23.01.2014 – holy island – 13,5 km

Ik had vorige week al met potlood aangegeven dat ik dinsdag of donderdag eventueel Holy Island zou kunnen doen. Dan zou het getijde lang genoeg laag zijn om de oversteek te kunnen maken. Oversteek? Ja een echte oversteek over de causeway. Die weg loopt simpelweg onder water waardoor het eiland van het vasteland wordt afgesloten. Nog steeds zijn mensen stom genoeg om niet op de tabel te kijken van te voren en die komen dus in de problemen en moeten gered worden. Hier ligt standaard een uitdraai op tafel omdat ik dan ook meteen weet of het hoog of laag water is bij Seahouses, Bamburgh of Beadnell. Maar voor een bezoekje aan Holy Island moet je het dus wel echt zeker weten. Maar tot 17.25 was er safe crossing dus tijd genoeg want dan zou het ook al lang donker zijn. Vanmorgen leek het weer echter roet in het eten te gooien. Een beetje fraai weer is gewoon leuker dan somber grijs weer, maar naarmate de ochtend vorderde, leek het toch op te knappen en besloot ik het er maar op te wagen. Er zou me immers niks kunnen gebeuren behalve thuiskomen met grijze en sombere foto’s. De route zou niet minder spannend en leuk zijn. Zo gezegd zo gedaan en ik gokte dat ik rond 13 uur wel zou kunnen beginnen met de run. Eerst natuurlijk even een foto van het begin van de causeway. Blijft grappig. Vorig jaar was ik hier net toen de weg open ging.

klik voor groot

Daarna parkeren in het dorpje en woef klaarmaken voor ons avontuur. Het is maar goed dat ik mijn nieuwe handschoenen bij me heb want het waait flink en hoewel het weer inderdaad aan het opknappen is, is het met de wind aardig frisjes. Eerst even snel een kiekje van het kasteel in de verte. Dat is ons eerste doel.

klik voor groot

Blijft altijd weer leuk om eventjes te kijken maar we moeten wel verder, anders komen we nergens natuurlijk. Het volgende doel zal een witte pyramide zijn. Die is nog niet te zien, maar dat weet ik van vorige keren. Deze keer heb ik geen route gemaakt, ik ga lekker lopen en kijk af en toe op de kaart waar ik ben en waar ik een moet. Het hangt namelijk enorm van de ondergrond af waar je wel en niet kunt lopen dus een route maken heeft geen zin. Bovendien zijn de paden vaak niet eens te zien en loop je maar een eind weg, een beetje op gevoel, luisterend naar de zee aan de rechterkant.

Maar de pyramide komt al snel steeds dichterbij

klik voor groot

Daar istie:

klik voor groot

In panorama:

klik voor groot

Daarna vervolgen we weer onze weg. De wind is zo hard dat je moet oppassen dat je niet van het pad waait tegen de duinen aan. Ik loop dus ‘zwaar’ als het ware om mijn evenwicht te bewaren. Het is wel een leuk gevoel eerlijk gezegd. het enige dat niet zo lekker voelt, zijn de scherpe duingrassen die in je benen prikken. Het gras is namelijk hoog en je loopt daar dus tegenaan omdat het pad zo smal is. Ik zal er wel heel idioot uitzien vanavond met al die rode plekken van de prikjes. Maar verder en verder lopen woef en ik en we genieten volop want het zonnetje is er inmiddels echt bij en alles ziet er vrolijk en helder uit. Dat loopt toch altijd een stuk fijner dan met regen!

klik voor groot

Ik houd het strand aan mijn rechterkant en probeer deze keer eens dichter naar de punt te komen in de buurt van de snook of verder. Daarvoor oop ik ook op een smal paadje langs een soort hekwerk. Op enkele plekken kan je daar doorheen naar de andere kant. Merkwaardig zo’n hek want ik snap het nut niet helemaal geloof ik en ik besluit maar aan deze kant van het hek te blijven, aan de zuidkant als het ware. Maar helaas loopt dat uiteindelijk toch dood, en wil ik dus verder naar de noordkant/strand kant en verder naar de snook dan zal ik dus even terug moeten en door het hek in de hoop dat ik dat ooit weer terug kan vinden dan. Er is werkelijk niets te vinden hier en ik herinner me van enkele keren geleden dat ik als een kip een rondje ben blijven lopen op een bepaald punt, want alles lijkt op elkaar. Dat gebeurt me nu niet omdat ik een kaart bij me heb waar overigens maar 1 pad op staat en niet aan deze kant.

klik voor groot

panorama:

klik voor groot

Met de kaart erbij kom ik uiteindelijk op het strand uit. Ik heb de wind tegen en het zand is vrij zacht. Maar ik wil toch een stukje verder, want ik heb het nu eindelijk gevonden dus vooruit maar!

klik voor groot

Het loopt eigenlijk wel heerlijk zo met het zonnetje en de wind. Maar wat ben ik blij dat ik handschoenen aan heb en daarmee op de kaart kan kijken. Eindelijk geen koude handen meer doordat de handschoenen steeds uit moeten. Heerlijk. Ook ben ik blij dat ik weer mijn loopbril op heb want met de wind tegen op het strand is dat erg prettig met contactlenzen.

Maar ik zie de kilometers wegtikken en kijkend op de kaart ter orientatie, zie ik dat ik op zich nog een stuk verder kan, maar dat ik dan geen idee meer heb hoe ver het terug is. Ik zie dat ik ergens in de buurt van de snook ben. Maar waar o waar is nu het pad vanaf het strand daarheen? Ik zie geen enkel pad en besluit dan maar ter hoogte van de snook (op de kaart) lukraak de duinen in te lopen. En daar kom ik inderdaad op een pad uit dat rechtstreeks naar de snook leidt. Grappig want dat vind je dus echt niet zonder de kaart en GPS erbij.

klik voor groot

Vanaf de snook loopt een pad naar de parkeerplaats en vanaf daar kan ik dus weer verder. Na de snook beslis ik dat ik toch door de duinen terug ga lopen en niet over de weg. Dat kan altijd nog wel als er echt geen pad mocht zijn. Het is even zoeken maar uiteindelijk komen we toch op een redelijk fatsoenlijk pad en ik ben blij. Hier kan ik wel even vaart maken. Af en toe kijk ik op de kaart, want orienteren is echt lastig zonder paden of iets. Je ziet eigenlijk alleen hoge grassen en soms wat heuveltjes met een pad eroverheen. Ergens is een klimmetje met een sort opstapje dat ik niet voor elkaar krijg. Ik moet lachen want woef kijkt belangstellend of ik misschien ook nog ga komen. Uiteindelijk lukt het me op mijn knietjes natuurlijk toch en we kunnen weer verder. Ik heb gelukkig het punt opgeslagen in de garmin waar ik zelf door het hek ben gekomen, want ik denk dat ik anders straks weer vastloop op het hek. Maar het lijkt erop dat ik vanaf de andere kant keurig ga uitkomen! En dat blijkt ook zo te zijn. Als ik een heuveltje over kom en kies voor ‘links’ op de gok, blijkt het hekje toevallig precies daarachter te liggen en zo kunnen we lekker doorhobbelen. Nu weet ik het verder wel ongeveer.

klik voor groot

Uiteindelijk kies ik voor rechtsaf richting de parkeerplaats. Grappig genoeg denk ik dat ik heel ergens anders uit ga komen, maar ik kom goed uit zonder het modder pad van de straight lonnen. Ik loop het allerlaatste stukje even over de weg door het dorp. Maar ik ben dik tevreden. Niet te gek lang, en niet enorm vies geworden en een mooie dag.

Zo komt er na ruim 13,5 km weer een einde aan dit avontuur. Het was leuk, het was lekker weer en ik heb zowaar een normaal rondje gelopen doordat ik een goede kaart bij me had. Net als ik waf heb ontdaan van de piri piri in haar vacht (wat deze keer heel erg meevalt want daar ben ik zo mee klaar) en ze lekker met haar warme jas in de auto zit en ik ben ingestapt…. hoor ik kokhals geluiden achterin….. Ik snel de auto weer uit maar ben te laat. Een enorme berg kots ligt in de achterbak. Woef kijkt ontdaan maar hongerig. Raar beest, zeker een grasje opgegeten. Ik geef haar een zakje voer om niet met totaal lege maag naar huis te hoeven schommelen en dat gaat erin als koek. Gerustgesteld stap ik weer in. Ruim op tijd rijden we weer over de causeway naar huis. Op naar ons volgende avontuur.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 13 km
* temp 4 graden

januari 178 km – 2014 totaal 178 km

21.01.2014 – parcoursverkenning: beadnell/low newton – totaal 11 km

Vandaag na de lange 45 km run van afgelopen zondag weer een stukje van het parcours ontdekken. Niet helemaal nieuw, want ik liep hier al een paar keer, maar nu wil ik dan wel even zien hoe de route echt loopt en hoe het pad er op dit moment bij ligt. Ik herinner me namelijk een en al ellende na Low Newton maar misschien valt het mee.

Ik vertrek een beetje laat door omstandigheden maar ik ben al blij dat ik alsnog vertrek en heb wel zin in een rondje. Als ik naar buiten stap, ontdek ik dat het enorm is gaan waaien en dat het maar 5 graden is. Gauw even de Buff gepakt en de handschoentjes, want ik had al in de gaten dat ik aardig in de wind zou lopen. Bovendien waait het op de klif bij Low Newton altijd dus beter maar voorbereid met wat extra kleding.

Daarna gauw op pad. Ik besluit om met wind mee te eindigen, dat lijkt me nou super lekker dus ik parkeer bij Beadnell en zal dus eerst zuidwaarts lopen en vervolgens bij Low Newton weer omkeren. Ik liep al eerder het stuk Low Newton naar Craster en Craster naar Alnmouth dus het grootste stuk heb ik straks gezien.

Eerst even door dat afgrijselijke caravan park met die enge groene dingen. Beetje creepy want het is natuurlijk uitgestorven nu. Blij dat ik op de terugweg over het strand zal hobbelen, net zoals de route straks doet.

klik voor groot

Al snel komen we bij het bruggetje waar ook een huisje van de vogelwachters is. In de zommer zitten hier bijzondere en beschermde sternen. Daar zijn we wel eens geweest in juli. Nu is er niks maar je kunt het waer niet zomaar oversteken. Op de terugweg zal ik vanaf hier over het strand verder naar beadnell terug lopen. Nu eerst rechtdoor de duinen in over het pad. Ik ben benieuwd.

Hoewel het op sommige punten modderig is, valt het me reuze mee, want ik heb het wel eens erger meegemaakt. Dit stukje zal niet voor enorm veel vertraging zorgen want er is prima te lopen en het glijdt niet.

klik voor groot

Al snel komen we bij de parkeerplaats van High Newton. Wat gaat het snel! Ondanks de tegenwind hebben we blijkbaar lekker gehobbeld en alles voelt goed.

klik voor groot

Na High Newton weer een pad richting Low Newton. Er moeten aardig wat hekjes open gemaakt worden. Soms moet je over die dingen heen klimmen.

klik voor groot

We hobbelen rustig door naar Low Newton. Grappig, want je kunt de hoge antenne mast al van ver zien. Allemaal orientatiepunten onderweg straks. Als ik op de klif ben, waait het keihard maar het is wel mooi. Heel in de vrte, en onzichtbaar op de foto zie je de ruines van Dunstanburgh castle. Grappig, want daar kom ik dus straks vandaan. Jammer dat je dat niet meer hebt als uitzichtspunt en Bamburgh castle laat zich pas in de laatste mile eigenlijk zien dus dat is geen uitzichtspunt.

klik voor groot

Ik besluit vanaf Low Newton een andere weg terug te nemen. Ik heb het pad nu gezien, dus ik kies voor een stukje duinen. Eigenlijk snap ik niet waarom ze tijdens de ultra niet de duinen nemen want dat is veel mooier dan het stomme pad door het weiland. Bovendien loopt dit een stuk lekkerer. Inmiddels heb ik de wind in de rug en dat loopt heerlijk. Ik anker het fijne gevoel zodat ik het straks kan oproepen als ik ook hier loop. Misschien ben ik dan al vermoeid, dus ik anker het gevoel nu. Woef geniet zichtbaar terwijl haar lange haar in de wind door elkaar rommelt op haar rug. Ze moet echt nodig getrimd maar ik kon niet weten dat het zo mild zou blijven natuurlijk. Niks aan te doen. Ook haar oren flapperen in de wind.

klik voor groot

Als ik bij het bruggetje kom, ga ik rechtsaf het strand op, zoals de ultra straks ook zal doen. Dat is een rare route, maar goed ik doe het braaf. Even door heel zacht zand dan maar. Na korte tijd is het lekker hard en kunnen we weer doorlopen. Helaas wordt woef ineens aangevallen door een enge dikkerd. Ik ben boos en schreeuw heel hard dat hij op moet rotten. De hond schrikt zich kapot van mij. Ja hoor eens, ik ben toch echt de alpha hier. De hond is een vervelende dikkerd die blijkbaar niet is opgevoed als hij zo van me schrikt. Woef kijkt blij op en we gaan weer op weg voor het laatste stukje. Heerlijk met de wind mee en het laatste zonnetje van de dag schuin op mijn gezicht. Genieten dus! Ik heb nergens last van dus dat is een goed gevoel.

Helaas ben ik te laat om de oranje zon bij het haventje nog te kunnen vastleggen. Jammer maar niks aan te doen. Ik ga terug naar de auto, droog woef af en tevreden gaan we weer huiswaarts. Op naar ons volgende avontuur.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 11 km

januari 165 km – 2014 totaal 165 km

**19.01.2014 – assignment 6: 44 km – totaal 45 km **

Vandaag staat een lange loop op het programma. Helaas is de vorige training eigenlijk net iets te kort geweest dus is de sprong naar de afstand van vandaag best groot. Ik heb ruim van te voren een route gemaakt en besluit die toch nog te veranderen, zodat ik vanaf het strand kan vertrekken en uiteindelijk ook daar met woef weer zal uitkomen. Op die manier kan ik haar na 35 km oppikken vanaf huis, door de rommel lopen en eindigen op of bij het strand zodat ze weer schoon met me mee naar huis kan. Zo gezegd zo gedaan.

Hoewel de voorspellingen goed waren, regent het pijpenstelen als ik wakker word. Geen best begin van de dag en het ziet er somber en grijs uit. De regen is niet zo erg, maar het betekent wel dat bepaalde wegen onder water zullen staan. Niks aan te doen. Ik vul de flasks met gelletjes en eentje met chocolademelk, doe voor de zekerheid 2 marsjes in de rugzak (ooit een ijskoude mars met een oude bek gegeten? Niet te vreten), pak mijn handschoenen en kijk nog eens of ik alles klaar heb voor de trip en voor de wissel straks als ik woef ga ophalen.

Ik stap in de auto voor de 1500 mtr naar het strand en als ik over de weg rij, zie ik al dat daar inderdaad de eerste flood al opdoemt. Jammer dan, ik zal er niet van smelten zullen we maar zeggen. Ik parkeer bij de strandopgang en kijk naar het mistroostige en natte, sombere weer. Niet leuk maar eigenlijk de eerste keer hier op deze locatie.

klik voor groot

Ik controleer alles nog eens goed, doe de rugzak op (wurm de rugzak om bedoel ik want in de auto is dat niet makkelijk), doe mijn handschoenen aan, zet de pet op en stap uit. Voor mijn gevoel ben ik meteen nat maar dat hebben we dan ook maar gehad. Ik sluit de auto af en ga op pad. Ik heb een luisterboek meegenomen voor onderweg maar door het geklooi met rugzak, pet en buff om mijn nek krijg ik natuurlijk de Ipod niet aan. Ik erger me en loop geirriteerd door. Wacht eens even…. even stapje terug, niet meteen al ergernis in de eerste 100 meter dus ik doe alles goed en druk de dopjes in mijn oren. Met een luisterboek heb ik wat afleiding en toch hoor ik alles wat om me heen gebeurt, en dat is prettig als je op de weg loopt. Ik draag ook een geel jackje natuurlijk om zoveel mogelijk op te vallen. Dat lijkt overigens niet veel effect te hebben, want de paar auto’s die ik onderweg tegen kom op mijn route zullen op een enkeling na nergens inhouden zodat ik overal onder gespetterd word.

De eerste paar floods probeer ik nog te omzeilen door via de graskanten eromheen te rommelen. Later zal blijken dat het vergeefse moeite is en dat erdoorheen toch echt makkelijker is, maar zo in het begin starten met droge voeten is ook wat waard.

Ik besluit echt heel rustig te starten. Ik heb uberhaupt geen haast, en ik weet inmiddels dat op een lange training je nooit ’te langzaam’ kan gaan. En het is en blijft een eind.

Eerst weer langs het huisje, over de weg en alsmaar rechtdoor. Ik weet dat ik pas na een kilometer of 7 rechtsaf hoef te slaan. De weg loopt een beetje op en neer en echt een biljartlaken kan ik het niet noemen. Maar al snel kom ik in een redelijk fijn ritme en rustig diesel ik door het landschap. Helaas zijn mijn handschoenen al snel doornat en is uittrekken voor een foto dus geen optie meer. Ik weet dat als je de natte handschoenen aanhoudt, het toch warm blijft maar niet meer als je ze uittrekt. Ik had touchscreen handschoenen besteld, maar die waren helaas de verkeerde maat dus ik moet het nog even hiermee doen. Maar er is weinig te zien van het landschap op een foto denk ik, dus ik kan rustig door blijven lopen. Ik sla alles goed op mijn eigen harde schijf in mijn hoofd op!

Al snel klinkt het eerste time alert. Tijd voor een zoutje dus. Ik rommel rustig verder en luister naar Baantjer waar de eerste moord al een feit is. Als het distance alert klinkt, weet ik dat de eerst 7 km er al op zitten en ik neem een gelletje. Althans ik neem een slokje van mijn gelletje want ik heb 4,5 gelverpakking in mijn softflask gedaan. Echt fijn dat ik niks open hoef te maken en me geen zorgen hoef te maken over papiertjes onderweg. Verder en verder gaat het. De tweede distance alert klinkt en de derde distance alert klinkt. Ik ben alweer op bekend terrein en grappig genoeg lijkt dan alles ineens ‘verder’. Ik loop en loop en vraag me af wanneer het vierde alert zou klinken. Ik heb toch zeker wel al 28 km gelopen? Heb ik het gemist? Hoe ver ben ik nou eigenlijk? Ik heb – bewust – alleen de route in beeld en verder niks dus ik zie geen afstand of snelheid. Lekker rustig. Uiteindelijk klinkt daar het 28 km signaal. Hum… dat betekent dus alleen maar dat ik ruim over de helft ben maar nog heel ver moet. Ik maak het rondje dat ik normaal als snelheidsrondje de andere richting op loop. Die weg heb ik vorig jaar geen enkele keer gedaan vanwege de floods op de weg. Nu loop ik daar dus overheen en ik moet overal doorheen. Het water loopt simpelweg aan de bovenkant bij mijn enkels de schoenen in. Die schoenen zijn toch echt redelijk hoog en ik ben verrast dat het water zo hoog staat op de weg. Het water is erg koud en het valt me op dat de active kousen van Herzog vrij lang nat blijven. De CEP kousen drogen een stuk sneller en houden je voeten warmer. Maar het voetje van de Active is weer iets dikker en dat loopt prettig op de langere afstanden. Zo is er altijd wat en op deze lange loop kan je dat mooi overdenken.

Inmiddels zijn er al twee moorden gepleegd en heb ik nog geen idee wie de moordenaar is. Eigenlijk is het we lekker die dopjes in de oren want je krijgt geen wind of water in je oor.

Ik ben bijna bij het huisje terug, maar moet dan nog even via North Sunderland een omweg maken. Het luisterboek is afgelopen en in stilte loop k verder. Ik weet maar half wie het nou eigenlijk gedaan heeft. Ik denk aan de hond. Gossie… woefje zal wel nodig naar buiten moeten en ik pik haar pas bij 35 km op. Maar ook dat punt wordt bereikt en ik heb onderweg al mijn sleutels gepakt en de lege gel verpakkingen. Naast de deur ligt de laatste softflask voor het laatste stukje. Ik hoef dus alleen de deur te openen en kan meteen weer weg. Hoewel het plan was om schoenen te wisselen, doe ik dat niet omdat de tarmacs nu toch al helemaal nat zijn. Ik loop hier dan wel op door.

Woef is super blij en springt als een idioot om me heen als we weer vertrekken. Ik denk dat ik nog geen 20 seconden nodig heb gehad om haar te pakken en het dunne gele jasje om te doen omdat we over de weg gaan lopen.

Al snel lopen we weer verder. Ik kijk op de klok en zie dat ik te laat ben voor het strand straks. Dat betekent dus even rekenen en bedenken op welke manier ik nu met haar nog 10 km kan lopen. Eerst maar eens het rondje rond de boerderij waar het vast heel modderig is. Dat is korter dan ik in gedachten had en ik sla dus linksaf voor een stukje heen en weer over die weg. Er rijden geen auto’s maar het loopt niet prettig. Ik merk dat ik een beetje uit mijn ritme ben geraakt door het ophalen van waf en het nu moeten bedenken welke route ik moet nemen voor de afstand. Ik reken uit dat we rond 42 km nu bij het strand zijn. Maar helaas, de teller staat pas op 41 km. Ik hobbel richting strand waar het normaal prima lopen is, maar er is niks om op te lopen. Ik baal en al helemaal omdat dor de enorme afslag met de storm er geen plekken zijn waar je de duinen weer op kunt. Maar ik zie al snel toch ergens waar ik omhoog kan klauteren. Mijn hele ritme is eruit en ik baal. Ik rommel door de duinen en wil opschieten en weer op tempo komen. Woef blijft achter en ik ben geirriteerd. En als je dus iets niet moet doen is het wel je stem verheffen tegen een Vizsla. Dat snappen ze niet. Als ik waf wil aanlijnen voor een stukje over de weg schrikt ze van me en snapt niet dat ze rechts moet lopen (ze loopt immers altijd aan mijn linkerkant dus waarom nu ineens rechts, en baasje is nog boos ook dus doe ik braaf en ga links lopen….you get the picture right?) Nou ja, uiteindelijk lopen we dus langs de weg met voorbij rijdende auto’s die niets snappen van een dame in het geel met een hondje. Ze zijn hier geen lopers gewend en die weg is echt ongeschikt voor lopers (zeker met hond). Geen tijd dus meer voor een ‘walk segmentje’ maar als aangeschoten wild ren ik langs de weg, richting Monkshouse. Onderweg tellend hoe ver ik zal komen qua afstand en waar ik om kan draaien. Ik loop langs Monkshouse en zie het afgebrande huis. Gisterenavond stond de hele weg vol brandweer en politie vanwege de grote brand. Ik kijk en schrik. Het hele dak is verdwenen en alles is zwartgeblakerd. Wat zonde. Er staat iemand een foto te maken.

klik voor groot (foto van 20 januari)

Ik loop door en tel ondertussen af. Nou die versnelling aan het eind van een lange duurloop zit er op deze manier dus gewoon ingebakken. Ik keer om, en roep ondertussen naar woef hoe braaf en geweldig ze is. Ik schaam me voor mijn uitbarsting van eerder. Ondertussen pep ik ook mezelf een beetje op. Eindelijk is de afstand gelopen. Ik klok af en sla gauw de richting op van het strand. Ik haal het dekje van woef en roep hoe goed ze is. Ze dartelt voor me uit richting de zee en is blij. Ik iets minder want ik moet nog best een stukje naar de auto nu maar zij gaat nu even voor. Er was weinig aan voor haar op deze manier dus ze heeft het verdiend om even te rennen. Op sommige stukken is nog veel strand voor haar om te spelen.

Ik ploeter dus over het smalle stukje zacht zand en loop het laatste stukje door de duinen. Het regent nog steeds, maar woef is schoon en ik heb de afstand gelopen. Ik maak nog even een kiekje van woef en het strand.

klik voor groot

Ik verheug me op weer een fun run ergens met waf. Veel gezelliger en leuker dan deze wegrun. Maar deze training stelt me wel in staat om straks ergens lekker te kunnen lopen en me geen zorgen te hoeven maken over afstand als ik eens verdwaal. Ik vind het wel een vreemd idee dat de trail ultra straks langzamer zal gaan dan deze training vanwege het parcours. Maar we zullen zien waar het schip strandt. Nog een lange loop over 3 weken! Vanavond even lekker zwemmen en oefeningen doen en vroeg naar bed!

Gegevens:

* afstand: 45 km

januari 153 km – 2014 totaal 153 km

**17.01.2014 – bamburgh – 5 km**

Vandaag was ik niet alleen een beetje laat met vertrekken, ik was ook van plan om slechts een piepklein rondje te doen om los te lopen. Dit met het oog op de lange training van zondag. Vanwege de wind besloot ik vanaf Bamburgh te vertrekken om richting Monkshouse te lopen maar uiteindelijk ben ik toch de andere kant op gegaan vanaf het kasteel. De golven waren erg hoog en het was mooi om te kijken naar de boarders op het water die de golven te lijf gingen. Maar woef en ik moesten nog even op pad voor een rondje.

klik voor groot

Eerst even over de golfbaan, kasteel achter me, langs het kleine witte vuurtorentje en over het pad. Ik kan dan dus nog de grote blauwe paaltjes missen die de route over de golfbaan aangeven maar omdat er anderen wandelden met een hondje, zag ik dat ik dus niet over de green moest maar ergens rechts af. Ik leer het blijkbaar nooit.

Rustig hobbelen, ik had het idee dat ik de 2×2000 training over het zachte zand nog steeds een beetje ‘voelde’. In ieder geval liep het niet soepel en ik heb geen idee waarom.

Verder over de golfbaan en ineens zat ik op het coastal pad volgens mij. Zou dat het laatste stuk van de terugweg van de ultra dan zijn? Ik kan het op de kaart van de run niet goed zien, maar ik vermoed van wel. Op de terugweg dan eens kijken hoe dat loopt. Eerst even verder lopen, en ik besluit niet de weg terug te volgen van de ultra maar door te lopen langs het vreselijke caravan park. Ik snap dus niets van die lelijke groene dingen in de duinen. Maar goed, het zal wel leuk zijn. Ik kom ook langs vakantiehuisjes die ik wel eens op internet gezien heb maar nooit in het echt. Verschrikkelijk, hoe kan je je vergissen in een plaatje! Blij dat ik daar niet zit.

Daarna komen we ineens aan het strand. Altijd leuk voor waf en ik gooi wat stokjes voor haar. Ik kan over dit zachte en schuine zand toch niet lopen dus ik vind het wel best zo. We rommelen wat over het strand en daarna sla ik weer af richting de duinen voor de terugweg.

klik voor groot

Het pad terug loopt prima en al snel zijn we weer op de weg. Ik herken niks van dit pad van de beschrijvingen van lopers van een eerdere ultra en ik snap dus niet hoe het pad dan richting de finish zal lopen Kennelijk ergens door de duinen maar dat zie ik dan wel. Die duinen daar rond het kasteel ken ik wel. Ik anker het niet vermoeide gevoel op dit punt vast en stel me voor dat ik ook zo finish straks na 55 km.

Op naar de lange run van zondag dan maar.

Gegevens:

* afstand: 5 km

januari 108 km – 2014 totaal 108 km

**15.01.2014 – seahouses beach – 8 km**

Hoe moeilijk kan het zijn. Gewoon even als tussendoor training 2x 2000 mtr op redelijk traag tempo doen. In het boek dat ik bij het voor mij gemaakte schema gebruik, stond dit als tussendoor training en dat leek me wel leuk en makkelijk. Kind kan de was doen.

Vol goede moed gestart maar even vergeten dat er weinig strand was en dat ik zeker niet normaal langs de rotsen zou kunnen. Eigenlijk had ik ook geen zin in natte voeten bij Monkshouse dus het was al snel duidelijk dat ik heen en weer zou moeten lopen. Kilometer heen en kilometer terug. Tussendoor ook een kilometer nog rustiger.

Na de warming up en de eerste kilometer zag ik al dat het water snel hoger werd. Het strand werd dus steeds zachter en de wind trok ook aan. Niet zo zeuren, gewoon beginnen. Zwaar! Ja jammer dan, doorlopen en voordat ik het wist mocht ik gelukkig weer omkeren en had ik de wind in de rug. Ik was echt kapot na het eerste rondje. Normaal is dat geen enkel probleem deze snelheid maar met dat zand en de wind dus wel. Rustige kilometer tussendoor en weer op pad voor de volgende 2000 meter. Wat was dat afzien zeg. Zou ik al na een kilometer stoppen? Nee tuurlijk niet, bovendien zit je nog ruim sneller dan schematijd dus huppekee. Ik klok uiteindelijk 10 seconden trager af dan op de eerste lap en ben weer bekaf. De laatste rustige kilometer gaat wel erg rustig en na 8 km ben ik er wel klaar mee.

Hoe moeilijk kan het zijn. Nou heel moeilijk en dit was een van de zwaarste trainingen door dat klote zand en die wind. Bovendien was het nog heel vochtig ook.

Overmorgen dan maar een kort en rustig rondje en zondag volle bak voor de afstand. Maar het is en blijft duidelijk: een wegrondje is niet hetzelfde als een trail (op zand of modder).

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 8 km
* temp 9

januari 103 km – 2014 totaal 103 km

**13.01.2014 – parcoursverkenning: craster/alnmouth – 20 km**

Vorige week liep ik al het stukje Low Newton naar Craster als onderdeel van de ultra, vandaag koos ik voor Craster naar Alnmouth. Athans, zo ver ik zou komen, want ik had geen vooropgesteld plan. Het was prachtig weer, dus ik had wel zin in een rondje.

Parkeren in Craster en op de kaart kijken welk pad ik precies moet hebben. Terwijl ik dat doe, gaat woef zitten voor een grote boodschap. Netjes als ik ben, diep ik uit mijn zak een poepzakje op. Maar waar laat ik dat nu op dit punt. Ik vraag aan een dame die me tegemoet komt of er ergens bakken staan, waarop ze spontaan aanbiedt het zakje voor me mee te nemen en verderop voor me weg te gooien. kijk! Dat is nog eens aardig. Ik loop wel vaker met een zakje poep in mijn rugzak, maar dit is beter.

Woef blij en ik blij en zo vervolgen we onze weg, op weg richting het pad waar de ultra ook overheen zal lopen. Ik denk dat ik me herinnerde waar ik vorig jaar een keer gelopen heb. Een naar smal paadje tussen de zee en een rij huizen. Modderig en spekglad. Zou het…. En ja, het was zo, dat was het pad waar de run ook overheen gaat. Interesting. Ik weet dus nu zeker dat ik een modder fobie heb. Niet voor gewone modder, lekkere dikke modder waar je in wegzakt maar wel in dit drijfzand. Dood eng. Zelf als je erop staat, glij je gewoon weg. Ik weet niet wat ik daarmee moet eerlijk gezegd.

klik voor groot

Maar goed aan alles komt een eind en ik heb geen idee hoe lang ik erover deed, maar uiteindelijk liep ik weer op een soort graspad. Ook daar wel modderig, maar geen probleem, daar kan je gewoon doorheen en overheen. Misschien nog wel beter dan wandelend. Ik geniet van het mooie weer en de zee. Ik loop zuidwaarts en achter me ligt Dunstanburgh castle. Dat is prachtig en op de ultra heb je dit beeld dus constant voor je totdat je ervoor staat ineens! Dat is dus echt leuk. Voordeel van noordwaarts lopen is ook de zon in de rug, waardoor je met mooi weer tenminste ook nog wat ziet. Het was nu zo zonning, dat het soms lastig was om te zien waar je moest stappen met het oog op de stenen en de modder. Maar ik moest ook nog terug, dus dan zou ik de ‘goede’ richting op lopen.

Zo rommelen woef en ik verder. Dit deel liep ik al eens eerder toen ik Craster/Howick deed. Ik kwam toen terug over dit pad en ik weet dat er ergens een fijn pad met grindjes nog komt waar je prima overheen kunt lopen. Daar kijk ik dus naar uit! Maar voor het zo ver is, kom ik eerst nog op een ander stukje waar niet overheen te lopen is. Ik scheld hardop en besluit dat als het allemaal zo is, dat ik de ultra niet zal lopen. Dit heeft niks met lopen te maken, niet eens met wandelen. Dit is glibberen en glijden en daar heb ik dus echt geen zin in. Ik denk dat het tempo ineens naar 20 minuten oer kilometer is gezakt.

Maar aan alles komt een einde en ineens staan we weer op het kleine ‘strandje’ met het mooie doorkijkje. Ik was even snel de modder van mijn schoenen, want ik heb niet eens meer profiel doordat er een dikke laag rond mijn schoenen zit. Woef mag nog niet in het water, want anders moet ze met natte voetzooltjes nog het hele stuk en dat lijkt me niet handig.

klik voor groot

Vanaf het strandje lopen we over een bruggetje en daarna komen we op een veld met veel schapen. Lekker lopen hier geen problemen gelukkig dus het modder leed is gauw vergeten. Na de schapen komen we dan in Boulmer aan. Even over een verhard stukje door het dorpje en daarna het strand op. Het strand hier is helemaal niet voor me en het loopt prima. Het srand is vlak en dat loopt lekkerder dan bij Low Newton, waar het strand heel schuin afloopt. Dit is prima, en ik geniet van het zonnetje en van een blije waf. Er zijn ook veel vogels op het strand die genieten van het zonnetje.

klik voor groot

Ik kijk alleen wel naar het getijde en denk na wat ik zag op de tabel die ik van te voren raadpleegde. Ik kon deze week niet naar Holy Island vanwege het getijde, dus het zou wel eens kunnen dat het hoog water is en dat het nog hoger wordt. Rekening mee houden dus! Grappig genoeg is op 1 maart het om 12 uur al hoog water, wat betekent dat er op het laatste stuk maar een piepklein stukje strand over is en dat Monkshouse gewoon onder water staat. Dat laatste is niet zo erg, maar zo hoog water op het laatste stuk is wel vreemd, want om 12 uur is er echt nog niemand bij dat deel. De snelste deed er vorig jaar meer dan 5 uur over. Maar goed, ik zal eens een vergelijkbare dag gaan proberen, waarbij het hoog water is om 12 uur en dan kijken hoe het strand erbij ligt. Misschien mag je ook de duinen pakken, dat weet ik niet. Maar nu wilde ik eerst verder richting de golfbaan van Alnmouth.

Op een gegeven moment kom ik bij een bocht waar het water al erg hoog is en vraag aan iemand of ze weet of het water nog aan het stijgen is. De vrouw kijkt dom en snapt niet wat ik bedoel, maar zij loopt nooit verder dan dit. Ah OK. Ik pak de ordinance survey kaart erbij en kijk naar de lijn van hoog water. Tot de kustlijn en kijkend naar wat ik voor me zie, weet ik dus dat ik niet door moet lopen. Ik keer terug en klim de duinen in. Als ik op de kaart kijk, zie ik dat de ultra ook helemaal niet over het strand lijkt te lopen daar dus ik ga op zoek naar het pad en zo lopen we een stukje verder. Maar uiteindelijk kom ik toch weer uit bij het deel dat wel over het strand lijkt te lopen. Het pad door de duinen is namelijk afgesloten vanwege erosie. Ik zit dus vast en kan op dit moment niet verder. Ik neem dus aan dat de ultra vanaf Alnmouth over het strand loopt, en dat is op dat moment in de ochtend ook geen enkel probleem. Het strand loopt goed, dus dat is prima. Ik ga dat nog wel een keer lopen dan en na 10 kilometer besluit ik dan maar om te keren en neem het pad terug door de duinen dat op de kaart aangegeven staat.

klik voor groot

Dat loopt prima en eindelijk kunnen we een beetje opschieten. Door de duinen, over een veld, door Boulmer, over het veld met de schaapjes. En dan loop ik over een pad waar een enorme groep koeien staat. Ze staan daar en blijven staan. Op de heenweg waren ze verspreid en hadden ze geen interesse in ons. Nu wel. En niet vriendelijk volgens mij. Ik kijk goed en zie grote kalfjes erbij staan. Ik weet dus dat ik in geen geval tussen een moeder en een kalfje moet komen en kijk hoe ik het beste om de groep heen kan lopen. Ik maak wat geluid, en roep hoesj hoesj maar deze koeien spreken geen hoesj. Ik besluit de linkerkant te nemen omdat het allemaal heel zacht is en je daar dus inderdaad tot je enkels wegzakt. Maar gelukkig geen drijfzand, alleen blubber. Maar zodra ik naar links afbuig, zet de hele groep zich in beweging en komt op ons af. Niet stappend maar rennend. Ik schrik me kapot en hoor alleen maar snuiven en zie grote ogen en grote neusgaten. Wat is dit nou? Ik ben al zo vaak koeien tegen gekomen en heb nog nooit problemen gehad. Zouden ze mijn kalfje interessant vinden of zijn ze boos? Ik schreeuw dat ze vooral op moeten rotten. Al spreken ze dan geen hoesj…. ik kan heel hard schreeuwen. Zal niet herhalen wat ik allemaal riep. Omdat woef schrikt van de rennende beesten begint ze keihard te blaffen en dat helpt. De koeien kudde komt tot stilstand. En ik ren hard door. Weg bij die koetjes. Ik hoop dat ze er niet staan bij de ultra, want dan heb ik geen blaffende woef bij me. Brrrrrr.

klik voor groot

We vervolgen onze weg maar weer in alle rust daarna. Ik kom weer bij het strandje en daar besluit ik het pad rechtdoor te nemen en niet het slingerpad van de heenweg. Dit loopt redelijk goed en als ik aan het einde kom, sla ik rechtsaf om weer op het juiste pad verder te gaan. Ik heb blijkbaar het nare gladde stuk op deze manier kunnen omzeilen. Best fijn! Maar de echte enge weg bij Craster moet nog komen en ik kijk vast op de kaart of ik dat ook kan vermijden. Dat lijkt te kunnen en eerst lopen we nog even door. Het lopen gaat heel makkelijk nu en de kilometers schieten ook al lekker op. Ik schat dat ik op een kleine 20 km uit zal komen. Eitje maar de heenweg was verschrikkelijk.

Als ik vlak bij de huizenrij kom, zie ik dat er inderdaad een pad achter de huizen langs loopt in plaats van ervoor tussen de zee en de huizen. Net zo lang dus, zelfde vorm. Ook raar! Ik besluit dat pad te nemen en dat loopt aardig goed. Daarna dus even naar rechts en je zou weer op hetzelfde pad uitkomen maar dan zonder dat enge paadje. Mmmm dat biedt perspectief, want ik wil niet vals spelen maar ik ga echt niet mijn benen breken en ik besluit nu alvast om dat pad te nemen in plaats van dat enge pad.

Ik klik de garmin uit en wandel nog even naar het haventje om mijn schoenen te wassen en woef te wassen want die is ineens veranderd in een zwart monster. Ze vindt het wel leuk geloof ik en als ze schoon is, gaan we naar de auto.

Daar word ik aangesproken door een man die vraagt of ik lekker gelopen heb. We raken aan de praat en we komen te praten over het enge pad. “too dangerous’ noemt hij het pad en hij vertelt dat hij in de parish council zal en al twee jaar probeert iets aan het pad te laten doen omdat het te gevaarlijk is voor wandelaars. Ah, het ligt dus niet aan mij! Dan komen we te praten over de run en hij is verrast. De organisatie neemt dus geen contact op met dorpen waar de run doorheen loopt. Vorig jaar was de start van de halve marathon in Craster en ineens stond dus het dorp vol met auto’s. Ik vind dat dus heel vreemd, want je zou verwachten dat met onderling overleg het voor iedereen leuk kan zijn. De restaurantjes en café’s kunnen erop inspelen en misschien kan de council iets doen aan veiligheid.

Ik ga de organisatie maar een maitje sturen over het pad. Misschien kunnen ze gewoon de weg verleggen zoals ik nu gelopen heb. Misschien is het 10 meter langer of 50 meter langer, maar veel veiliger en bovendien kan je ook een beetje doorlopen. Zo niet, dan zal ik echt de vrijheid nemen om dat andere pad te nemen. Oeps…verdwaald. Aangezien het geen kortere route is, kan ik er echt niet mee zitten eerlijk gezegd. Ik domme buitenlander zijn.

Ik neem afscheid van de man, hij wenst me een goede race en na 20 km zit deze gekke run er ook weer op. Veel geleerd! Ik duim voor droog weer, misschien wil het pad dan nog een beetje opknappen. Afwachten maar.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 20 km
* temp 8

januari 95 km – 2014 totaal 95 km

**11.01.2014 – ingram (northumberland national park) – 7 km**

Gisteren had ik al met de route zitten klooien voor een route door de Cheviots. Ik wil nog bij Windy Gyle lopen. Dat schijnt een remote stuk te zijn van de Cheviots, dit deel rond Breamish Valley is wat lieflijker. Ik was hier vorig jaar voor de eerste keer en genoot toen enorm. Maar je hebt wel een beetje mooi weer nodig en het liefst ook helder weer.

De weg naar de start is al volop genieten!

Klik voor groot

Voor enorm goed hardlopen hoef je hier namelijk niet heen, het is vooral genieten en een beetje sneller ergens komen dan wanneer je wandelt. Ik koos voor vandaag dus de route die ik al eens gelopen had, alleen hoopte ik nu wat beter de weg te kunnen vinden. Maar ik kan vast verklappen dat dat niet het geval bleek te zijn. Deels door mijn eigen schuld, omdat ik graag naar het mooie punt wilde waar ik de vorige keer ook zo genoten heb. Voor vandaag stond de route in ieder geval in de garmin, in de telefoon en op de navigatie. Dat bleek uiteindelijk prima en nodig. Maar….. als je ergens wat hoger staat waar het gewoon onder 0 is, en het waait ook nog behoorlijk, dan wordt het dus ijskoud. Ondanks het mooie weer van vandaag! Ik besluit iets verder weg te parkeren dan de vorige keer, omdat ik misschien nog door wil lopen naar Linhope spout. Toen wist ik dus nog niet dat het zo koud was! Vol goede moed op pad dan maar!

klik voor groot

Al snel kwamen we de eerste koetjes tegen

klik voor groot

Ik zag deze keer op de gedetaileerde kaart dat ik ineens verkeerd liep en had het juiste pad weer snel gevonden. Een breed gras/modder pad met geweldig uitzicht achter me. Daar moest ik natuurlijk af en toe wel even een kiekje van maken. Na 2,3 km zijn we 200 meter hoger….. aha nu snap ik waarom dat best zwaar aanvoelde 🙂

klik voor groot

Maar waar het echte pad nou uiteindelijk naartoe liep, is mij dus echt niet duidelijk geworden, ook deze keer weer niet. En dus kwam ik weer op dat mooie punt uit waar ik de vorige keer ook in de diepte had staan staren waar ik heen moest. Aangezien het zo ijskoud was, besloot ik dan maar even te klunen naar het pad waar ik vorig jaar ook uiteindelijk op uitgekomen was. Maar het liep voor geen meter en aangezien ik soms ahum ‘hardop’ wat dingen riep, bleef woef soms zielig achter totdat ze dacht dat de kust weer veilig was. Stakker.

klik voor groot

klik voor groot

Uiteindelijk kwam ik weer op een pad en kon ik eindelijk weer een stukje doorlopen en warm worden. Dat was wel prettig, maar ik wist ook dat ik nu eigenlijk al snel weer bij de auto zou zijn. Vanaf een vrij hoog stukje is het dan ineens steil dalen en aangezien ik zo koud was geworden en ik harde wind in de rug had waardoor ik minder balans had, heb ik zelfs een stukje gewandeld om niet op mijn snufferd te vallen. Er lag namelijk ook overal ijs dus waar het wel of niet glad was, was moeilijk te zien.

Toen ik de auto in de diepte zag glinsteren, besloot ik ook dat het welletjes geweest was. De watervallen komen wel een andere keer met iets warmer weer, of handenwarmertjes bij me.

klik voor groot

Veel te kort maar erg mooi. Dat moet dus nog een keer herhaald worden! Op naar het volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 2

januari 76 km – 2014 totaal 76 km

**review: Salomon en Hydrapak softflask**

Al enkele maanden gebruik ik met veel plezier de softflask van Salomon en Hydrapak. Met name de oplossing voor gels onderweg!

Lees meer op de review site

**10.01.2014 – assignment 5: 8 km + MM – totaal 10 km**

Vanmorgen twijfelde ik wat ik zou gaan doen. Het leek erg mooi weer en toen ik routes aan het maken was, betrok het toch. Morgen lijkt het mooi weer te worden, dus deed ik nu maar vast de weekend assignment. Eerst dus even op stap zonder woef voor de MM. Ze keek weer beteuterd hoe ik zonder haar de deur uit ging. Jammer genoeg snapte ze dus niet dat ik haar straks weer zou komen ophalen natuurlijk. Als ik buiten ben, merk ik dat het toch nog wel waait. Maar goed, altijd een leuke oefening zullen we maar zeggen. Ik klik de workout MM met laps aan en als ik nu even had gekeken wat dat ook alweer precies betekende had ik niet de eerste 400 mtr voor jan doedel me uit de naad gerend. Stom genoeg bekeek ik vanmorgen notabene nog even snel de MM van de vorige keer, maar realiseerde ik me dus niet dat ik de opbouw eindelijk had verfijnd. Warming up, 2 km lopen met de hond, hond weg, daarna enkele 2 min versnellingen en daarna de MM. Toen ik dus op het stukje weg was aangekomen waar ik de MM wilde lopen, klikte ik op de laptoets en zag wel in de gauwigheid iets van 2:00 staan. Niet bij nagedacht en volop op weg. De weg liep omhoog en puffend en steunend zag ik dat de eerste 400 mtr lap netjes zou worden Maar ja…. de tijd liep door na de 400 meter en toen wist ik al dat het niet goed zat. Ik ben dus gestopt en heb de workout aangepast. Toen weer opnieuw begonnen. Even snel opwarmen en daarna meteen verder met de MM. Dat ging natuurlijk voor geen meter maar ik heb wel doorgezet. Dan maar een MM met een klote tijd. De weg liep steeds op en weer een beetje neer maar voornamelijk op. De weg werkte ook niet echt mee natuurlijk. Toch was dit het stukje weg waar ik ook de 4×1600 mtr deed van de week. Maar goed. Niet verder op letten, op naar de volgende MM die kan alleen maar beter gaan.

Na de MM weer richting het huis en woef opgehaald voor de rest van de run. Ook even de tarmac gewisseld voor de bondi omdat ik een stukje weg en een stukje strand wilde doen. Maar ik kon helemaal niet het rondje doen dat ik wilde, en dus keerde ik uiteindelijk maar weer terug. Een beetje rommelrondje deze keer van 10 km. Op naar de volgende dan maar.

klik voor groot

Gegevens:

* afstand: 10 km
* temp 6

januari 69 km – 2014 totaal 69 km

**08.01.2014 – parcoursverkenning: low newton/craster – 12,5 km**

Voor het eerst weer ric hting Dunstanburgh castle. Meteen goed om de route te verkennen voor de ultra want die loopt hier ook langs. Ik wil door de week de kortere routes gebruiken om steeds een stukje te bekijken. Het einde ken ik al, alleen het begin deel zal nieuw zijn vanaf Alnwick, door naar Alnmouth, Boulmer naar Craster. Volgende route is dus vanaf Cratser naar Alnmouth.

Het was stralend weer, dus ik had wel zin in een rondje. Parkeren was deze keer een probleem tot mijn verrassing want het was tjokvol. Vreemd op een doordeweeksedag in deze tijd van het jaar. Maar uiteindelijk toch een plekje in het gras gevonden en snel op weg.

Even door de duinen en daarna over het strand.

klik voor groot

Na een kilometer hoor ik een piepje en is de garmin gps signaal verloren. Dat is voor het eerst dat dit gebeurt en ik snap er niets van. Natuurlijk ga je dan toch zitten klooien met het horloge. Zinloos natuurlijk. Ik zette dus maar de telefoon aan in de hoop dat die nog wel iets zou opvangen aan route. Op het kaartje hieronder is ook te zien dat dat inderdaad prima lukte, maar dat de start dus ergens op het strand is.

Ik kan vanuit de verte al de eerste resten zien van het kasteel. Blijft altijd wonderlijk dat die rare stenen aan de andere kant toch echt nog erg fraai zijn. Langzaam rommelen woef en ik verder over het strand. Soms probeer ik het horloge weer even, en dan kijkt woef wat ik aan het doen ben.

klik voor groot

Het zonnetje is er nog steeds. En het loopt weliswaar niet echt lekker allemaal maar ik geniet wel.

klik voor groot

Al snel zijn we bij het einde van het strand waar we even omhoog klauteren om verder te kunnen

klik voor groot

Nog een stukje om het kasteel heen door de blubber. Het valt me tegen en hier moet ik straks ook langs!

klik voor groot

Maar dan zijn we er toch omheen en verrijst het fraaie kasteel. Even een kiekje maken.

klik voor groot

Vanaf daar over het gras weer richting Craster. Soms even omkijken, want het is en blijft mooi.

klik voor groot

klik voor groot

Dan zijn we al snel weer in Craster. Daar is weinig aan en het is erg rustig. Ik besluit het voor vandaag gezien te houden en weer om te keren.

klik voor groot

Dan loop ik dus de richting die ik op de ultra ook zal lopen van Craster naar het kasteel toe.

klik voor groot

Ik loop deels over het gras naar het kasteel, erlangs door de modder en verder naar de golfbaan. Eigenlijk is het pad langs het kasteel dit jaar goed te doen. Dat was wel eens erger. Maar het pad langs de golfbaan is echt ellende. Spekgladde modder. Ik kan er niets mee. Heel vervelend, want ik weet dat dit pad ook genomen wordt op de ultra. Niet het strand stuk, maar dit nare paadje. Uiteindelijk besluit ik dus toch halverwege eraf te gaan en via de duinen naar het strand te gaan.

klik voor groot

Maar op het strand aangekomen, verander ik toch weer van mening en als ik een trap zie die ik nog nooit eerder zag, besluit ik die te nemen eer terug de duinen in. Ik kan helaas geen foto maken van dat steile ding, omdat er imand boven aan staat te wachten om naar beneden te gaan. Als ik boven ben, dender ik lekker door het laatste stukje duinen. Dat loopt goed. Tot… het laatste stuk, waar je werkelijk op een soort spiegel terecht komt. Ik vind het knap als iemand daarover heen kan hardlopen. Het ligt vast aan mij. Maar als hier straks 200 man overheen moeten, dan ben ik benieuwd hoe dat eruit ziet. Maar goed, laat ik hopen dat het heel droog blijft in februari!

Na 12,5 km zit het rondje er weer op. Overigens kreeg ik de garmin weer aan de praat in Craster na aan en uit zetten. Vreemd, wan met de 610 heb ik dit echt nog nooit gehad. Ik hoop dat het eenmalig was. Op naar de volgende ronde. Alleen denk ik dat ik mijn doelen voor de ultra wat bij moet stellen met dit parcours

Gegevens:

* afstand: 12,5 km
* temp 8

januari 59 km – 2014 totaal 59 km