**10.02.2016 – wooler/broadstruther – 16 km**

Vandaag is het stralend weer. Ik ga dus zeker op pad maar waarheen? Het waait ook niet erg dus de drone oplaten is ook een goed idee misschien. Ik twijfel enorm maar aangezien ik daar niet zo ver mee kom, besluit ik naar Wooler te gaan voor een run en eventueel de drone bij Bamburgh op te laten. Zo gezegd zo gedaan maar als ik langs Bamburgh rijd, bedenk ik dat de zon nog niet goed staat en dat ik het beter aan het einde van de dag kan doen. Ik rij dus door en na 35 minuten ben ik in Wooler op mijn bekende plekje. Ik besluit de drone mee te nemen op de run om beelden te maken bij Broadstruther, het doel van mijn run.

Al snel zijn woef en ik op weg voor ons runnetje. Het beging is weer even zoeken maar ik ben al snel op de juiste weg. Vreemd, want ik heb dit toch al vaker gelopen.

klik voor groot

Voordat ik het bos in ga, laat ik de drone even op maar in de lucht zi ik ineens dat de accu 15% vol is. Raar en dus laat ik de drone maar weer zakken en bind alles weer op mijn rug. Dan eerst maar eens lopen. Je wordt er wel koud van als je dat ding moet pakken: rugzak af, drone losmaken, aanzeten, verbinding maken, oplaten, klooien en dan alles weer in omgekeerd volgorde. Als er een windje staat, is dat eigenlijk niet zo lekker. Ik heb wel voor de zekerheid mijn Nanopuff meegenomen voor later als ik bij Broadstruther wil dronen.

klik voor groot

Nu eerst maar door dan en ik ga met woef door het hekje richting het bos. Het is modderig en donker maar ik weet dat het maar een klein stukje is. Weet ik veel wat de storm teweeg heeft gebracht daar….

Ik loop door en zie de eerste boom liggen. De storm heeft hier echt huisgehouden dat is duidelijk. Maar als ik verder wil, kan ik eigenlijk nergens langs. Wat een geklooit. Ik klim over stronken en hoop dat de drone niet aan de takken blijft hangen. Woef doet ook haar best. Als ik een pad volg, herken ik het niet en kijkens op de kaart, zie ik dat ik verkeerd ben. Het pad dat ik moet hebben, is afgesloten.

klik voor groot

Wat een ravage. Met de kaart in de hand klauter ik over stronken en bomen. Ik ben op een gegeven moment woef kwijt. Soms blijft ze een achter als ik zoiets doe, omdat ik dan vaak wel weer terug kom. Nu zie ik haar, maar zij ziet mij niet. Ze raakt in paniek. Ik besluit niet de fluiten want ik ben als de dood dat ze keihard de verkeerde kant oprent en ik kan niet snel genoeg achter haar aan door die stomme bomen. Ik zwaai en probeer zoveel mogelijk te bewegen zodat ze me kan zien. En ja! Uiteindelijk ziet ze me gelukkig en komt razendsnel naar me toe rennen en rent bijna door me heen van plezier. Gelukkig.

Al snel zijn we weer op het juiste pad en herken ik het ook. Ik ben benieuwd hoeveel bomen daar achter me liggen over het pad heen.

Het is nog maar een klein stukj en dan lopen we de open vlakte al op. Hum… omdat we al vrij hoog zijn, waait het hier behoorlijk en ik ben blij dat ik straks op de terugweg de wind mee zal hebben. Dat schiet dan tenminste op. Ik twijfel nog of ik de St Cuthberts way zal nemen of gewoon de gravel weg op de terugweg maar dat zie ik straks wel. Eerst verder nu over de open vlakte.

klik voor groot

Bij de farm rechtsaf en klimmen. Ik hoor ineens dat de kap van de drone kleppett op mijn rug. Weer die rugzak eraf dus en vastmaken dat ding. Daarna weer verder. De farm komt verder en verder achter ons te liggen.

klik voor groot

Nu komt op zich wel een mooi stuk. Deze keer is het helder en kan ik ver kijken. Ik zie beekjes slingeren tussen de heuvels. Jammer genoeg staat de zon eigenlijk net verkeerd om dat vast te leggen.

klik voor groot

Ik loop langs het snel stromende beekje. Zo’n heerlijk geluid. Inmiddels zijn we weer wat lager want we zijn een stukje naar beneden gegaan. Heel in de verte zie ik ineens het witte huisje al liggen waar we naartoe lopen nu. Wat lijkt dat ontzettend ver.

Ik loop naar het bruggetje en steek het watertje over. Altijd mooi. Nu met mooi weer. Ik liep hier een keer met een regenboog. Dat was ook fraai.

klik voor groot

Na het watertje weer even omhoog. Het loopt allemaal niet echt makkelijk moet ik zeggen maar ik doe mijn best. Ik ben wel veel tijd kwijt geraakt met die drone en met foto’s maken. Af en toe moet ik ook even op de kaart kijken en ik loop zelfs ergens bijna verkeerd. Raar is dat toch. Maar ik ben bijna bij Broadstruther en ik moet nu aleen nog even klimmen maar over een normaal gravelpad.

klik voor groot

Tot mijn verbijstering zie ik dat ze een houten hek om het gebouwtje heen hebben gezet. Er was eigenlijk al niks meer aan omdat het jaren geleden helemaal is opgeknapt tot een normaal huisje maar nu ziet het er helemaal niet meer uit. Wie verzint zoiets? Dat past toch helemaal niet hier. Ik baal er een beetje van eigenlijk. Is dit nou mijn loopdoel van de dag?

klik voor groot

Ik laat de drone op omdat ik hier nu toch ben. Maar of het nou zo waait of dat er iets mis is, de drone laat zich bijna niet besturen. Er is ook weinig te zien zo van bovenaf eigenlijk. Kale vlakte. De details vallen eigenlijk weg. De drone vliegt ineens weg. Nou daaag dan! Maar uiteindelijk krijg ik toch weer contact en laat ik het geval landen. Ik heb mijn Nanopuff gelukkig aan want ik heb het koud. Ik rui alles weer op en twijfel. Nanopuff aanhouden? Ik weet dat er nu een stukje komt waar niet veel van hardlopen terecht gaat komen dus dat zal koud zijn. Ik besluit de Nanopuff aan te houden. Misschien stik ik wel, want ik heb mijn sleeves aan en mijn aeroloftje. Maar ik ga eerst maar eens op pad. Pad? Welk pad?

klik voor groot

O ja verdomd zeg als je goed kijkt, zie je een soort pad. Met een stroompje erdoorheen. Vorig jaar lag daar allemaal ijs en ellende. Dit jaar alleen heel af en toe een flinterdun laagje ijs en verder water en diepe zuig modder. Ik doe maar net alsof ik het niet zie en praat wat tegen woefje. Hoe knap ze is. Af en toe kijkt ze om waar ik blijf. Zij kan dit wel, ik wat minder. Mijn schoenen worden soms vastgezogen door de rommel. Blij dat ze vast zitten aan mijn voeten. Maar hardlopen doe ik hier bijna niet. Ik heb geen zin om te vallen of iets te verdraaien ofzo. Dit is echt geen pad. Ik besluit ter plekke dat ik dit niet meer ga lopen, maar dat deed ik vorig jaar vast ook al en nu ben ik er toch weer.

Het is best aardig zo alleen op de prairie.

klik voor groot

Na een tijdje ploeteren komen we even op een normaler pad. Hier moes ik vorig jaar woefje over een hek tillen waarbij ik mijn softflask verloor maar dit jaar krijg ik het hek gewoon open en kunnen we weer door.

klik voor groot

Jammer genoeg houdt het mooie pad weer op en lopen we weer door de nattigheid. Ik moet zeggen dat de Sealskinz toch wel iets doen. Ze zijn niet waterdicht maar het helpt toch wel om mijn voeten warmer te houden. Ik vind het eigenlijk wel prettig op dit soort terrein moet ik bekennen.

klik voor groot

We lopen nu in de richting van een farm die daar in de rimboe ligt. Vanaf daar kan ik over de verharde weg terug of via de St Cuthberts way. Ik besluit de weg te nemen zodat ik een volgende keer de bovenkant kan lopen, dus heen via de St Cuthberts way en terug via de weg. Ik kan dan eventueel naar de watervallen en/of Yeavering Bell. Ik weet immers nu aan welke kant ik die rotberg weer af moet lopen!

Al snel zie ik de farm liggen en lopen we erheen.

klik voor groot

Ik moet woef even over een hek tillen en daar moet ik een beetje opletten dat ik niet mijn hele jasje onder de modder krijg. Daarna stap ik er ook overheen. Het is nog steeds prachtig weer als we de farm naderen.

klik voor groot

Ik loop over het erf en vertel woef dat ze die kippetjes niet mag vangen en sla daarna rechtsaf de weg op. Vorig jaar liep ik door, in de hoop nog naar Yeavering bell te kunnen. Wat een geluk dat ik toen terug ben gegaan want een ronde daarna ontdekte ik pas wat die Yeavering Bell eigenlijk was. Het kostte me toen meer dan een uur om er weer vanaf te komen en bleek toen ook nog aan de verkeerde kant eraf te zijn gegaan waardoor ik dezelfde stijging nog eens over mocht doen naar het pad. Irritant. Zal het nooit vergeten.

Nu hobbel ik rustig door met woef. We zijn er bijna. Grappig dat die laatste 6 km dan niks meer voorstelt over dit gravelpad. Ook al loopt het wat op en neer, eigenlijk is het vooral dalend en dat loopt fijn met de wind in de rug. Eindelijk opschieten.

klik voor groot

Het is wel grappig, want je ziet alleen maar een weg slingerend door het landschap. Road to nowhere lijkt het haast. Het is dat ik weet dat het maar 6 km is tot de bewoonde wereld, anders zou je je afvragen waar je in hemelsnaam terecht gekomen bent.

Waf en ik hobbelen door en genieten van de patrijsjes die opfladderen en de vogeltjes. Tot mijn verrassing heb ik nog steeds de nanopuff aan maar heb ik wel mijn sleeves uitgetrokken. Dat was toch wel erg warm maar zo gaat het wel.

klik voor groot

Na 16 km staan we weer bij de auto. Idioot kort en het voelt als een hele lange ronde omdat ik zo belachelijk lang erover heb gedaan door het geklooi met de drone, het stuk na Broadstruther en het klimmen over de bomen aan het begin. Het is niet anders. Mooie oefening ‘op de been zijn’ zullen we maar zeggen. Niet iets om deze keer weer te herhalen in ieder geval. Maar er is nog veel meer!

Op naar de volgende ronde dan maar weer. Overigens vergeet ik dus helemaal dat ik Bamburgh castle wilde filmen aan het einde van de dag. Als ik eenmaal thuis ben en omgekleed besef ik dat maar besluit ik niet terug te keren voor een opname. Komt wel weer. Eerst eens bekijken waarom de drone zich zo slecht laat besturen.

video: (link)

gegevens:

* 16 km
* 5 graden

februari 141 km – 2016 totaal 517 km

09.02.2016 – beadnell – 11 km

Eigenlijk dacht ik dat ik een rustdagje zou gaan houden maar toch uiteindelijk niet. Het is best lekker weer en waf en ik gaan voor een kortje naar Beadnell. Over de weg is nog geen goed idee met het zwervende reutje dus dit is een prima oplossing. Zo gezegd zo gedaan.
Gauw op pad. Als ik even op het strand wil kijken, ben ik verrast hoe hoog het water nu staat met dit getijde. Normaal kan je gewoon naar de Lime Kilns lopen maar nu totaal niet. Dan maar meteen door naar de duinen.

klik voor groot

Ik loop naar High Newton en ga weer via de zendmast bij Low Newton terug naar Beadnell. Er is eigenlijk geen kip onderweg, ik kom alleen een man tegen met een lelijk doend hondje aan de riem. Eng beest.

Op de terugweg neem ik een ander pad omdat ik denk dat ik mensen met een hond zie lopen. Dat is eigenlijk ook wel een leuk pad. Een beetje lastiger dan het pad dat ik normaal neem, want dat is vrij vlak met wat hobbels en gaten. Dit is echt duinwerk met rul zand en klimmetjes.

klik voor groot

Ik denk dat ik weet waar ik uit ga komen, namelijk op het pad dat langs het hek van Long Nanny loopt waar in het voorjaar weer alles in het teken zal staan van die broedende vogels compleet met wardens. Inmiddels wordt er druk gewerkt aan een nieuw hekwerk zie ik nu. Ik kom inderdaad uit op die plek. Best mooi zo over het water vanaf deze kant.

klik voor groot

Voordat ik erg in heb, zijn we alweer terug bij de auto. Ik trek mijn jas aan en loop nog even naar het strand om te kijken hoeveel lager het water nu inmiddels is gekomen. Scheelt niks maar er is wel al een strookje strand inmiddels. Ik maak nog een foto en dan lopen we terug naar de auto
Zo’n kort rondje kost eigenlijk helemaal niet veel tijd maar wel meer dan een wegrondje. Omdat dat ook erg mooi is, hoop ik dat we dat snel weer kunnen doen. Op naar de volgende ronde dan maar weer. Overigens zitten de eerste 500 kilometertjes er alweer op voor 2016.

gegevens:

* 11 km
* 7 graden

februari 125 km – 2016 totaal 501 km

**08.02.2016 – seahouses & glororum – 25 km**

ronde 1: 17 km

Gisteren ben ik niet gaan lopen en daar had ik eigenlijk erg spijt van. Het waaide hard en elke keer dacht ik te zullen gaan en kwam het er toch niet van en zo was de dag ineens voorbij. Eventjes wilde ik nog in de avond gaan lopen met mijn hoofdlampje maar ik heb lang gezwommen en oefeningen gedaan en vond het daarna toch welletjes. Maar dat gebeurt dus niet meer, want er was geen enkele reden om niet even op pad te gaan. Sterker nog: met woef ben ik elke keer met de auto naar Shoreston gereden voor een korte wandeling omdat ik hier niet meer de farm wil/durf te lopen met mijn sexy girl die zelf nu ook wel wat wil en zich dus niet meer laat meesleuren. Dus een rondje vanaf de auto was heel makkelijk geweest. Nou ja, niet gedaan en goede les!

Vandaag trek ik dus meteen mijn loopkleding aan omdat ik weer met de auto op pad zal gaan voor het plasrondje. Maar dan nu dus een uitgebreid plasrondje gewoon lekker tijdens een rondje. Ik parkeerde weer bij Shorestone en we gingen op weg voor het eerste rondje. Via de blubber weer richting de weg. De Bondi 4 is echt niks in de modder. Totale glijpartij maar stug doorploeterend komen we weer via de bunker bij de weg uit. Daar sla ik linksaf en loop dus eigenlijk weer langs de farm. Ik hoop maar dat de reu binnen is en niet ineens de lucht van woef ruikt en alsnog achter ons aan komt rennen! Vervelend eigenlijk. Maar al snel zijn we bij Elford en slaan we rechtsaf. Woef loopt los en er is nog niks achter ons te bekennen. Het lopen gaat verder prima, alles voelt goed en ook woef doet het goed. Het is eigenlijk wel lekker weer en vreemd genoeg is er geen wind hoewel er storm voorspeld was. In tegenstelling tot gisteren met die keiharde wind, is het dus nu eigenlijk heerlijk buiten.

Het eerste rondje gaat vlug en we beginnen aan het tweede rondje. Weer langs de boerderij maar weer gaat het goed. Ik geloof toch dat ik een volgende keer een ander rondje kies want als die hond wel ineens zou opduiken, zou ik niet weten wat ik moest doen eigenlijk.

Ik reken uit dat we na 17 km weer bij de auto zullen staan. Ver genoeg voor wafje vandaag denk ik. Ik zou wel verder willen. Nog een rondje? Ik moet ineens enorm naar het toilet. Niet voor een plasje…. dat is me nog nooit gebeurd. Ik probeer het te negeren maar het wordt echt steeds erger die aandrang. Wat verschrikkelijk en wat ongemakkelijk allemaal. Zal ik…. nee dat kan toch niet. Ik loop door maar uiteindelijk gaat het echt niet meer. Wat een ellende zo achter een muurtje hurken. Maar wel een opluchting en we zijn inmiddels bijna bij de auto.

klik voor groot

Nu kan ik woef tenminste rustig schoonmaken want ze is best vies geworden van de weg en de modder. Pfffff rare gewaarwording maar weer wat geleerd. Ook dat is dus mogelijk onderweg. Het was een rustig rondje en ik ben totaal niet moe. Misschien kan ik vanmiddag nog wel een kort rondje doen maar ik ga in ieder geval eens kijken naar een ander wegrondje waar we minder kans hebben om de hond van de farm achter ons aan te krijgen. Over een paar dagen is het gelukkig allemaal alweer voorbij maar nu is het even lastig allemaal.

gegevens:

* 17 km
* 5 graden

februari 106 km – 2016 totaal 482 km

ronde 2: 8 km

In de middag gaan we op pad voor ons tweede rondje. Vanmorgen 17 km gelopen, nu een korte omdat het zulk lekker weer is. Maar ik start ergens anders, verder weg van de farm vanwege het reutje dat ik wellicht op sleeptouw neem.

Ik start in Glororum en heb een aardig rondje uitgezet van 8 km dat volgens mij tamelijk rustig is zodat woefje los kan lopen. Ik parkeer bij Glororum wat ik al eens eerder deed en vertrek in westelijke richting even over de weg met woef aan de riem. Af en toe kijk ik op de kaart want de weg is druk en ik vraag me af of ik het nou wel goed gepland heb. Maar al snel zie ik de afslag die wij moeten nemen en vanaf daar kan ik lekker lopen. Het zonnetje schijnt en het is echt heerlijk buiten. Woef lijkt ook totaal niet moe dus dat zit wel goed.

Ik loop in de richting van Spindlestone waar ik vorige week op de lange loop ook langs liep, maar nu loop ik een andere route. Dat is dus wel weer leuk. Je ziet dat ding al van verre liggen! Met het mooie namiddag licht maak ik een foto van woef en van de route.

klik voor groot

Na Spindlestone loop ik door in de richting van de afgraving en vanaf daar richting Waren. Dit is lang geleden dat ik hier liep en het is wel een aardige route zo. Eigenlijk geen verkeer en veel te zien onderweg. Ik zie vanaf het hoge punt bij Waren in de verte Bamburgh Castle en Budle Bay liggen. Bij de Brada quarry (de afgraving) wordt ineens gebouwd. Geen idee wat daar nu komt maar het ziet er eng uit met die hoge rotsen erachter. Zou daar niet willen wonen of werken.

klik voor groot

Na iets meer dan 8 km sta ik weer bij de auto. Het was een heerlijk rustig loopje met mooi weer. Totaal toch 25 km gelopen vandaag maar zo voelt het totaal niet. Gewoon doen dus als het goed voelt en het weer ook zo fijn is!

update ik vond inmiddels een link over dat brada quarry gebeuren. Al jaren geleden kwam er toestemming voor een holiday home gebeuren. Eco dingen. Nou het ziet er niet uit maar het is vast beter dan die lelijke static caravans. Maar het wordt wel erg hier. Lucker helemaal volgebouwd met die 40 homes, in Beadnell zijn ze er 40 aan het bouwen en nou deze 12 weer Idioot gewoon.

gegevens:

* 8 km
* 7 graden

februari 114 km – 2016 totaal 490 km

**06.02.2016 – beadnell – 11 km**

Niet erg origineel om weer naar Beadnell te gaan maar dat was ik ook niet van plan. Ik had een andere route gemaakt in Belford maar ik kon echt nergens komen waar ik wilde en na een uur (!) was ik uiteindelijk dan maar bij Beadnell. Op hoop van zegen want het getijde was verkeerd dus mensen zouden misschien wel de duinen kiezen in plaats van strand en in de duinen kan ik woef net wat minder makkelijk in de gaten houden. Maar ik zou het er maar op wagen en kijken hoe het zou gaan.

Veel zin had ik niet meer na dat uur dwalen met een piepende woef in de achterbak maar vooruit maar. Misschien zou ik er nog wel een baby rondje uit kunnen wringen. Ik had het nog koud ook en het regende toen we aan kwamen. Maar het knapte steeds verder op en het werd gewoon droog terwijl we aan het lopen waren en warm werd ik natuurlijk ook vanzelf.

Mijn korte standaard rondje was dus ook zo gedaan en het was nog leuk ook. Na 11 km stonden we weer bij de auto. Geen gedoe gehad met reutjes gewoon een rustig en kort rondje. Morgen dan maar wat verder want dit was op zich niet de bedoeling natuurlijk.

klik voor groot

gegevens:

* 11 km
* 7 graden

februari 89 km – 2016 totaal 465 km

**04.02.2016 – beadnell – 11 km**

Vandaag is woef onrustig. Ze is natuurlijk ook loops en dat betekent dat ze veel plasjes wil doen en ook onrustig is. Het weer is goed en ik voel me goed, dus ik besluit tot een rondje in Beadnell. Omdat de storm weg is, kan ik nu wel weer bij de kust lopen en woef vindt die duinen nou eenmaal geweldig. Ik hoop alleen dat het rustig is qua hondjes. Als ik in Beadnell sta, merk ik dat ik mijn Garmin niet om heb. Lekker zo’n lege pols, voelt goed. Ik weet dat de route en de afstand toch wordt opgeslagen in mijn telefoon dus het maakt me niet uit.

Even naar het strand voor het eerste plasje en kijken hoe druk het daar is.

klik voor groot

Ik ga eerst naar de duinen, via het lelijke caravanpark waar ik maar niet aan kan wennen qua lelijkheid. Ik zie nog geen hondjes dus dat komt goed uit. Woef is wel aan het rondkijken dus ik moet goed opletten of ze niet ineens de benen neemt. Zover is het nu nog niet met haar maar binnen enkele dagen zal dat wel kunnen gebeuren.
In de duinen kom ik de eerste hond tegen maar het is een vrouwtje. Geen probleem dus. Verderop nog een mannetje en een vrouwtje maar dan heb ik woef al aan de riem.

Omdat ik na de 53 km van gisteren een rustig RWR loopje wil doen, merk ik dat ik mijn horloge toch wel mis. Ik zoek snel of ik iets kan vinden op mijn telefoon en zie de Runtastic timer. Ah zoiets zoek ik en zelfs ik snap hoe ik het moet instellen en al snel klinkt ‘workout’ uit het zakje van de rugzak en even later three…two…one…rest. Precies wat ik zocht. Ideaal. Zo hobbelen woef en ik door de duinen zonder dat ik ergens op hoef te letten. Bij sommige ‘rest’ stukjes luister ik niet en hobbel ik door, een beetje afhankelijk van de ondergrond. Ik voel overigens helemaal niets na gisteren maar ergens zal mijn lichaam toch vermoeid zijn neem ik aan. Beetje opletten dus. En op woef letten want die loopt overal en nergens naartoe…..

Al snel zijn we bij de brug bij Long Nanny en ik maak even een kiekje van mijn alerte woef.

klik voor groot

Gelukkig is er verder geen hond in de duinen en via de farm bij High Newton lopen we verder door de duinen naar Low Newton. Het is op zich prima weer, droog en een fijne temperatuur. Vanmorgen scheen de zon nog uitbundig maar die is even verdwenen achter het wolkendek. Ook prima. Gisteren had ik echt geluk met het lekkere zonnetje.

Ik maak nog een foto verderop in de duinen van mijn stoere woef.

klik voor groot

Als ik het rondje gemaakt heb, loop ik terug naar High Newton. Daar is een stile waar woef over stenen heen kan en ik over het trappetje kan. Altijd weer een leuk gezicht en inmiddels weet ze het wel.

klik voor groot

Verderop bij de parkeerplaats kan ze onder het hekje door en kan ik eroverheen stappen. Tijdens de ultra is hier een controle punt.

klik voor groot

Ik besluit om niet over het strand terug te gaan omdat er misschien veel honden zijn. Bovendien vind ik de duinen ook lekkerder lopen. Binnen no time zijn we dus weer terug bij het lelijke caravanpark en bij de auto.

Klein rondje van 11 km gedaan met lekker weer. Toch even buiten geweest!

gegevens:

* 11 km
* 8 graden – weinig wind

februari 78 km – 2016 totaal 454 km

03.02.2016 – seahouses and more – 53 km

Vandaag is het dan eindelijk een geschikte dag voor een lange loop. Had ik eerst last van de ondergelopen wegen, werd het daarna een ijsbaan waardoor het niet door kon gaan. Storm Gertrude en storm Henry waren niet eens een probleem maar toen kon ik het niet zo makkelijk inplannen omdat S. hier was of ik iets anders te doen had. Maar ik had me half half voorgenomen om het dan vandaag te gaan doen en had zelfs gisteren dan maar een rustdagje genomen na 5 loopdagen. Dat leek me dan misschien wel een goed idee en ik had toch twee afspraken. Om vooral niet te gaan lopen, had ik mijn renkleding maar in de wasmachine gedaan anders was de verleiding te groot geweest misschien.

Ik was redelijk vroeg op zonder wekker en besloot maar meteen even een wandeling te maken met woef voor het eerste rondje. Ik wilde haar twee keer uitgelaten hebben voordat ik zou vertrekken voor de run en ik wilde ook nog even wat eten. Verder geen voorbereidingen nodig, ik deed water in de rugzak en dat was het dan. Voor mij geen gerommel met gelletjes en dingetjes. Inmiddels loop ik gewoon op vetverbranding en dat gaat prima. Hoewel ik dus slecht kan lopen op eten in mijn buik, gaat – vreemd genoeg – een gebakken ei met kaas wel goed. Dat komt ook goed uit, want dat zijn vetten en proteines en daar kan je dus wel even op vooruit. Na de eerste wandeling met woef dus gegeten en omgekleed. Na een uurtje ben ik weer naar buiten gegaan met woeffie zodat ze in ieder geval lekker geplast had. Automaatje stond klaar voor haar middaghapje en toen was ik ook klaar om te gaan.

Ik koos voor de Stinson Lite als schoen en had de nieuwe calf sleeves aan met de CEP sokken. Ik was erg benieuwd hoe dat zou gaan op de lange afstand.

Het plan was om 6 rondjes (37 km) rond de cottage te lopen over de weg die ik al eerder liep hier en dan voor het laatste stuk woeffie op te pikken voor een extra rondje en een rondje via de bunker. Het totaal zou dan ergens rond de 47 uitkomen met een mogelijkheid voor korter.

Zo gezegd zo gedaan. Toevallig had S een thuiswerkdag en zou me volgen. Dat voelt grappig genoeg wel ‘fijn’ en gezellig.

Toen ik buiten liep, merkte ik dat het toch best koud was en dat het gevroren had in de nacht. Toch een beetje oppassen dus met de plekken waar dun water op de weg zou liggen. De zon was er al goed bij, dus na het eerste rondje zou alles wel goed te doen zijn.

klik voor groot

Het eerste rondje ging eigenlijk al heel goed en makkelijk. Ik liep rustig en binnen MAF. Maar terwijl ik aan het lopen was, bedacht ik dat het wel een beetje zonde was om alleen maar het rondje te blijven lopen. In 2015 liep ik zowel de 44 km als de 50 km training op die manier.

Na het eerste rondje besluit ik dus door te lopen en niet bij Elford rechtsaf te slaan. Ik zie in gedachten dat S. thuis ineens zal zien dat ik van de route af ben. Ik loop dus een heel stuk rechtdoor nu richting de A1 en ga aan het einde rechtsaf slaan. Zoiets liep ik al eens eerder en ik had in principe een route uitgezet voor de lange run dus ik kan altijd op de kaart kijken als ik het niet meer weet. Maar voor nu maakt het niks uit. Ik wil toch een heel stuk lopen dus ik kan gewoon blijven lopen de komende uren. De weg is prima, en loopt lekker op en neer. Doseren dus en niet te overmoedig zijn want het begin is altijd makkelijk.

Bij de spoorbaan zit een gigantische groep ganzen. Vooral de brandganzen zijn schuw en vliegen op als ik voorbij kom lopen. Op grote afstand van de groep maar desondanks vliegen ze toch op. Een prachtig gezicht en ik probeer snel een foto te maken.

klik voor groot

Uiteindelijk sla ik rechtsaf richting Lucker. Tot mijn verbijstering is Lucker ineens volgebouwd. Met holiday homes. Niet twee maar 40 lees ik op het bord. Wat idioot. Vorige keer was het een lief dorpje met een handvol huizen en een kerkje!

klik voor groot

Ik loop rustig door maar ben op het 13 km punt verrast dat ik nu eigenlijk pas het equivalent van 1 rondje rond de cottage extra heb gelopen. Dit lijkt veel langer. Normaal lijkt een ‘vreemd’ rondje juist korter door de afwisseling. Zo zie je maar hoe de mind ook werkt. Het rondje rond de cottage is nu zo bekend dat je natuurlijk bij elke hoek weet hoe ver je gelopen hebt. Zoiets blijkbaar ik weet het niet. Voorlopig kan ik nog gewoon lekker doorlopen en ik ga richting Spindlestone met de oude molen. Die zie ik al vanaf een afstandje liggen.

klik voor groot

Uiteindelijk ben ik dichterbij en maak ik nog een kiekje natuurlijk. Dit is nou juist een van de dingen die leuk zijn onderweg.

klik voor groot

Ik ga gauw verder want het is wel een ‘serieuze’ training en geen trutrondje. En ik moet nog wel een stukje! Het weer is nog steeds prima, de weg is kurkdroog. De wind die vanmorgen nog vrolijk zuchtte, wordt steeds minder. Storm Henry is gelukkig weg en er is alleen gewoon wat wind zoals er wind kan zijn. Dat is dus best prettig. Alleen hadden ze het wegdek wel een beetje kunnen strijken want zo rond Spindlestone is er geen stukje weg dat vlak ligt….. Maar ik hobbel vrolijk door en vermaak me wel.

klik voor groot

Dat is denk ik de grootste uitdaging van een lang stuk lopen. Het moet leuk zijn en blijven. Je bent best lang onderweg en gewoon alleen met jezelf onderweg. In de tweede plaats moeten dingen als schoenen en sokken goed zijn. Geen pijntjes door verkeerde schoenen of sokken. En dan natuurlijk de brandstof voor onderweg. Ook ik heb ooit met gelletjes en rotzooi gelopen. Wat lastig eigenlijk en wat een gedoe. Nu heb ik gewoon water bij me en alleen voor ‘nood’ wat dextro dingetjes in mijn rugzak. Je weet immers maar nooit. Overigens had ik bij vertrek een bloedsuiker spiegel van 5.3 en ik zal dit herhalen als ik weer thuis ben.

Mijn hartslag blijft overigens mooi laag en stabiel en dat ziet er allemaal goed uit. Het lopen gaat ook verder prima. Maar ik ben er nog lang niet. Grappig genoeg kijk ik nu soms toch op de afstand op mijn horloge omdat ik natuurlijk geen flauw idee heb hoe ver ik al ben en waar ik heen kan gaan. Voorlopig is het gewoon nog een kwestie van stug doorlopen en ik weet nog steeds de weg gelukkig.

Vanaf Spindlestone loop ik een blokje naar de weg langs Budle Bay en via Waren Mill achterlangs bij het hotel. Zo gezegd zo gedaan en uiteindelijk kom ik na een vervelend klimmetje weer vlak bij de molen uit en loop richting Glororum. Ik zie lammetjes in het veld maar helaas veel te ver weg.

Bij Glororum zou ik eigenlijk rechtsaf willen slaan maar omdat ik zie dat ik nog wel een stukje moet, loop ik rechtdoor zo naar Bamburgh. Ik weet dat ik in het dorp uit zal komen en weer een andere weg terug kan nemen die weer op de bekende route uit zal komen. Ik begin nu een beetje te rekenen en denk dat ik helemaal niet zo slecht uit zal komen als ik nog een normaal rondje doe.

Eerst maar eens naar Bamburgh en weer terug! Het castle ligt er mooi bij in het zonnetje.

klik voor groot

Als ik terugloop, zie ik eindelijk waar de schotse hooglanders gebleven zijn die vorig jaar nog gezellig voor mijn raam liepen. Ik wist al dat ze er nog waren maar in een ander veld. Gelukkig! De lammetjes die er ook zouden moeten zijn, zie ik helaas niet.

Ik loop en loop en ben inmiddels weer op de laatste poot van het rondje rond de cottage. Met mijn lange omweg langs alle dorpjes, heb ik maar de afstand van 4 rondes afgelegd (24 km). Het blijft vreemd dat het zo anders voelt. Althans dat denk ik. Want 24 km blijft 24 km natuurlijk. Ik moet inmiddels wel heel nodig plassen en vraag me af of ik dat bij de bunker in het veld even snel zal doen. Ik loop straks langs de cottage maar daar wil ik nog niet heen, ik pik woef straks pas op. Ik besluit door te lopen. Dat laatste rondje van 6 km zal dan ook nog wel gaan zonder te plassen (denk ik).

Ik begin dus opgewekt aan mijn laatste rondje zonder woef. Er staat 31 km op de teller. Ik zal dus met 37 km weer bij de cottage zijn, precies zoals ik had gepland. Bijzonder omdat ik uiteindelijk een hele andere route nam.

Het weer is nog steeds prima. Ik heb mijn mouwen helemaal opgestroopt en vraag me af of ik snel iets anders aan zal trekken als ik woef ga halen. Ik denk het niet want ik wil meteen weer weg maar eventueel kan het, want ik weet waar alles ligt en wat ik eventueel aan zou trekken.

Bij Elford sla ik rechtsaf en dan weet ik toch echt zeker dat ik heel nodig moet plassen. Snel duik ik een bridleway op en ga achter de heg zitten. Geen hond die het ziet en een hele opluchting. Gauw verder met het laatste stukje! Bij de afslag richting de zee zie ik de Farne Islands in de verte liggen. Gauw een kiekje van deze gekke weg. Even naar beneden en dan een stukje omhoog.

klik voor groot

Ik heb nu wel zin om woef op te halen eigenlijk. Gezellig samen met haar een stukkie. Ik moet wel snel schoenen wisselen want ik wil het laatste stuk offroad doen omdat dat voor haar leuker is. Af en toe heb ik met S. een 1 regelige mail uitgewisseld. Hij heeft me in de gaten gehouden en moedigt me af en toe aan. Leuk!

Als ik weer bij de cottage ben, maak ik snel woef klaar. Ze krijgt een harnasje om vanwege haar loopsheid (makkelijker vastpakken) en ik heb een stevige riem bij me en haar dunne riempje. Met dat dunne riempje kan ik haar niet eventueel wegsleuren bij een reu maar wel met stevige riem en tuig. Helaas zie ik de eigenaresse van de farm met haar dochter en 2 reuen vertrekken voor een wandeling. Ik weet dat zij naar Shoreston lopen, dus ik denk dat ik geen last van ze zal hebben als ik gewoon richting Elford loop als eerste. Afwachten maar. Ik wissel snel schoenen en neem een glas melk met Nesquick. Lekker want ik heb dorst.

Gauw verder en ik pak de Garmin van de deur die ik daar had opgehangen omdat ik anders de satelliet ontvangst zou verliezen. Al snel zijn we weer op pad. Maar als ik op de weg loop, zie ik nog steeds 37.02 km staan op mijn display. Stom toevallig kijk ik, want ik heb helemaal geen afstand in beeld, alleen hartslag. Wasdanou? Stom ding. Ik ben zeker al 450 mtr onderweg. Maar er gebeurt niets, geen meter komt er bij. Ik druk de Garmin uit en zet het geval weer aan. Ik zie dat de satellieten gezocht worden en even later zijn die gevonden. Als ik nu een paar stappen doe, komt er een meter bij. Jammer, want er mist dus nu een stukje op de teller. In ieder geval werkt het allemaal weer en we hobbelen verder.

Samen met woef eerst weer het bekende rondje. Ze vindt het leuk en is blij dat ze ook lekker buiten is. We maken het rondje af en lopen weer langs de cottage. Nu naar Shoreston. De reutjes zullen wel weg zijn inmiddels. Het lopen gaat nog steeds prima. Het is net alsof ik pas net vertrokken ben eigenlijk. Ik neem dus de lange lus via de bunker en de rotzooi. Als ik daar weer de weg op kom, twijfel ik even. Zal ik rechtsaf slaan en er nog een lusje aan vast maken? Ik weet in de gauwigheid niet hoe lang dat dan is en er staat al bijna 46 km op de teller. Terug naar de cottage dan maar.

klik voor groot

Maar als we weer bij de cottage zijn, ben ik nog helemaal niet klaar en woef lijkt totaal niet moe. Zijn we net vertrokken dan? Ik besluit weer richting Shoreston te lopen. Zal ik voor de grap dan de 50 km volmaken? Ik hobbel rustig verder en geniet van het zonnetje en van woef. Bij de huisjes van Shoreston zit er ruim 49 km op. Nu terug of gewoon verder? Ik kan een klein rondje doen via de farm. Geen probleem en we lopen rustig verder. Even omhoog naar de farm, en dan weer de weg op richting de cottage.

Daar ben ik dus weer veel te snel. Rupsje nooit genoeg wil nog wel een stukje en woef ook wel. Maar ik denk dat het genoeg is. Niet overdrijven dan maar en de ultra zelf is maar 60 km notabene. Toch vind ik het eigenlijk stiekum wel jammer. Het is zulk heerlijk weer. Kijk woef en mij nou met die schaduwen!

klik voor groot

Met ruim 53 km staan we weer bij het huisje. Garmin laat natuurlijk 52.95 zien maar het is 53.40 km geworden. Pffff ik had nog maar 1 extra rondje hoeven doen voor die 60. Maar het is goed zo.

klik voor groot

Ik heb echt nergens last van en voel me blij en licht. Op naar de volgende ronde dan maar weer en vanavond eerst lekker zwemmen! Overigens was de bloedsuikerspiegel 5.2 bij aankomst. Mooi stabiel dus! Niet slecht dus allemaal.

gegevens:

* 53,4 km
* 4 graden – zonnig, weinig wind

februari 67 km – 2016 totaal 443 km

**01.02.2016 – seahouses countryroads – 13 km**

Vandaag is storm Henry aangekomen in de UK. Het is echt niet te geloven dat na de eerste 2 weken zonder wind nu alleen maar de ene storm na de andere hier raast. En dan hebben we het echt over storm. Niet een windje maar storm waarbij vrachtwagens worden omgeblazen en elektriciteit uitvalt enzo. Toch schijnt – tussen de buien door – de zon en is de temperatuur goed. De regen is nu ook alleen maar een harde bui en daarna weer niets. Dat is goed nieuws voor de plassen op de weg want wegrondjes zijn dus gewoon mogelijk als je even niet op de wind let. En dat doe ik dus ook niet. Woef moet toch uit en omdat rond 2 uur het zonnetje heerlijk schijnt, gaan we op pad voor ons rondje. Het eerste rondje gaat prima en ik besluit tot een tweede rondje. Niet via Shoreston maar gewoon twee dezelfde rondjes. Dit vierkant is helemaal goed qua wind. Tegenwind, tweemaal zijwind en windje mee. Wat wil je nog meer.

Na 13 km en een fijn rondje staan we weer bij het huisje. Lekker uitgewaaid en totaal niet moe. Op naar de volgende maar ik zou wel weer graag ergens heen gaan eigenlijk. Maar dat komt vast deze of komende week nog wel.

gegevens:

* 13 km
* 7 graden

februari 13 km – 2016 totaal 390 km

**31.01.2016 – seahouses countryroads – 9 km**

Vandaag vertrekt S. weer naar huis dus heb ik weinig tijd voor een run. Maar we besluiten toch om samen nog even op pad te gaan voor een mini rondje dat ook leuk is voor woef. Het is goed weer zonder wind en de temperatuur is goed. We kunnen dus best nog even snel op pad voordat we vertrekken. We willen ook op het strand nog foto’s maken van woef die vandaag 10 jaar is geworden!
We kiezen dus voor een rondje naar Shoreston omdat ze daar lekker los kan lopen en dan via de boerderij daar weer terug voor een rondje zoals we normaal ook doen. Zo gezegd zo gedaan en we starten de run. De weg is droog en het loopt allemaal prima.
Natuurlijk komen de paardjes even kijken langs de weg en moet ik die even aaien. Ik doe tenslotte vandaag echt een trut rondje om woef ook lekker te kunnen laten snuffelen dus een aaitje kan er wel van af.

Verderop kiezen we toch voor de weg rechtdoor richting de bunker want de weg naar de farm lijkt modderiger. Eens kijken hoe het veld er nu bij ligt waar ik van de week nog op mijn bek ging in de modder.

klik voor groot

Het veld is eigenlijk alweer opgedroogd op enkele stukjes na die wat modderig zijn maar niks bijzonder dus dit was wel een goede keuze en leuk voor woef.
Daarna slaan we rechtsaf en lopen het wegrondje tegengesteld aan wat we normaal doen. Dat is een heel ander hoogteprofiel dan andersom maar het is allemaal prima. De andere kant op is zwaarder vind ik, deze kant op ga je meer naar beneden en heb je twee echte hellingen. Maar allebei is prima en op deze manier lopen we een kort rondje en dat is goed voor vandaag.

klik voor groot

We maken aan het einde van de weg nog even een foto van de sneeuwklokjes en dan hobbelen we het laatste stukje naar huis. Helaas stoort de Mio (of Garmin) enorm en schiet de hartslag van de keurige zone naar 170 en terug om vervolgens helemaal niet meer terug te lopen. Dan maar uit. Jammer, want dat geeft rare resultaten in de uitlees software natuurlijk. Zal de Mio weer leeg laten lopen en zo resetten. Bij de volgende loop wil ik het wel weer netjes kunnen zien allemaal.

Dit korte runnetje maakt 376 als maand totaal. Niet slecht zo zonder lange run!

Op naar de volgende.

gegevens:

* 9 km
* 4 graden

januari 376 km – 2016 totaal 376 km

**30.01.2016 – seahouses countryroads (MAF) – 13 km**

Vandaag is S. hier gezellig bij me. Het waait nog steeds vanwege storm Gertrude maar de zon schijnt. De voorspelling zegt dat het gaat sneeuwen en regenen maar als wij naar buiten kijken, zien we gewoon een lekker zonnetje. We besluiten dus maar om snel op pad te gaan voor een rondje. Woef blijft thuis. Een wegrondje is niet echt leuk voor haar en door de wind hoort zij niks en ik ook niet en moet ik haar aan de riem houden. Even een rustdagje voor haar lijkt dus heel geschikt.

Snel kleden we ons om voor vertrek en staan buiten in de keiharde wind voor het huisje…. S. gelooft mij maar half als ik zeg dat het tussen de heggen echt wel meevalt.
Het eerste stuk is natuurlijk tegen de wind in en is best even afzien. Tot mijn verrassing is de eerste waterplas natuurlijk nog gewoon op de weg, maar de tweede waar ik gisteren niet langs kon, is totaal verdwenen en dat betekent dus gewoon droge voeten! Een meevaller.

Zodra we rechtsaf slaan zijn we uit de wind. De harde zijwind wordt redelijk goed tegengehouden dor de hoge heggen en al snel krijgen we het warm. Het is echt aangenaam weer om buiten te zijn zo. Zonnetje en prima temperatuur. S. is heel verrast dat het zo lekker buiten is. Al snel zijn we bij de afslag met het mooie uitzicht op het castle en op de Farne Islands.

klik voor groot

Ook het laatste stukje gaat prima. We besluiten dus nog een tweede rondje te doen en dat loopt ook allemaal heerlijk. Even een stukje wind mee en daarna weer lekker genieten.

klik voor groot

Wanneer we op de farm komen, vangen we compleet de wind en worden we bijna weggeblazen. Wat een verschil met ons loopje en echt onvoorstelbaar dat je dus zelfs met deze storm genoeg uit de wind kunt blijven (op het stukje met volle tegenwind na).

Een fijn rondje zo gezellig samen, maar waf is blij om ons weer te zien. Als het weer zo mooi blijft, gaan we vanmiddag lekker met haar bij Craster wandelen.

gegevens:

* 13 km
* 4 graden – harde wind

januari 367 km – 2016 totaal 367 km

**29.01.2016 – seahouses countryroads – 13 km**

Als ik vandaag de gordijnen opentrek schrik ik me rot. Storm Gertrude is lekker bezig en de storm giert om het huisje heen. Bovendien slaat de regen tegen de ramen. Fijn. Eerst maar eens wandelen met woeffie dan en we beuken samen tegen de wind in. Lekker zeg! Omdat S. vanmiddag hier komt, ga ik eerst maar eens informeren of er wel gevlogen wordt met dit weer. Hij weet van niks en gaat op weg naar Schiphol. Ik heb dus maar weinig tijd voor een runnetje maar terwijl ik met S. aan het overleggen ben over de vluchten, klaart het op en schijnt de zon ineens volop. Blauwe lucht en het ziet er vriendelijk uit. Ik bereken hoe de wind staat en hoe het mijn eventuele run zal beinvloeden. Eerst tegen, dan zijwind op het lang stuk, wind mee naar de zee en weer zijwind op de terugweg. Niet slecht en ik besluit me snel om te kleden voor een rondje. Het begin is echt niet misselijk. Dacht ik van de week te weten wat wind betekende, dat wordt nu door Gertrude weer teniet gedaan. Jonas was niks! Maar we komen toch wel vooruit. Ik heb woef aan de riem want met die storm hoor je niks en er rijden wel af en toe auto’s. De eerste plas kunnen we ontwijken door over de berm te wandelen, bij de tweede kan ik er niet langs en moet ik er dus gewoon doorheen. Wat diep! En vooral… wat koud! Maar we gaan weer rustig verder en slaan rechtsaf. Het zonnetje schijnt en zo met de zijwind gaat het allemaal prima. De heggen zijn vrij hoog dus het loopt goed. Na kilometer kom ik bij de afslag naar rechts en zie ik Bamburgh castle in de verte liggen en loop ik richting de Farne Islands.

klik voor groot

Het is nog steeds prima weer. Het laatste stukje loopt ook goed alleen let ik goed op of ik auto’s hoor of zie, want de zon is laag en schijnt recht in ons gezicht dus automobilisten zullen ons niet goed zien. Maar het eerste rondje ging heerlijk en ik besluit er nog een tweede aan vast te koppelen. Deze eerste continu ronde liep ik – ondanks de wind en de plassen – heel aardig met een hartslag van 133. Niks mis mee! Ik wandel 500 meter tussendoor omdat de harde tegenwind wel erg hard is. Daarna starten we weer opnieuw voor een tweede rondje. De eerste plas ontwijken gaat weer goed maar bij de tweede plas stap ik verkeerd het water in en ben tot halverwege mijn kuit nat. Nou ja, het is maar water maar toch jammer. We hobbelen rustig verder en als we rechtsaf slaan, zie ik in de verte een prachtige regenboog. Mmmm dat betekent dus ergens regen. En de enkele regenboog worden er twee en de lucht verandert van helblauw naar staalgrijs. Niet veel later begint het keihard te hagelen. Niet zo lekker met de zijwind want de ijsklontjes slaan tegen mijn wangen. Woef doet haar oogjes maar dicht en kijkt af en toe op of ik er ook nog ben. Arme waf. Dit was niet gepland. We komen weer bij de top en deze keer ligt Bamburgh Castle dus niet meer in het zonnetje. Ik maak geen foto maar het verschil met de eerste ronde is groot. Maar nog voordat ik bij de afslag ben, is het alweer opgeklaar en schijnt het zonnetje alweer. Geen probleem dus en zonder verder gedoe komen we na 13 weer bij het huisje aan. Gauw omkleden en S van het vliegveld gaan halen!

gegevens:

* 13 km
* 8 graden – harde wind

januari 354 km – 2016 totaal 354 km