lopen 12 km

Vandaag staat zowel lopen als fietsen op het programma. Gisteren twee nieuwe self repairing binnenbanden laten aanleggen op de fiets. Het is hier zo goedkoop dat ik morgen terug zal gaan voor de nieuwe spd pedalen. Dat lijkt me ook erg fijn rijden en de schoenen heb ik al.

Daarna stond een mooi rondje op het programma en het weer was geweldig. Zonnetje, blauwe lucht en dan een prachtige omgeving. Ik kan er geen genoeg van krijgen en dat blijkt ook wel uit het gigantische aantal foto’s dat ik maakte op deze ronde. Nu ik in Maffetone heb gelezen dat het vooral allemaal draait om trainen rond de hartslag, maakt het mij ook geen bal uit. Grapje natuurlijk want daar heb ik geen boek voor nodig. Al de omgeving zo mooi is als hier, dan weet ik weer helemaal waarom ik zo graag wilde leren lopen. Het is zo bijzonder om zo lopend de omgeving te verkennen en op plekjes te komen waar je normaal niet zo snel komt. Door velden, door bosjes, over watertjes. Het is verdomd jammer dat Z-tje er niet bij is, mijn trouwe renmaatje. Maar over een paar dagen mag ik haar alweer ophalen bij de fokster en zal ze weer mee kunnen hobbelen als we dat weer rustig opbouwen na de pups.

De route zal vandaag gaan over twee bijzondere paden: vanaf de cottage een stukje over de weg met prachtig uitzicht:

En dan ergens rechtsaf de velden in, over een pad dat richting Belchford zal lopen.

Met behulp van de kaart op de telefoon had ik de afslag snel gevonden. Het uitzicht is daar erg mooi, omdat het heuvelachtig is en de start ook vrij hoog ligt. Al sne hobbelde ik over het pad. Langs paardjes en langs varkens de gezellig aan het scharrelen waren. Het is toch fantastisch dat je in de UK zo overal mag en kunt lopen. Toegegeven, soms gaat het mis en loopt een dergelijk pad alsnog ineens dood zoals enkele dagen geleden, maar dat mag de pret niet drukken.

Onderweg kom ik nog een wandelaar tegen met een route om zijn nek op een soort bord. Ik praat even met hem en hij blijkt dezelfde route te lopen als ik, maar dan tegengesteld. Hij komt dus vanaf Belchford, en stijgt nu voor het laatste stukje naar het dorpje dat hoger ligt. Er blijken speciale bordjes te staan vanaf de andere kant. Dat wist ik natuurlijk niet, maar zo gaat het ook prima. De weg is vrij goed begaanbaar, maar loopt ook weer aardig op en neer en is dus een prima training.

Al snel kom ik ‘boven’ en moet ik een stukje afdalen op een steile weg. Dat gaat best hard en ik probeer de helling zo goed mogelijk naar beneden te lopen. Eind november ga ik de 7 heuvelenroute doen in Nijmegen, en daar zal ik ook op en neer lopen, dus kan ik mooi nog even oefenen hoe ik met de minste belasting goed naar beneden kan lopen. Overigens is dit veel steiler dan welke ‘heuvel’ in Nijmegen ook, maar goed.

Na de afdaling kom ik bij een dorpje. Ze hebben hier handgeschilderde village signs die per weg verschillen. Het bord waar ik nu het dorp inkom, is dus anders dan het boar aan de andere kant.

Het uitzicht is weer magnifiek en ook de route over het Vikingpad is mooi, hoewel ik de heenweg een stuk mooier vond. Daarna maak ik een soort achtje weer over het Vikingpad en moet daarvoor eerst over een boerderij. Dat vind ik nog steeds erg bijzonder, dat je gewoon over andersmans terrein mag lopen.

Ik liep even verkeerd, omdat er toch echt een bordje private farm road stond waar ik eigenlijk in moest, maar omdat ik geen kant opkan, besluit ik toch dat pad te nemen en kom zo op de weg uit richting het dorpje.

Het laatste stukje valt nog niet eens mee zo over die rotstenen, maar met de rondfladderende fazanten is het allemaal mooi. Aan het einde nog snel even een kiekje gemaakt van het dorpsbord en daarmee komt de route voor vandaag weer tot een einde. Wow geweldig. Het was zelfs warm en ik besluit lekker de rest van de middag in de zon te gaan luieren.

Gegevens:

* afstand 12 km
* temperatuur 20
* HR gem 139

rondje in google earth openen

september 92 km – 2011 totaal 1.460 km

fietsen 25 km

In de avond staat natuurlijk ook nog een rondje op de fiets op het programma. Het zal een lastig rondje worden, met veel heuvels en dalingen maar dat is natuurlijk een deel van de lol. Deze keer niet over de Roman Way die me een lekke band opleverde, maar boven langs via een uitzichtspunt waar je geweldig uitzicht hebt over de dalen. De route valt uiteindelijk ontzettend mee en ik moet tot mijn verrassing ergens anders afstappen om te klimmen. Dat komt waarschijnlijk doordat ik genoot van een chocolatebox cottage en teveel vaart minderde. Ik weet inmiddels dat het grote geheim toch de snelheid van omwentelingen is, net zoals bij het lopen. Een hogere cadans is makkelijker vol te houden en er is meer variatie in aan te brengen. Hoe sneller de omwentelingen hoe meer je ’terug kunt zakken’ voordat je stil staat.

Als ik naar de video kijk van de HM, dan zie ik aan het einde ook dat ik ontzettend log aan het lopen ben, terwijl dat bij de vlietloop bij de finish er heel anders uitziet. Daar kan ik nog tamelijk snelle pasjes nemen. Dat oogt niet alleen beter, het voelt beter en is ook een stuk sneller. Maar ja, ruimte voor verbetering is en blijft er altijd (gelukkig).

De onderstaande foto van het uitzicht is een panorama die ik eerder maakte toen ik er met de auto langsreed.

rondje in google earth openen

lopen 13 km

Gisteren een rustdagje gedaan na de HM van zondag. Ik heb wel nog in redelijk tempo een stuk gewandeld door het natuurgebied hier in de buurt en dat was prima. Ik was graag even gaan fietsen maar het waaide zo keihard, dat ik het uiteindelijk maar niet heb gedaan.

Vandaag wilde ik een kort rondje doen om even los te lopen en lekker in beweging te blijven. De bedoeling was een rondje van 6 km te doen en van te voren had ik iets uitgezocht en daar ben ik met de auto heengereden. Helaas kon ik dus blijkbaar het dorpje niet vinden om te starten, want ik startte in een verkeerd dorp en dat had ik helaas pas na 2,5 km in de gaten.

Maar niet getreurd, ik had niet voor niets de telefoon met allerlei kaarten bij me, dus had ik al gauw een alternatieve route gevonden die me deels over een bridle way zou leiden. Ik zag wel al snel dat de route aanzienlijk langer zou worden, maar dat leek geen probleem.

Helaas bleek het pad aan het einde niet door te lopen en koos ik er dan toch maar voor om terug te keren en dezelfde route terug te lopen. Jammer maar helaas. Maar het liep wel lekker eigenlijk en de snelheid was toch echt een heel stuk hoger dan tijdens de HM.

Ik vraag me op zich wel af wat de reden is geweest van het oranje lampje (o.a. emorme dorst). Toegegeven, ik liep vandaag op een vlak terrein en niet op die ellendige hellingen maar toch…. In ieder geval biedt het wel perspectief denk ik. Het was immers de eerste keer en ik ben wel errug voorzichtig geweest geloof ik. Maar niet getreurd, er komt altijd weer een volgende keer en ik ben best tevreden zo.

Maar vandaag ging dus weer super lekker. Alleen heb ik mijn lichaam troostend toegesproken en gezegd dat deze afstand voor vandaag niet de bedoeling was.

Gegevens:

* afstand 13 km
* temperatuur 17
* HR gemiddeld 140

rondje in google earth openen

september 80 km – 2011 totaal 1.449 km

fietsen 17 km

In de avond nog een lekker rondje op de fiets gedaan. Het was een prachtige route, deels over de weg en terug via een deel van de Roman Way. We hadden dat gevonden tijdens het rondrijden in de omgeving en het leek wel goed te doen op de fiets. Het stomme was dat mijn intuitie me vertelde dat ik maar gewoon over de weg moest gaan. Maar niet geluisterd natuurlijk en al snel denderde ik over het weggetje. Na enkele honderden meters voelde ik al een beetje schudden onder me en op het bruggetje ben ik maar afgestapt om te kijken….. Een totaal platte band! Er zat pas 11 km op, dus dat zou betekenen dat ik nog ruim 7 km van het huisje verwijderd was. In the middle of nowhere en met invallende duisternis. Erg handig. Gelukkig fiets ik op dit moment nog op mijn trailschoenen die ik normaal met hardlopen gebruik, dus ben ik maar gaan hardlopen met de fiets aan de hand. Dat ging op zich best aardig en het ging in ieder geval sneller dan wandelen. Op sommige vlakke stukjes grasland ben ik alsnog opgestapt en heb langzaam een stukje gereden om wat op te schieten. Op de weg deels gelopen en deels gefietst en na 18 km was ik dan toch weer thuis. Beetje jammer wel, want het was toch een prima route.

Ik was aardig moe na afloop maar blij dat ik weer veilig binnen was in ieder geval. Morgen maar eens naar de fietsenmaker voor een nieuwe band. Ben benieuwd of ik e band helemaal aan flarden heb gereden!

* totale afstand 18 km

rondje in google earth openen

Vandaag was dan de dag van mijn eerste HM. Gekozen voor een HM hier in de UK, mijn lievelingsland. Wist ik veel wat me te wachten stond…..

Vanmorgen vroeg opgestaan en vertrokken richting Nottingham. Het zou een 2 uur durende rit worden maar dat bleek mee te vallen want na 1,5 uur reden we al het gigantische veld op dat dienst deed als een van de parkeerplaatsen. Vroeg aankomen, zou betekenen lastig weer vertrekken bleek aan het einde van de dag, maar dat wisten we toen nog niet natuurlijk.
Na aankomst eerst het shirtje geruild voor een andere maat en eens rond gekeken rond de startvakken. Ik zou starten in groen en dat was snel gevonden. Ook even gekeken naar het laatste stuk van het parcours. Altijd handig om te weten wanneer je er bijna bent. Gelukkig bleek ergens een bord met 400 meter te staan dus dat was bemoedigend.
Het was al aardig warm en van de voorspelling voor regen bleek niets te kloppen. Er stond wel een harde wind, maar dat zou aan het einde van het parcours een stukje wind mee zijn.

Klik voor groot en gallery

Langzaam aan kwamen meer mensen het terrein van de race village op en begon het te lijken op een evenement met veel mensen. Maar hoe anders is het in Nederland waar alles kleiner is en dus voller lijkt. Er liepen hier 16.000 mensen mee, maar zo zag het er zeker niet uit.

Helaas bleken er slechts 2 pacers te zijn, op de 2 uur en de 1.45 uur. Beide natuurlijk niet haalbaar voor me, ook al wilde ik helemaal het begin met de 2 uur pacer meelopen. Overigens heb ik de pacer pas op het laaste moment gesignaleerd in het startvak toen het eenmaal bijna 10 uur was.

Na de eerste verkenning terug naar de auto om me om te kleden en mijn schoenen aan te trekken. Tot mijn verrassing kwamen er ineens Adidas schoenen uit de zak in plaats van de (ook) gele Asics maar bleek in de andere zak gelukkig het paar Kayano 15 te zitten, dus heb ik die gekozen. Dat leek me ook geen gek idee op deze afstand die ik voor de eerste keer zou lopen op onbekend terrein. Snel zou ik immers toch niet zijn.

Op de terugweg naar de race village bleek door bouw werkzaamheden ineens een soort bruggetje gebouwd te zijn met een enge metalen oppervlakte. Hartstikke glad en ik ben al zo’n held (maar niet heus).

Daarna heel rustig wat ingedribbeld en gewandeld maar dat hadden we al de hele tijd eigenlijk gedaan. Het was erg winderig maar het beloofde wel al warm te worden.

Daarna naar het startvak gegaan. Het was opvallend dat er bijna niemand met een waterbelt liep. Dat bleek niet de gewoonte. Er was prima verzorging onderweg maar wat eigen water bij je hebben is toch ook wel fijn.
Voor de start nog even met de 2 uur pacer gesproken en hij vertelde al dat het vrij hilly zou zijn en best zwaar. Hum… zeker voor ons laaglanders.

En dan is kennelijk ergens een startschot gegaan, ergens in de verte. Ik kan de start niet eens zien in mijn vak voor slakken. Maar langzaam aan wandelen we dan toch richting de start en zie ik ineens matten opdoemen. De chip wordt hier om de enkel gedragen maar daar merk je niks van.

Als ik over de matten ga, klik ik de Garmin aan. Zal mij benieuwen. Ik heb de autolap op 4 km gezet, en besluit niet teveel te kijken. Ik haak aan bij de pacer en die loopt in een prima tempo. Alleen…..het is zo ontzettend druk dat de goede man al snel ineens ergens anders loopt omdat er erg veel mensen lopen. Hij kijkt verder niet op of om dus ik richt me op het bordje dat hij in zijn handen houdt en probeer dat tempo aan te houden. Ik voel me goed en heb nergens last van. Het tempo is prima, het lijkt zelfs niet eens snel te gaan. Maar dan doemt ineens al de eerste helling op. Omdat er een enorme slinger mensen voor me loopt, zie ik de slinger ineens omhoog gaan. Oeps. Ik had wel gezien dat er al snel een helling zou zijn richting het kasteel, maar als het dan ineens voor je opdoemt, valt dat een beetje tegen.

Het tempo blijft aardig goed en de eerste lap doe ik op de geplande tijd. Omdat het mijn eerste HM is, en een zwaar terrein zal zijn, doe ik rustig aan. Langzaam wordt het warmer. Ik ben eigenlijk verrast dat er al 4 km opzit. Gek is dat. Als je een 5 km run doet, lijkt 5 km al ver en nu loop ik zonder nadenken al 4 km weg.

Op mijn hoofd klinkt zacht een muziek met een beat in een bepaalde cadans. Ik bedenk dat ik blij ben dat ik de cadans omlaag heb gezet tijdens het inlopen, want dit is gewoon goed te doen zonder kapot te gaan. Wat is er leuk aan een snellere 10 km om vervolgens niet meer te finishen?

De volgende kilometers gaan ook prima. Het tempo is bij de tweede doorkom tijd wel wat gezakt. We draaien een helling op richting park. Onderweg vallen de mensen bij bosjes en dat is niet echt leuk om te zien. Ambulances scheuren langs met gillende sirenes en vlak voor de ingang bij het park ligt ook iemand met een doek om hem heen. Dat is niet echt opwekkend allemaal. Ik snap het wel want ik heb ook best moeite met de heuvels maar neem kleine pasjes en let op mijn ademhaling.

Rond 10 km gaat op mijn dashboard ineens een rood lampje branden: fuel deficit. Ik heb toch echt de hele week goed gegeten en zeker goed gedronken en iedere 4 km heb ik al uit mijn flesjes gedronken. Het flesje dat ik onderweg aannam bij de drinkpost viel niet goed. Lastig. Ik moet nog een heel eind en op deze manier ga ik dat dus niet halen. Waarom doe ik dit eigenlijk? Mensen om me heen die keihard aan het hijgen zijn, casualties langs de weg. Dit is dus het verschil tussen fit en gezond blijkbaar. Weer doemt een helling op. Ik haal het op zich wel maar het gaat niet snel. Dan komt weer een drankpost in zicht. Ik besluit een flesje aan te pakken en dat al wandelend op te drinken. Dat valt dan vast beter en ik heb gewoon vocht nodig om dat waarschuwingslampje op het dashboard weer uit te krijgen. Het wandelen zal immers maar enkele tientallen meters in beslag nemen en meestal geeft dat wel een soort reset. Dat blijkt ook zo te werken en al snel diesel ik weer vrolijk door. Helaas komen er nog een heel aantal hellingen en hellinkjes en vallen die natuurlijk soms wat zwaarder. Maar er wandelen zoveel mensen, dat ik al helemaal trots ben dat ik gewoon op mijn eigen tempo zonder problemen lekker doordiesel. Als laaglander ben ik dit helemaal niet gewend en de rondjes van afgelopen week zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk voor nu. Ik lach bijna als ik bedenk dat ik 2 jaar geleden al problemen had met de 3 minuten achter elkaar van Evy Start 2 Run. Hier loop ik dan…… in de UK met een rotzwaar parcours van meer dan 21 kilometer. Iedere volgende HM zal sneller zijn. Toch ben ik verrast als ik op mijn klokje zie dat ik binnen de 2.15 binnen kan komen. Het lampje op het dashboard is uit, dus misschien is het mogelijk.

Dan gaat de zon echt schijnen, zijn we uit het bos en komen er nog wat van die leuke hellingen. Onder deze post staat het hoogteprofiel van de run. Bij de laatste waterpost gaat het lampje weer aan en heb ik echt water nodig. Ik heb dat nog niet eerder gehad tijdens de trainingen, maar misschien is de combinatie van de zon en de hellingen toch best vermoeiend. Ik besluit dus voor het water te gaan en dat kost me tijd. Jammer dan. Als ik S. langs de weg zie staan, zwaai ik vrolijk en hobbel lachend voorbij. Ik hobbel met mijn slakkentempo langs veel mensen dus laatste zal ik echt niet worden.

Dan loop ik ineens langs de rivier en weet ik dat het einde nu echt in zicht is. Ik ga het einde halen! Werkelijk uitlopen en niet vermoeid. Dat is toch wel echt een opsteker, zeker gezien de mensen die wandelen ondanks dat de eindstreep in beeld is. Het bord met de laatste 400 meter doemt op en dan weet ik dat ik straks over het enge bruggetje zal lopen en door de finish zal lopen. Ik ben wel blij dat ik er ben. De Garmin staat op 21.4 km.

Na de finish wordt bij iedereen meteen de chip van de enkel verwijderd en worden de medailles uitgereikt en foliedekens om afkoeling te voorkomen want er staat een keiharde wind. Ik ben ook totaal bezweet dus ben blij met de folie. Ik drink 2 flesjes leeg en dat doet me goed.

Daarna gaan we de medaille laten graveren bij een ouder stelletje dat dit met de hand in huisvlijt zit te doen met een handmachine.

Ze snappen niets van mijn 1e HM regel die ik er ook op wil hebben en uiteindelijk wordt dat 1st HM. Ook best. De tijd wordt weergegeven met streepjes ertussen zodat het net een datum lijkt maar what te heck. Ik ben er, en het voelt alsof ik de medaille verdiend heb.

Langzaam wandelen we naar de auto terug en na een tijdje kunnen we dan het grote veld afrijden. We gaan nog even naar een winkelcentrum vlakbij Nottingham en daarna gaan we richting het huisje. Het zit erop. Ik ben tevreden over deze eerste poging waarbij ik bewust gekozen heb onderweg om het tempo te laten zakken, vanwege het waarschuwingslampje dat af en toe opflikkerde, het parcours en het feit dat mensen toch wel bij bosjes neervielen om me heen. Dat zou mij toch echt niet gebeuren. Het is maar een spelletje. Bij het tanken en omkleden bij de Shell praat ik toevallig nog met een deelnemer van 60 jaar (met meerdere marathons en halve achter de rug) die vertelde dat hij het zwaar had gevonden en 15 minuten had gelegen om bij te komen. Dat lijkt me toch niet gezond en ik ben dus echt blij dat ik het zo gedaan heb. Volgens mij zit er op een vlakkere HM echt wel een goede tijd in, zelfs voor mij in mijn onervarenheid. Ben benieuwd wat ik er volgend jaar in Nederland van terecht breng, zeker na de wintertraining in de heuvels.

Op naar het volgende rondje.

Gegevens:

* afstand: 21,4 km
* temperatuur 20
* HR max 160

rondje in google earth openen

september 67 km – 2011 totaal 1.436 km

Eind mei heb ik me ingeschreven voor de Robin Hood Marathon in Nottingham. Toen leek het een leuk idee. Wist ik veel dat ik op dit moment helemaal niet zo’n beste conditie zou hebben? En dat ik in de tussentijd een valpartij zou hebben waar ik nu nog last van heb (of beter gezegd nu ineens last van heb)?

Hoewel ik op Terschelling een rondje van 17 km en een rondje van 22 km liep zonder problemen, gaat het toch niet echt soepeltjes, merkte ik gisteren weer. Het wisselt momenteel (te) veel van dag tot dag geloof ik.

Maar goed, volgend weekend is het dan inmiddels zo ver. Mijn eerste Halve Marathon. Goed gekozen…. met een heuvelachtig terrein. Niet zo handig dus. Ik begrijp nu wel dat er ook een pacer groep met een eindtijd van 2.16 uur gaat vertrekken. Ik weet nog steeds niet of ik nou ga vertrekken in de 2.00 uur groep of niet. Ik had gedacht dat het qua tempo zou moeten kunnen, en dat ik eventueel kan afzakken. Mocht ik worden ingehaald door de 2.16 uur groep, dan weet ik dus dat het echt helemaal verkeerd gaat. Maar misschien verschijnt er volgende week wel een berichtje dat ik er 2.30 over heb gedaan ofzo. Wie zal het zeggen.

Volgend jaar wil ik in ieder geval een vlakk HM doen, waarvoor ik ook beter ga trainen. Nu eerst dan maar morgen een testrun en dan volgende week de eerste HM. Altijd een ervaring lijkt me, en in ieder geval een prachtige duurloop op een mooie plaats! En zo wil ik het ook gaan bekijken.

Eindelijk de knoop doorgehakt en me ingeschreven voor de halve marathon op 11 september in Nottingham. Precies 2 jaar geleden (september 2009) was ik nog aan het ploeteren op les 1 van Evy Start2Run om 3 minuten achter elkaar te kunnen lopen (wat dus ook mooi niet lukte) en nu ga ik dus 21,1 km lopen. Die afstand is een eitje, want ik loop nu ook eenmaal per week in mijn schema bijna 20 km en op Terschelling liep ik al ruim 26 km. Maar het moet tijdens de HM natuurlijk veel sneller en bovendien is het parcours nogal heuvelachtig, dus een super tijd zal er niet inzitten, maar dat moet dan maar tijdens HM2 (Amsterdam?).