Categorie archief: schotland

31.12.2012 – fearnoch – 8 km

Vanmorgen weer zitten dubben welke schoenen ik nu moest houden. Ik koos al voor de new Balance Minimus MT10, maar welke maat? Na veel gedoe toch gekozen voor de grotere maat en dan natuurlijk ook even op pad voor een eerste rondje om de nieuwe trail schoenen te proberen. De Peregrine 2 gingen enkele weken al direct retour, dus dit zijn uiteindelijk de nieuwe trail schoenen geworden. Heel laag bij de laterale malleolus en dat is belangrijk voor mij. Verder zijn het net sloffen eigenlijk.

Ik koos voor het rondje bij Fearnoch, en wilde dat verkorten tot een baby rondje door het rondje richting het gehuchtje deze keer over te slaan en de gele route te nemen. Dat bleek uiteindelijk niet echt een goed idee vanwege de ondergrond, maar inmiddels weet ik hoe ik eventueel wel een korter rondje daar kan lopen.

Deze week staat eigenlijk als doel een rondje op Kerrera Isle op het programma, en R. converteerde mijn gpx bestandje naar een tcx bestandje zodat ik de route direct in de Garmin kan inlezen. Ik ben ontzettend benieuwd hoe het daar zal zijn, maar een beetje lekker weer voor een paar mooie plaatjes is dan wel leuk, dus vandaag dan eerst maar even door het bos.

Wat was het weer gaaf. Terwijl ik dit tik, wil ik zo weer vertrekken voor een nieuw rondje. De lucht is hier zo schoon, ik kan hier volgens mij wel uren blijven lopen. Niet dat het echt gemakkelijk is, want ook op deze run begin je met een klimmetje van 31 naar 150 meter in de eerste 3 kilometer. Dat is toch wel even wennen in vergelijking met Nederland. Maar inmiddels krijg ik er al aardigheid in en speel al een beetje voor klimgeit ook al gaat het langzaam maar gestaag. Deze keer heb ik gewoon de hele klim achter elkaar gedaan zonder stoppen en dat viel erg mee eigenlijk. Het is gewoon eigenlijk geweldig dat ik dit kan en er nog van geniet ook! Super!!!

Woef vond het ook weer leuk natuurlijk en hobbelde vrolijk me me mee. Terwijl ik dit tik, ligt ze heerlijk te maffen op haar bedje. Zij doet het beter dan ik. Actief geweest en dan even lekker slapen.

klik voor groot

Omdat ik de route al eens gedaan had en al foto’s had gemaakt, besloot ik gewoon lekker verder te hobbelen. Ik genoot en de nieuwe schoenen zaten ook eigenlijk wel lekker. Ik weet nog niet of ik helemaal onder de indruk ben van de grip op rare ondergrond, maar dat moet ik maar zien op ander terrein. Ik had nu vooral steentjes en rommel als ondergrond en geen modder. Klimmen ging lekker op de voorvoet (dat moet ook wel met dit percentage stijging) en dan zijn soepele schoenen fijn. Maar de Kinvara 3 doen het ook prima en zitten ook lekker. Ik denk wel dat de zool iets meer bescherming geeft tegen de scherpe steentjes hier dan van deze nieuwe Minimus.

Op een gegeven moment moest ik even opletten waar ik nu precies over zou moeten gaan op de gele wandelroute en ik koos dus verkeerd helaas. Mooi hoor, zo vlak langs het water, maar een pad dat net voorzien was van enge scherpe rotsstukken die scherp waren, zowel voor mij als voor woef. Ik heb een keer keihard iets geroepen toen ik mijn enkel verzwikte. Woef keek verschrikt om en hobbelde ook moeizaam over het pad. Terugkeren dan maar? Maar ik ging ervan uit dat het maar een klein stukje was en uiteindelijk kwamen we bij een bruggetje en werd het inderdaad weer wat beter.


Mooi was het wel zo langs het watertje, maar op deze manier had ik net zo goed het hele pad langs Fearnoch kunnen nemen, ook al zou dat behoorlijk modderig zijn nu vanwege de regen van de afgelopen dagen. Maar goed, ik koos nu eenmaal dit pad, dus voort dan maar. Uiteindelijk kwam ik weer op de weg en moest ik kiezen welke kant ik op zou gaan. Dat deed ik op zich goed, maar waar nou de rest van de gele route was gebleven snap ik nog steeds niet. Ik liet me leiden door een bordje met een P en dacht dus dat ik er toen al bijna was.

Uiteindelijk herkende ik de afdaling die we altijd wandelen met de hond als laatste wandeling van de dag en wist ik wel dat het goed zat. Woef is ook niet echt een goede spoorzoeker geloof ik, maar we kwamen uiteindelijk weer keurig bij de parkeerplaats uit na een kleine 8 kilometer. Nou ja, niet helemaal de 5 die ik gepland had als ommetje maar het was geweldig en ik had zo weer willen vertrekken voor ronde nummer 2. Maar ja… wijsheid voorop. Morgen gewoon weer een rondje.

Op naar de volgende ronde. Ik ben zo benieuwd naar het rondje over Kerrera. Dat moet erg mooi zijn daar en ik was er nog nooit. Maar ik zit vast aan de pont tijden, dus moet ik het wel een beetje plannen. Ik heb gelukkig nog enkele dagen. Ik vrees dat ik bijna iedere dag ga lopen deze laatste dagen. Zondag staat er pas weer een assignment op het programma. Voor nu dan maar rustig aan en genieten. Vanaf volgende week dan weer even was gas terug qua omvang en netjes het schema vervolgen.

Gegevens:

* totaal 7,8 km
* temp 6

rondje in google earth openen

dec 158 km – 2012 totaal 2.132 km

29.12.2012 – assignment 15 – 25 km – glen lonan

In 2009 liep ik hier voor het eerst langs het Loch Etive. Geweldig ervaring en met prachtig weer ook nog eens. Strakblauwe lucht en heerlijk zonder wind. In 2010 was het ook fantastisch om te lopen hier en kon ik natuurlijk alweer wat verder lopen. Ik ging toen voor het eerst in Glen Lonan lopen en maakte een achtje rond de auto. Dat was voor mij een enorme prestatie en de allereerste 20 km ronde zat er toen op. Ik liep toen ook met de hond en ik moest haar toen steeds over de wildroosters heen tillen. Een dubbele work out dus. Toen lonkte de Glen al om eens helemaal door te lopen vanaf Taynuilt en dan terug naar de cottage. Dat zou wel iets meer zijn, maar misschien wel te doen. Ik durfde het toen niet aan, en hoopte dat het in de winter van 2011 er dan van zou komen. Dat gebeurde niet, want het was vorig jaar noodweer en toen liep ik slechts eenmaal door de glen. Maar dit jaar zou het er dan toch maar eens van moeten komen omdat het schema een 25 km rondje in petto had voor me.

Ik vond het best spannend, want ik zou toch echt door moeten lopen, want een terugweg is er niet als je eenmaal begonnen bent. Op zich is het een gewone weg en dus niets spannends qua enge stenen of raar terrein, het is alleen de afstand in combinatie met de wind en de regen en hagel en de op en neer gaande weg die ik nou niet echt gewend ben natuurlijk. Tot nu toe is de langste afstand van het schema waar ik mee bezig ben rond de 33 km, dus op zich kon ik vol goede moed value=””ertrekken.

Thuis eerst dubben of de hond wel of niet mee zou gaan. Ik vond het wel erg lang en ik was toch bang voor haar voetzolen. Maar ongezellig zou het wel zijn en de route leent zich prima voor een losloop rondje en ze zou ook over het gras kunnen hobbelen en lekker haar eigen tempo kunnen zoeken. Eerst besloot ik dus om haar niet mee te nemen en de taxi werd gebeld om me naar het begin punt te brengen in Taynuilt. Toen we eindelijk een taxi hadden gevonden, was ik ook klaar om te vertrekken. Rugzakje met water, wat gelletjes en fototoestel. Toen de taxi voor kwam rijden wilde ik de hond eigenlijk toch wel meenemen omdat haar zooltjes er prima uitzagen. Gauw dus alles extra ingesmeerd met potenwax om te beschermen tegen de regen en richting de taxi met de chauffeur die wat vreemd opkeek van mijn outfitje. Hij vond het maar gek wat ik wilde gaan doen. Woef zat voor me op de grond voorin en vond het alllemaal wel spannend. Ik ook eerlijk gezegd. Het was zo anders dan normaal.

We zijn even van de hoofdweg afgereden richting de Glen, en achteraf vond ik dat wel jammer, omdat ik toch niet helemaal uitkwam qua afstand en uiteindelijk woef in het huisje heb afgezet en zelf nog een paar kilometer verder ben gelopen. Op die manier was het misschien wel heel goed voor haar voetjes en voor ik kwam toch aan de afstand.

Maar eerst het begin. Even snel een foto gemaakt hoewel het ineens ontzettend grijs was geworden. De regen zou ook al snel met bakken uit de hemel kletteren en het waaide ook aardig.

klik voor groot


Het liep eigenlijk best soepel ook al loopt het begin eigenlijk alleen maar langzaam omhoog. Rustig aan beginnen, dan komt alles goed en ik genoot met volle teugen. Ik was goed gekleed dus het weer deed me weinig eigenlijk. Ik hoopte dat de hooglanders na enkele kilometers in het gebied zouden staan om te bewonderen! Helaas stond er geen enkele hooglander en dat vond ik wel heel erg jammer. Het hagelde op een gegeven moment zo hard dat ik ook niet kon horen of er ergens een dipper rondvloog maar het is en blijft mooi. Ergens zag woef nog twee herten en ik gelukkig ook want in de haast had ik de fluit vergeten mee te nemen om haar bij me te houden als ze er ineens vandoor zou gaan. Maar nu zag ik ze ook springen en kon ik dus roepen dat ze niet weg mocht.

klik voor groot


De kilometers vlogen eigenlijk voorbij en voordat ik het wist was ik alweer op ‘bekend terrein’ waar ik al eerder stukken had gelopen. Het viel me wat dat betreft een beetje tegen. Misschien doordat de afstand eigenlijk niet meer bijzonder is, of omdat ik toch het hele gebied al in stukken heb gelopen, ik weet het niet precies. Misschien door de ervaring van de geweldige route door het ruige terrein na Bonawe waar ik eergisteren liep. Dat laatste zou ook heel goed kunnen, misschien ben ik gewoon een stapje ‘verder’ inmiddels en is dit niet meer een echte uitdaging. Maar genieten blijft het, want het is een geweldige omgeving om te lopen zelfs met pestweer. Overigens werd het soms weer droog en scheen even het zonnetje, dan hagelde het weer dus er was niet echt iets zinnigs over te zeggen. Het kon me ook weinig schelen eigenlijk.

klik voor groot

Ik vond het ook ontzettend jammer dat er geen hooglanders te zien waren want die zijn zo geweldig. Maar goed, ook de schapen lieten zich nauwelijks zien helaas dus moest ik het met mijn hobbelende woef doen en dat was ook gezellig. Ik zag wel een aantal buizerds die zich weliswaar niet lieten fotograferen maar die wel goed te bekijken waren. Dat was weer een beetje troost.

Heel bijzonder vond ik het dat woef deze keer prima over de wildroosters kon komen. Als we bij een cattle grid kwamen, stopte ik even en dan liep zij er voorzichtig overheen. De ene voet op een dwarsstuk en dan de andere voet. Ze zakte er dus niet tussendoor zoals twee jaar geleden. Toen schrok ik me rot, want volgens mij kan een hond gewoon een poot breken op deze manier. Maar nu ging het dus prima en hoefde ik haar ook niet te dragen.

De kilometers gingen in rap tempo voorbij. Het verbaasde me echt en misschien voelde het daarom ook wel ‘niet echt’. Omdat het te gemakkelijk ging ofzo. Geen idee. Maar voordat ik het wist kwam ik bij het laatste stukje waar een verdwaalde ‘normale’ koe op de weg stond toen ik naar boven wilde klauteren. Dat bleek achteraf een enorme groep te zijn, maar toen ik er langs hobbelde regende het inmiddels hard en liet ik de camera maar in mijn zak zitten.

klik voor groot

Daarna hobbelden we de glen alweer uit en moesten we nog even over de brug richting North Connel. Dat is een oude spoorbrug en best bijzonder om te zien en nu liep ik daar dus voor het eerst overheen in plaats van in de auto te rijden. Onder de brug is een bijzondere kolkende massa, Falls of Lora. Heel vreemd en het maakt ook erg veel lawaai.

klik voor groot

Zoals gezegd liep ik daarna eerst naar de cottage terug en heb de hond naar binnen gedaan en ben zelf nog enkele kilometers verder gehobbeld. Het was inmiddels droog en vrij aardig weer geworden eigenlijk. Alleen viel dit laatste stukje me zwaar. Ik was er immers al voor mijn gevoel en nu wilde ik alleen de kilometers nog even volmaken voor het schema. Prima, ook goed voor een stukje mentale training maar uiteindelijk was ik blij dat ik weer bij het huisje terug was. Ik was totaal niet moe en had gelukkig nergens last van, ondanks de afstand in combinatie met de klimmetjes.

Op naar de volgende ronde!

Gegevens:

* totaal 25,3 km
* temp 5

rondje in google earth openen

dec 150 km – 2012 totaal 2.124 km

27.12.2012 – bonawe langs loch etive – 15 km

Gisteren zijn we gaan wandelen na mijn babyrondje in het bos omdat het zulk ontzettend mooi weer was. Omdat het me mooi leek om langs het meer te blijven, kozen we om te gaan zoeken naar het wandelpad langs het meer vanaf de quarry bij Bonawe. Vorig jaar kon ik daar niet lopen vanwege de modder, en eerder hebben we daar gestaan en snapten we totaal niet waar het pad nou eigenlijk liep.

Maar dit jaar lukte het dan toch en nadat we door de quarry waren gelopen, begon dan toch een schitterend wandelpad langs het meer met adembenemende uitzichten. Dat beloofde dus veel goeds voor een run en ik kon niet wachten om daar vandaag de run te gaan doen.

Ik kan maar een ding zeggen: fantastisch. Toen ik daar aan het lopen was, wist ik weer helemaal waarom ik hardlopen zo geweldig vind. Waarom ik mijn best doe om wat sneller te worden en de afstanden uit te breiden. Want dit is waar je het voor doet. De vergezichten, de natuur en het overweldigende gevoel als je hier loopt. Ik dacht op een gegeven moment ‘I am alive’. Hier doe ik het allemaal voor. WOW.

Maar laat ik bij het begin beginnen.

Eerst de auto geparkeerd bij de quarry. Inmiddels weet ik dat je kunt doorrijden tot de hekken, zodat je wat dichter bij de start van het pad kunt komen en niet het hele terrein hoeft over te steken. Het ziet er een beetje griezelig uit eerlijk gezegd en het is dat ik weet wat me te wachten staat aan natuurschoon dat ik even doorzet, want het voelt allemaal creepy en ik ben blij dat ik met woef loop. Het is ijskoud en de wind striemt in mijn gezicht. Vreemd dat het hier altijd zo anders is dan 15 kilometer verder waar het huis staat. Eerst maar eens weer richting het pad hobbelen dan maar. De camera laat ik in mijn hand zitten, want ik vrees dat ik heel wat foto’s ga maken op deze run.

klik voor groot

Daarna even afdalen door een beetje modder maar dat stelt weinig voor en al snel doemt de eerste besneeuwde bergtop op in de verte. Mooi! Ontzettend jammer dat er geen mooie strakblauwe lucht is, want dan zou het werkelijk adembenemend zijn hier met de vergezichten. Nu zijn de bergtoppen wel gewoon goed zichtbaar, maar lijkt het op de foto’s allemaal somberder dan het was.

klik voor groot



Het is zo ontzettend mooi allemaal, eigenlijk komt er na elke bocht wel weer iets anders om ‘wow’ van te zeggen. Het meer ligt redelijk dichtbij, maar op een gegeven moment loop je echt langs het water en hoor je het water klotsen tegen de rand. Je kunt gewoon met je hand in het meer als je zou willen en dat voelt gek. Het is immers een immens en ijskoud meer, en ineens loop je daar zo dichtbij!

klik voor groot

Woef vindt het geweldig. Kennelijk ruikt het hier lekker met allerlei nieuwe luchtjes, want ze is vrolijk voor me uit aan het hobbelen en heeft het reuze naar haar zin zo samen.

Dan lopen we ineens richting een hek en gaan we erdoor. Daarna stokt mijn adem in mijn keel. Een immense glen ligt voor me, met het meer, en overal om me heen bergkammen en besneeuwde bergtoppen. Ik kan niet beschrijven hoe ik me voelde toen ik daar aan het hobbelen was. Als een nietig poppetje op renschoenen tussen die immense bergen en de ruige natuur. Wat bijzonder en waarom heb ik dit gebied vorig jaar niet ontdekt? Hier doe ik het allemaal voor. Dat ik hier kan lopen, kan kijken en kan genieten. Moe ben ik nog lang niet, het enige probleem is dat ik weer dezelfde weg terug moet en ik simpelweg dus niet uren en uren kan blijven lopen omdat ik ook weer terug moet. Bovendien heb ik niets bij me, geen water en geen voeding, dus ik zal op een gegeven moment toch echt weer terug moeten. Maar wat staat me nog meer te wachten? Wat is er na de volgende bocht? Wat ga ik zien en voelen?

De foto’s kunnen niet echt vatten wat er om je heen te zien is, maar ik doe een poging met enkele beelden en panorama’s. Het loont de moeite om te grote afbeeldingen aan te klikken.

klik voor groot en gallery



Na het open stuk tussen de bergkammen, kwam ik ineens in een soort bos terecht. Totaal onverwacht maar erg fraai. Lekker zandpad waar je prima overheen kon rennen en wat ook een verademing moest zijn voor woef na al die stomme stenen. Gelukkig doen haar voetzolen het goed deze keer, maar voor iedere run worden ze ook uitgebreid gelakt met neats foot oil.

klik voor groot

Hoewle ik erg benieuwd was naar het bos, besloot ik toch maar terug te keren omdat ik dan ongeveer 15 km erop zou hebben als ik weer bij de auto zou zijn. Bovendien had ik ook geen enkele dekking met de telefoon en zonder water of wat dan ook is dit misschien toch niet helemaal het juiste gebied om helemaal onvoorbereid verder te gaan sukkelen deze trip. Bovendien leek het ook ineens kouder en grijzer te worden dus was het helemaal een mooi moment om terug te keren.

Al snel liepen we eerst weer door het fraaie open gebied tussen de bergkammen en langzaam weer richting het pad langs het meer.

klik voor groot

Tot mijn verrassing zag ik ineens kleine sneeuwvlokjes dwarrelen en was ik blij dat we waren omgekeerd. Er was geen wind, dus echt koud was het niet, maar je voelde toch een soort koude luchtstroom.

Op de terugweg heb ik natuurlijk bijna geen foto’s meer gemaakt maar heb ik lekker doorgedieseld en alleen maar genoten van al het moois om me heen. Ik zal deze loop niet snel meer vergeten. Zo mooi, zo wijds en je voelt je zo nietig in die wijdse ruige natuur. Echt super. Qua terrein en profiel was het ook prima. Het gaat wel wat glooiend heen en weer, maar niet van die steile klimmetjes zoals in de afgelopen dagen. Wat dat betreft dus ook fijn om te lopen.

klik voor groot

Al snel liepen we weer richting de quarry en waren we bijna bij de auto.

klik voor groot

Gelukkig had ik eten meegenomen voor woef want zij kreeg alsnog een uur te laat haar eten. Gulzig at ze dus haar bakje leeg en was ook weer blij!

klik voor groot

Het was in een woord geweldig. Zaterdag staat er een 25 km loop op het programma en ik zou de run graag in dit gebied doen. Maar zonder woef durf ik er niet te lopen, dat staat vast. Ik twijfel of ik haar over dit terrein op die afstand mee kan nemen. Anders wordt het dwars door Glen Lonan in mijn eentje. Ik zou dan de taxi nemen naar het startpunt en de hele glen doorsteken. Dat is ongeveer 27 km als ik het goed heb uitgemeten. Dit staat op zich al op mijn verlang lijstje sinds 2010 dus misschien een mooi moment om dat dan te doen. Maar ik blijf nieuwsgierig wat er nu na het bosje te zien is allemaal.

Gegevens:

* totaal 14,5 km
* temp 2

rondje in google earth openen

dec 124 km – 2012 totaal 2.099 km

26.12.2012 – the sandpit – 5,5 km

Een baby rondje dan maar tussendoor vandaag omdat het zulk fantastisch weer was. Heerlijk zonnetje en geen wind. Supper dus. Ik deed dit rondje vorig jaar ook een paar keer als kort tempo rondje als het erg hard waaide en het daar redelijk veilig was.

Ik wandelde hier gisteren en toen viel het niet eens mee zo op en neer, maar aangezien ik hier toch echt al vaker had gelopen en nog rap ook, leek het me een geschikt ’tussendoor’ rondje. Waf vond het weer helemaal leuk natuurlijk.

klik voor groot

Achteraf zag ik dat ik vorig jaar het iets slimmer aanpakte, door eerder te beginnen met de ronde namelijk waar het nog lekker naar beneden loopt, en ook helemaal terug tot het einde van het hekje. Deze keer stopte ik de klok te snel, omdat ik dacht dat ik er al was en nog even een coll down wilde doen. Verkeerd dus want op het laatste stuk kan je lekker vaart maken.

Overigens lopen de Kinvara heel goed op dit terrein. Stuk beter dan vorig jaar, toen ik nog vaak zwikte op die stomme stenen. Maar dit jaar ging het prima gelukkig en na een half uurtje waren we alweer bij de auto waar ik verwilderd dacht ‘ik wil meer’. Maar goed. Ik wilde wijs zijn en deed dat dus maar niet(vandaag). Overigens ben ik een half uur na thuiskomst weer uitgebreid gaan wandelen omdat het zonnetje heerlijk ging schijnen. Toen ontdekte ik een nieuw gebied bij Bonawe waar ik vorig jaar niet kon hardlopen. Dat wordt dus de volgende ronde!

Gegevens:

* totaal 5,5 km
* temp 3 – zonnig geen wind

rondje in google earth openen

dec 110 km – 2012 totaal 2.084 km

kinvara 3 – 308 km

25.12.2012 – fearnoch forrest – 8,5 km

Vandaag een rondje dat ik vorig jaar ook liep. Lekker door het bos, beetje op en neer. Vorig jaar stormde het enorm en lag er ook ergens ineens een grote boom over de weg heen waar ik overheen moest klauteren. Ook het laatste stukje langs het watertje was toen ontzettend modderig herinner ik me.

Maar vandaag was het goed te doen allemaal. Toen ik aan kwam rijden op de parkeerplaats, kletterde de regen tegen de ruit en er was nog iemand zo gek om met de hond te gaan wandelen en die keek me wat verwilderd aan met mijn renkleding. Een nat begin dus en het was best fris.

Eerst maar eens beginnen. Snel een foto maken bij de watervallen.

klik voor groot

De weg gaat aardig op en neer en uiteindelijk kom je ook wel op een uitzichtpunt waar het mooi is om te kijken.

klik voor groot



Uiteindelijk loopt de weg richting Fearnoch een nederzetting in het bos met enkele huisjes. Heel bijzonder eigenlijk en de weg loopt dan ineens vlak langs het water dat snel stroomt en een heerlijk geluid maakt. Inmiddels was het overigens alweer helemaal droog en best lekker weer geworden zonder wind.

klik voor groot

Het bos ruikt zo lekker na een regenbui en het water zo langs je is echt bijzonder. Het pad was dit jaar veel beter beloopbaar dan vorig jaar en dat was fijn.

Zo kwamen we na ruim 8 km weer terug bij de parkeerplaats.

Heerlijk lopen, ik zou wel uren willen doorgaan. Morgen dan maar weer een runnetje doen.

Wordt vervolgd

Gegevens:

* totaal 8,5 km
* temp 6

rondje in google earth openen

dec 104 km – 2012 totaal 2.078 km

23.12.2012 – assignment 14: 4×800 – totaal 14 km – glen lonan

Vandaag mijn eerste rondje in Schotland. Dit jaar loop ik hier met een schema voor de marathon van Edinburgh, dus kan ik niet helemaal freewheelen, maar door de week zit er voldoende vrijheid in binnen het raamwerk van het schema om heerlijk te kunnen lopen hier. Assignment 14 waren maar 4 lapjes van 800 die ik zou moeten lopen volgens schema. Daaromheen kan ik lekker rustig dribbelen dus dat was een prima start voor vandaag (dacht ik).

Woef doet het prima en mijn rug is eigenlijk weer helemaal OK na de misselijkmakende pijn van donderdag tot en met gisteren. Ik liep wel met een een of ander warmhoud ding rond mijn middel die mijn rug warm zou houden. Daar slaap ik ook mee en dat voelt lekker.

Het waaide keihard vandaag en af en toe kletterde de regen tegen de ruiten. Maar ik weet inmiddels al lang dat het niet uitmaakt of het regent en bovendien kan het hier in een seconde omslaan en toen ik over de brug reed op weg naar de Glen, scheen het zonnetje in mijn gezicht. Ik heb dus onderweg ook van alles gehad, van zon tot regen.

klik voor groot


Ik wilde niet te ver de Glen in rijden, en dacht dat ik al snel een redelijk vlak stukje zou hebben om te lopen. Maar dat viel dus even tegen en ik moest ook weer even wennen aan de klimmetjes. Pas na 5 km kwam ik bij de splitsing richting Taynuilt en zou het redelijk vlak worden. Daar ben ik dan toch maar begonnen aan de 800 meter laps.

klik voor groot

Vervelend genoeg stond er een enorme kudde schapen ineens voor mijn neus en kwamen van links enorme koeien aandenderen, waarvan woef zich te pletter schrok en begon te blaffen. Het gevolg daarvan was dat de 100 schapen het ineens op een rennen zetten en het allemaal ineens niet meer zo rustig was om me heen en ik woef toch maar even aan de riem heb gedaan. Niet zozeer omdat ze iets zou doen, maar ik stelde me zo voor dat de boer ineens zijn rennende schapen zou zien en daar tussendoor een roze figuurtje zou ontwaren met een loslopend woefje. Dat leek me niet zo geschikt dus dan in ieder geval maar aangelijnd en hopen dat die beestjes weer eens tot rust zouden komen en stil zouden staan. Schapen als haas, weer eens iets anders.

Het eerste lapje ging te snel en ik remde aan het einde dan maar wat af. Het tweede lapje ging ook te snel en uiteindelijk ben ik maar omgekeerd ook omdat er weer een wildrooster lag. Alleen had ik geen rekening gehouden met de weg zodat mijn derde lapje niet 5 sec sneller was maar net zo snel als de eerste vanwege heuveltje op. Het viel me nog niet eens tegen eigenlijk maar het was wel dom. De vierde was wel 10 sec sneller dan de eerste wat ook de bedoeling was en met deze weg was ik niet ontevreden dus.

klik voor groot

Maar helaas moest ik dus nog wel 5 km terug richting de auto, dus ben ik maar lekker door gaan hobbelen en na 14 km waren we weer terug bij de auto. Op de terugweg zag ik een gigantisch gave regenboog. Erg mooi.

klik voor groot

Dit smaakt toch echt allemaal naar meer. Het is hier zo fijn en mooi en de lucht is natuurlijk ook schoon dus dat is heerlijk. Ik heb hier altijd het gevoel dat ik honderd kilometer achter elkaar zou kunnen lopen.

Grappg genoeg liep ik hier in 2009 voor het eerst. Toen had ik net Evy afgerond. Wat was ik trots. En hoewel het langzaam ging, zou ik hier toen ook al 2×4 km lopen langs het meer. Geweldig.

Nu dus door de Glen en ik zal hier ook nog een 25 km route lopen volgens het schema dus dat is super leuk. Ga nog uitzoeken waar ik dat ga doen en of woef ook mee zal gaan of niet.

Wordt vervolgd

Gegevens:

* totaal 14 km
* temp 8 – nat en winderig

rondje in google earth openen

dec 96 km – 2012 totaal 2.069 km

Edinburgh – Marathon – May 26, 2013

Je het staat er echt: marathon zonder het woordje ‘half’.

Terugbladerend zie ik dat ik vlak na de eerste halve marathon in Nottingham een plannetje maakte voor de tweede halve marathon in Edinburgh, gekoppeld aan een lekkere vakantie. Bijna in dezelfde periode al nu, dus al maanden vooruit! Grappig, want ik had in september 2011 nog helemaal niet kunnen weten dat ik voor Edinburgh nog de Berenloop zou doen, Berlijn en Utrecht als LSD zou lopen en dan nu aanstaande zondag alweer mee zal doen met de Great North Run. Zo zie je maar. En dat allemaal terwijl ik tijdens het lopen in Nottingham nog dacht ’tjeee waarom doe ik dit eigenlijk’.

Toch zitten er verschillen tussen de verschillende loopjes. De Berenloop was super leuk, qua sfeer en omgeving. Terschelling is natuurlijk prachtig. Het weer werkte mee, kortom het was geweldig. Tel daarbij op dat het onverwacht was dat ik ineens mee kon doen, dus twee dagen van te voren ineens sterke voorpret en geen aanloop spanning ofzo. Berlijn was ook heel erg leuk en daar liep ik voor het eerst via de RWR methode van Jeff Galloway. Ik vertrok met een plannetje, hield me daaraan en liep een heerlijke ontspannen loop met niet eens een slecht gemiddelde. Het weekend was verder gewoon super. Dus de Berlin Halbmarathon staat voor 2013 ook weer gepland en is geboekt. Die loop staat nu ook in mijn trainingschema ingepland als ‘snellere HM’. Utrecht was een debacle. Ik nam een startnummer over van iemand omdat het me leuk leek die loop te doen (jajaja een week na Berlijn) omdat er voor die dag toch een LSD op het programma stond. In de stromende regen liep ik daar en de laatste lap van 5 km heb ik echt struikelend en harkend afgelegd. Ik had het koud en wat was het saai onderweg. Nooit weer, maar dat werd mooi opgelost want de loop is voor 2013 helemaal verdwenen van de hardloopkalender. Zou ook niet meer meegedaan hebben. En daarna dan eind mei Edinburgh. Daarvoor deed ik een 12 weken schema met in de aanloop 2 geplande runs waar ik een PR op de 5 en de 10 liep. Dat beloofde veel goeds! We zijn eerst het parcours gaan verkennen en daarna de loop zelf. Wederom te warm weer voor me en hoewel ik ruim 6 minuten van mijn ‘oude tijd’ afliep, was het einde nou ook niet echt zo relaxed als tijdens de run in Berlijn. Zo zie je maar wat je moet doen voor die lousy paar minuten korter!

Meteen diezelfde dag nog besloten we de run te herhalen in 2013, want het huisje was super, we hadden geweldig weer en het was gewoon leuk geweest. Dat moet toch beter kunnen! Dus alles was geboekt en gepland al voor de halve marathon in 2013.

Maar ja, plannen zijn er om te veranderen en vorige week besloot ik dus de halve om te zetten naar de hele. Dat wil zeggen: me ook in te schrijven voor de hele want omruilen mag niet, ook niet vlak van te voren. En aangezien ik daar wel per se wil lopen, is een uitwijkmogelijkheid naar de halve dan wel zo fijn. Ik kan dan trainen in koeler weer tijdens de winter en het voorjaar om eind mei getraind en wel aan de start te verschijnen (en aan de finish). Tenminste, als alles zo blijft lopen zoals het nu gaat. Mijn schema is gemaakt en dat ziet er spannend uit. Berlijn HM staat daar – zoals gezegd – in als snellere halve marathon. Ik ben dus benieuwd. Nog 9 maanden te gaan en de klok gaat al meteen lopen vanaf zondag na de run. Er zal immers wel even aan getrokken moeten worden om de endurance verder op te bouwen. Maar komt tijd komt raad. Het is een absoluut slechte keuze qua parcours met 21 km op en neer gaande weg (zoals ik van afgelopen keer nog weet maar toen waren het maar 6 van die rottige kilometers) maar voor mij wel handig om te kunnen vertrekken met alleen het ‘finishen’ als doel. Wie weet krijg ik daarna de smaak te pakken voor een tweede.

30.05.2012 – tussen training 1 – 6x 400 (200) – totaal 8,2 km

30.05.2012 – tussen training 1 – 6x 400 (200) – totaal 8,2 km

De eerste training na de HM van afgelopen zondag en het reizen. Ik koos voor een korte interval training die morgen gevolgd wordt door een rustige DL die niet te lang zal zijn. Het ging op zich wel aardig maar een beetje onregelmatig. Eerst lekker inhobbelen en daarna aan de slag. Lap 5 ging verkeerd, omdat ik te snel stopte, vandaar dat de tijd wat te lang is. De laatste lap deed ik zo rustig mogelijk en toen was eigenlijk de tijd ongeveer wat ik bedoelde en wilde. Ik liep met de metronoom en kennelijk maakte die ene tik richting 87 toch wel uit en werd het eigenlijk iets te zwaar. De laatste lap ging het lekkerste op 85 (170).

De 400-tjes gingen in 1.58 – 1.56 – 1.59 – 2.00 – 1.56 – 2.01. Gemiddelde HR rond de 155 bpm met een max van 168 (waarschijnlijk door het warme weer).

Gegevens:

* totaal 8 km
* temp 21

mei 221 km – 2012 totaal 1.014 km

27.05.2012 – week 12 dag 4 – edinburgh half marathon

27.05.2012 – week 12 dag 4 – Edinburgh Half Marathon – totaal 21 km

Vandaag dan de laatste dag van het schema, de halve marathon waar ik naartoe had gewerkt. Ik had werkelijk geen idee meer wat ik zou willen proberen doordat de route nog al tegenviel tijdens het rijden. Merkwaardig, want het is eigenlijk een hele snelle route en wordt gezien als vlakke marathon en als een van de snelste van de UK.

Terwijl ik dit schrijf, zijn we inmiddels alweer een paar dagen verder en bedenk ik dat het ook eigenlijk wel klopt. Er zitten in het gedeelte door de stad inderdaad een aantal oplopende stukken, en het laatste stuk vanaf de racecourse in Musselburgh is een beetje vervelend. Een soort vals plat, dat in Google Earth totaal niet is terug te zien op het hoogte profiel. Maar laat ik beginnen bij het begin.

Ik had best aardig geslapen en al om 6 uur vertrokken we vanaf het huisje. We hadden ontzettend veel geluk, want Douglas, de eigenaar van het huisje, reed ons voor naar Musselburgh waar de finish zou zijn en zou ons vanaf daar verder naar Edinburgh brengen. Door deze mogelijkheid hoefden we niet eerst weer 2 kilometer te wandelen naar de bussen die ons in 40 minuten naar Edinburgh zou brengen. De reistijd die we hiermee zouden terugwinnen zou ongeveer 2 uur zijn totaal, dus we waren er heel erg blij mee dat het zo kon! In Musselburgh pikten we nog drie lopers op die met ons meereden naar de start in Edinburgh. Zij waren ook zo slim geweest om daar te parkeren en hoopten een taxi te kunnen pakken (zonder dat ze iets geregeld hadden van te voren). Treinen of bussen reden er verder nog niet op dat tijdstip! Hoe je dat dan eigenlijk moet aanpakken is me niet helemaal duidelijk.

De mannen hadden alle drie enorme bandages om hun knie en zouden de halve wel even in 2 uur gaan lopen. Nou kennelijk niet, want de finishtijd van de heren bleek uiteindelijk 2:22 te zijn geworden. Ik kon het natuurlijk niet laten om even te spieken. Kennelijk ook last gehad van de warmte!

klik voor groot

In Edinburgh aangekomen kwamen we tot vlak bij de start. Daar stond een heel aantal vrachtwagens klaar om bagage richting de finish te brengen. Omdat we redelijk vroeg waren, was het nog lekker rustig en kon ik ook nog even gebruik maken van de toiletten. Daar waren er genoeg van maar een kwartiertje later stonden hier enorme rijen wachtenden!

klik voor groot


Je ziet werkelijk van alles, maar er waren niet veel verkleedpartijen deze keer. Nog even snel met de K5 warming up gedaan en ik was er helemaal klaar voor. Het was redelijk bewolkt nog, maar zou een hele warme dag worden dus ik had wijselijk gekozen voor een topje met een poncho voor het startvak.

Uiteindelijk klonk dan om 8 uur het startschot en kwam de massa op gang. Het ging best vlot en na 3 minuten was ik over de start streep. Ik was erg benieuwd!

Ik ging veel te hard van start. De weg loopt na de start ineens enorm omlaag, en de kleine upjes merk je eigenlijk helemaal niet als je getraind bent. Daar verlies je dus weliswaar geen tijd, maar wel veel energie en dat zou me later flink opbreken. De eerste 5 kilometer gaan prima, en ook al vergis ik me in de route die ik in gedachten op papier voor me zie, uiteindelijk draai ik al snel de promenade op die langs de zee zou voeren. Inmiddels is de zon gaan schijnen en loop ik in de volle zon met een blauwe lucht zonder een zuchtje wind. Het is erg warm, maar zo is er altijd wel wat te zeuren, want als het had geregend of er had wind tegen gestaan langs de zee, was het ook niet goed geweest. Maar ahum, warrum is het wel! Erg warm zelfs. Ik weet dat de 10 km mat ergens op deze weg zal liggen. De minuten tikken weg en ineens zie ik 55 minuten op de klok staan. Dan zie ik een bord en de matten en onder de 57 minuten loop ik over de 10 kilometermat. Dat is dus helemaal niet de bedoeling, want dat is veel te snel eigenlijk.

Terwijl ik lekker aan het lopen ben, is S. in Edinburgh op zoek gegaan naar de supporterbussen waar je vooraf een dure kaart voor moest kopen. Die bussen zou mensen in 40 minuten naar de finish brengen. Het bleek een aardig stuk lopen te zijn en de wachttijd bij de bussen was ook niet mis. Ik had denk ik stiekum een taxi gepakt richting de finish!

klik voor groot

Deze gang van zaken betekende dus ook dat er onderweg nergens mensen stonden ter aanmoediging, op een paar verdwaalde toeristen na langs de promenade. De supporters kwamen immers pas weer in Musselburgh aan! Overigens moest aldaar nog bijna 2 kilometer gelopen worden om weer bij de lopers te komen. Je zou toch denken dat met het enorme terrein van de racecourse in de buurt van het parcours dit wel wat beter geregeld kan worden!

klik voor groot

Ik ben ondertussen nog volop aan het lopen en merk dat ik het steeds moeilijker krijg. De prijs die ik betaal voor een veel te snelle start en het zonnetje op mijn gezicht.

klik voor groot

Ik struggle en struggle nog meer. Over het bruggetje, even naar links, weer naar rechts en dan langs de racecourse. Renden daar vrijdag niet die mooie glimmende paarden? Ik weet hoe de weg loopt en bedenk dat het helemaal niet zo ver meer is. Ook al ben ik al teruggezakt, met een 15 km doorkomst op 1.28 ben ik niet eens ontevreden. Ik loop langs de pub waar we eerder hebben gestaan en weet dat de weg nu een beetje op en neer gaat lopen, en ergens zal omdraaien richting de finish. Appeltje eitje denk ik nog.

Maar de weg gaat maar door en door. Elke keer als ik denk dat ik bijna bij het keerpunt ben, loopt de weg ineens wat omhoog en zie ik een eindeloze stroom lopers hobbelen. De moed zinkt me in de schoenen en naast me zegt een loopster ‘o my God’ als ze – net als ik – de stroom omhoog ziet lopen. En als ik op het hoogteprofiel kijk, dan vraag ik me dus echt af waar die hobbels dan gebleven zijn. Ik zag ze in de auto en ik merkte het tijdens het lopen. En er komt geen einde aan. Het is zo vreselijk warm, de zon schijnt in mijn gezicht, en de stroom lopers die me tegemoet komt en al op de terugweg is richting de finish is nou ook niet echt motiverend, merk ik. Ik spreek mezelf streng toe en zeg dat het echt wel wat zwaarder mag zijn dan een training allemaal. Ik zet mijn metronoom nog eens aan omdat ik enorm aan het sjokken ben geslagen maar er komt niks meer uit. Ik zie de gemiddelde tijd rap terugzakken. Ongelooflijk, al mijn winst verdampt als sneeuw voor de zon en het is mijn eigen schuld met die te snelle start. Oen!

Maar dan komt – natuurlijk – uiteindelijk toch het keerpunt in zicht. Sterker nog, ik mag zelfs even een stukje relaxen omdat de weg gewoon naar beneden lijkt te lopen. Ik weet dat er ergens straks een waterstraal komt, dus dat is een lekker vooruitzicht. Ik doe mijn bril vast af en loop er lekker onder door. Het zonnetje schijnt nu op mijn rug natuurlijk en dat voelt een stuk lekkerder. Ik baal van mijn gemiddelde tijd en leg uiteindelijk de laatste anderhalve kilometer dan alsnog de zweep erop maar kom niet verder dan een lousy 6 minuten per kilometer. Ongelooflijk wat een sukkeltje ben ik toch ook om de run zo te verpesten. Maar het is lekker weer, we hebben het leuk dus huppekee, richting de finish dan maar.

klik voor groot

Met mijn tong uit mijn mond kom ik over de streep. Vreemd genoeg heb ik het wel warm en moet ik even uitpuffen maar ik ben niet moe. Wat is dat toch gek dat je toch niet meer vooruit komt als je te snel start. Heel merkwaardig. We nemen – tegen alle voedings adviezen in – een bolletje lekker ijs.

Daarna gaan we even naar de stand van de Guide Dogs UK maar vanwege de zon zijn er geen puppies. Ik haalde uiteindelijk toch nog 150 pond op. Dat is goed voor twee tuigjes.

Daarna gaan we lekker snel richting de cottage en genieten de hele middag lekker in de tuin in de zon. Na deze run komt er – helaas – een einde aan een fijne vakantieweek die werd afgesloten met deze run. Aangezien dit toch echt beter moet kunnen, besluiten we in de middag al dat we volgend jaar weer gaan. Dan plannen we eerst de run en daarna de vakantie, want dat is natuurlijk veel fijner. Ben benieuwd hoe het dan zal gaan. In ieder geval weet ik dus nu zeker dat je inderdaad echt gestraft wordt voor een te snelle start.

Op naar de volgende run. Tussendoor even nog een 5-je zondag en de ladiesrun volgende week en dan verder met een schema voor de Great North Run in Newcastle in september!

Gegevens:

* totaal 21 km
* temp 21

rondje in google earth openen

mei 213 km – 2012 totaal 1.006 km

Edinburgh Half Marathon preview

Edinburgh Half Marathon preview

Morgen is de run waar ik een 12 weken schema voor heb gevolgd. Niet zozeer omdat ik nu ineens een enorm snelle tijd ga/kan neerzetten, maar wel omdat ik met een schema ergens naartoe wilde werken. Ik ben zeker sneller geworden, en vond het bovendien eigenlijk heel erg leuk om het eens op deze manier te doen.

Vol verwachting ben ik dus wel, en ik heb op zich wel een plannetje gemaakt qua tijd, cadans en (voor het eerst) qua fuel onderweg. Natuurlijk kan je gewoon een halve marathon lopen op ‘niks’, net zoals ik alle andere keren deed. Maar ik wil gewoon deze keer nou eens proberen hoe ver ik kom als ik het nou eens volgens de boekjes doe. Dus met schema, en een fuel plannetje.

Gisteren hebben we het startnummer gehaald. Dat was een grote grap, want ik snap werkelijk niet waarom ze een envelop met alleen een startnummer niet op kunnen sturen naar het buitenland. De Zero tabletten van High 5 die in de envelop hoorden te zitten waren er immers ook al uitgeroofd door iemand.

De merchandise bestond uit een piepklein tentje waar ik vooral geinteresseerd was in de High 5 spulletjes. Daar bleek uiteindelijk wel degelijk een prima aanbieding te zijn die ik eerst niet gezien had. Geen 21 pond zoals ik via internet betaald had, maar 15 pond voor een doos van 25 gelletjes die me wel bevallen. Die heb ik dus maar meegenomen, samen met een doos 2:1 energy drink en 4:1 recovery rommel. Altijd handig om te hebben voor het geval ik ga door trainen voor de marathon.

Daarna met de auto verder gereden om het parcours nogmaals te verkennen. Het eerste stuk bij de start op Regent Street sloeg ik nu over, want dat hadden we zondag al gezien.

Het eigenaardige is dat de route weliswaar sterkt lijkt te dalen over de eerste kilometers als je op Google Earth kijkt, maar dat er en route een heleboel vervelende korte klimmetjes tussen zitten. Ik ben absoluut geen klimgeit, dus het was erg teleurstellend om dat zo rijdend te ontdekken en te zien. Want het is natuurlijk fijn als de route gewoon lekker naar beneden lijkt te lopen, maar als je eerst een klimmetje hebt, verlies je daar behoorlijk veel tijd (denk ik). Ik vind het maar vreemd, want wat ik zie op het hoogteprofiel op Google Earth is echt absoluut niet wat je ziet en merkt op de weg. Zo loopt de weg door het park ook simpelweg langzaam omhoog.
Afwachten dus maar hoe dat uitpakt in werkelijkheid.

Na het park loop je een stukje door de stad, niet echt fraai, en kom je op een brede weg met van die grote shops links en rechts, beetje amerikaans, vrij ugly. Ik weet nu dat ik bij de tapijtboer op de hoek een gelletje moet nemen….

Daarna nog een stukje met wat groen

Later draai je de promenade op en loop je een kilometer of 9 langs de zee. Dat is wel aardig en wel vlak. Gisteren stond er toch een frisse wind en met een NE wind staat die wel wat op de kop helaas, maar ik heb volgens mij geluk qua windkracht dus dat is even afwachten hoe dat voelt. Misschien wel heel verfrissend met het zonnetje. 10 km mat ligt ook op de promenade. Eens kijken op welke tijd ik daar kan zijn.

Daarna over de weg en richting Musselburgh. Daar over een bruggetje, langs water en een kerkje richting de racecourse waar toevallig net een race verreden werd toen we de foto’s maakten. Erg leuk dus!

Na de racecourse op 15 km even nog door Musselburgh met een op en neer gaande weg, en weer terug richting het park waar ook de finish is. Helaas loopt ook het laatste stukje een beetje op.

Ik was dus erg teleurgesteld toen ik de route helemaal had verreden. Ik snap niet dat het profiel in Google earth er zo uitziet. Want ik begrijp al die klimmetjes niet. De opgang naar de grote brug onderweg is ongeveer een 5% helling. Dat is toch niet niks en kan je net uit het ritme halen. Ik weet dat ik mijn cadans gewoon hoog moet houden en vooral niet moet zeuren, maar ik ben gewoon benieuwd hoe ik het er van af ga brengen.

Ik weet in ieder geval wel precies hoe de route loopt, waar ik water kan pakken eventueel en een gelletje wil nemen. Ik heb daarmee geoefend en al is het bijgeloof of niet nodig, ik ga het gewoon doen.

Ben erg benieuwd waar het schip strandt. Het lijkt me geen geschikt parcours voor mij voor een super tijd maar misschien merk je wel heel erg dat het naar beneden loopt (overall dan).

Wordt vervolgd.