**08.02.2015 – seahouses countryroads – 13 km (MAF)**

Eigenlijk was het de bedoeling om 4 dagen achter elkaar te lopen met als dagafstand de helft van de dagafstand zoals gepland om in mei te doen (4×30 km). Maar doordat S. hier dit weekend was, lukte dat niet. Gisteren dus niet gelopen maar vanmorgen toch even snel de 13 km ronde over de weg gedaan. Deze keer zonder wafje, aangezien ze er geen bal aan vindt en er overal snoeisel ligt van de heggen rond de weilanden. Dat snoeisel heeft enorme dikke en lange doorns, dus niet echt geschikt voor hondenpootjes. S. wandelde dus rustig met woeffie door de weilanden (hoewel dat niet zo rustig bleek aangezien wafje een haasje ging vangen) en ik was even voor 8 uur op pad gegaan voor mijn rondje.

Eergisteren liep ik dit zelfde rondje, ook als MAF rondje en dat ging prima. Ik was nu 5 minuten sneller thuis omdat ik bij de warming up en de cool down natuurlijk even woeffie haar gang laat gaan en wacht als ze moet plassen. Scheelt toch best wat tijd zag ik na thuiskomst. Maar de run zelf ging ongeveer op hetzelfde tempo, 20 seconden sneller en dat is op zich voor een MAF ronde niet zo slecht. Gemiddelde HF ook weer 132 met max 139 dus tevreden. Het ging ook erg makkelijk en deze keer had ik de metronoom eens meegenomen om een iets snellere cadans te lopen. Prima rondje. Op naar de volgende run maar weer!

gegevens:

* 13 km
* 2 graden – weinig wind

feb 83 km – 2015 totaal 440 km

**06.02.2015 – seahouses countryroads – 13 km (MAF)**

Vanmiddag komt S. hier dus ik heb alleen tijd voor een rondje zonder poespas. Ik kies voor twee rondjes rond de cottage op MAF zoals ik al eerder (met succes) deed. De Mio is weer terug en stoorde er gisteren nog iets, vandaag zou ik eens controleren of het geval goed werkte (ja). Het eerste rondje was zo voorbij maar tijdens het tweede rondje bleef waf meer en meer achter sukkelen. Had ze er nou geen zin meer in of was er iets aan de hand? Ik keek nog eens goed en twijfelde of ze wel goed liep. Stoppen, klokje uit (deze keer wilde ik namelijk wel ween wat mijn pace was tijdens de ronde) en snel even alles bekijken dan maar. Ik zag niks geks en besloot door te lopen en de ronde af te maken. Dat ging voor mij prima en ik klokte aan het einde af op een keurige eindtijd met een gemiddelde hartslag van 132 (max 139) waar ik dus heel tevreden mee was (zeker gezien het hoogteprofiel). Bij de cooldown kreeg waf er weer zin in en snuffelde er vrolijk op los. Niks aan de hand blijkbaar maar dit wegrondje is dus niet leuk (is het ook niet).

Omdat ik meteen in de ochtend was vertrokken, was ik dus ook heel snel weer thuis. Gek idee dat een rondje op avontuur soms een middagvullend programma is voor 13 km en dat je dat nu in no time gelopen hebt. Maar deze MAF rondes zijn een uitstekende training en dat hebben we maar weer gedaan. Eens kijken wat er van lopen het komende weekend terecht komt en anders gaan we maandag weer verder!

gegevens:

* 13 km
* 3 graden – weinig wind

feb 70 km – 2015 totaal 427 km

**05.02.2015 – low newton/craster – 17 km**

Geen mooi weer maar wel zin in een rondje. Ik koos voor de start in Low Newton en wilde eerst naar Dunstanbugh Castle lopen en daarna terug naar High Newton of verder terug naar Beadnell. Op die manier zou ik op de terugweg naar de auto weer de wind in de rug hebben en niet alleen maar eerst wind mee en daarna wind tegen hebben. Ik koos voor het strand richting het Castle en dat liep prima. Omdat ik de nieuwe camera bij me had, maakte ik eerst wat foto’s en speelde ik even met de instellingen.

klik voor groot

Toen ik bij de waterarm kwam zag ik een kleine zilverreiger. Die zat een beetje te ver weg voor een mooie foto met deze camera maar het lukte toch nog redelijk goed om de vogel herkenbaar vast te leggen.

klik voor groot

Daarna verder een stukje door de duinen en over de stenen even omhoog klauteren naar het pad richting het Castle. Daar even de bunker gekiekt en de rare brug die zichtbaar was met het lage water

klik voor groot

Het pad rond het castle was prima te doen en al snel was ik aan de andere (mooiere) kant. Daar natuurlijk weer even wat kiekjes gemaakt!

klik voor groot

Omdat het lekker ging en ik nog geen afstand had gemaakt, besloot ik eerst door te lopen naar Craster, en vanaf daar verder te kijken. Ng even omkijken naar het Castle!

klik voor groot

Daarna door Craster en achter de huizen langs in plaats van langs de zee op het modderpad Dat zou ik dan wel op de terugweg doen. Inmiddels was het aardig dichtgetrokken en miezerde het ook stug door. De wind wakkerde ook aan en daarom besloot ik niet langs de zee te lopen maar nu vast om te keren en eventueel door te lopen richting Beadnell.

Eerst moest waf nog even spelen met een Westie. Nu kan dat nog, want over tien dagen zal ik met een slettebakje lopen die zelf wel ‘wat wil’ en hoog loops is, maar nu is alles nog prima te doen gelukkig.

klik voor groot

Toen ik was omgedraaid, vroeg ik me af wat voor pad eigenlijk links af liep in plaats van het pad langs de zee en kijkend op de kaart zag ik dat ik die route ook kon nemen terug richting Low Newton. Zo gezegd zo gedaan en al snel hobbelden waf en ik door een weiland omhoog en daarna naar beneden over een enorm modderpad/bad richting een rommelige farm waar een boer ons onverstaanbaar te woord stond. Werkelijk geen idee wat hij zei maar het was iets over de modder en de winter en mijn hondje (geloof ik).

klik voor groot

Na de farm even de weg oversteken en weer omhoog klauteren over een weiland. Toen ik daar was aangekomen, herkende ik het punt volgens mij van een eerdere run een paar jaar geleden toen ik naar Howick was gelopen via die route.

klik voor groot

Ik besloot dus nu rechtsaf te slaan weer terug richting Craster te lopen. Inmiddels was het vrij slecht weer geworden en liep ik dus ook nog eens tegen de wind in. Maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk en waf en ik rommelden rustig door. Al snel kwamen we bij de quarry van Craster en de parkeerplaats en stak ik de weg over naar een stukje bos om parallel aan het strand richting Dunstan Steads te lopen.

klik voor groot

Ik moest op een gegeven moment lachen want woef ging rechtsaf terwijl ik wist dat ik linksaf wilde richting een farm. Eerder (vorig jaar) waren we echter rechtsaf geslagen en blijkbaar wist waf dat nog. Ik koos echter nu voor de weg links, eerst door de modder maar daarna over een goede weg, terwijl het pad rechtsaf me voor een hoog hek zou brengen waar ik eerder woef overheen moest tillen. Ik denk zelfs dat het twee jaar geleden was, want toen was ik nog helemaal geen modder gewend en baalde ik vreselijk van de gekozen route.

Daarna ging alles snel, want na Dunstan Steads kom je weer op het pad langs de golfbaan en ben je alweer bijna in Low Newton. Het castle was niet meer te zien in de mist en de regen.

klik voor groot

Ik hobbelde langs en over de golfbaan richting de duinen, door het parkje met de huisjes en langs de vogelkijk hut. Ik besloot deze keer even snel binnen te kijken of er toevallig iets bijzonders te zien was, maar het was natuurlijk grsij en somber en regenachtig dus er was niks. Wafje zat zoet te wachten in de kijkhut en bleef daarna braaf op me wachten totdat ik de trap af was gekomen.

klik voor groot

Na deze stop was ik wel koud geworden (slim om even een jasje aan te trekken) en had ik geen zin meer om verder te lopen in de regen en dus besloot ik terug te gaan naar de auto.

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 17 km
* 3 graden – miezer

feb 57 km – 2015 totaal 414 km

**03.02.2015 – linhope spout – 9 km**

Vandaag was het geweldig mooi weer in de ochtend. Ik heb eerst heerlijk gewandeld met woef. Alles was keihard omdat het aardig gevroren had. Geen modder en dus lekker wandelen over de weilanden. Maar daarna wilde ik toch wel op pad met dit mooie weer en ik koos voor Linhope Spout, omdat ik daar vanaf 1 februari ook weer kan komen met de hond. Gauw alles klaargemaakt dus en op pad. Onderweg nog een grote groep schapen op de weg die met een quad en border collie naar een ander weiland werden gebracht.

Onderweg zag ik wel al dat het betrok, maar ik zou toch wel een leuke middag hebben met dit rondje, dus vooruit maar. Onderweg geen sneeuw, maar toen ik Ingram Valley inreed, werd het witter en witter en naarmate ik hoger kwam was ik blijer en blijer met mijn nieuwe winterbanden. Maar het lukte prima om naar boven te rijden en ik kon zelfs ergens langs de weg parkeren waar ik er ook weer weg zou kunnen dus dat was mooi. Kennelijk was hier boven een sneeuwschuiver over de weg geweest, want er lag een prachtig zwart spoor over de weg zonder ijs. Prima dus. Het zonnetje was ook weer gaan schijnen, dus er kon ons niks gebeuren!

Tegelijk met mij parkeerde een oudere man die zich ook aan het klaarmaken was om te gaan hiken. Rugzak, gezichtsbescherming, gaiters, enorme schoenen etc. Toen ik uitstapte, raakten we aan de praat en vertelde hij dat hij zijn jas was vergeten. Ai, dat klink bekend, want eergisteren deed ik hetzelfde, alleen zou het op deze plek wel erg rot zijn. ij had nog wel een water- en winddichte fleece bij zich en daarmee ging hij op pad. Toen ik buiten had staan praten, voelde ik dat ik ook wel wat extra’s aan kon trekken en dus trok ik mijn – inmiddels vertrouwde – Nike aeroloft 800 vestje maar weer aan onder mijn windjackje. Mijn sleeves had ik gelukkig al aan. Eindelijk konden we op pad!

klik voor groot

Maar na enkele minuten warming up sloeg het weer ineens om en begon het eerst heel licht te sneeuwen en wat te waaien. Geen zon meer en de wind was koud. Snel dus uit mijn rugzak de dunne overbroek gepakt en aangetrokken. Wat was ik blij dat ik weer lekker met al mijn spulletjes goed voorbereid op pad was gegaan. Ook de crampons zaten in mijn rugzak, dus ik zou geen enkele verrassing hebben onderweg!

Nu ik werkelijk goed was aangekleed, gingen we verder met de warming up. Maar inmiddels was het toch wel harder gaan sneeuwen en waaien en dus ging weer de rugzak af om mijn buff met hoodie te pakken die ik in een helder moment ook nog in de rugzak had gedaan. Met hele koude wind en een beetje hoogte moet je toch oppassen voor wind verbranding, dus dan maar dat ding op. Inmiddels had ik dus een hoofdband op, een buff voor mijn gezicht en de buff met hoody op. Nu voelde het lekker! Gelukkig had ik ook de winter handschoenen aan en niet mijn dunne dingtjes.

Ik voelde me lekker warm in mijn kleding en al snel begonnen we fijn te lopen. Even naar de paar huisjes aan het einde van de weg, en daarna omhoog richting de watervallen. Dat zou mijn eerste doel zijn van vandaag.

klik voor groot

Dat was nog wel even ploeteren maar het ging best aardig eigenlijk. De sneeuw was veel dieper dan ik dacht. Wat een verschillen toch zo landinwaarts versus de kust! Waf vond alles leuk en rende rond door de sneeuw. Wat er uit de lucht kwam waren alleen maar hele dunne ijsschilfertjes waar je niet nat van werd en eigenlijk geen last van had.

klik voor groot

Toen ik boven kwam, merkte ik hoe slecht je je kunt orienteren als alles wit is en de lucht egaal grijs. Alles ziet er hetzelfde uit en ik zag eerst niet zo goed welke richting ik op moest voor de waterval. Maar uiteindelijk zag ik toch in de diepte de waterval liggen. Alleen moest ik daar nog even zien te komen. Ik vind het altijd al lastig en met sneeuw helemaal. Ik besloot dus de poles van mijn rugzak te halen voor wat extra steun en daarmee kwam ik prima beneden. Waf rende steeds op en neer om te kijken waar ik bleef.

Aan de waterval hingen ijspegels. Erg mooi en natuurlijk nog nooit eerder zo gezien. Zo is het elke keer weer anders! Vorig jaar was het mooi weer!

video van de watervallen

klik voor groot

Toen ik even alles bekeken had en wat foto’s had gemaakt gingen we weer op pad. Ik baalde als een stekker dat ik te laat had gezien dat er sneeuw op de lens van mijn camera zat. Ik heb dus rare vlekken op de meeste foto’s gekregen natuurlijk. Lensdoekje bij de hand is dus wel handig en ga ik zeker doen want dit gaat vaker gebeuren natuurlijk. Grrrr.

Kennelijk had er iemand met snowshoes gelopen, en dat spoor volgde ik richting het hek en vanaf daar langs het hek weer naar boven naar het pad. Aan de stokken had ik niet zoveel, want juist met je handen laag kan je heel goed kracht zetten en naar boven klauteren. Waf had er minder moeite mee dan ik, maar het ging allemaal prima. Het was gewoon vaste sneeuw en geen eng ijs zoals in broadstruther, dus geen gedoe eigenlijk. Alleen was het op bepaalde plaatsen wel heel erg diep en ik zag soms waf ook tot haar buik in de sneeuw zakken. Zij vond alles leuk.

Na de watervallen moest ik eerst een stukje terug en ik besloot toch door te gaan met het lusje en niet zomaar terug naar de auto te gaan. Het weer was niet echt slecht en ik was totaal niet koud, dus vooruit maar! Ook dat stuk ging best aardig maar was erg zwaar door de klim. Maar ik kende de weg en ik wist dat na de klim een heel stuk weg naar beneden zou gaan en als ik me niet vergiste zouden we zelfs wind mee hebben. Dat was maar goed ook, want ineens sneeuwde het toch best behoorlijk en in de wind was dat niet zo lekker. Waf ging er heel zielig bij zitten toen ik een foto maakte van de omgeving!

klik voor groot

De weg was eigenlijk helemaal schoon. Ik hoopte maar dat het alleen geschoven was en niet gepekeld en ik was dus blij dat woeffie door de sneeuw rende en weinig op de weg liep. Maar ze zou haar pootjes ook steeds kunnen schoonmaken in de sneeuw en bovendien waren ze dik ingesmeerd. Het was best mooi ondanks de sneeuwlucht en gebrek aan contrasten en kleuren maar zo met de wind in de rug liep alles heerlijk. Ik was blij dat ik voor dit lusje had gekozen want dit was prima te doen en eindelijk konden we een beetje vaart maken. Als ik de langere nieuwe lus had gedaan die ik ook had uitgezocht, had ik nog langer over deze weg kunnen lopen. Misschien de volgende keer!

klik voor groot

Veel te snel naar mijn zin kwamen we bij de eerste boerderij weer en daarna al bij de klim richting de auto. Ik zag dat de oudere man al weg was met zijn auto. Blijkbaar toch te koud geweest voor hem.

In de auto gauw woeffie lekker droog gemaakt en haar jasje aangetrokken. Het was wel weer een avontuur en niet helemaal verwacht zo. Maar als je vertrekt met de juiste gear kan je eigenlijk niets gebeuren, zeker niet als je ook nog gewoon nadenkt en voorzichtig doet.

klik voor groot

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 9 km
* 1 graden – sneeuw en winderig

feb 40 km – 2015 totaal 397 km

**02.02.2015 – parcoursverkenning: alnwick/stepping stones – 14 km**

Het is vandaag nog steeds winderig maar ook een beetje grijs en somber. Soms piept de zon er wel tussendoor maar het ziet er niet echt uitnodigend uit. Toch besluit ik voor de parcoursverkenning vanaf Alnwick Castle naar de stepping stones. De vorige keer liep ik van Alnmouth naar de stepping stones en nu dus het laatste stukje. Vanaf Alnwick castle start de ultra en dan loopt de route dus via de river Aln crossing. Ik ben benieuwd hoe de stenen er nu bij liggen!

Ik neem weer de grote rugzak mee en prop daar zelfs de tent bij voor volume en gewicht. Dat merk ik toch wel, zeker omdat er simpelweg meer volume in de tas zit nu. Al snel zijn we op weg en ik maak een kiekje van de brug die laats in Downton Abbey gebruikt werd tijdens de kerstpecial. Het blijft mooi. Vorige keer liep ik er speciaal naar toe om de leeuwtjes te fotograferen, nu doe ik het met een kiekje uit de verte.

klik voor groot

Ik weet inmiddels de weg en weet dus al dat ik vooral bovenlangs moet lopen en niet onderaan bij de rivier waar het helemaal modderig is. Nu liggen er overal hopen aarde en ook modder en echt lekker loopt het niet eerlijk gezegd. Waf is ook meteen gitzwart en smerig Om een of andere reden vind ik er nu al niks aan. Maar ik loop gewoon door, op weg naar de onderdoorgang van de A1 en de weilanden met de schaapjes. Ook nu is woef werkelijk te braaf en blijft rustig tussen de schaapjes zitten. Net alsof ze de dieren helemaal niet ziet!

Na de schaapjes linksaf, even klimmen over een ontzettend saai stuk en dan rechtsaf richting een hele drukke weg. Ik heb dus ruim de tijd om waf aan te lijnen, want nu weet ik dat we dat stukje over die weg moeten. Gelukkig schiet de route wel op, maar het was niet zo slim om uitgerekend vandaag en op dit stuk met gewicht te gaan trainen. De weg loopt enorm op en neer en er staat een harde wind. Niet echt momenten om nou eens lekker positieve dingen te ankeren voor de ultra dus! Het is meer een lopen om het lopen. Althans zo voelt het vandaag. Er is ook gewoon helemaal niks aan.

klik voor groot

Ik ren snel over de drukke weg en sla rechtsaf het pad in richting de stepping stones. Ook daar modder en weer klimmen en dalen. Mmm dat mag ik straks op de terugweg dus weer omhoog klauteren. Alles is verkeerd vandaag, ik zeur over alles. Ik krijg het niet voor elkaar om mijn linker hersenhelft te laten overrulen door de rechter hersenhelft. Dat gebeurt me niet vaak, maar het lukt niet. Ik vraag me af waarom ik me in hemelsnaam voor die stomme ultra heb ingeschreven. Ik heb zulke dingen niet nodig als motivatie om te lopen, de route ken ik nu al en bovendien zou ik zelf wel voorbereiden en rekening houden met het getijde. Ik moet er nog voor betalen ook. Grmbl.

Mijn humeur zakt tot het nulpunt als ik bij de stepping stones kom. Vorige week waren ze nog zichtbaar, nu is er niks en is de river Aln eindeloos breed ineens. Het water kolkt langs de oever. Ik kijk en vraag me ineens af waar waf is. Ze is weg en ik ren over de modder terug en zie haar netjes aan komen lopen. Likkebaardend. Wel verdomme ze heeft iets staan vreten en ik ben meteen boos. Tsja, als je bezorgd bent, dan uit je dat dus in boosheid kennelijk. Ik ben als de dood dat ze een of ander eng giftig iets opvreet ergens en ik baal enorm. Scheldend loop ik weer terug naar de weg. Klote modder, klote pad, klote water, klote ultra. Nou ja, dat dus.

Maar ik kom er wel…. aan alles komt immers een eind en al snel lopen we weer over dat saaie op en neer stuk door het weiland, langs de schaapjes, onder de A1 door richting het bos en weer terug richting Alnwick Castle. Stom kasteel. Stomme Harry Potter (Alnwick Castle is Zweinstein voor diegene die dat niet weet).

Ja, het is echt lekker lopen vandaag dat is duidelijk.

Aan het einde van het weiland staat een enorme boxer die niet luistert. Ik mopper in het nederlands dat het beest moet oprotten, maar het blijkt een lieverd (ook al luistert hij voor geen meter) en ik raak aan de praat met de eigenaresse. Er zou een otter gezien zijn aan de oever dus dat zou goed nieuws zijn voor dat gebied.

Ik neem afscheid en loop verder en probeer nog een lusje te maken met een nieuw pad maar dat blijkt nergens op uit te lopen. Terug naar de auto dan maar waar ik vervolgens ruim 10 minuten aan het borstelen ben om de vieze modder van waf te krijgen. Zo’n rotzooi voor zo’n loopje. Grrr. Ik ben inmiddels ijskoud en dat is ook niet echt lekker en ik ben dan ook blij als ik eindelijk in de warme auto kan stappen. Lekker naar huis!

Op naar de volgende run.

gegevens:

* 14 km
* 2 graden

feb 31 km – 2015 totaal 388 km

**01.02.2015 – belford (st cuthberts cave) – 18 km**

Vandaag waait het keihard en zie ik windkracht 8 op de weersite staan. Met een Noorden wind, vervalt mijn plannetje om langs de kust te lopen, want alleen maar wind tegen op de heen of terugweg, is ook niet echt aan aanrader. Ik maak een ander plan en kies voor het rondje naar St Cuthberts Cave vanaf Belford. Dat is een kleine 18 km en een machtig mooie ronde en doordat het een achtje is, ook niet verkeerd ten opzichte van de wind en windrichting. Bovendien is het van alles wat: bos, weiland met en zonder vergezichten en als kers op de taart nog de Cave natuurlijk. Dat ik nu de route ken, is een pluspunt, want dan kan je gewoon lekker lopen en genieten.

Ik kies vandaag voor de grote rugzak en prop er van alles in om weer te wennen aan gewicht. Als alles erin zit, kleed ik me om, maak woef klaar en ga op pad. Als ik bij Spindlestone ben, merk ik ineens dat ik mijn loopjack helemaal niet bij me heb en daarvoor is het toch echt te koud. Na 11 minuten ben ik dus weer terug, pak mijn jas en ben weer op weg. Beetje jammer dat dit grapje met dus een half uur heeft gekost! Maar om 12 uur zijn we dan toch echt klaar om te vertrekken en al snel lopen we in de richting van de route. Waf is al meteen vies, en wat het de vorige keer ijskoud en bevroren met een harde ondergrond, ik loop nu eigenijk meteen in de modder en de blubber. Maar dat is een goede training zullen we maar zeggen en de wasmachine is geduldig. Ik controleer nog snel even het gaatje op de zwelling van het pootje van waf maar dat lijkt dicht dus is de modder niet zo;n probleem.

klik voor groot

Inmiddels is het prachtig weer geworden tot mijn verbazing. Het waait wel, maar er komt steeds meer blauwe lucht en de zon schijnt! Vergis je niet, het is ijskoud en ik heb mijn buff zelfs deels over mijn gezicht getrokken, heb mijn sleeves onder mijn shirt en mijn handschoenen aan. En met het klimmen wordt het straks vast nog kouder!

Maar het is wel super genieten, want de wind is al uitdaging genoeg en met het zonnetje ziet het er allemaal heerlijk lenteachtig uit. Ik geniet volop moet ik bekennen. De rugzak zit erg comfortabel en de volgende keer kan daar weer meer gewicht bij om te oefenen. Kennelijk is een goede rugzak gewoon comfortabel met gewicht, want ik vind de kleine Salomon niet meer fijn zitten als ik er veel inprop om te oefenen. Deze rugzak is er wel echt voor gemaakt, dat is duidelijk.

Al snel zijn we bij het mooie punt waar we echt het mooie gebied in zullen lopen. Even daarna over een weiland en daarna het bos in.

klik voor groot

We hebben al een aardig stuk geklommen en het is meteen een stuk kouder. En er ligt sneeuw! Een dun laagje en totaal niet lastig. Eigenlijk loopt het wel lekker, al kan je niet goed zien wat eronder ligt. Maar alles loopt zonder problemen.

klik voor groot

Wel een verschil met het klunen richting Broadstruther vanaf Wooler vorige week. Daar kon je dus simpelweg niet overheen. Vreselijk maar uiteindelijk kwam ik er natuurlijk toch. Dit is prima en het is nog mooi ook.

klik voor groot

Het lopen gaat prima, ik heb nergens moeite mee, noch met klimmen, noch met de ondergrond. Ik ben tevreden en kijk om me heen. Woef dartelt voor me uit en vindt alles duidelijk enig. Raar beest. Haar buik zit onder een enorme laag modder maar dat is kennelijk geen probleem.

klik voor groot

De route gaat vlot. Ik zou wel benieuwd zijn naar mijn hartslag en het is ergerlijk dat de nieuwe Mio gewoon op kantoor op de boerderij ligt vanaf vrijdag. Dat weet ik, want ik kreeg de mail van aflevering. Maar kennelijk is het keer op keer teveel moeite om even te laten weten dat er iets is gekomen, en even brengen is er ook niet bij. Ik ben vrijdag twee keer langs geweest zonder resultaat. Er komen nog 4 pakjes, dus dat wordt leuk volgende week!

Maar goed, zonder hartslagmeter is ook best en ik hobbel vrolijk door. Ik maak even een pitstop en doe dat deze keer nog zonder de shewee. Ik heb er wel al mee getest en dat ging goed, maar ik ben als de dood dat ik toch mijn broek onderpies met dat ding, dus ik laat e gewoon maar zakken tussen de struiken. Ik ben nog niemand tegen gekomen dus hier is het geen probleem. Hoewel… dat rode harige beest dat van een afstandje zit toe te kijken…..

Na 10 kilometer weet ik dat ik bijna bij de cave ben. Het pad naar de cave is een stuk lastiger dan vorige keer maar het gaat prima. Ik krijg er aardigheid in blijkbaar. Wat ik wel bijzonder vind, is dat woef zonder problemen het beste pad kiest. Soms zwenkt ze ineens naar een andere kant om daar (inderdaad) over minder modder of water te lopen. Hoe ze dat nou ziet, is mij een raadsel maar het is voor mij vaak wel handig aangezien ze voorop loopt. Padzoeker!

Dan ineens ben ik al bij de cave. Ik ben er nu voor de derde keer, maar het blijft indrukwekkend en ik ga er weer even heen om foto’s te maken. De vorige keer maakte ik een video, dat doe ik deze keer natuurlijk niet.

klik voor groot

Daarna gaan we weer lekker op pad. Het is nog steeds fijn weer en ik ben niet koud geworden van het foto’s maken dus dat is lekker. Ik kijk nog een keer om naar die gekke cave

klik voor groot

Het is nu eigenlijk nog maar een klein stukje en dat maakt de route ook zo prettig. Eerst lekker lopen met mooie vergezichten en gevarieerde ondergrond, daarna de cave en dan lekker terug. Die terugweg gaat voor een groot deel naar beneden en deze keer heb ik ook de wind mee. Dat is dus gewoon lekker ontspannen lopen en kijken!

klik voor groot

Als ik het veld bij de manege moet oversteken is het verschrikkelijk modderig maar het gaat prima. Deze keer kijken de paardjes alleen verveeld op van hun eten en komen niet snuivend meelopen zoals de vorige keer. Dat scheelt alweer! Waf is zo mogelijk nog viezer en mijn schoenen zien er ook bijzonder uit. Maar da mag de pret niet drukken en we hobbelen voort.

Al snel ben ik bij het lastige hekje waar waf via een soort stenen trappetje omhoog moet klimmen en dan moet bukken onder het blauwe draadje door. Maar dat doet ze prima.

klik voor groot

Ik moet daar wel om lachen. Dit soort dingen doet ze toch maar weer gewoon.

Nu is het nog maar een klein stukje en al snel is daar het kasteeltje weer en zijn we bijna in Belford. Ik baal van de laatste hekjes, want overal ligt prikkeldraad bovenop, waar je dus bijna met de rugzak of met je jack aan blijft hangen. Ik snap dat niet zo goed eerlijk gezegd maar dat zal wel aan mij liggen. Is vast erg nodig.

klik voor groot

Bij het watertje laat ik waf er even doorheen lopen om de ergste modder kwijt te raken en ik probeer mijn zolen een beetje schoon te krijgen.
Als we bij de auto zijn, borstel ik woef zo goed als het gaat weer schoon en maak haar droog. Na ruim 10 minuten is dat goed gelukt en kan haar jasje lekker aan om droog en warm te worden. Mijn schoenen zijn nog steeds enorm vies, dus die zolen lopen niet erg snel schoon. Wel iets om aan te denken!

De route was veel te kort naar mijn zin, maar morgen gewoon weer een lekkere run!

gegevens:

* 18 km
* 2 graden – zeer winderig, maar zonnig

feb 18 km – 2015 totaal 374 km

**31.01.2015 – beadnell/low newton – 11 km**

Vandaag even een snel rondje vanaf Beadnell. Het stormt vreselijk en het is ijskoud. Maar het is droog en waf moet toch echt uit dus hijs ik me in mijn renkleding en ga op pad. Waf is vandaag jarig en aan niets is haar leefijd te zien. Ze rent als een idioot heen en weer en jaagt achter denkbeeldige (?) beestjes aan door de duinen. Ik vergat mijn fluit en dat is met deze wind niet zo handig maar het gaat allemaal goed. Ik hou haar wel goed in de gaten, want het is geen onwil, maar met haar tempo de ene kant op en mijn tempo de andere kant op in de harde wind, is ze me zo kwijt en hoort ze niks.

Ik maak even snel een foto op het strand van het bouwsel dat uit de steigers is en ga op pad. Ik merk meteen dat ik op de terugweg de wind schuin voor zal hebben dus dat wordt nog een harde dobber. Maar de heenweg gaat heerlijk.

klik voor groot

Ik kom bij High Newton een enorme groep hikers tegen die met de bus zijn afgezet in Beadnell blijkbaar. Ik neem een andere route over de parkeerplaats en wacht niet netjes op mijn beurt om over het hekje te klimmen. Waf is er al onderdoor en onderweg naar Low Newton. Voor me uit een slinger hikers die vreemd opkijken als wafje ze voorbij komt rennen met mij er achteraan. En natuurlijk moet ik me dan toch even uitsloven en even kwiek en licht over de duinen voorbij rennen. ‘Kijk eens hoe makkelijk’. Ha! Ik ben een mens, dat is duidelijk. Uitslover! Maar het is wel een goede training zo, want stoppen is er niet meer bij natuurlijk als je wilt laten zien hoe licht en kwiek je over de duinen kunt rennen. Ik kom dus ook vrij snel in Low Newton aan en moet om mezelf lachen. Ik kijk even op het hoogste punt naar Dunstanburgh castle in de verte. Niet voor vandaag en ik vermoed dat het de bestemming is van de groep hikers. Het is immers maar 10 km enkele reis vanaf Beadnell waar ik ook ben gestart.

klik voor groot

Ik loop weer via de omweg langs de zee terug. De wind zal ons nu niet in het water blazen door de windrichting dus het is niet gevaarlijk. Het gaat eigenlijk best goed, ondanks de wind. Ik ben blij en voel me goed. Liep ik eergisteren nou 44 km? Ik had gisteren prima kunnen en willen lopen, maar ja, iemand heeft bedacht dat een rustdag af en toe ook goed is, en dus keek ik verlangend naar buiten, naar het zonnetje maar ging niet. Balen.

Veel sneller dan een paar weken geleden zijn we alweer bij het bruggetje. Dat ging dus heel snel en ik ben niet moe. Vorige keer liep het veel lastiger, maar nu was het een ommetje. Lekker hoor, maar wel zwaar zo met de wind en als de wind zo hard en uit deze richting waait over 4 weken dan ben ik de sigaar. Afwachten maar.

Mijn januari totaal is iets meer dan 350 km. Best veel en ik liep nog niet eerder zoveel in een maand (299 maximaal). Toch leuk.

gegevens:

* 11 km
* 3 graden – erg winderig

jan 357 km – 2015 totaal 357 km

**29.01.2015 – seahouses countryroads – 44 km**

Dit weekend staat er weer een lange op programma. Maar het weer is een beetje een spelbreker misschien, dus toen ik zag dat het vandaag geweldig mooi weer was, besloot ik dan maar vandaag voor die lange run te gaan, zodat ik niet morgen of zaterdag verrast wordt door ijs of sneeuw of andere ellende. Enige minpuntje is de harde wind, maar die blijft de komende dagen dus dat maakt niet zoveel uit.

Ik kies maar weer voor het rondje rond de cottage. Dat is op zich vrij saai en je wordt elke keer dat je langs het huisje komt bijna naar binnen gelokt om vooral te stoppen, dus het is een goede oefening in doorzetten. De route is op zich prachtig, want je hebt vaak uitzicht op Bamburgh Castle en met dit mooie weer kan je heel ver kijken. Ook de Farne Islands zijn zichtbaar dus op zich is het leuk. Maar die klimmetjes die steeds maar weer terugkomen, gaan op den duur wel vervelen (hum.. irriteren bedoel ik eigenlijk).

klik voor groot

Na 12 km houdt de Ipod er ineens mee op. Tijdens de vorige lange loop had ik helemaal niks bij me, deze keer dacht ik dat het leuk was om een beetje muziek te luisteren op deze saaie training. Maar helaas….. geen leven meer in te krijgen dus dan maar lekker in stilte. Het zonnetje schijnt, overal staan schaapjes dus vooruit maar. Op slechts 1 plek in de route ligt een dikke plak ijs maar daar kan je heel makkelijk omheen en misschien doet de zon nog wel haar best om dat weg te krijgen.

Ik maak nog een kiekje van de bunker en het pad waar ik straks op de ultra ook in zal gaan. Het gras ziet er nu prima uit maar dat zegt niks. We hebben immers nog 4 weken te gaan. Helaas is Simon van de boerderij ook lekker bezig vandaag en rijdt op en neer met mest en andere troep van het ene weiland naar het andere weiland. Dat betekent een hele dikke laag drab op de weg over 100 meter tussen de weilanden. Mijn schoenen zitten dus meteen helemaa vol met shit (letterlijk). Dat loopt op deze schoenen niet zo lekker en het duurt een tijdje voordat het er weer af is gelopen merk ik. Elk rondje wordt de laag wat dikker op de weg en ik ben benieuwd hoe dat straks met woeffie zal gaan. Ik zal haar oppikken na mijn 5e rondje, en met haar samen nog 2 rondjes lopen. Ik kom dan precies op 44 km uit en dat is dus 6 km meer dan twee weken geleden.

klik voor groot

Als ik na mijn 5e rondje bij de cottage kom, moet ik helaas mijn schoenen uitdoen om waf haar gele dekje aan te trekken (om op te vallen op de weg). De zolen zijn ontzettend vies natuurlijk en zo kan ik dus niet naar binnen. Beetje jammer, want het valt niet eens mee om die dingen uit te doen, en daarna weer aan te doen. Ik neem ook gauw een glas chocolademelk en al snel zijn we weer op weg samen. Wafje vindt het leuk en het zonnetje schijnt nog steeds volop. Het voelt best even koud en ‘stijf’ zo na deze ‘stop’ en eigenlijk niet prettig. Maar ja, waf moet ook uit en op deze manier hoef ik straks ook niet meteen weer naar buiten.

Ik loop de eerste kilometer dus even langzaam maar al snel ben ik weer warmgedraaid en gaat het eigenlijk best goed. Het eerste rondje gaat prima, maar het tweede gaat nog makkelijker tot mijn verrassing. Ik tel nu wel een beetje de kilometers af dat dan weer wel moet ik bekennen maar ik weet nu dat ik het gewoon ga halen. Geen enkel probleem eigenlijk, ik voel niks maar ik heb er wel een beetje genoeg van eerlijk gezegd. Laat mij maar uren rommelen op de Cheviots ofzo.

Maar de sneeuwklokjes zijn mooi en staan overal in volle bloei dus dat is leuk. Nog een paar kilometer en dan zit het er weer op. Als ik bijna bij het huisje ben, begin ik met de cool down en dat is het dan. Precies 44 km. OP naar de volgende lange duurloop dan maar weer maar vooral: op naar meer leuke avonturen.

Ben blij dat deze gedaan is. Vannacht slecht geslapen door loeiende koeien en verder ook totaal niet ‘voorbereid’ maar gewoon de deur uit gegaan toen ik zag dat het weer goed was. Nou, dat gaat dus prima Dat blijkt maar weer.

klik voor groot

gegevens:

* 44 km
* 4 graden – zonnig maar winderig

jan 346 km – 2015 totaal 346 km

**27.01.2015 – seahouses countryroads – 7 km**

Twee weken geleden liep ik hier het eerste korte rondje over de weg als temporondje. Vandaag deed ik dat weer onder vergelijkbare omstandigheden en ook nu was ik veel te warm gekleed voor een temporonde in de volle zon met wat wind. Wat een heerlijk weer, maar wat had ik het warm! Helaas geen hartslagmeter want de Mio is terug. Dat voelt kaal en gek maar aan de andere kant kan je ook gewoon lopen zonder ergens op te letten. Eens even kijken dan maar of ik deze ronde netjes kan indelen en snel kan eindigen en dat lukte prima deze keer. Ik pufte als en postpaard en waf werd steeds zwarter van de vieze weg, maar ik was tevreden met mijn ‘eindtijd’ op dit lastige rondje (25 sec sneller dan 2 weken geleden).

Cadans kan/moet wel omhoog dus over 2 weken nog en keer proberen en dan met metronoom. Ik hoop dat ik dan weer een hartslagmeter heb! Overigens ging ik met dit rondje voor het eerst over de 300 km in een maand en daar komt nog heel wat bij met de dagen die we nog te gaan hebben.

gegevens:

* 7 km
* 6 graden

jan 302 km – 2015 totaal 302 km

**26.01.2015 – parcoursverkenning: foxton hall – hawkill stepping stones – boulmer – 26 km**

Vandaag was het prachtig weer met volop zon. Wel een fris en fors windje maar goed, je kunt nu eenmaal niet alles hebben dus ik ga gauw op pad. Deze keer met mijn gewone rugzak, hoewel ik de grote rugzak erg comfortabel vind. Maar ik wil een parcoursverkenning doen, dus dan maar zoals ik het straks ook ga doen, dus met de normale kleine rugzak.

Ik moet een half uurtje rijden voor de startplaats en ik vergeet (stom genoeg) op de getijdetabel te kijken tot hoe laat ik het strand over kan steken. Dat is niet erg belangrijk voor de route die ik als kern wil lopen, aangezien die vanaf de golfbaan naar de stepping stones loopt. Vorig jaar wilde ik vanaf Alnwick Castle naar Alnmouth lopen, maar stuitte ik op de stepping stones die totaal onzichtbaar onder sterk stromend water lagen. Daar had ik op dat moment geen zin in, en dus knipte ik de route in 2 delen, zoals ik deze keer ook zal doen. Overigens had ik tijdens de ultra enorme mazzel, omdat de stones ruim boven het water uitstaken en je gewoon met droge voeten kon oversteken!

Ik loop weer op de Mafate en ik ben erg benieuwd of deze me beter door de modder zullen voeren dan de Stinsons. Het blijft een beetje proberen allemaal wat comfortabel zit. De zolen van de Speedcross en de Fellraisers zijn volgens mij niet te verslaan op de modder, maar op een lange afstand zoals de 60 en in mei op de 120 zal ik toch iets anders nodig hebben.

Maar genoeg over de schoenen, nu eerst eens op pad en gaan lopen. Wafje heeft er zin in, poept eens lekker op de golfbaan (wat ik dus weer naar de auto ga terugbrengen aangezien er nergens prullenbakken staan) en daarna gaan we dan toch echt op pad.

Het begin langs de golfbaan is enorm modderig maar het gaat prima. Daarna een stukje over gras met uitzicht over de zee.

klik voor groot

Daarna loop ik even verkeerd maar ben al snel weer op het juiste pad naar beneden richting de parkeerplaats bij het strand van Alnmouth. Daar loop ik overheen en zo de duinen in. Vorig jaar was dat een heel zacht stukje met rul zand, nu ligt er een keurig pad. Grappig wat er allemaal verandert in een jaar. Daarna even een stukje over de weg langs wat bootjes. Altijd weer leuk om even te kijken.

klik voor groot

Vanaf de bootjes snel over een pad richting de grote brug.

klik voor groot

Het schiet enorm op en ik ben verrast als ik alweer richting de rotonde loop om straks linkaf een weiland in de slaan dat hel steil omhoog zal lopen. Ik ken de weg op mijn duimpje hier en hoef dus niet op de kaart te kijken. Dat maakt het op zich minder spannend, maar dit is uberhaupt niet echt een heel mooi stukje van de route dus vooruit maar.

Ik loop over de weg, sla linksaf en beklim de heuvel. Dat gaat heel makkelijk ondanks de modder en al snel lopen we weer richting de mooie spoorbrug

klik voor groot

Daarna hobbelen we lekker verder naar de farm en vanaf daar naar de oversteek van de river Aln via de stones. Ben benieuwd hoe ze erbij liggen!

Als we dichterbij komen, zie ik al dat ze weliswaar zichtbaar zijn, maar dat het water keihard stroomt. Mmm ik moet het toch eens een keer proberen zo, maar niet vandaag. Heb ik geen zin in en ik wil niet dat waf helemaal nat wordt. Dat doe ik dan wel in mijn eentje vanaf het castle. Vanaf Beadnell naar Seahouses wil ik ook in mijn eentje doen omdat je ook daar een diep water door moet waden bij de golfbaan. Niet nodig voor waf met dit koude weer.

klik voor groot

Na de stepping stones keren we dus weer terug richting de farm, naar de brug en vanaf daar weer langs de bootjes, via de parking op het strand langs de golfbaan en dan maar verder zien wat ik ga doen. Het is wel een erg klein stukje zo, hoewel er straks 15 km op zal zitten als ik weer bij de golfbaan ben. Maar het gaat allemaal makkelijk dus dat is een opsteker.

klik voor groot

Bij de golfbaan besluit ik nog even door te lopen richting Boulmer. Misschien niet helemaal tot Boulmer, maar in ieder geval nog even over het strand en dan verder kijken. Het getijde is prachtig laag, en ligt een enorm strand voor me. Zo groot zag ik het nog niet eerder en het loopt ook super lekker.

klik voor groot

Na het strand even de trap op en door het caravanpark richting Boulmer. Ik heb een beetje zijwind en tegenwind, dus op de terugweg lekker windje mee. Ik heb alleen geen idee van het getijde en weet niet hoeveel tijd ik heb om de auto weer te bereiken. Dat loopt onrustig en ik baal dat ik niet goed gekeken heb op mijn tabel die op tafel ligt. Maar ik kon niet vermoeden dat het allemaal zo makkelijk zou lopen vandaag en dat het zulk lekker weer zou zijn. Ik ging op pad voor een kleine 18 km en ik kijk nu al tegen veel meer kilometers aan. Maar hoe ver ik nou kan komen….

Al mijmerend loop ik het park weer uit en zie Boulmer liggen in de verte

klik voor groot

Na Boulmer even over het schapenveld en ik ben nu bijna bij het punt waar ik de vorige keer gestopt was vanaf Craster. Nog maar een stukje verder dan, want dan kan ik bij die enge koeien verderop even modder testen met deze schoenen, want modder ligt daar enkeldiep!

klik voor groot

Ik zie zelfs Dunstanburgh castle liggen in de verte met dit heldere weer. Wat gaaf en wat jammer dat ik er nu niet heen kan met dit zonnetje. Maar het is te ver en met het getijde…… Maar ik zie een strandje en daar ga ik deze keer eens kijken. Nog nooit geweest op deze route en zo hoef ik maar een keer langs die enge koeien straks

klik voor groot

Dan zie ik ineens dat ik nu toch wel een eind aan het lopen ben, en besluit na het strandje om te keren. Dat lijkt me wel genoeg voor vandaag en het getijde blijft ook maar in mijn achterhoofd malen, want ik kan absoluut de auto niet bereiken via het strand met hoog water en zou enorm ver moeten omlopen landinwaarts om weer bij de parkeerplaats te komen. Dan dus maar terug. Ruim 26 km is ook best voor vandaag denk ik.

We gaan terug en meteen raak ik verzeild in de kudde koeien. Mooie oefening om door te lopen in de diepe modder. Ik ploeter voort en ineens hoor ik gesnuif achter me. Die rotkoeien komen achter me aan. Hoesj hoesj roep ik en ik zwaai met mijn armen. Ze zijn niet zo onder de indruk en willen mijn kalfje even bekijken. Shit waarom zegt waf geen woef zoals vorig jaar? Dat werkt prima. Maar ik ren voort met gesnuif achter me. Ik zie het hek al dus dat gaat goed komen en snel rennen we over het bruggetje naar het hek. Dag koeien!

klik voor groot

De koeien zijn me helemaal gevolgd tot het water maar ze hebben niks gedaan gelukkig. Vanaf de koeien is het nog maar een klein stukje. Even langs de schapen door de waterige modder en daarna door het caravanpark, over het brede strand (waar het water nog steeds laag is) en daarna naar de golfbaan.

Na 26,5 km zijn we weer bij de auto. We hadden nog veel verder kunnen lopen maar dit is mooi voor vandaag. Op naar de volgende run.

gegevens:

* 26,5 km
* 6 graden

jan 294 km – 2015 totaal 294 km