is het best lekker weer en de temperatuur is goed. Ik besluit nog een lusje te lopen en loop weer richting Shoreston. Ik zal straks linksaf slaan naar de boerderij voor het extra lusje. Dat is echt jaren geleden dat ik daar liep volgens mij. Ik herinner me dat ik het lusje een keer deed om mijn allereerste 10K rondje te lopen hier. Wat was ik trots!

Op naar de volgende run dan maar weer.

gegevens:

* 13 km
* 8 graden, windkracht 6

mrt 96 km – 2015 totaal 818 km

**07.03.2015 – seahouses countryroads – 9 km**

Vanmorgen liep ik een 5K race op een geweldige plek. Daarna heb ik nog een stukje gelopen met woef in dat gebied maar eigenlijk was het plan om naar Simonside te gaan. Vanwege het weer, besloot ik dat niet te doen maar aangezien het opknapte in de loop van de dag (behalve de wind die braaf bleef fluiten), besloot ik tot een rondje rond de cottage en dat liep heerlijk. Lekker op mijn gemakje en deels tegen de wind in ploeterend maar terug naar de cottage met de harde wind in de rug. Net alsof je op een luie stoel zit en alleen je benen hoeft te bewegen. Heerlijk. Toch nog redelijk wat gelopen zo vandaag en een leuke ervaring rijker door de loop van vanmorgen

gegevens:

* 8 km
* 10 graden, windkracht 7

mrt 83 km – 2015 totaal 805 km

**07.03.2015 – ponteland trail race – 5 km – totaal 8,5 km**

Ik had me al eeuwen geleden ingeschreven voor deze run. De liggende dame hier niet al te gek ver vandaan. Ik ben er nog nooit geweest dus dit is een mooie kans. In 2012 is het pas klaargekomen: een landschap in de vorm van een liggende dame van 1000ft hoog, compleet met twee pront opstaande tieten en een gezicht. Gemaakt van 1.5 miljoen ton klein, steen en aarde. Daar overheen allerlei paden die soms erg steil zijn. Mooie uitzichten, waaronder uitzicht op een soort mijn met groot materieel. 3 miljoen pond kostte het project en in 2014 werd het visitor centre geopend. Alles ziet er nog vrij nieuw uit, maar zal natuurlijk over de jaren heen steeds volwassener en groener worden.

Aanvankelijk wilde ik de loop aan me voorbij laten gaan, maar ik vond het toch wel een grap eigenlijk en dus vertrokken woef en ik om klokslag 7.30 richting Cramlington. Ik was alleen om 2.00 uur wakker geworden vanwege de gierende storm en daarna nog een aantal keren en ook in de auto werden we bijna van de weg geblazen door de keiharde wind. Dat zal wat worden op die open vlakte! Maar het zou een mooie oefening zijn en ik was ontzettend benieuwd. Dit is nou echt een rondje dat je normaal niet zo even gaat lopen!

Keurig op tijd komen we even voor 8.30 aan op de parkeerplaats. Dat valt me mee, want er is volop plek voor de auto’s en de start zal op het veldje vlak voor de ingang zijn. Spulletjes kunnen dus in de auto en dat is makkelijk als je in je eentje bent. Ik ga naar de registratie en wandel daarna op mijn gemakje met woef even naar de liggende dame om alvast te kijken. Het is wel indrukwekkend en ik schiet in de lach. Wie had dat ooit gedacht. Daar ben ik toch al heel wat keren vlak langs gereden! Ik wandel wat heen en weer en ga daarna maar terug naar de auto. Het waait als een idioot en ik merk al snel dat we tegenwind zullen hebben als we het hoofd moeten beklimmen.

klik voor groot

Om 9.30 zal de start zijn en vooraf krijgen we uitleg over de route. Overal blijken echter marshals te staan en alles is heel erg duidelijk ondanks dat er toch een aantal linten kapot zijn gewaaid. Petje af voor de organisatie. Zo kan het dus blijkbaar ook.

klik voor groot

Als het startschot klinkt scheurt iedereen weg. O ja, dit is maar een mini rondje en ik moet dus ook even aanzetten natuurlijk. Het is april 2013 dat ik voor het laatst een 5K liep dus ik ben dat niet meer zo gewend. Maar ik weet ook dat ik niet al te snel van start moet gaan met die rare hartslag en bovendien wil ik straks met woef nog op stap. Maar ik word al snel warmer en begin mensen in te halen. Het gaat vrij aardig ondanks de klimmetjes die gelukkig ook weer omlaag gaan. Op elk punt staat wel een marshal die ons niet alleen de weg wijst, maar ook aanmoedigt. De sfeer is goed en je hebt geen last van de lopers, waarschijnlijk doordat de begin meute veel sneller is dan ik. Doordat je in een soort doolhof loopt, zie je overal wel lopers rennen en dat is leuk. Je weet alleen niet zeker of ze voor je uit lopen of achter je. Slechts 1 dame krijg ik steeds in beeld. De oudere vrouw met wie ik van te voren over honden sprak. Ik ben benieuwd of ze me gaat inhalen straks. Voor me uit loopt een jonge vrouw met zo’n dikke kont dat ik die echt moet inhalen van mezelf. Slaat natuurlijk helemaal nergens op maar toch. Bij de eerste echte beklimming gebeurt dat dus ook al rap en vervolgens blijft ze uit beeld.

Ik merk dat ik reuze lol heb. Het parcours is heel afwisselend en op een of andere manier spannend. Steeds op en neer en linksaf en rechtsaf. De wind die je soms bijna van je sokken blaast, maar dan ook weer een stukje heerlijk in de rug blaast. Alleen de klim helemaal naar het hoofd haal ik niet. De wind blaast daar vol tegen en ik besluit toch even een paar passen te wandelen in plaats van verzuurde benen te krijgen op dat stukje. Daarna gauw weer verder. Grappig z’n korte run! Na het hoofd gaan we alweer naar beneden en cirkelend en zigzaggend lopen we het laatste rondje alweer om de dame heen. Richting de finish bij de parkeerplaats. Daar krijgt iedere finisher een tasje met een medaille en wat spulletjes. Hier kan het dus wel! Vorige week kwam ik na bijna 60 km bij de finish na de ultra en was er niets. Geen medaille, geen drinken, gewoon helemaal niets. Van te voren hadden we 1 sachetje met een gelletje gekregen. Inschrijfgeld: 60 pond. Idioot gewoon. Ik eindig ergens net na de middenmoot maar het kan me weinig schelen eerlijk gezegd. Het was leuk en een prima training met de 200 hoogtemeters een 5 km run

klik voor groot

Ik vond het ontzettend leuk. Zulke loopjes zijn dus leuk. Niet van die loopjes over de weg waar je alleen maar straatstenen ziet en verder niks.

Goede beslissing om toch te gaan ondanks het absolute rare weer. Dat maakte het een prima oefening met die storm. De paden waren prima en dit is wat mij betreft geen ’trail’ want het is een prima begaanbaar pad. Toen ik me inschreef dacht ik dat we door modder moesten afdalen en weet ik veel niet wat nog meer. Achteraf had ik beter mijn MT10 aan kunnen doen om iets lichts aan mijn voeten te hebben maar dat wist ik ook niet van te voren.

Ik ga terug naar de auto en haal de hond op. Samen joggen we nog een keer een deel van het parcours maar de meeste linten zijn al weg en ik dwaal maar wat en maak wat foto’s. Wat een gek landschap zo. Ik ben erg benieuwd hoe het er na een paar jaar uit zal zien.

klik voor groot

Omdat het echt vreselijk stormt, besluit ik terug te gaan naar huis en niet meer op Simonside te gaan lopen. Daarvoor heb je wel een beetje mooi weer nodig. Bovendien vond ik deze run best vermoeiend in zekere zin. Eerst maar lekker naar huis en vanavond nog een stukje lopen als het beter weer is geworden.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 8,5 km
* 10 graden, windkracht 7

mrt 74 km – 2015 totaal 796 km

**06.03.2015 – elford circular – 13 km**

Eigenlijk is het een uitgebreid Seahouses countryroads rondje, maar aangezien ik wel eens twee rondjes loop die ook tot 13 km optellen, kan ik later niet meer zo snel terugvinden wat dit voor rondje was. Vandaar de naam Elford circular voor dit rondje. Ik koos namelijk het lange rondje plus veld en ging daarna door een ander veld rechtsaf om vervolgens weer op de weg uit te komen naar Elford. Ik wilde dat al een tijdje maar steeds gooide de harde wind roet in het eten of vond ik het welletjes zo op de kortere afstand. Maar vandaag lonkte het lusje ondanks de harde wind en zo sloegen waf en ik dus rechtsaf het veld op. Dat liep wel OK maar o wee als het geregend heeft, dan is dit een enorme modderbende. Prima dus dat ik het vandaag probeerde want het was allemaal kurkdroog. Ik wist dat ik voor de weg weer naar links kon, en toen ik bij een weg uitkwam, sloeg ik dus linksaf. Maar ik snapte er niets van, want het was geen echte weg maar ook niet de rechte weg die ik op de kaart had gezien. Maar qua richting moest het kloppen dus nam ik aan dat ik wel ergens uit zou komen. Grappig genoeg ga je dan meteen terugschakelen, aangezien je totaal niet meer weet hoeveel kilometer het eigenlijk nog is. Even terug om energie te sparen blijkbaar. Het tempo was nog steeds wel OK maar ik merkte dat het gebeurde.

Uiteindelijk kwam ik toch op de weg die ik bedoeld had, dus ik wist nu waar ik was en sloeg weer linksaf de weg op richting Elford. Vanaf daar gesneden koek maar hoe ver het nou precies was, wist ik niet.

Uiteindelijk klokte ik op 13 km af. Beetje langer dan gepland en geen beste voorbereiding voor morgen. Dan loop ik een 5K trail race over een liggende dame. Ben benieuwd, ik was die hele inschrijving vergeten maar besloot het toch te gaan doen om te kijken. Altijd leuk om iets nieuws te zien. Het zal mijn langzaamste 5 km ooit worden, want het is een vreemd parcours maar gewoon voor de lol. Volgende week zal ik weer eens een temporondje rennen rond de cottage.

gegevens:

* 13 km
* temp 10 graden – winderig

mrt 65 km – 2015 totaal 788 km

**05.03.2015 – seahouses countryroads – 8 km**

Aan het einde van de middag liep ik een heerlijk rondje. Op de terugweg had ik de maan voor me die opkwam. Eerst een schijfje, daarna een hele maan. Prachtig. Toen ik vertrok zong een yellowhammer me toe vanaf de heg. Schitterend in het zonnetje. Woef liep voor me uit en had het naar haar zin. De zon scheen. De wind waaide. Ik liep. Ik voelde me blij en vrij.

Op naar het volgende rondje.

gegevens:

* 8 km
* temp 6 graden

mrt 53 km – 2015 totaal 775 km

**04.03.2015 – belford circular – 27 km**

Vandaag wederom mooi weer en aangezien ik gisteren een rustdagje had en tevergeefs wachtte op spierpijn na de 60 km ultra van zaterdag, besloot ik maar lekker op pad te gaan. Rugzak mee, route bestudeerd en gauw op weg!

Ik wilde vandaag niet alleen een stukje verder lopen dan gemiddeld, maar ook ‘lang’ onderweg zijn. We moeten dat immers in mei ook doen, voer dagen achter elkaar. Voor woef is volgens mij de afstand niet eens bepalend, maar wel uren onderweg en datzelfde geldt eigenlijk ook voor mij. De route die ik had uitgekozen kon ik dus net zo lang maken als ik wilde en ik had alle tijd. Het is inmiddels alweer een stukje later donker, dus geen enkel risico op invallende duisternis. Gewoon dus lekker lopen zonder ‘moeten’ en zien waar we uitkomen (of niet).

We starten op de bekende plek in Belford en nemen het begin van de route die we al enkele keren gelopen hebben. Ik blijf dit een heel erg mooie route vinden en het is jammer dat de vergezichten niet echt overkomen op een foto. Want mooi is het en met dit prachtige lenteweer en de vogels die overa in de heggen fladderen en zingen, krijg je een blij gevoel.

Woef doet aanvankelijk een beetje sloom en ik controleer voor de zekerheid haar pootjes. Ik zie niks, howel er overal snoeisel ligt van de heggen (met doorns). Ik loop dus maar een stukje door en maak wat foto’s.

klik voor groot

Al snel neem ik een andere route en sla rechtsaf richting het noorden en richting Holy Island. Dat is een pad dat eerst omhoog loopt over een veld. Daar staat ineens een enorme schuur met een wagen ervoor van Belford Sunnyhills Farm Shop. Free range eggs. Dat staat op de wagen. Free range? In een schuur? Ik kijk nog eens goed maar ik zie inderdaad ook kippen lopen op de velden rond de schuur. Maar erg weinig. Ik zou wel eens binnen in de schuur willen kijken. Ik dacht eerlijk gezegd dat de eitjes van de farmshop daar inderdaad van de kippen rond de farm zouden komen, maar die komen dus hier vandaan blijkbaar. Weer wat geleerd.

Ik loop verder en zie ineens een geweldig uitzicht richting Holy Island. Wow wat gaaf zeg. Ik zie de causeway, het dorpje en ook het kasteel. Dat is echt erg mooi. Ik ben nu al blij dat ik deze nieuwe route heb genomen. Elke keer weer wat nieuws ontdekken. Vandaag kan het, ik heb alle tijd. Als ik een stukje verder loop, moet ik wer over een boerderij waar ik word aangesproken over het pootje van de hond. We kletsen wat en ik zie ineens dat de man lama’s in de wei heeft staan. Leuk! Ze hebben prachtig uitzicht!

klik voor groot

Ik neem afscheid van de man en de lama’s en loop verder. Een stukje rechtsaf en het plan is om daarna weer linksaf zuidwaarts te gaan en zo terug te komen op het pad dat ik normaal loop. Maar ik kijk nog eens op de kaart en ik zie dat ik ook rechtdoor kan lopen en dan via een andere weg weer op het pad kan komen. Dan heb ik een langer nieuw stuk dus zo gaan we het doen. Dat valt niet mee moet ik bekennen want het loopt hier aardig op en neer. De wind is ook stevig en waait op dit stuk even verkeerd en maakt het nog zwaarder. Maar het is afwisselend qua route. Beetje pad, beetje weg maar steeds mooi en met mooie vergezichten.

klik voor groot

Ik ben toch verrast als ik zie waar we uiteindelijk het bekende pad weer opkomen. Maar ik herken het hier, en vanaf hier kan ik weer even een stukje doorlopen. Ik ga straks het bos in, en in het bos zal ik de St Cuthberts Way nemen richting Holy Island. Ik ga daar niet helemaal heen, dat haal ik niet en bovendien moet ik dan de A1 oversteken en daar heb ik ook geen zin in.

klik voor groot

Ik ben heel erg verrast als ik de afslag neem want ik kom ineens in een echt volwassen bos. Normaal loop ik hier maar een stukje doorheen maar op de kaart had ik al gezien dat er echt bos was. Ik ben gek op bos en het ruikt lekker. Waf en ik hobbelen door en af en toe kijk ik op de kaart als ik een afslag zie, want als ik bij het uiterste punt ben straks waar ik wil omkeren, moet ik via een of andere weg ook weeg terug naar beneden dus ik hou mijn ogen open hoe ik kan lopen.

Voorlopig gaan we nog goed en ik geniet van het bos en de omgeving. Op een gegeven moment kom ik op een heel open stuk waar het uitzicht op Holy Island weer ontzettend mooi is. Ik ben best hoog, dus er valt aardig wat te zien onderweg als het bos even open is.

klik voor groot

Dan verandert het pad ineens van een mooi pad in een raar rommelig pad. Slecht onderhouden en lastig beloopbaar. Dit is notabene de route van zowel St Oswalds Way als St Cuthberts way. Ik ben verbaasd want het pad dat ik normaal neem, ik nog beter begaanbaar dan dit. Met slecht weer moet dit werkelijk een modderboel zijn. Maar uiteindelijk komen we weer op een breed veld en vervolgen we onze weg.

klik voor groot

Als ik bij de boerderij kom, kijk ik op de kaart welke kant ik op zal gaan. Het lijkt me ver genoeg noordwaarts nu dus ik besluit terug te gaan en sla linksaf. Volgens de kaart kan ik het bos weer in en een aardig stuk zuidwaarts lopen via een pad.

Dat blijkt ook de kloppen. Het is een prima pad waar duidelijk vele gbruik van wordt gemaakt door wagens die aan het kappen zijn op andere dagen. Maar het loopt prima en af en toe kijk ik op de kaart of ik nog goed loop. Dat is maar goed ook, want ergens twijfel ik over een pad en als ik nog eens op de kaart kijk en om me heen kijk, zie ik dat achter een omgevallen boom inderdaad een pad ligt: het pad dat ik moet hebben. Dat loopt een beetje raar en wordt uiteindelijk een pad met enorme diepe geulen van wagens die daar blijkbaar zijn geweest. Met een beetje regen zou dit niet te doen zijn geweest vrees ik. Waf springt dapper overa overheen en doorheen en al snel zijn we weer op een normaal pad. Daar loop ik aanvankelijk weer verkeerd, want ik stuit op de crags en moet dus terug maar het pad had ik wel degelijk gezien. Zonder kaart zou ik hier nergens komen vrees ik.

klik voor groot

Ook hier een beetje raar pad met omgevallen bomen waar woef en ik ons doorheen worstelen. Ik vind het wel een grap eigenlijk. In ieder geval zal mijn wens om lang onderweg te zijn wel uitkomen.

klik voor groot

Ik zoek op een gegeven moment tevergeefs naar een pad dat me verder moet leiden en neem na veel zoeken toch een ander pad. Dat loopt prima en is erg mooi. Maar dan ineens houdt het pad op. Ik kijk op de kaart. Klopt, er is geen pad meer. Maar toch staat er een paaltje met een pijltje dus ik kan wel ergens heen. Ik kijk op de kaart. Rechtsaf is maar een klein stukje rimboe waarna ik op mijn bekende pad terecht kom, maar het pijltje staat de andere kant op gericht. Ik zie op de kaart niet waar ik uitkom dan. Ik kies voor rechtsaf naar mijn eigen pad. Dat loopt vreselijk en ik keer om. Dan misschien maar het kortere stukje rimboe van de pijl? Maar als ik kijk op de kaart waar ik dan heenloop, besuit ik toch weer om te keren en te kiezen voor zekerheid aan het einde van het rimboepad. Ik hoop alleen dat ik niet op een of ander raar hekwerk zal stuiten!

klik voor groot

Maar tot mijn verrassing kom ik op een bekende plek in het bos uit waar ik normaal ook loop. Geen hek niks en ik kan gewoon weer mijn weg vervolgen via bekend terrein. Eindelijk geen zoeken meer op de kaart. Ik ga nu gewoon de weg vervolgen die ik ken en loop in de richting van de Cave.

klik voor groot

Als ik bij een veld kom met schapen zie ik ineens een kraantje in de muur en ik besluit woef even wat water te geven. Na veel aandringen neemt ze twee kleine slokjes.

klik voor groot

Dan hobbelen we al richting de Cave en daar ga ik lekker even in de zon zitten. Er zitten ruim 20 km in de benen en het is prachtig weer. Over 7 km ben ik weer bij de auto en ik zal de wind nu in de rug hebben en lekker naar beneden kunnen hobbelen. De rest van de weg is gesneden koek. Ik ben toch best moe. Ik ben al lang onderweg en het voortdurend op de kaart kijken is ook vervelend. Maar ik heb wel genoten. Terwijl ik lekker zit te zonnen komt er een hiker aan. We raken natuurlijk aan de praat en babbelen honderduit over kleding, tenten en andere dingen. Ik had heerlijk mijn patagonia nano puff aangetrokken want ook al zit je in de zon, na het rennen ineens gaan zitten betekent snel afkoelen. Die pullover is echt zalig en ik ben blij dat ik die in mijn rugzak had gestopt. Waf gaat ook op haar gemakje erbij liggen en geniet van de zon op haar bolletje.

klik voor groot

Na verloop van tijd besluit ik dat het toch maar eens tijd wordt weer op pad te gaan. Ik trek mijn pullover uit, doe mijn hoofdband op en trek mijn handschoenen aan. Voor eventjes want het is nog steeds prachtig weer maar je koelt echt snel af Volgende keer moet ik gewoon lekker op de mat gaan zitten die in de rugzak zit.

Ik maak nog even een foto van het uitzicht en loop nog even naar de rotsen verderop het pad.

klik voor groot

Daarna nog maar 6 km naar de auto. Ik hobbel naar Swinhoe farm, loop over het veld met de paardjes, langs het weiland en over het rare hekje dat voor woef nu gesneden koek is. Ze klimt de trap op zonder op of om te kijken en weet al waar we heen gaan. Ik ook en zo langzamerhand mag de route wel klaar zijn. Ik ben ontzettend lang onderweg geweest maar het was leuk en mooi. Raar idee dat ik zaterdag 60 km liep en nu nog niet de helft. Als je dan kijkt hoe lang ik nu onderweg was in vergelijking met zaterdag! Zaterdag ging toch een heel stuk sneller dan vandaag! Idioot gewoon. Maar wel leuk en lekker. Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

gegevens:

* 27 km
* temp 10 graden – winderig

mrt 44 km – 2015 totaal 767 km

28.02.2015 – Northumberland ultra trail run – 59 km

De foto’s bij dit verslag zijn niet zo fraai en bijna allemaal van de verharde stukken omdat A en S daar nu eenmaal stonden.

Vandaag moet het dan gaan gebeuren. Ik ga – net als vorig jaar – de ultra trail lopen. 38 miles langs de kust door weer en wind en over allerlei soorten terrein en lekker op en neer. Net als vorig jaar heb ik de route op sommige delen al verkend. Zo liep ik vaak vanaf Beadnell terug naar Low Newton, of verder door naar Craster, van Craster naar Alnmouth en liep ik vanaf de start naar de stepping stones en vanaf Foxton naar de stepping stones terug. Ik weet dat de stones vredig boven het water uitsteken want we zijn er gisteren nog even langs gereden. Ik heb alleen relatief weinig strand gelopen omdat ik dat heb vermeden vanwege de poot van woef. Ook heb ik Beadnell/Seahouses niet meer gelopen en ook niet de laatste weg lus. Vorig jaar had ik werkelijk alle etappes gelopen van te voren en had er ook een video van gemaakt zodat ik de route kon visualiseren. Dat deed ik ook in het zwembad. Ik zwom 60 baantjes en elke keer visualiseerde ik een kilometer. Dat bleek op de dag zelf prima te werken. Ik had een plan en dat heb ik uitgevoerd zoals ik wilde en dat was leuk.

Dit jaar is het anders. Voelt het anders. Ik weet niet waarom, maar ik heb spijt dat ik me inschreef. Ik betaal 60 pond voor een route die ik al ken. Die ik moet lopen op een dag waarop ik misschien wel helemaal niet wil lopen en met getijde waar ik misschien zelf niet voor zou kiezen. Woef kan niet mee. Is het dat? Is het het feit dat ik de route al eens liep? Met veel plezier? Dat het dit jaar dan ok zo zou moeten worden? Zal ik sneller zijn of langzamer? Het kan me op zich niet schelen want ik wil komende weken nog veel meer op pad, maar toch… ergens diep in me zit natuurlijk toch het competitie beestje dat niet wil dat ik slomer ben dan vorig jaar.

Gisteren heb ik nog even gelopen, maar stapte ik ook helaas achteruit in een kuil toen ik de auto opende voor de hond. En dat voel ik dus nog steeds vandaag. Vervelend maar niet echt erg. Het heeft niks met lopen te maken dus lopen zal niet veel uitmaken.

Hoe het ook zij, om 5.19 word ik wakker na een goede nachtrust en ga ik maar vast wat dingen klaarmaken. Ik heb gisteren al de spulletjes in mijn rugzak gedaan en de softflasks deels gevuld met chocolademelk poeder. Dat ga ik gebruiken onderweg zoals ik ook de trainingen gedaan heb. Verder weinig poespas. Ik ga dit jaar wel schoenen wisselen voor de laatste lus die op verhard terrein zal zijn. Dat lijkt me fijn en is makkelijk te realiseren nu A. en S. onderweg zijn.

Om 6.45 komt A. aanrijden en al snel zijn we op weg naar Bamburgh castle. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan vind. Waarom voel ik niet die knoop die ik wel had toen ik naar Simonside reed voor een mooie spannende tocht? Is dit nou cognitieve dissonantie? Ik snap mezelf niet zo goed eigenlijk. Woef zit zielig achterin. Ik zielig voorin.

We komen aan bij het kasteel en lopen naar de stables voor registratie. Ik krijg het nummer op mijn hand geschreven en rechts krijg ik een kokertje om voor de tijd registratie.

klik voor groot

Daarna lopen we weer terug en stap ik in de bus. A. en S (en waf) gaan met de auto naar Alnwick castle. Ik klets onderweg wat met een loper die vertelt dat hij vooral voor de minuten gaat lopen. Het moet vooral snel en pijnlijk zijn. Mijn humeur zakt tot het nulpunt. Wat een gezeik zeg. Maar natuurlijk vindt hij dat op zijn beurt vast van mij ook met m’n gezanik dat het ook leuk moet zijn. Zo zie je maar.

klik voor groot

Uiteindelijk komen we bij Alnwick Castle aan. Natuurlijk moeten we weer over het hek klimmen. Want je kunt niet verwachten dat de organisatie een belletje pleegt om het hek open te laten maken! Stel je voor. Ik zet dus mijn rugzak op de grond en klim over het hekje. Daarna begint het wachten op de briefing die niet te verstaan is vanwege de wind en al helemaal niet meer wanneer de luidspreker ermee ophoudt.

klik voor groot

Ik lummel wat heen en weer en kijk naar het kasteel dat niemand lijkt te zien. Toch best fraai en echt een mooi punt hier zo langs de river Aln. Als twee lopers vragen of ik een foto van ze wil maken, keren ze zich af van het kasteel. Ze hebben het niet eens gezien en als ik ze erop wijs en vraag of het misschien leuk is als achtergrond zijn ze heel verrast. Tsja, die minuten he….

Woef kijkt gespannen toe van achter het hek. Ik hoor vaag wat praten door de organisatie. Iets over het korte stukje weg voor de stepping stones waar het gevaarlijk is en dat je uit de wedstrijd gehaald wordt als je rechts op de weg gaat lopen. Iets over blue lights waarschuwen als iemand in de problemen is en het nummer van de organisatie.

Ik kijk naar een grote, brede boom. Zal ik eens even lekker gaan piesen daar? Of is weglopen nu wel erg bot? Dan ineens waaiert de groep uit. Aha de start is over 4 minuten. Dan kan ik nog wel even plassen, dat is wel een goed idee. Inmiddels ben ik daar een expert in geworden en dan hoef ik misschien niet meer onderweg. Ik ben niet de enige maar ik ben wel de laatste die weer bij de vlaggen terug is, want ineens hoor ik een toeter en komt de groep in beweging. Ze rennen weg alsof ze een 5 km rondje gaan doen. Achteraan hobbel ik en twee lopers met een hond. Ook twee mannen en een dame met een rode muts. Die wil duidelijk aanhaken bij mij als ze merkt dat ik ook rustig start. Daar heb ik eigenlijk geen zin in en ik merk dat ik niet alleen geen plan heb hoe ik ga lopen, maar me ook erger aan de vrouw.

klik voor groot

Na een kilometer staan we alweer allemaal bij elkaar omdat er een hekje is. Aangezien we niet over hekken mochten klimmen (werd gezegd tijdens de briefing hoorde ik nog net), staat iedereen dom te wachten want door een kissing gate kan maar 1 persoon tegelijk. Handig zeg. Na de eerste kissing gate hobbel ik weer vrolijk verder en sluit braaf alle hekken die open zijn blijven staan. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik ga lopen. Vorig jaar had ik een lekker plannetje en dat voelde goed. Maar ik heb heel anders getraind dit jaar.

Al mijmerend gaat het toch wel weer snel, want ineens hobbel ik al het grote veld op waar de eerste klim zal zijn. Het is warm geworden. Vreemd, want het is bewolkt. Maar ik heb het onwijs warm en ik moet snel mijn jack uitdoen voordat ik te bezweet ben en meteen kou ga vatten. Mijn buff, handschoenen en hoofdband zijn al lang af. Net voor me uit loopt de dame met de rode muts. Ik draai linksaf en zie het grote veld. En ik zie veel lopers. Lopers die zich ook snel omkleden in koelere kleding. Dat ligt dus niet aan mij blijkbaar. Het stel met de honden staat ook naast het pad en de twee mannen ook. Herken ik die nou van vorig jaar? Ik geloof het wel.

Mijn jackje ben ik snel kwijt en ik hobbel de heuvel op. Straks rechtsaf, even op en neer en dan het stukje weg richting de stones. Langzamerhand kom ik er toch een beetje in, maar ik heb nog steeds niet echt een plan. De weg doemt op en ik weet dat ik nu snel bij de stones zal zijn. Het is niet erg modderig op weg naar de stones. Ik heb daar toch een keer zo enorm staan vloeken tijdens mijn verkenningen vorig jaar. Maar de verkenning dit jaar liep ook niet zo lekker. Zou daarom het eerste stuk niet fijn zijn? Omdat ik geen moment heb kunnen ankeren?

klik voor groot

Ik doe echt mijn best om het een beetje leuk te gaan vinden. Het lopen gaat verder prima. Maar toch…. Maar ineens zie ik A en S. bij de stones. Geen fotograaf van de organisatie zoals vorig jaar en dat is jammer, want het leverde een mooi plaatje op. Maar gelukkig maken A en S. ook foto’s. Dat is altijd leuk.

Ik zwaai en sla linksaf naar de boerderij. De dame met de rode muts is nog steeds in mijn vizier en dat ergert me. Geen idee waarom. Af en toe hoor ik geblaf achter me van het stel met de honden. Ik verwacht elk moment ingehaald te worden maar dat gebeurt niet. Er lopen dus minimaal nog 4 mensen achter me blijkbaar.

En dan loop ik langs de rivier op weg naar de spoorbrug. Dat loopt lekker, en ik liep hier altijd lekker. Ik merk dat ik er weer lol in krijg. Kom op het is maar een klein stukje en dit is gesneden koek. Die afstand is het probleem echt niet. Dus kan je er maar net zo goed lol in hebben. S is speciaal hiervoor gekomen en ook A. is de hele dag voor je in touw!

Ik maak snel een kiekje van de spoorbrug. Stomme foto, had ik verderop moeten nemen natuurlijk maar ik ga gauw verder.

klik voor groot

De spoorbrug onderdoor en weer even klimmen over een veld. Oppassen dat je niet meteen verzuurde benen krijgt op die heuvels want het is niet kinderachtig. Daarna weer even naar beneden richting de weg van richting Alnmouth.

Even een klein stukje over de weg en rechtsaf richting de zee maar weer. Langs de bootjes en richting de parkeerplaats.

klik voor groot

Daar mis ik volgens mij een bordje, maar ik weet de weg. Toch twijfel ik. Ze hebben toch niet de route gewijzigd? Ik zie in de verte op de parkeerplaats de vlaggen van de controle post dus de richting is goed. Maar al snel zie ik weer een pijltje dus ik ben wel degelijk goed. Ik besluit het wel te zeggen bij de CP want voor mensen achter me is dit heel vervelend.

klik voor groot

Op de parkeerplaats staan A. en S. weer. Ik hobbel door naar het checkpoint en neem een stukje banaan. Waarom in hemelsnaam? Ik neem nooit banaan en ik eet nooit zo vroeg op een route. Sukkel. Maar gelukkig valt het niet verkeerd. Toch is het onheil al geschied. Ik heb iets gegeten en mijn lichaam wil nu wel wat meer toevoer.

Ik loop tegen de heuvel op naar de golfbaan. Het pad langs de baan is prima begaanbaar zonder modder en dat is fijn. Ik ben alleen eerder bij de golfbaan dan A. en S. want ze komen net vanaf de parkeerplaats aangelopen. Vorig jaar stonden ze al op het strand en keken de verkeerde kant op waar ik bleef. Nu zijn ze dus nog helemaal niet op het strand!

klik voor groot

Ik ga het strand op en er is nog ruim voldoende strand. Ik heb daar twee weken geleden gekeken hoe het erbij lag met dit getijde rond deze tijd, want dat was voor mij even onduidelijk. Maar het loopt prima en al snel loop ik weer de trap op richting de duinen. Tot mijn verrassing staan A. en S. daar ook weer.

Gek idee, het gaat allemaal eigenlijk vrij soepel. Ik ben iets sneller dan vorig jaar maar loop gelijkmatiger. Ik zal later zien dat ik later op CP 1 was, maar daarna steeds korter over de volgende etappes heb gedaan. Ik kan alvast verklappen dat die mooie voorsprong uiteindelijk totaal in rook opgegaan is.

Ik loop door het caravanpark op weg naar Boulmer. Langs de koeien die dit jaar niet op of om kijken en langs het mooie watertje.

klik voor groot

Vreemd genoeg daar geen A. en S. Zou ik ze weer missen? Ik SMS dat ik Boulmer voorbij ben. Ze staan bij Howick. Ah nou daar ben ik nog niet. Ik wil daar wel een drankje en zal wel melden als ik in de buurt kom. Ik hobbel rustig voort en ineens is daar de eerste marathon loper die me achterop komt. Wat een tempo. Als een idioot rent hij me voorbij. Even later nog eentje. Dat betekent dus een sterk veld want vorig jaar werd ik later ingehaald en door 1 loper. Misschien zijn er extra veel lopers, want er was 30% meer ingeschreven. Tsja, alles draait om geld en weer bekruipt me een gevoel van irritatie. Er komen namelijk heel wat smalle paadjes aan en als iedereen je nu wil inhalen ineens, dan loopt dat niet echt fijn. Ik loop verder, langs het mooie strandje met de rots waar ik zo graag even stil stond met woef op onze verkenningen. Nu niet, ik moet doorlopen. Op en neer gaat het pad en ineens zie ik A. met wafje naast het pad zitten en S. staat klaar met mijn drankje. Maar helaas aangelengd met een slokje melk en niet met 200cc dus dat is niet te zuipen. Ik ruk de fles uit zijn handen waar het dopje nog half opgeplakt zit (niks is goed onderweg natuurlijk) en kieper er wat bij en schud. Toch ook dit veel te vroeg op het parcours. Dommie. Ik vervolg mijn weg weer….. Nog een stuk tot Craster. Daar pikte ik vorig jaar de hond op. Dit jaar dus niet en ik vind dat echt heel erg jammer eigenlijk. Het pad achter de huizen bij Craster is prima te doen en al snel loop ik door het dorp.

klik voor groot

Vanaf daar gaan we richting Dunstanburgh castle. Ik maak gauw een kiekje want het blijft mooi. Ik ben er dit jaar al enkele keren geweest.

klik voor groot

De route loopt onderlangs waar ik nooit loop en dat is prima te doen. Ik vervolg mijn weg langs het kasteel op weg naar de golfbaan van Embleton op weg naar Low Newton. Vanaf hier is het een thuis wedstrijd. Ik moet nog een gigantisch eind, nog 30 km ofzo maar het voelt als ‘dichtbij’. Het lopen gaat op zich ook prima, maar om een of andere reden heb ik er niet zoveel lol in als vorig jaar.

De wind is inmiddels gedraaid. Het waait keihard en nu hebben we zijwind. In de ochtend had ik nog graag gewild dat ik een korte mouwen shirt aan had gehad, maar het voelt nu een stuk frisser. Ik loop door Low Newton en ook daar mis ik A. en S. Blijkbaar hebben we allemaal geen plan ofzo wat het blijkt dat ze ook hier gewoon te laat waren. S. kan nog net een foto maken als ik bovenaan de heuvel loop. Weg ben ik weer. Op weg naar High Newton waar het volgende CP zal zijn.

klik voor groot

Ik hobbel door de duinen. Dit is een heel rottig stukje met veel konijnenholen en andere rare gaten en hobbels. Omdat ik nog wel een beetje mijn rug voel door die stap in de kuil, kan ik mijn linkerbeen niet zo optrekken zoals ik zou willen. Dat merk je dus goed op dit soort terrein.

Ik nader High Newton. Veel lopers inmiddels want er zijn diverse afstanden en ik weet dus al lang niet meer of ik lopers inhaal of dat dit allemaal kortere afstanden lopers zijn. Ik vond het voortdurend ingehaald worden door de lopers op het smalle pad hierheen uitermate vervelend. De lopers zijn leuk, de sfeer is OK want iedereen moedigt elkaar aan, hoewel ik bij ‘good effort’ altijd denk dat ze bedoelen ‘leuk geprobeerd’. Bij High Newton moeten we een hekje over klimmen en daar gaat het voor veel mensen mis en schieten ze in een kramp. Ik merk wel dat ik koude benen heb en vreemd genoeg zijn mijn armen koud. Achteraf een beetje sukkelig, want ik had mijn sleeves gewoon aan moeten doen maar daar heb ik onderweg niet aan gedacht. Die armen gaan me nog opbreken op de route want het wordt kouder en kouder, waarschijnlijk doordat ik aanvankelijk lekker opgewarmd was in de ochtend. Ik neem nog een stukje banaan en vul mijn flesje bij met water. Een dame is niet OK en wil stoppen. Ik bied aan om samen rustig verder te lopen maar ze wil niet meer. Ik ga verder en iemand anders zegt me dat het ‘not supposed to be fun’ is. Tsja met de mindset van vandaag zijn dit soort opmerkingen niet fijn. Want ik wil juist wel fun hebben! Mijn linker hersenhelft roept hard dat er niks aan is. Rechts doet vreselijk zijn best om links te overrulen. Ondertussen loop ik gewoon door. Ik lig nog steeds ‘voor’ op schema van vorig jaar. Boeien. Maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Dubbel dus.

Van High Newton loop ik naar Beadnell. Gesneden koek want dit heb ik zo ontzettend vaak gelopen de afgelopen weken. Beadnell is dichtbij en vanaf daar kan je lekker lopen zo ver je wilt. Ik loop door en kom A. en S. weer tegen bij de parkeerplaats. Daar neem ik toch een paracetamol en ga weer verder.

klik voor groot

Van Beadnell via de duinen naar Seahouses. Dit traject heb ik niet gedaan tijdens de verkenningen dit jaar. Ik kijk naar het strand en twijfel. Het is heel smal en zal dus zacht zijn. Ik loop door. Over de golfbaan met zicht op de zee. Door Seahouses en daar zie ik A en S weer. Ik herinner me nog zo goed dat ik hier vorig jaar met wafje liep!

klik voor groot

Ik vraag of S de schoenen al bij zich heeft. Ik zou graag wisselen maar de schoenen liggen in de auto. Logisch want we zouden pas veel later ruilen. De lieverd komt me later net voordat ik het strand op ga nog achterop met mijn schoenen maar we spreken af dat we wisselen bij Bamburgh Castle.

klik voor groot

Ik loop het strand op en kijk waar het CP is. Ach natuurlijk… niet op het harde stuk strand maar totaal tegen de duinrand aan waardoor je eerst door enorm zacht strand moet baggeren om daar te komen. Ik neem een snoepje, laat mijn kokertje aflezen en ga weer verder. Het strand is killing. De wind is gedraaid, ik heb het echt koud en heb hele stijve armen. Dat heb ik nog nooit gehad. Er lopen veel mensen want het is zaterdag natuurlijk. Eerst richting Bamburgh Castle nu. Het strand loopt voor geen meter ook al is er veel meer strand dan vorig jaar qua getijde. Het is best te doen maar ik kom niet veel verder dan 200 mtr stukjes en dan even een paar passen wandelen. Het is niet anders. Ik moet nog een heel eind en ik vind het lastig in te schatten of ik dat zou halen als ik door zou lopen. Gebrek aan strand ervaring dit jaar denk ik.

Dan komen de rotsen na Monkshouse en daar waar anderen gaan wandelen, loop ik erover heen. Liever rotsen dan zacht zand!

Ineens zie ik de vlaggen van de opgang naar Bamburgh Castle. Daar is de finish! Maar niet voor mij, want ik moet nog een stukje verder. Stom dat ze de route zo leggen want ik zou me kunnen voorstellen dat mensen er de brui aan geven als ze bij de finish komen. Vorig jaar deden aardig wat mensen dat!

klik voor groot

Vlak voor de strand opgang kan ik mijn schoenen wisselen. Ik trek de Stinsons aan en dat is een verademing. De Mafates leken wel klompen. Nadeel van die schoenen is de stugge voorvoet waardoor je niet makkelijk op de voorvoet kunt klimmen. En dat is vermoeiend. Dit loopt fijn. Aanvankelijk even niet bij de steile klim naar het kasteel maar daarna loopt het een stuk lichter en fijner. Op naar het laatste CP dan maar! Even langs de golfbaan, langs de baan, door een camping en naar Budle.

klik voor groot

Daar staan A en S weer. Nog 6 miles zegt de man van de controle post. Eitje toch? Ik sla linksaf en daar loopt de weg aardig omhoog. Vorig jaar liep ik daar gewoon tegenop maar ik ben nu koud en voel me stijf.

klik voor groot

Ik hobbel door en ineens zie ik een loper in het groen voor me wandelen. He nog een loper! Bij Glororum staan A. en S. weer en de man komt steeds dichterbij. Ik vraag hem of hij OK is en hij antwoordt dat hij weliswaar OK is maar niet meer op gang kan komen. Ik bied aan om samen te lopen en zo doen we het.

klik voor groot

Raar genoeg is het lopen dan ineens een eitje. De mind is toch een raar iets. Ineens ben je ‘leider’ en gaat het heel makkelijk. De man is blij en we babbelen wat over Schotland (waar hij vandaan komt), de west highland way en meer routes. Hij heeft veel ervaring maar ook last van de koude en de wind. Nou, dan doe ik het dus niet eens zo gek blijkbaar. Ver voor ons uit lopen nog twee lopers. Ik ben dan wel langzaam geweest maar redelijk steady. Ik heb alleen mijn hele voorsprong teniet gedaan op het strand. Misschien (waarschijnlijk) was ik te voorzichtig. Ik weet het niet en het is ook niet erg.

Waf is dolblij als ze me ziet aankomen bij de finish. Lekker dier! Ook A. en S. zijn blij dat het erop zit want ook zij zijn koud en moe. Mijn kokertje wordt afgelezen en afgeknipt. Wederom is er geen medaille. Het verrast me niet. Vorig jaar was ik teleurgesteld voor mijn eerste ultra met waf, nu past het helemaal bij de mind set van de dag. Lekker verdienen aan de lopers! Ben benieuwd of de medaille nog zal komen. Maar aangezien het een dingetje is voor alle afstanden is het niet eens een echt memento.

We lopen naar de auto en ik besef dat ik mijn horloge vergat uit te zetten. Wat een kluns ben ik toch. Nou ja, ik heb het strookje met de eindtijd en de tussentijden dus dat is leuk. Ook vergeten we leuke foto’s te maken van ons allemaal bij het kasteel.

Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik bijna 60 km gelopen heb. Misschien moet ik nog beginnen? Ik heb wel pijnlijke en stijve armen. Straks maar even lekker zwemmen en rekken en strekken!

Thuis eten en drinken we wat en in de avond ga ik lekker zwemmen en voor het eerst even in de sauna. Best lekker zo warm.
De run zit erop. Qua lopen ging het goed (fysiek) maar mijn mindset was niet goed. Niks aan te doen. Ik heb al zin in de volgende avonturen met woef en ik denk dat ik dat belangrijker vond dan de run dit jaar.

Op naar de volgende runs dan maar. Ik sluit februari af met meer dan 360 loop kilometers.

gegevens:

* 58 km
* 5 graden

feb 366 km – 2015 totaal 723 km