**19.03.2015 – hadrian’s wall – dag 2 (camp trip) – 14 km**

Vandaag de tweede dag van mijn Hadrians Wall avontuur. Gisteren 20 km gelopen en vannacht hier geslapen. Ik heb vannacht redelijk goed geslapen en werd gewekt door eendjes die rond de tent scharrelden. Dat was helaas wel een beetje vroeg, maar het was gelukkig een prachtige ochtend met een hele mooie zonsopkomst. Het was wel bitterkoud geweest en onder het vriespunt. Er lag ijs op het gras en ook op de tent lag ijs. Het was maar goed dat ik woef lekker had ingepakt! Ik ben eerst maar eens gaan plassen en heb woef uitgelaten. Kon ik meteen genieten van de mooie zon die opkwam en het uitzicht over de heuvels met de schapen. Er was natuurlijk nog geen kip te zien op dit vroege uur van de dag! Toen ik langs de auto liep, zag ik dat er een dikke laag ijs op de ruit zat.

klik voor groot

Daarna heb ik lekker voor de tent (zittend op het matje uit de rugzak) een flesje thee gemaakt en warm eten voor woef gemaakt. De eendjes die me hadden gewekt kwamen ook even kijken of er iets te halen viel.

klik voor groot

Al snel kookte het water vor mijn lekkere kopje thee. Overigens geeft mijn kooksetje best veel warmte af, dus dat is ook lekker maar doordat er geen wind stond, was het eigenlijk heel aangenaam zo voor de tent.

klik voor groot

Ik keek nog eens naar de tent en of ik alles nu goed had gedaan deze keer. Ik had goed geslapen, was wel wakker geworden een keer en ook waf was een keer ineens wakker en zat rechtop waardoor ik wakker werd maar het was eigenlijk heel prima geweest. Volop ruimte en het lampje in de tent was echt een uitkomst deze keer. De tent was wel behoorlijk nat van de condens. Koud weer zonder wind en met daarin twee warme lijven van hardlopen geeft natuurlijk ontzettend veel damp.

klik voor groot

Ik heb heerlijk zitten relaxen buiten en zat te kijken naar de schaapjes en de vogeltjes voor mijn neus. Zulke dingen doe je normaal nooit en het is eigenlijk een hele bijzondere dimensie aan het lopen op deze manier.

Om 8.30 kreeg ik een warm ontbijt en dat was natuurlijk genieten. Ik had toen zelf al lekker warme thee op maar een ontbijt hoefde ik deze keer niet te maken zelf.

klik voor groot

Omdat het zo heerlijk zonnig was (in tegenstelling tot gisteren), besloot ik lekker in de ochtend te blijven luieren in het zonnetje. Helaas had ik de tent op de vereerde plaats opgezet qua zonsopkomst. Mijn tentje lag dus nu in de schaduw en dat was erg jammer. Volgende keer op letten. Maar gelukkig kon ik op een andere plek in de zon zitten en dat was misschien maar goed ook, want ik kan me voorstellen dat je anders helemaal nooit meer weg komt als het zulk lekker weer is!

Ook de poes vond het duidelijk heerlijk buiten en ook mijn auto was een lekker plekje blijkbaar.

klik voor groot

Maar toen het tegen 12 uur liep, besloot ik dat het toch wel eens tijd werd om te gaan. Vandaag dus geen lange ronde dat was duidelijk want ik was onwijs sloom. Maar ik zou een mooi stuk van de Wall gaan bekijken, dus dat kwam vast goed.

Ik ruimde de tent op en was daarna al snel op weg. Heerlijk weer nog! Ik startte vanaf Once Brewed even verderop waar ik dus met de auto nu naartoe reed. Ik mis dus nu een stukje Wall maar omdat ik zo laat was, leek me dat beter.

klik voor groot

De weg liep daar een beetje omhoog en woef pufte er al aardig op los. Ze zou toch wel OK zijn na al die stiles en laddertjes van gisteren?

Al snel waren we bij het uitzichtspunt

klik voor groot

Ik had het idee dat ik weer aardig zou moeten klimmen vandaag en dat bleek later ook wel te kloppen. Maar de weg was snel gevonden en dapper begonnen woef en ik aan onze tocht.

klik voor groot

Mooi was het in ieder geval wel en het voordeel van een beetje klimmen is natuurlijk dat je prachtig uitzicht hebt!

klik voor groot

Al snel kwamen we bij de milecastles en turrets. Daar is dus nog wel wat van te zien en van bovenaf is dat echt geweldig, zeker als je dan verder kijkt hoe de Wall het landschap in loopt.

klik voor groot

Natuurlijk moet ik daar een paar foto’s van maken en daarna gaan we weer op weg. Even omkijken nog hoe het er van de andere kant uitziet.

klik voor groot

Daarna lopen we weer een stuk en uiteindelijk komen we weer op een geweldig mooi stuk met een bijzondere boom. Kevin Costner klom in deze boom voor de Robin Hood opnamen overigens. Maar het is onwijs steil naar beneden en op een van de foto’s staan een man beneden en dat geeft mooi aan hoe ver het is naar beneden en hoe groot de boom ongeveer is!

klik voor groot

Na even gekeken te hebben, gaan we weer op pad natuurlijk. Het loopt allemaal wel vrij aardig en het is rustig qua mensen ook. Met de mensen die je tegen komt, maak je al snel een praatje over van ales en nog wat en dat is leuk.

Deze route gelukkig niet al teveel van de laddertjes maar woef doet het erg goed:

klik voor groot

We hobbelen verder en ineens zie ik al het meertje opdoemen om de hoek. Wat een prachtig plekje zo. Je loopt langs de Wall en dan zie je dus ook nog dit:

klik voor groot

Je moet er echt geweest zijn om te voelen en te beleven hoe het is. Met dit windstille zonnig weer en zonder al teveel mensen om je heen is het echt heel bijzonder. Ik raak aan de praat met twee dames uit de VS en dat is weer leuk.

Daarna lopen we weer verder en nu lopen we tot mijn verrassing door een stukje met bomen. Ook lekker en minder warm voor woef. Ze is echt geen warm weer hond dus ik ben benieuwd hoe dat straks gaat in mei op onze avonturen!

Na het bos lopen we verder en kunnen weer lekker vaart maken. Kennelijk ben ik hier even evenwijdig aan het Wall pad gaan lopen want ineens lopen we over een heel groot grasland waar je overigens prima kunt lopen. Ik vind het niet zo erg, geef woef wat water en geniet van de zon en de omgeving. Straks wel weer op het echte pad komen maar ik ben verrast dat ik er zo makkelijk dus vanaf kon lopen

klik voor groot

Ik kom daarna al snel weer op de route en ook de Pennine Way kruist daar en gaat een andere richting op. Dat ziet er ok goed uit en is een hele lange route die ook erg fraai moet zijn.

Ik besluit even de rugzak af te doen en te gaan zitten om te genieten van de zon. Het is natuurlijk een run van niks zo met elke keer een stuk, maar het is ook niet echt makkelijk lopen en met de rugzak al helemaal niet.

Daarna lopen we weer een stuk verder en komen aan bij milecastle 39 (volgens de kaart). Tsja, daar moet ik dus ook even kijken en we komen dus weer tot stilstand in de run. Maar was het niet de reis die belangrijk was? Nou die is geweldig dat is duidelijk en tussendoor hardlopen maakt tenminste dat je een beetje opschiet.

klik voor groot

Daarna weer verder op pad langs de wall en we kunnen zelfs een stukje over de wall lopen als we vlakbij Housesteads zijn. Daar liggen nog echte ruines die je kunt bezoeken maar helaas ben ik al te laat

klik voor groot

Hadrian’s Wall path loopt langs de ruines maar je kunt er weinig van zien omdat het hoger ligt dan het pad. Maar ik raak aan de praat met iemand die er wel aan het kijken is en hij maakt met mijn camera een paar foto’s

klik voor groot

Ik krijg mijn camera weer terug, bedank de man en ga weer verder. Voor mij is er ook nog heel wat te bekijken als ik er langs loop (blijkt)

klik voor groot

As ik eromheen gelopen ben, blijkt het hek open te staan en kan ik alsnog wat dingen bekijken.

klik voor groot

Ik kijk daarna op de kaart want ik ga nu weer richting Vindolanda aan de andere kant van de weg. Ook nog een deel waar veel te zien is en waar een museum is. Helaas ook nu te laat daarvoor door mijn getrut in het zonnetje maar dat is niet erg. Eerst de route zien te vinden. Het begin is over de weg die op en neer golft door het landschap.

klik voor groot

Gek genoeg ben ik bes moe geworden ook al heb ik nog maar een piepklein stukje gelopen vandaag. Maar zulke avonturen zijn nu eenmaal niet echt te vergelijken met een wegrondje of een bosrondje. Daar leg je gemakkelijk het dubbele af zonder op of om te kijken. Nu dus even niet.

We hobbelen rustig voort over de weg, steken over en zijn even de weg kwijt want op de kaart staat dat ik naar links moet maar pal aan de overkant loopt ook een pad de heuvels in. Ik kies uiteindelijk daar gewoon voor want dat zu ook goed moeten uitkomen waar ik wil zijn en dat blijkt gelukkig ook te kloppen.

klik voor groot

Ik zie in de diepte Vindolanda al liggen en kom eerst nog langs een Romeinse milestone. Jammer dat ik te laat ben om Viindolanda nog te bezoeken maar het is weletjes geweest. Ik kan ergens door het hek even loeren en het ziet er interessant uit. Reden om nog eens terug te keren!

klik voor groot

We hobbelen voort over de weg en ik tel de meters af naar Once Brewed. Ik heb maar 14 km gelopen maar het voelt als een ultra. Het was wel ontzettend gaaf deze twee dagen en mijn hoofd zit vol met belevenissen.

Als ik weer bij de auto kom, geef ik woef wat te eten en neem zelf ook wat. Na mijn lekkere ontbijt heb ik nog niets gehad verder. We rijden naar huis en zo komt er een einde aan twee dagen buiten zijn en ontzettend veel zien en beleven.

Op naar onze volgende avonturen.

Overigens staat dag 1 hier

gegevens:

* 14 km
* 12 graden

mrt 232 km – 2015 totaal 955 km”

**18.03.2015 – hadrian’s wall – dag 1 (camp trip) – 20 km**

Vandaag de eerste dag van mijn tweedaagse avontuur rond Hadrian’s Wall. Ik heb geen idee hoe zwaar het zal zijn, dus ik heb twee routes gemaakt waarvan de langste voor vandaag zal zijn met een bescheiden 20 km. Alles is geregeld en klaar en woef en ik vertrekken vroeg richting Melkridge waar ik zal overnachten. Daar aangekomen, blijk ik de auto alvast te kunnen parkeren dus dat is wel prettig en ook zie ik vast de omgeving waar ik zal slapen. Ik maak me verder klaar, kijk op de kaart en geef woef haar bandage voor de run en we gaan op pad. Eerst een stukje over de weg, de B weg oversteken en daarna door een veld richting Hadrian´s Wall. Het begin stuk is prima maar we stuiten meteen al op een rare stile die lastig is voor woef maar die klimt daar gewoon overheen. Oefening baart kunst, dat is wel duidelijk.

klik voor groot

Daarna komen we in een enorm modderig veld. Ik baal als een gek want woef is meteen zwart en vies en moet later ook nog de tent in. Maar goed, we moeten toch door en ik probeer maar niet te letten op de modder en op mijn natte voeten. We moeten immers nog beginnen! Maar al snel komen we op het eerste punt waar de wall goed zichtbaar is. Wat ontzettend jammer dat het zulk slecht weer is. Het is droog en prima temperatuur maar het is heel mistig en je ziet weinig van het mooie uitzicht en dat is natuurlijk erg jammer. Maar onze ogen zijn beter dan de lens van een camera want het was echt wel erg fraai wat ik zag zo onderweg.

klik voor groot

De route loopt aardig op en neer en overal zijn stenen die trappetjes of paden vormen. Je kunt hier gelukkig niet echt verkeerd lopen, want je blijft simpelweg de muur volgen.

Uiteindelijk blijkt de route rechtaf te slaan, achter een quarry door. Daar maak ik een foto en neem ik een plaspauze. Altijd handig dat die voorzieningen hier onderweg zijn te vinden.

klik voor groot

Als ik daarna het pad verder vervolg stuit ik weer op een stile met een klimmetje. Ik wil net een foto maken als twee andere lopers zich bij me voegen en vragen of ik OK ben. Het blijken Nederlanders die de hele Wall route volgen en van B&B naar B&B lopen met bagage transport. We raken aan de praat en het is leuk om ervaringen uit te wisselen. Het gesprek komt onder meer op mijn rugzak waar ik zo blij mee ben. Nadat we even gepraat hebben, gaan de lopers weer verder (de lunch wacht!) en ik maak een kiekje van woef die over de stile klimt.

klik voor groot

Daarna loopt de route ineens over een weiland. Eerlijk gezegd vind ik het niet heel erg spannend. Misschien door het weer waardoor de uitzichten minder fraai zijn, maar echt mooi of bijzonder is het hier niet (meer). Het mooiste stuk van de wall ga ik blijkbaar morgen bekijken (meer naar de oostkant). Maar we ploeteren door en maken er maar het beste van.

klik voor groot

Ik word wel een beetje gestoord van de klimmetjes over muurtjes en die arme woef doet vreselijk haar best. Ik ben blij dat ze haar harnas aan heeft, zodat ik haar zo goed mogelijk kan helpen. Zelfs 5 treden kan ze beklimmen.

klik voor groot

Rustig hobbelen we voort over het weiland maar ik vraag me nog steeds af wat hier echt leuk is. Het is natuurlijk weer een belevenis zo en het eerste deel met de muur was mooi, maar dit kan ik voor mijn gevoel overal wel lopen en de weilanden lijken ineens eindeloos.

klik voor groot

Dan wordt het ineens wel weer wat mooier met vergezichten en hoogtverschillen. Met mooi weer is dit vast prachtig.

klik voor groot

Omdat ik een rondje wil lopen ga ik op een gegeven moment wel van de route an en vervolg ik mijn weg over mijn eigen route. Dat betekent weer een trappetje, gevolgd door nog meer weiland een een stukje weg.

klik voor groot

Maar na het stuk weg kom ik ineens in een soort moeras terecht. Heel modderig en nat. Ik baal en begin te schelden. Ik ben moe en ik vind dit gewoon heel vervelend. Ik kan hier niet opschieten en alles is vies, nat en zwart. Hoe dat nou straks moet in de tent weet ik niet. De moed zinkt me in de schoenen. Ga ik niet gewoon straks lekker naar huis? Wat een stom gedoe zeg.

klik voor groot

Maar natuurlijk komen we ook weer op een normaal stuk weg uit. Nu het laatste stukje dan terug naar de tent. Even de B weg weer oversteken en weer over een weiland dat gelukkig wel normaal droog is. We waren net alweer een beetje schoon geworden over de weg dus dit is boffen. Maar ik heb er wel genoeg van eerlijk gezegd en kan niet wachten totdat we er zijn.

klik voor groot

Ik zie in de verte al de boerderij waar ik heen moet en uiteindelijk zijn we er na 20 km. Normaal is 20 km niks maar ik vind het echt welletjes voor nu.

Ik ga gauw de tent opzetten en mijn spullen klaarmaken. Natuurlijk ontsnap ik niet naar huis, want ik maak het avontuur nu gewoon af. Later zal ik daar heel blij mee zijn, want dag 2 wordt een zonovergoten dag!

klik voor groot

Als alles staat en naar mijn zin is ga ik lekker een beetje warme choco maken met mijn kookstelletje. Waf ligt lekker ingepakt bij me maar de temperatuur is goed en er is geen wind dus het is heel aangenaam eigenlijk. Ik heb inmiddels ook weer droge kleren aan en omdat de auto dichtbij staat, kan ik mijn laarzen lekker aantrekken. Wel een aandachtspuntje voor een volgende keer wat te doen met natte schoenen op camp.

klik voor groot

Ik zit daarna op mijn gemakje even uit te rusten en wat te eten. Dit is toch wel heel bijzonder zo na een run en heel anders dan een normale run waarbij thuis komt of met de auto weer naar huis rijdt. Ik geniet er wel van eerlijk gezegd en ben blij verrast dat het koken zo makkelijk gaat. Wat smaakt warme choco dan ineens lekker!

Na een paar uur wordt het donker en ga ik in de tent nog lekker even een filmpje bekijken en daarna slapen. Het blijkt een hele koude nacht te worden (onder het vriespunt) en dus dek ik woef lekker toe. Prima zo en op naar dag 2! Verslag van dag 2 staat hier

klik voor groot

gegevens:

* 20 km
* 8 graden

mrt 218 km – 2015 totaal 941 km

**17.03.2015 – beadnell/low newton – 14,5 km**

Gisteren een rustdagje gehad omdat woef zo stil was. Ik ben vogels gaan kijken en dat was weer erg leuk als afwisseling. Wel krachttraining met de volle rugzak met camera spullen. Vandaag weer even op pad voor een kort rondje. Ik kies voor Beadnell om te zien of woef OK is. Ze vindt het daar namelijk geweldig dus als er iets aan de hand is, zou ik dat daar wel moeten merken. Helaas is het geen lekker weer, hoewel het geweldig is om te lopen. Er is alleen totaal geen zon en het is mistig. Maar er is geen wind en het is de eerste keer dat ik op Beadnell loop zonder wind. En wat merk ik dan ineens goed hoe zwaar het eigenlijk geweest is steeds met die wind. Nu voel je je licht en vrij en kan je eigenlijk gewoon blijven lopen. Dat is alleen vandaag niet de bedoeling want morgen gaan we op pad voor een rondje met overnachting. Geen lange rondes omdat het natuurlijk allemaal nieuw is.

We starten dus rustig eerst door het afschuwelijke caravan park en daarna lekker door de duinen van Beadnell en ik moet tot mijn plezier woef enkele keren terug fluiten. Ze scheurt door de duinen en zo zie ik haar het liefst. Niet naast me maar heerlijk zelf rennend en onderzoekend. Zo’n mooi gezicht! Ik heb geen idee hoe ver ik ga lopen, heb me snel omgekleed en ben zo op pad gegaan. Heb niks bij me, toevallig de telefoon dus ik kan een kiekje nemen.

klik voor groot

Tot mijn vreugde spot ik een ijsvogeltje bij de brug waar in de zomer de little terns broeden. Prachtig en heel onverwacht. Nooit eerder daar gezien.

We hobbelen verder naar High Newton en raken op de parkeerplaats aan de praat met een man die was surfen op zee. Hij was overlevings instructeur geweest en we babbelen over kamperen, matrasjes en tenten. Morgen is het voor mij zo ver!

klik voor groot

Na High Newton gaan we door naar Low Newton en ik heb nog lang geen zin om terug te gaan. Ik besluit nog even door te lopen over het strand, door de duinen en terug langs de vogelkijkhut. Daar heb ik heel wat uurtjes gezeten! Vandaag zal er niet veel te zien zijn met dit weer helaas. Ik geniet volop. Wat is het hier heerlijk en wat zalig zonder de wind. Jammer dat ik niet verder kan lopen maar het is niet verstandig en bovendien is het ook al vrij laat dus ik moet echt maar eens terug. Vrijdag kan ik wel weer even op pad na ons kampeer avontuur.

klik voor groot

Als we weer door de duinen richting Beadnell lopen is woef nog lang niet moe. Dat is duidelijk. Ineens zie ik haar acter een konijn aanrennen. Ach nee, weer een ziek konijn. Althans dat neem ik aan want het beest is sloom en woef vindt het gewoon leuk om erachteraan te rennen. Ze doet niks maar wil gewoon dat het stopt zodat ik het kan komen halen. Dat deed ze ook ooit met een patrijsje. En al snel is het zover en trots zoekt ze contact met me zodat ik het kan komen halen. Doodstil ligt ze en het konijn ook. Het beestje mankeert niks want ze doet niks, zal het niet bijten. Maar het is mooi gestopt dus ze heeft haar taak gedaan en wacht nu totdat ik kom. Zucht. Ik ga er dus heen, zeg dat ze braaf is (helemaal niet) en neem haar weer mee. Konijntje vervolgt ook weer zijn weg en hop daar gaan we weer richting parkeerplaats.

klik voor groot

Als we weer in Beadnell zijn loop ik nog even naar het bouwsel daar maar helaas is het weliswaar uit de steigers maar staat er nu weer een machine die het uitzicht wegneemt. Ik maak nog een paar plaatjes en daarna ga ik terug naar de auto.

Fijn rondje en op naar de volgende maar weer.

gegevens:

* 14,5 km
* 6 graden

mrt 198 km – 2015 totaal 921 km

**15.03.2015 – thrunton woods – 16 km**

Het is vandaag nog steeds heel bewolkt, dus geen dag om een route te gaan doen met mooie vergezichten. Maar wel een heerlijke dag om te lopen dus na ampel beraad kies ik voor de route in Thrunton Woods vlakbij Alnwick. Daar had ik een mooie route uitgezet en die zou ik dan maar gaan lopen. Meteen na de wandeling met woef dus klaargemaakt voor vertrek en al snel reden we richting de start.

De parkeerplaats was snel gevonden en er stonden nog maar een handjevol auto’s toen ik even voor 9 uur parkeerde. Dat was boffen! Snel op pad dan maar en ik koos de route tegen de klok in.

Het begin was veelbelovend qua pad maar al snel kwamen we op een echt bospad met stenen, wortels en klimmetjes en dalen. Er werd hier ook veel gefietst dat was duidelijk te zien aan de ondergrond. Jammer genoeg hier geen aparte MTB paden!

klik voor groot

Omdat ik hier even rustig aan moet doen vanwege het pad, hoor ik ineens gekras en gekrab ergens hoog naast me. Ik stop en kijk en luister en…. twee rode eekhoorns! De rode eekhoorns worden heel zeldzaam hier in de UK en overal vind je borden dat je waarnemingen moet melden etc. Ze zijn hier erg bang dat deze soort zal uitsterven. Ik heb even staan kijken, want die twee waren druk aan het springen en klauteren. Helaas helemaal verkeerd qua licht voor de foto en ook erg ver weg maar wel herkenbaar als silhouet op de foto

klik voor groot

We komen weer op een wat beter pad als we even doorlopen en ik besluit even van de route te gaan om een of ander restant van een fort te gaan bekijken. Maar ik zoek weer naar kabouters want ik vind niks maar maakte wel een klim…… Gauw terug dus maar en ik neem een paadje dat me weer op de route zal brengen. Fout! Dat klopt ook, maar ik stuit op een pad dat 70 meter omhoog loopt via een glibberpad steil omhoog. Zonder stokken kom ik hier echt niet omhoog, ik ga het niet eens proberen en ik keer weer terug naar het andere pad. Die klim komt er wel aan, maar over dit pad ga ik mijn nek niet breken en hoop maar dat het andere pad iets beter zal zijn.

klik voor groot

Het pad daarna is prima en gaat van een mooi breed pad over in een bospad dat ook nog goed te doen is.

klik voor groot

Daarna slaan we rechtsaf en daar komt de klim dan alsnog aan. Maar dit is een beter pad. Het gaat wel steil omhoog maar dit is gewoon te doen. Het is een hoogteverschil van 80 meter echt omhoog maar niet met zo’n eng pad.

Op het moment dat we gaan klimmen kijkt waf zieliger dan ze al deed en kotst. Ik kijk wat ze nou uitkotste. Een soort stront lijkt het wel. Ik kijk nog eens goed maar dit is iets dat ze heeft opgepakt blijkbaar en niet haar eigen poep. Een paar dagen geleden at ze namelijk een heel stuk van de verbandwatten op en dat moet er ook weer uit dus ik ben als de dood dat ze ziek wordt. Er zijn al hele stukken uit en ze poept verder gewoon maar als ze ineens zo stilletjes doet…..

Na het kotsje doet ze weer normaal en hobbelt voor me uit de steile klim op. Vooruit dan maar

klik voor groot

Als ik boven ben is er niets van uitzicht of iets dergelijks dus het is een beetje een ‘loze’ klim merk ik al. Jammer is dat. Bij Simonside klim je naar de Hill (465 mtr) en dan heb je fantastisch uitzicht, echt adembenemend. Nu blijf je in het bos en ziet dus geen bal verder. Maar vooruit het is toch geen helder weer dus gaan met die banaan. Ik kijk naar woef maar ze lijkt OK. We kunnen dus wel een lusje doen denk ik want we zijn al lang van de geplande route af omdat ze eerder zo sloom deed.
We lopen rustig door en komen een stukje op de route die ik eigenlijk had willen lopen vandaag. Dat ziet er een stuk beter uit want je loopt als het ware langs het bos om een heuvel heen en hebt ook een beetje uitzicht. Maar het weer is nog steeds mistig en bewolkt dus het is niet echt erg fraai.

klik voor groot

Ik moet veel op de kaart kijken en kijk ook veel naar woef. Ze mindert alweer vaart en is sloom en blijft achter. Ik snap het niet en ik baal, want terug is nu net zo ver als doorlopen en het lusje afmaken. Ik besluit te kijken of ze wat wil eten en drinken want na het kotsen is ze ook leeg en dat is nooit echt fijn bij haar. Dat hapje gaat erin als koek en ze kijkt blij. Mmmm merkwaardig. Drinken wil ze niet, ik sjouw altijd water voor jan doedel mee vrees ik, maar beter mee dan om verlegen. Ik zie onderweg trouwens ook het bruggetje waar ik eigenlijk overheen had gemoeten als ik mijn eigen route had gevolgd. Ziet er goed uit.

klik voor groot

Ik moedig haar aan dat we er nu bijna zijn en we hobbelen door. Ik vind het niet meer zo leuk, want als zij zich niet lekker voelt, dan vind ik er ook niks aan en voel ik me schuldig dat ik haar meesleep. Gelukkig is het laatste stuk helemaal bergafwaarts en rustig hobbelen we over een breed pad weer naar de auto. Gek genoeg is de route die ik nu gelopen heb precies 16 km, zoals ik dacht dat de andere route zou zijn geweest. Die is blijkbaar veel langer want we hebben nu een heel stuk niet gelopen. Volgende keer misschien als het niet echt mooi weer is.

klik voor groot

Als we naar huis rijden, geniet ik van de vergezichten overal. Daar hou ik meer van denk ik. Een bos is heerlijk en loopt ook fijn, hoewel de 700 hoogtemeters op deze 16 km nou net een beetje veel van het goede waren met dit soort paden. Maar wel leuk om gezien te hebben in ieder geval.

gegevens:

* 16 km
* 6 graden

mrt 183 km – 2015 totaal 906 km

**14.03.2015 – belford circular – 26 km**

Vandaag besloot ik maar eens meteen na de wandeling met woef op pad te gaan voor een rondje. Het zou toch geen fraai weer worden, en dan maar lekker meteen op pad. Zo gezegd zo gedaan en al snel zaten waf en ik in de auto naar Belford. Ik wilde de bekende route doen met wat lusjes die ik had gezien op de kaart. Ik had alleen geen idee hoe lang het zou zijn en hoe het zou worden maar dat zou ik onderweg wel zien allemaal. Eerst maar eens vanaf het dorp naar de eerste boerderij en vanaf daar verder kijken. Over afstand wordt vaak een beetje moeilijk gedaan. De mind is hierbij belangrijker dan het lichaam volgens mij. Als je geen idee hebt hoe ver een route is, dan loop je toch ook gewoon?

klik voor groot

Toen we in de buurt van Swinhoe farm kwamen, sloeg ik weer rechtsaf om het lusje langs de kippenfarm te gaan lopen. Ik wilde deze keer dan terug door het veld zoals ik nog niet eerder had gelopen

klik voor groot

Toen ik aan het einde (bij de lama’s die niet in de wei stonden) linksaf sloeg, zag ik al de weg naar Detchant wood die ik eventueel ook nog zou kunnen nemen. Eerst een stuje doorlopen en dan weer linksaf terug naar Swinhoe farm. Grappig genoeg waren daar nog twee andere kippenfarms dus blijkbaar is dat iets van die hoek. Het is een prachtig stukje daar met geweldig uitzicht op Holy Island en de zee. Zou een mooie plek zijn om te wonen maar niet met die kippen daar!

Ik moest wel even op de kaart kijken om te zien of ik goed liep maar het was allemaal prima te vinden, alleen moest je gewoon over het veld doorsteken en was er verder geen pad.

klik voor groot

Daarna weer langs Swinhoe rechtsaf en de bekende route volgen voor een stukje. Het loopt allemaal aardig op en neer maar het doet me weinig. Vandaag is er geen wind en dat maakt zoveel uit nu! Windkracht 4 (niks) of de 7 of meer die we hier vaak hebben gehad is toch wel een verschil.

klik voor groot

Het is bewolkt maar het is heerlijk weer om te lopen. Als ik op de top ben met het mooie uitzicht naar Holy Island, besluit ik rechtsaf te slaan, waar ik vorige keer vandaan ben gekomen op mijn zwerfrondje. Ik doe dat lusje er ook nog even bij en zal dus door Detchant Wood lopen straks.

Als ik naar beneden ren, vraag ik me af hoe ik hier de vorige keer zo tegenop heb kunnen lopen. Interessant hoe dat werkt….

klik voor groot

Het uitzicht is mooi maar ik hoef geen foto maken want Holy Island zal op de foto niet zichtbaar zijn. Leuk om een route die je wel kent in tegengestelde richting te lopen want je ziet allemaal andere dingen.

In Detchant sla ik linksaf en loop een stukje over de weg voordat ik bij het bos uit zal komen. Jaren geleden wilden S en ik hier eens de hond uitlaten maar werden op het matje geroepen door iemand die zei dat honden aan de riem moesten. Nu staat er ‘under close control’ en ‘on lead please’ tussen haakjes. Waf is altijd onder close control maar ik doe niet moeilijk en lijn haar gewoon dan maar aan.

We hobbelen door het bos maar het is geen echt leuk pad. Veel te breed en niet echt een bospad.

klik voor groot

We lopen door het bos en slaan linksaf weer de St Oswalds Way op. Straks zullen we wer bij het bekende pad uitkomen. Ik heb geen idee hoeveel kilometer mijn lusjes eigenlijk waren, maar als ik straks bij de Cave ben, weet ik wat het totaal ongeveer zal zijn omdat het vanaf daar bijna 7 km naar de auto nog is. We hobbelen door over de bekende weg met de mooie uitzichten. Vanaf nu gaat het snel.

klik voor groot

Dan hobbelen we al het pad over naar de St Cuthbert’s cave. Blijft een mooi punt om even te kijken maar helaas lopen er gillende kinderen dus rennen we (letterlijk) snel weer weg.

klik voor groot

Ik loop door en zie waar de route eigenlijk een gaat…. Rechtsaf naar beneden. Dat ziet er ook goed uit en kan ik een volgende keer wel eens doen. Voor nu loop ik maar even door omdat ik niet goed genoeg gekeken heb waar ik uit kan komen.

klik voor groot

De toppen van de cheviots zijn weer met sneeuw bedekt, maar door de witte wolken is dat niet te zien op een foto. Jammer, want het is erg mooi en heel onverwacht. We hobbelen door en ik besluit toch even te kijken bij de andere rocks omdat daar geen kinderen gillen. Het blijft apart.

klik voor groot

En dan een laatse kiekje

klik voor groot

Vanaf daar nog maar 6 km te gaan dus de route zal rond de 26 km uitkomen. Nou ook prima, het maakt niet uit. Het gaat nu snel: even door, richting Swinhoe farm en daar weer langs de paardjes.

Er zijn altijd honderden spreeuwen die eten bij de koeien en opvliegen als iemand langskomt, dus ik heb mijn camera klaar…..

klik voor groot

Maar helaas…. als ik de hoek om kom is er NIKS. Geen enkele spreeuw vliegt op. Jammer want het is zo bijzonder altijd.

We hobbelen lekker door en ik weet dat we er nu al bijna zijn. Weer dat gekke hekje. Blijft leuk hoe waf dat doet:

klik voor groot

En dan staat ze aan de andere kant en kijkt waar ik blijf. Klik!

klik voor groot

We hobbelen langs het weiland verder en komen alweer bij de start. Daar klauteren lammetjes op een strobaal. Zo schattig!

klik voor groot

Veel te snel zijn we alweer bij de auto. Zucht. Nou we hadden makkelijk nog zo’n rondje kunnen doen, dat is duidelijk. Zonder wind kan je gewoon de hele dag doorlopen. Maar misschien wel OK voor nu. Even kijken of waf vanavond nog een rondje wil, en anders gaan we morgen weer lekker op pad.

gegevens:

* 26 km – hoogtemeters 450
* 6 graden

mrt 167 km – 2015 totaal 890 km

**12.03.2015 – seahouses countryroads – 12 km**

Ik had vanmorgen geen zin in Belford maar morgen ga ik dat wel doen denk ik. Het is inmiddels misterig weer en niet zo mooi als in Nederland maar ik heb hier de laatste weken mooier weer gehad, dus so be it. Ik zie wel dat op 12 maart 2014 het 18 graden was in Nederland en ik lekker in Garderen liep! Klein verschilletje met het sombere weer van dit jaar dus. Ik zie overigens ook dat ik op 12 maart 2014 101 km had gelopen (met op 1 maart 57 km…. en nu dit jaar al 141 zonder lange duurloop) en in het totaal voor dat jaar op dat moment 545 km versus 864 dit jaar.

Het is wel droog en dat is al erg fijn. Ik kon dus weer gewoon de weg op voor een rondje en dat hebben we dus maar gedaan. De wind was wel weer fors en toen ik over het weiland ploeterde, merkte ik dat de wind totaal anders stond dan normaal. Ik zou niet lekker windje mee hebben op de weg terug naar huis, dus koos ik een andere weg en ging linksaf na het weiland in plaats van rechtsaf. Ik zou de lus rond de cottage maar weer eens in de oude bekende richting met de klok mee gaan lopen dan. Op die manier zou ik op het langste stuk wind mee hebben en op de weg terug een zijwindje. Ook wel lekker. Zo gezegd zo gedaan. Helemaal binnen MAF lukt niet op het hele traject als je een beetje doorloopt, want er zitten echt een paar vervelende klimmetjes in. Maar ik merk wel dat ik alleen op de laatste passen dan even 142 aantik en dat de HF weer meteen netjes onder de MAF grens zakt. Dat is dus mooi reactief en met een gemiddelde HF van 131 op de eerste lap en 134 mag ik dik tevreden zijn denk ik.

gegevens:

* 12 km
* 8 graden

mrt 141 km – 2015 totaal 864 km

**11.03.2015 – shoreston circular – 13 km**

Vandaag waait het weer keihard. Maar daar begin ik al aardig aan te wennen en gisteren was het een mooie dag dus niet zeuren dan maar. Ik twijfel of ik naar Belford zal gaan, maar uiteindelijk kies ik voor een gemakkelijk rondje rond de cottage. Lekker op MAF lopen en even een serieuzere training maar wel een fijn rondje. Dit kost weinig tijd en het loopt heerlijk. Vanmiddag regent het ineens en dat betekent natte straten maar als woef en ik klaar zijn om te vertrekken, schijnt het namiddag zonnetje ineens heerlijk en is de wind ook een beetje minder dan vanmorgen. Gauw op pad dus maar. Ik kreeg vanmiddag mijn nieuwe windjackje binnen en ik besluit het meteen te proberen. De oude (Falke Georgia) is bijna doorgesleten op de rug vanwege de rugzakken en op het voorpand heb ik alles al met plakband bij elkaar geplakt. Binnenkort scheurt het jack dus uit elkaar maar het was een heerlijk jackje. Ik koos nu – na veel zoeken – voor een Zoca packable en ik was zeer aangenaam verrast toen ik het kreeg. Soort zachte parachute stof. Weegt niks en er zitten zakken in en zelfs een capuchon. Heel dun en prima pasvorm. Ik was dus erg benieuwd hoe het zou lopen met het zonnetje en of het veel te warm zou zijn. Eerste conclusie: het jack komt prima door de test. Review volgt later na meer kilometers. Eerst het Falke Georgia jackje helemaal oplopen.

Het lopen ging verder prima. Ik liep netjes op MAF alleen de laatste klim tegen de wind in tik ik even een paar passen 142 aan. Verder keurig onder de 138 gebleven en de gemiddelde HF was 132 dus dat is echt heel netjes. Toen ik klaar was en weer bij de boerderij kwam, besloot ik het extra lusje over de andere farm nog even te doen. Ik had nog wel een langere ronde eraan vast willen plakken maar ik moet ook rekening houden met de hond en deze belasting is ook iets waar zij aan moet wennen. Voor nu dus even het korte lusje nog en dat loopt ook heerlijk ontspannend. Ik liep dit rondje van de week ook al en dat is een prima snel rondje.

We zijn al snel weer thuis waar ik woef even onder de douche afspoel. Dat vindt ze heerlijk en al snel ligt ze schoon en droog weer te slapen en op te laden voor de volgende run.

gegevens:

* 13 km
* 7 graden

mrt 129 km – 2015 totaal 852 km

**10.03.2015 – simonside (moor & forest) – 21 km**

Vandaag een rondje waarvan ik vooral kan zeggen dat het vaak een kwestie was van ‘doorgaan’. Niet vanwege de afstand natuurlijk want die 21 km doet me niets, maar vanwege het parcours. En vooral omdat het totaal onverwacht slecht was. Het is kurkdroog geweest maar het pad was vooral nat en modderig. Althans het begin van de route. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Ik liep al eerder op Simonside en koos toen voor de beklimming van de hill (op handen en voeten ongeveer) en de route over de ridge die werkelijk prachtig is. Ik genoot toen enorm, maar omdat ik te weinig concentratie meer had toen ik weer beneden was, koos ik er toen voor om naar de auto terug te gaan en niet meer de route onderlangs via de St Oswalds Way te lopen. Daar ben ik nu heel erg blij mee, want ik weet dus nu wat voor kloterig pad het is en ik weet nu ook dat de hond niet overal overheen mag lopen en dat je dus om moet lopen. Gelukkig heb ik een kaart want anders….. Vandaag leek dus een goede dag om daarheen te gaan, aangezien het prachtig weer was en eindelijk een met weinig wind. Een prima dag en dus pakte ik snel mijn rugzak in en waren waf en ik op weg. Het is toch een uurtje rijden, dus op tijd op pad is fijn.

Normaal vertrek ik vanaf Great Tosson, maar vandaag koos ik voor de parkeerplaats helemaal aan de andere kant, zodat ik een achtje kon lopen eerst via de St Oswalds Way, en eventueel nog het lusje weer heuveltje op naar de restanten van het Ford en de bijzondere rocks die daar zouden moeten liggen.

Deze parking was snel gevonden en waf en ik gingen op weg.

klik voor groot

Tot mijn verrassing was alles heel nat en drassig. Ik snap dat nog steeds niet zo goed, want het is droog en het is notabene heuvel op. Dus waarom zo drassig en modderig? Van drassig werd het modderig en het was ook nog eens een slecht beloopbaar pad. Ik had al meteen de pest in. Waf loopt nog met ingepakte poot en al snel zat alles vol met modder en rommel. Ik hoopte maar dat het onder het verband droog en schoon zou blijven (wat tot mijn stomme verbazing ook zo was, bleek aan het einde in de auto).

Echt mooi vond ik de route ook niet. Heidelandschap. Kaal. Open. Ongezellig en zonder vergezichten. Kortom: ik vond het dus niks en ik was heel verbaasd eigenlijk. Maar we ploeterden door want het was lekker weer en ik was blij dat er weinig wind was op deze open verlaten vlakte waar ik aan het ploeteren was.

klik voor groot

Dan kom ik ineens bij een hek. Ik kijk en zie dat er links van het hekje een schuifje zit dat je ophoog kunt trekken om een hond doorheen te laten. Handig, dat zag ik nog niet eerder en ik laat woef door het gat en klim zelf over het trappetje.

De route staat hier aangegeven met een paaltje, dus ik zit echt op de juiste route wat mij nog steeds verrast aangezien het een slecht onderhouden en slecht begaanbaar geheel is. Misschien door het seizoen, ik weet het niet. Ik doe eeuwen over de eerste kilometers.

klik voor groot

Lekker lopen zo…. Inmiddels zijn mijn schoenen zwart van de modder en ziet woef er niet uit. Ik schreef al dat ik vooral de pest in had vanwege haar verband. Mijn kleding en schoenen kan ik zo afwassen en ik krijg niks van modder en rommel maar ik koos voor dit pad en stel woef nu bloot aan iets dat misschien niet goed voor haar is. Ik moet toch even door, en hoop dat het straks beter wordt. In mijn rugzak zitten nieuwe rolletjes zodat ik haar eventueel een nieuwe bandage kan geven als we uit de rommel zijn. We ploeteren dus maar even door. Het is maar goed dat het zonnetje schijnt en ik laat mijn rechter hersenhelft harder roepen dan links die weer aan het muiten is en roept dat er niks aan is. Doorgaan!

klik voor groot

Dan stuiten we ineens weer op een volgend probleem: een vrij hoog hek met prikkeldraad en een steile trap eroverheen voor de wandelaars. Wat vreemd. Eerst een hekje met mogelijkheid om een dier door te laten en nu ineens dit. Ik zie verder nergens informatie. Ik kijk naar het trappetje. Ik kijk naar de hond. Die is zwart. Kan ik haar optillen over die stomme trap? Ik ben ontzettend bang voor het prikkeldraad. Wat nu? Terug is ook niet echt een optie en andere paden zijn er niet.

Ik kijk nog eens naar woef. Ze is inmiddels wel wat gewend en vertrouwt me volledig met nieuwe dingen. Ze heeft haar harnasje aan. Niet voor niets en ik besluit het erop te wagen. Ik gebaar dat ze dichterbij moet komen en zet haar pootjes op de eerste trede. Ik geleid haar via het harnas en geef wat druk naar boven, en trek 1 pootje op naar de volgende trede en zet een achterpoot op de onderste trede. Ja verdomd, ze snapt wat ik wil en omdat ik help via het harnas klautert ze naar boven. Daar even wachten. Even op adem komen. Ik maak geen foto want ik wil haar niet loslaten. Straks klettert ze aan de andere kant naar beneden en dat wil ik natuurlijk niet. Nu eerst weer naar beneden komen. Ze mag niet springen van me, want ik vind het net te hoog dus ik zet 1 pootje op de trede die naar beneden gaat en zo verder en dan staat ze aan de andere kant. Wat knap! Ik ben verrast want ik had niet gedacht dat ze dit zou kunnen. Ze is helemaal wild als ik over het trappetje klim en bij haar kom. Samen weer verder!

klik voor groot

Toch is het raar en later zie ik aan de andere kant van het moorland waar we nu overheen lopen dat honden niet zijn toegestaan in dit gebied. Ik snap dus nu de trap, maar ik snap niet dat er bij de trap geen bordje staat en ik snap ook niet waarom er bij de informatie over de St Oswalds Way geen informatie hierover staat. Ik ga echt niet normaal over gebied lopen waar honden niet zijn toegestaan. Voor de duidelijkheid: dit mag niet omdat ze grouses fokken hier om….. af te schieten.

Hoe het ook zij, na het hekje lopen we verder. Het is nog steeds drassig moorland en niet echt veel aan. Als ik de foto’s bekijk, ziet het er best aardig uit overigens.

klik voor groot

Uiteindelijk komen we aan het einde van het moorland (waar dus het bordje verboden voor honden stond) en slaan we rechtsaf. Ik zal nu richting een bos lopen. Zal mij benieuwen. Ik ben gek op bos. De route bij Belford is geweldig: daar heb je bos, weilanden, vergezichten, etc. Van alles wat en overal mooi. Kom maar op met het bos zou ik zeggen!

Het bos ziet er echter uit alsof je er niet welkom bent en alsof er in geen eeuwen iets gedaan is. Overal dood hout maar ook overal jonge sparretjes die vrolijk fris groen doorheen groeien. Wat merkwaardig. Het pad is soms goed en soms onzichtbaar. Wat is er toch aan de hand op dit stuk? In ieder geval zit ik goed qua route en we ploeteren ons dus maar door het bos heen.

klik voor groot

Ik loop nog een stukje over dit pad en zal ergens straks rechtsaf slaan. Dan ga ik van de route af en loop verder mijn eigen gekozen pad dat ik van te voren had uitgezocht. Ik ben benieuwd wat dat zal worden want het officiele pad was dus bagger. Maar als ik rechtsaf sla, ben ik aangenaam verrast. Een heel breed, uitnodigend pad ligt voor ons. Daar kan je lekker lopen! Ik vind het totaal geen probleem om te ploeteren, maar ik had het simpelweg niet verwacht van een grote bekende route. Nu kom ik notabene op een mooi begaanbaar pad. Heerlijk en eindelijk kunnen we even vaart maken. Ik heb toch best vermoeide benen gekregen van dat gedoe in de modder.

klik voor groot

Als ik op de kaart kijk, weet ik wel da ik straks weer in de problemen kom, aangezien ik eigenlijk de route weer over dat moorland had ingetekend. Maar ik zie ook dat ik heel gemakkelijk ook deze weg kan vervolgen. Dat is een heel stuk langer, maar dat is niet erg. Afstand doet me weinig en dit loopt prima. Als ik bij de afslag kom, kijk ik toch even en inderdaad:

klik voor groot

Ik keer dus weer terug, kijk op de kaart en besluit deze weg verder af te lopen tot Simonside Hill. Dat is op hele stukken best aardig. Jammer genoeg wordt het ineens bewolkt en grijs en zijn de foto’s dus een beetje donker geworden (het zou trouwens weer helemaal opklaren). Ik vind het wel gaaf om Simonside Hill nu eens van de zuidkant te zien. Best een indrukwekkende heuvel (465 mtr)

klik voor groot

Uiteindelijk komen we bij Simonside Hill. Ik twijfel. Zal ik gaan klimmen en de route over de ridge lopen naar de parkeerplaats? Ik kijk naar de lucht. Het is op dat moment heel grijs en het is niet helder, dus als je eenmaal boven bent, is het niet echt mooi qua uitzicht. Bovendien liep ik hier 3 weken geleden al en genoot ik van het uitzicht. Ik besluit op het pad te blijven en op zoek te gaan naar Little Church. Dat ik dat beter niet had kunnen doen, wist ik toen nog niet. Als je op het kaartje kijkt van de route, zie je waarom….

klik voor groot

Waf en ik hobbelen dus vrolijk over de weg en zoeken het pad linksaf dat naar Little Church zou moeten leiden. Ik zie uiteindelijk inderdaad een paadje. Gevonden! Het is een enorme modder bende, maar hier snap ik het. Geeft niet en we ploeteren door. Ik kijk op de kaart en ik voel me alsof ik naar kabouters zoek. Ik heb toch het idee dat ik vorig jaar wel degelijk Little Church gevonden heb toen ik foto’s maakte van een rotsformatie die een beetje over het pad hangt. Maar hoe kom ik daar dan nu? Ik snap er niets van. Er is op een gegeven moment helemaal geen pad. Ik betwijfel of ik de kaart wel goed lees. Wat zijn die witte strepen eigenlijk? Brandgangen in het bos ofzo? Ik loop linksaf en rechtsaf. Ik geef het op en wil terug naar het echte pad. Maar daar kom ik ook niet. Wat ben ik ontzettend blij dat de GPS werkt anders zou ik echt verdwaald zijn daar. Vorige keer bleef de marker ineens staan op de ridge en ook Garmin stoort nu als een gek qua hartslagwaardes. Er is hier dus iets geks dat stoort en ik hoop dat de route blijft werken……

klik voor groot

Ik dwaal rond, zoek een pad en baal. Die arme waf hopst trouw voor me uit door de harde hoge heide. Ze heeft er inmiddels wel moeite mee en ik besluit nu echt terug te keren waar we vandaan kwamen. Wat ontzettend nuttig dit. Het heeft me 40 minuten gekost. Dan had ik dus net zo goed de ridge kunnen nemen. Grrrr niet aan denk nu en eerst terug op het pad.

klik voor groot

Eindelijk zijn we weer op het pad. Wat een geklooi zeg. Gauw doorlopen dan maar. Ik kijk nog even op de kaart en twijfel of ik ergens halverwege de ridge dan nog op zal klauteren maar ik kies voor het bekende pad linksaf naar beneden. Dat pad heb ik de vorige keer noodgedwongen moeten nemen omdat mijn route was afgesloten, dus ik ken deze weg. Hier kan ik normaal lopen en verdwaal ik verder niet meer. Ik heb er nu we even genoeg van. Ik weet al dat er nog een steile klim aan zal komen richting de parkeerplaats maar dat is dan jammer.

We hobbelen door, komen op de eerste parkeerplaats en lopen over de rustige weg door naar de parking waar ik sta. Ik neem niet eens meer de route over het veld die ik wilde proberen. Eerst terug nu.

klik voor groot

Daar aangekomen ben ik natuurlijk al lang weer in een goede bui en inmiddels is het ook weer erg mooi weer geworden. Ik besluit dus door te lopen en op zoek te gaan naar de aparte stenen en het fort. Lordenshaws is een belangrijke archeologische plaats met veel ‘rock art’ en restanten van een fort. Meer over Simonside staat hier

klik voor groot

Dat staat mooi aangegeven met een QR code en ik roep het op. De route staat beschreven naar de stenen en ook wat je daar zult zien. Op naar de eerste dan maar. Dat bleekt een steen te zijn met een soort gaten en cirkels. Tsja. Leuk….

klik voor groot

Het uitzicht op Rothbury is prachtig maar niet heel duidelijk op de foto vanwege het weer. Maar mooi is het wel! Ik geniet hier wel van. Leuker dan het geklooi over het moorland waar niks te zien is.

Na main rock lopen we door naar de horsehoe rock. Het waait hier boven behoorlijk inmiddels maar dat was voorspeld.

klik voor groot

Daarna leidt de route ons naar de restanten van het fort. Ik lees op de telefoon dat je vanaf main rock de heuvel op moet lopen en dat je daarna in het hart van het fort staat. Ik ben echt van goede wil maar ik zie leuke schaapjes. Fort? Waar dan? Ik ben echt een idioot denk ik en zoek weer naar kabouters blijkbaar maar ik zie het echt niet. Gelukkig is er nog een rock te bewonderen dus we lopen maar weer een stukje door. Ook die steen kan ik niet vinden maar ik besluit lekker even in de zon te gaan zitten bij gewone stenen. Dikke kans dat ik nu gewoon lekker tegen een bijzondere steen aanzit die ik niet herkend heb van het plaatje. Jammer dan. Ik heb er twee gevonden. Ook leuk toch?

Ik haal de zitmat deze keer wel uit de rugzak en trek weer lekker mijn Nano Puff pullover aan. Hoofdbandje op en zitten. Heerlijk in het zonnetje. Ik heb deze keer zelfs wat te eten meegenomen voor mezelf en voor woef. Het is inmiddels al lang geleden dat ik wat gegeten heb en woef wil zeker wel wat. We zijn vlakbij de auto dus ze mag gewoon wat hebben en ze schrokt het eten snel naar binnen. Daarna kijkt ze toe hoe ik zit te eten maar ik doe alsof ik dat niet zie. Voor mij!

Het is een rare middag geweest. De afstand was maar 21 km. Maar ik ben lang onderweg geweest. Dat geeft niet want het is een prima training voor de Borders Abbey Way. Maar ik ben niet echt tevreden. Een uur rijden voor een route die niet echt fraai was en slecht beloopbaar. Niet echt ideaal. Maar goed, ik wilde deze route doen en die heb ik nu gedaan. Gelukkig nog veel meer te ontdekken.

Na ons rustmomentje in het zonnetje gaan we terug naar de auto. Ik kan nog een soort lusje ervan maken dus zo lopen we terug. Het weer is heerlijk maar ik ga toch niet meer verder nu. Genoeg voor vandaag.

klik voor groot

Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

gegevens:

* 21 km hoogtemeters 450
* 8 graden

mrt 116 km – 2015 totaal 839 km

**08.03.2015 – shoreston circular – 13 km**

Vandaag eerst geslapen tussen de middag en gegeten met een vriendin hier. In de ochtend had ik wat foto’s gemaakt van de lammetjes hier in de wei. Leuk! Het is geen mooi weer, het is grijs en het waait weer stevig. Dit is echt het jaar van de wind, dat is duidelijk.

Maar aan het einde van de middag ziet het er redelijk goed uit met een zonnetje, dus ga ik lekker nog even op pad met woef hier over de weg. Als dat droog is, loopt het heerlijk tussen de hoge heggen en het is nog mooi ook.

Na een relatieve rustweek qua tempo besluit ik dat het tijd is voor een rondje continu op MAF. Ik weet al dat dat lastig zal worden op de skischans omdat ik daar wind tegen zal hebben maar ik ga voor de rest van de route mijn best doen om maximaal op 138 te lopen qua HF. Woef en ik hobbelen lekker naar beneden richting Shoreston en slaan linksaf. Daar loopt de weg ook eerst naar beneden en dan weer omhoog. Langs het geweldige huis dat de zonderlinge boer al jarenlang leeg laat staan. Wat zou ik daar graag wonen. Daarna over het veld even onverhard naar de bunker. Dat valt niet mee zo tegen de wind in maar we doen ons best. De oortjes van woef flapperen in de wind.

Daarna linksaf de skischans op. Eerst naar beneden en daarna naar boven. De wind doet zijn best om ons tegen te houden maar we komen er gewoon. De HF tikt even de 143 aan helemaal bij de top maar zakt meteen weer netjes terug als we linksaf slaan en weer zijwind hebben die deels wordt tegengehouden door de hoge heggen. De weg gaat ook hier op en neer maar het loopt fijn. Weer continu lopen is geen enkel probleem. Daarna slaan we linksaf en lopen de rest van de route met wind mee naar de boerderij.

Als we daar aankomen is het best lekker weer en de temperatuur is goed. Ik besluit nog een lusje te lopen en loop weer richting Shoreston. Ik zal straks linksaf slaan naar de boerderij voor het extra lusje. Dat is echt jaren geleden dat ik daar liep volgens mij. Ik herinner me dat ik het lusje een keer deed om mijn allereerste 10K rondje te lopen hier. Wat was ik trots!

Op naar de volgende run dan maar weer.

gegevens:

* 13 km
* 8 graden, windkracht 6

mrt 96 km – 2015 totaal 818 km

**07.03.2015 – seahouses countryroads – 9 km**

Vanmorgen liep ik een 5K race op een geweldige plek. Daarna heb ik nog een stukje gelopen met woef in dat gebied maar eigenlijk was het plan om naar Simonside te gaan. Vanwege het weer, besloot ik dat niet te doen maar aangezien het opknapte in de loop van de dag (behalve de wind die braaf bleef fluiten), besloot ik tot een rondje rond de cottage en dat liep heerlijk. Lekker op mijn gemakje en deels tegen de wind in ploeterend maar terug naar de cottage met de harde wind in de rug. Net alsof je op een luie stoel zit en alleen je benen hoeft te bewegen. Heerlijk. Toch nog redelijk wat gelopen zo vandaag en een leuke ervaring rijker door de loop van vanmorgen

gegevens:

* 8 km
* 10 graden, windkracht 7

mrt 83 km – 2015 totaal 805 km