**09.02.2013 – ingram (northumberland national park) – 10,5 km**

Vandaag tijd voor iets heel nieuws. Geen kustlijn vandaag, maar verder landinwaarts. ik had er erg veel zin in, en ik had de weers voorspellingen bekeken en besloten dat het per se vandaag moest gebeuren. Geen wind, zonnig en de hele dag droog. Dat beloofde dus veel goeds. Ik had gelukkig mijn weekend assignment afgelopen donderdag al gedaan (10×800) dus kon ik vandaag even doen wat ik wilde. En dat wist ik wel!

Vandaag stond dus het gebied rond Ingram op het programma. Ik had een route gemaakt en ook deze keer duurde het weer erg lang voordat deze op de Garmin wilde laden. Er was wel een aanklikbare course ‘ingram’ maar zonder inhoud. Heel merkwaardig, maar gelukkig had ik dit grapje al bij mijn lange run van vorige week meegemaakt, en zag ik het nu voordat ik ter plaatse stond! Terwijl de course nogmaals geladen werd, toch maar 4 waypoints weer gemaakt en die geladen. Uiteindelijk stond de course erin, maar ook mijn waypoints en dat maakte me een stuk zekerder. Ik kan met de waypoints toch altijd van punt naar punt komen met de map die getekend wordt terwijl je loopt. Een kaart had ik helaas niet (bij me).

Alles dus klaargemaakt voor vertrek. Ondanks dat het maar een kort rondje zou worden, toch de rugzak mee met wat water en wat eten. Je weet maar nooit en ik was nog nooit in het gebied geweest. Het enige dat ik niet had gedaan was naar het hoogteprofiel kijken op Google Earth. Ik stelde me dus ook een soort heidelandschap voor met velden en grassen. Had ik immers een paar jaar geleden niet vogels gefotografeerd in dat gebied? Lieflijk stromend riviertje de Breamish waar we Dippers (waterspreeuwen) gingen zoeken? Rustig rondrijden over die ene weg die daar is? Mmmm geheugen is selectief, dat blijkt maar weer want het was toch even anders dan ik me had voorgesteld.

De rit zou ongeveer drie kwartier duren en de weg ernaartoe is al geweldig. Mooie vergezichten overal waar je kijkt. Dat alleen al is de moeite waard! De start was snel gevonden en ineens herkende ik het gebied ook weer van mijn vogeltripjes. Even parkeren, voetjes van de hond behandelen, zak op de rug, brilletje op en gaan! De zon scheen, en ik had veel zin. Wat is het toch gaaf. Plan maken en dan uitvoeren. Wat kan je gebeuren? Helemaal niets.

klik voor groot

De Garmin piepte al snel dat de course gevonden was. Ik liep dus goed. Dat was een troost. Maar zodra garmin course found piepte, hield het verder op. Ik zag keurig mijn map en de wyapoints, maar het kompas wilde me niet verder vertellen waar ik heen moest. Ik denk dat ik twee dingen tegelijkertijd in beeld wilde hebben wat niet mogelijk is. Dat moet ik dus nog even verder uitzoeken. Maar ik besloot het dus met de kaart en de waypoints te doen en ging op weg. De eerste afslag was een beetje vervelend pad met rottige stenen maar vooruit maar. Ik was benieuwd.

klik voor groot

Het was erg mooi, en er was een redelijk vindbaar pad. Wel modderig, maar ik had niet voor niets mijn trail schoenen aan. That said, eigenlijk had ik bijna de verkeerde schoenen aangetrokken, want de route zou immers ook een deel over dat weggetje langs de rivier lopen op de terugweg, en ik had gerekend op een soort pad door velden. Wist ik veel…

Verder en verder ging de route en ik merkte dat ik toch aardig moest scharrelen en heuveltje op ging. Ergens moest ik door een watertje waden maar dat was wel leuk. Waf vond het allemaal prachtig natuurlijk en liep voor me uit. Erg handig, want zodra ik haar hoorde ‘soppen’ wist ik al dat er weer modder aan zou komen. Tot mijn verrassing stond ik ineens tussen de heuvels. Oeps. Dat was toch niet helemaal verwacht (dom natuurlijk) maar wat was het prachtig. Overal waar ik keek, zag ik mooie doorkijkjes en vergezichten. Het was vrij helder weer, dus ik kon echt om me heen kijken. En luisteren! Luisteren naar de stilte die je eigenlijk nergens meer hebt. In Nederland heb je altijd wel geruis van een autoweg in de verte of iets anders maar hier hoorde ik niets. Dat is nou echt zo’n oorverdovende stilte. Zeker doordat er geen wind was, was het echt bijzonder en als je er voor openstaat ook echt fijn.

Maar hoewel ik stond te genieten van de omgeving, wist ik toch niet helemaal welke richting ik op moest. Door de hoge grassen, zijn de meeste paden namelijk helemaal niet zichtbaar. Well als je op de satelliet kijkt, dan vraag je je af wat er nou zo moeilijk was. Maar als je daar staat, zie je dus echt geen pad. Op een gegeven moment ontwaarde ik een koppel wandelaars dat mijn richting op kwam, en aangezien ik ook die kant op moest volgens mijn waypoints, besloot ik het toch even te vragen. Maar zij kenden de weg vooral die zij liepen, en wisten verder niets dus hebben we even staan praten en ben ik daarna weer op pad gegaan.

klik voor groot

Op een gegeven moment stond ik op een punt waar ik het echt niet meer snapte. Ergens bovenop, dat was duidelijk. Diepe dalen voor me uit, waar ik ook keek. Waypoint 3 duidelijk een andere kant op dan waar een zichtbaar pad heen liep. Ik zag heel in de verte een pad naar een soort boerderij en ik vermoedde dat ik daarheen zou moeten qua richting, maar hoe zou ik op dat pad kunnen komen? In de verte liepen ook watertjes en ik had weinig zin om naar beneden te rennen en dan tot de ontdekking te komen dat ik weer omhoog terug zou moeten. Daarvoor was het toch allemaal net te ruig en te onverwacht.

klik voor groot

Prachtig, dat wel. Maar langzaam bekroop me toch een soort gevoel van ‘wat nu’. Het vervelende is dat tussen de graspollen nare stenen liggen en vallen lijkt me niet zo geslaagd in dat gebied. Dekking met de telefoon heb je namelijk totaal niet, en ik was toch echt de enige in dat gebied, want de twee eenzame wandelaars waren al lang weer verdwenen richting de oostkant. Ik besloot dus toch maar het enige pad dat wel zichtbaar was te gaan volgen en te kijken welke richting me dat op zou brengen. Dat is immers prachtig te zien op de Garmin!

klik voor groot

Ik was blij met het pad en ik zag dat het me met een bocht in ieder geval richting het oosten zou voeren, dus weer richting de auto. Dan maar niet verder naar het westen waar waypoint 3 nog ergens lag te wachten. Het pad liep prima, soms een beetje modderig.

klik voor groot

Maar ineens kwamen we op een geweldig pad, en dat maakt deel uit van een trail pad. Mooi gras, heerlijk lopen en ineens kon ik echt even ‘rennen’. Het was zooo gaaf daar tussen de heuvels en de besneeuwde topjes. Grappig genoeg liep ik zelfs ook even door de sneeuw ineens. Best diep nog, dus er had aardig wat gelegen denk ik.

klik voor groot

Uiteindelijk kwamen we op een hoog punt, waar vandaan ik de plek kon zien waar de auto stond. Ik kon het op mijn horloge ook mooi zien waar ik was. Waypoint 1, de start lag rechts van me. Zowel op het horloge als in beeld. Dat was een opsteker, ik wist in ieder geval waar ik was! Beneden zag ik de weg waar ik ergens op uit had moeten komen. Ik was nog best hoog eigenlijk!

Omdat ik eigenlijk nog niet terug wilde en nog wel een stukje over die weg wilde lopen, besloot ik niet het vervolg van het trail pad te nemen, maar een ander pad langs de heuvel.

klik voor groot

Maar ineens werd dat een schapenpaadje dat toch wel erg haaks op de heuvel liep. Nergens zag ik op die steile helling een paadje dat me naar de weg zou voeren. Toen woef ook nog eens ging stumperen op het paadje besloot ik terug te keren naar het pad en daar dan maar naar beneden te gaan.

klik voor groot

Het was grapppig om het laatste stukje te doen. Prima graspad, wel wat stenen dus wel opletten maar leuk om te rennen. Want rennen deed ik, zo heuvelafwaarts. Zigzaggend om niet te snel te gaan en in een soort 1,2,3 galopje in plaats van een 1,2 draf/galop. Op die manier verdeel je het gewicht fijner over het ene en dan weer over het andere been en loop je minder kans op overbelasting van een kant als je zo snel redelijk steil naar beneden rent. Armen een beetje flapperend als een kind en rennen maar. Ik vond het grappig en leuk en woef denderde lekker mee de berg af. Toen we beneden stonden, besloot ik dat het ook wel even genoeg was, want ook al was het maar een klein stukje geweest, het was toch best inspannend en door het fotos maken en zoeken naar de route waren we toch aardig lang onderweg geweest.

Ik wandelde even naar de Breamish om mijn schoenen te wassen en de hond te wassen. Zij vond het geweldig om even in het stromende riviertje te waden en gewassen te worden!

klik voor groot

Toevallig stopte er een auto en zag ik al snel een man met loopkleding. Hoewel.. korte broek maar wel loopschoenen en al snel kwamen we natuurlijk aan de praat. Hij liep vaak in het gebied en zou nu alleen even een snel kort rondje doen. Hij vertelde me welke basisuitrustig hij normaal bij zich had in dit gebied en ik luisterde aandachtig. Ik vertelde hem dat ik eigenlijk niet was vooorbereid op dit gebied (echte heuvels) en iets anders verwacht had. Hij adviseerde in ieder geval een warmtedeken (zo’n dun folie ding), een alarmfluitje en een kompas. Natuurlijk ook water en eten maar dat had ik al bij me. Vooral die thermodeken vond ik een goed idee. Die dingen wegen niks en kan je standaard achter de waterzak stoppen. Het klinkt idioot misschien, maar je hoeft maar een keer een misstap te maken en je bent blij dat je 10 gram extra in je rugzak hebt gedaan. Een volgende keer ga ik natuurlijk weer in dit gebied verder op onderzoek en dit soort rare lopen worden natuurlijk steeds aantrekkelijker als je sterker wordt. Vorig jaar zou ik hier helemaal niet hebben kunnen lopen denk ik. Zoveel variatie aan ondergrond en hoogteprofielen. Klimmen is tot daar aan toe, maar klimmen op de weg is weer wat anders dan zo klimmen in de heuvels. Overigens vind ik klimmen nog makkelijker dan dalen. Daar zall ik nog verder mee moeten oefenen.

Maar top was het! Fantastisch om dit te kunnen doen. Ik blijf het zeggen. Hier ligt mijn hart, dit wil ik (kunnen) doen. Ik was er graag de hele dag op uitgetrokken, maar ook hier geldt: rustig opbouwen, niet overdrijven. Er staan in de eerste 9 dagen tenslotte alweer 76 km op de teller. Volgende keer weer langer en zo blijft er altijd weer wat te wensen!

Gegevens:

* totaal 10,5 km
* temp 7 – geen wind, zonnig
* HR niet gemeten

>

rondje in google earth openen

feb 76 km – 2013 totaal 262 km

**07.02.2013 – assignment 21: 10×800 mtr – totaal 15 km**

Ik kan nauwelijks geloven dat de 8×800 alweer gelopen is op 19 januari. De tijd vliegt! In de tussentijd andere assignments gedaan en ook lekker ‘vrij’ gelopen. Ik keek er best een beetje ’tegenaan’ die 800-tjes van vandaag. Maar ik had er ook wel zin in, want het is een training waarbij de tijd voorbij vliegt. Ik weet dus ook inmiddels dat deze training wel wat moeite mag kosten. Vol goede moed ging ik dus op pad. Ik had me stiekum omgekleed en was stilletjes de cottage uitgeslopen zodat waf me niet zou zien. Zij is altijd door het dolle heen als ik met mijn renkleding bij haar kom, maar vandaag mag ze niet mee op deze training. Stakker maar het lukt me om ongezien de cottage te verlaten.

De vorige keer was het een training door gigantisch slecht weer, vandaag leek dat mee te vallen. De wind is redelijk gaan liggen en er scheen een zonnetje. Toen ik op pad ging, scheen de zon op de besneeuwde cheviot hills en dat was geweldig. Ik had natuurlijk geen camera bij me, want bij interval training is er niks te fotograferen. Maar nu baalde ik een beetje dat ik de camera niet bij me had voor dit geweldige plaatje. Schitterend!

Toen ik bij de bocht kwam, startte ik de workout en ging ik van start. Het voelde goed. Rustig aan beginnen, want 10 laps lijken niks, maar het zijn er toch 10 op een redelijke snelheid (voor mij dan). Maar al snel ging het mis, want ik gleed bijna onderuit ineens. IJS! Ik was helemaal verrast want ik zag niks. Ik stopte het rennen en wandelde voorzichtig verder. Voelde nog eens. Ja, dit was niet de gladheid van de Flows maar echt een ijslaagje zo her en der. Nou nee dus, absoluut niet. Ik heb om een of andere reden dan visioenen dat ik onderuit val. Languit, handen vooruitgestrekt, en als ik val een denkbeeldige krak. Nope, dat gaan we dus niet doen. Ik baal een beetje. Wat nu? Ik wandel door en stop de workout. Ik dribbel rustig voort omdat het best fris is zo tegen het vriespunt en overleg in mezelf en met mezelf wat ik ga doen. Ik heb een stukje weg nodig dat in de zon ligt en waar auto’s rijden. En als extra eis dan nog een stukje weg waar het niet al teveel op en neer zou lopen. Geen idee, maar al snel kwam ik op de wat grotere weg en besloot het er maar gewoon op te wagen. Ondertussen zong in mijn hoofd de song ‘what doesn’t kill you makes you stronger’ en ik steek in gedachten mijn vuist in de lucht en roep ‘yeah ik kan het’. Heb ik niet de laatste tijd flink geoefend met ‘ik kan het’, en ‘ik ben fit’? Ik voegde daar ook nog aan toe ‘ik ben snel’ en ‘ik ben licht’. Visualisatie en affirmatie. Veel oefenen, maar het werkt echt! Visualiseerde ik in april 2012 al niet de hele route van de 10 km in Rotterdam inclusief de finish tijd? Ik ben niet zo’n race of snelheids dier, maar toch helpen dit soort dingen wel als je ‘echt’ iets wilt. Aan dat laatste schort het een beetje bij mij als het op snelheid aankomt, maar goed. Ik vind het niet echt belangrijk, maar wil wel sterker worden. Voor deze training was ik dan wel vastbesloten om mijn best weer te doen, want ik moet zeggen dat het verrassend goed gaat in het schema. Ik ben alweer 21 weken onderweg.

De eerste lap gaat dus van start en ik ren vrolijk richting North Sunderland. Na de eerste bocht gaat de weg ineens omhoog. Ik moet lachen. Heb ik deze weg uitgekozen voor een interval training? Maar ja, ik mag vast ook wel weer even naar beneden. ‘Ik ben sterk’ klinkt het in mijn hoofd en al snel vliegen de piepjes van ‘slow down’ me om de oren. Te hard! Lastig te doseren zeker als je de weg niet weet qua hoogteprofiel. De wind waait ook zachtjes in de rug dus ik moet echt even gas terugnemen. Verder geen ijs op de weg, alleen een stuk met modder en dat is ook een beetje glad. Goed opletten dus, letten op de houding, ademhaling en balans. De metronoom tikt rustig voort en ik besluit alle laps met de metronoom te doen. Net buiten mijn comfort zone, net wat ik nu goed aan zou moeten kunnen voor deze training. Hop de eerste lap zit erop. Te snel (4’27”). Domme gans. Het is niet heel erg, maar de 2e moet dus echt langzamer en dat lukt goed. De terugweg is zwaarder want daar loopt de weg meer omhoog en heb ik ook tegenwind. Ik zie dat het iets beter in de buurt komt van de 4’40” wat ik zou moeten lopen maar goed is het nog steeds niet (4’33”). Ik rommel verder en lap 3 en 4 gaan allebei in 4’25”. Tsja. Ik ben totaal niet moe, moet echt mijn best doen om een beetje in de buurt te blijven van de voorgeschreven pace. Wat gek is dit nou. Loop ik mezelf nou ‘kapot’ in de eerste helft van de training dan? Ga ik enorm terugzakken straks? Bij lap 5 denk ik aan de volgende lap. Gek is dat, dan ben ik alweer over de helft. Ik herinner me nog de eerste interval assignment in Schotland, toen ik 4×800 moest lopen en ik blij was dat ik bij de vierde was. Toegegeven: dat was echt tussen de heuvels maar toch. Lap 5 en 6 gaan in 4’20” en 4’21”. Nou best netjes, mijn tempo gevoel is toch niet slecht als de duo laps zo dicht bij elkaar blijven. Ik denk terug aan de vorige keer op de weg door de sneeuw en de hagel en met de harde wind. Als ik nu weer op de terugweg ga, heb ik net zoveel laps als de vorige keer er al op zitten. Vreemd is dat, dat je kennelijk toch steeds een soort grens verlegt. Lap 7 en 8 gaan allebei in 4’16” en ik moest me echt weer een beetje inhouden. Als ik aan het einde van de weg kom, hoef ik nog maar twee lapjes. Het is soms best eventjes ‘zwaar’ als de weg ineens omhoog loopt, maar het voelt gewoon goed en makkelijk. Ik moet erom lachen. De laatste twee laps alweer! Ik flik het gewoon weer zonder enige moeite. Nu mag ik gewoon wat harder lopen, maar wel normaal zonder dat ik te snel ga. Lap 9 en 10 gaan allebei in 4’11”. Net zoals de laatste twee laps van de vorige keer (toen dus lap 7 en lap 8). Ik ben blij! Niet omdat het klaar is, maar gewoon omdat ik het gedaan heb. Met verstand en met doseren van mijn krachten. Ja! Ik anker dit fijne gevoel weer, net zoals ik dat de vorige keer deed. Dat kan ik dan later mooi weer oproepen als ik het ooit nodig heb. Overigens blijft het opvallend dat wanneer ik eenmaal die verrekte HF van 158 voorbij ben, dat het dan weer helemaal goed gaat. Soms lukt dat niet en blijft het hangen en nog verkeerd ook zodat ik op halve PKs loop, maar vandaag ging het weer helemaal goed.

Een mooier voorbeeld van de kracht van het mentale spelletje bestaat niet. Doe je 4 laps, dan lijkt de laatste al zwaar, doe je er 8, dan is de laatste zwaar, doe je er 10 dan geldt hetzelfde. Blijkbaar wordt dat allemaal uitstekend geregeld door de hersenen. Ik ben er nog lang niet, moet nog de 12 en de 14×800 maar ik neem aan dat dan hetzelfde weer geldt. Ik ben erg benieuwd. Het lukte me ook nu weer om langzaam het tempo op te voeren en de duo’s weer redelijk gelijkmatig te houden ondanks een verschil in heen en terugweg qua wind en hoogteprofiel.

Dat is toch machtig mooi zoiets? Ik weet dat snelle lopers lachen om mijn tempo gedurende het interval. Velen lopen dit tempo gedurende een duurloop. Ik niet. Overigens train ik voor de langere afstanden en niet voor een snelle 5 of 10 km. Maar dit is voor mij helemaal goed zo. Het duurt even, maar blijkbaar leer ik toch een heleboel.

Ik ben tevreden en hobbel rustig met RWR terug naar de cottage. Jammer genoeg ben ik daar dus een eindje vandaan, zodat het toch een rondje van 15 km wordt. Maar het voelt allemaal goed. Op naar week 22 dan maar!

lap 1 – 4’27” – HR 148 (163) – cadans 175
lap 2 – 4’33” – HR 147 (165) – cadans 175
lap 3 – 4’25” – HR 153 (164) – cadans 175
lap 4 – 4’25” – HR 153 (167) – cadans 175
lap 5 – 4’20” – HR 158 (170) – cadans 175
lap 6 – 4’21” – HR 162 (170) – cadans 175
lap 7 – 4’16” – HR 163 (169) – cadans 175
lap 8 – 4’16” – HR 163 (171) – cadans 175
lap 9 – 4’11” – HR 163 (172) – cadans 175
lap 10 – 4’11” – HR 164 (171) – cadans 175

Gegevens:

* totaal 15 km
* temp 2

feb 66 km – 2013 totaal 252 km

04.02.2013 – holy island – 12 km

Zaterdag had ik al ontzettend zin om mijn rondje op Holy Island te gaan doen. Ik probeer dat ieder jaar als ik hier ben. Vorig jaar was het een prima dag, maar had ik weinig tijd vanwege het getijde. Vandaag en morgen zou het prima zijn en zou ik de hele dag de tijd hebben om te dwalen en te genieten. Omdat het totaal geen zin heeft om een echte route uit te zetten, had ik zaterdag 4 waypoints in mijn garmin 910 XT geprogrammeerd. Ik moest even zoeken hoe dat ook alweer ging, maar ik kwam vorig jaar op dat idee, omdat ik toen met de garmin 610 liep, die geen course functionaliteit heeft. Ik had toen ook een aantal herkenningspunten geprogrammeerd (dat kan het horloge wel) waar ik met de ‘go to’ functie heen zou kunnen lopen. De 910 heeft een fraaiere oplossing, want je ziet een map met daarop de waypoints. Die kan je zelfs voorzien van een eigen icoontje, en dus had ik een auto voor de parking, en een visje voor het strand. Terwijl je loopt, wordt een route ingetekend en kan je dus niet alleen zien wat je hebt gelopen, maar ook waar je bent ten opzichte van de way points. Eventueel kan je ook nu weer met de ‘go to’ functie naar de waypoints. Dat was gelukkig niet nodig, want ik ken de weg al redelijk en zag redelijk goed waar ik was. Het ‘midden’ had ik ook geprogrammeerd, omdat ik vanaf dat punt altijd terug zou kunnen komen via verschillende routes. Alles dus goed voorbereid en tot mijn vreugde was het vanmorgen stralend mooi weer met een blauwe lucht. Er stond wel een keiharde wind, maar daar word je sterk van dus dat is niet echt erg. Gauw omkleden dan maar en woef drentelt al zenuwachtig heen en weer, en gaat midden in de deuropening van de kamer liggen. Vrijdag op de 33 km mocht ze immers niet mee en het is alsof ze zeker wil weten dat dat deze keer niet weer gebeurt. Maar al snel zitten we samen in de auto. Vol goede zin op pad dus!

Om 10.45 zou de causeway weer open zijn voor auto’s en om 10.50 reed ik erop. Het was duidelijk dat het water aan het wegtrekken was, want er was eigenlijk nog maar 1 rijbaan beschikbaar. Ongelooflijk dat deze weg dus keer op keer gewoon onder water loopt. Er staat verderop een soort reddingshuisje, enkele meters boven de weg. En iedere maand gebeurt het weer dat er iemand gered moet worden. Ongelooflijk stom zulke dingen.

klik voor groot

Toen ik even geparkeerd stond om de foto te maken van de causeway, landden er drie eenden waarvan ik in een oogwenk wist dat het iets bijzonders leek. Geen verrekijker natuurlijk bij me, want die staat op tafel. Jammer, en ik maak een wazig kiekje om te proberen te achterhalen wat het waren. Inmiddels weet ik dat het long tailed ducks waren! Zal je altijd zien dat je weer eens een bijzonderheid ziet zonder camera bij de hand. Maar gaaf was het wel!

Daarna snel doorgereden het eiland op en geparkeerd. Voetjes van woef ingesmeerd en al snel waren we op pad. Wat een gigantische wind. Ik vond het wel grappig maar ik was blij dat ik twee Buffs bij me had, eentje om mijn nek en eentje op mijn hoofd. Ik gokte erop dat het droog bleef, dus geen petje deze keer. Die zou vast maar afwaaien.

Op mijn horloge zie ik inderdaad keurig de waypoints staan dus ik kan op weg!

klik voor groot

Eerst in de richting van het kasteel en dat blijft toch weer indrukwekkend iedere keer. Even wat trappen oefenen en natuurlijk toch wel even een paar kiekjes zo rond het kasteel.

klik voor groot

All we verder lopen, heb ik de wind in de rug. dat klinkt leuk, maar dit eiland is totaal open en ‘op zee’ en ik moet mijn best doen om niet omver geblazen te worden. Woef heeft er ook last van, ze loopt in een rare bocht omdat haar achterwerk blijkbaar ook wordt weggeblazen. Ik vind het grappig, krijg de neiging om met mijn armen wijd als een vliegtuigje te gaan rennen. Dit is lopen zoals lopen bedoeld is denk ik. Althans zo voelt het voor mij.

We lopen verder, en het gras is niet eens modderig. Het valt me reuze mee. Natuurlijk is het zacht waar de schaapjes ook lopen maar met mijn schoenen loopt het prima zo. In de verte zie ik al het vreemde witte ding, een soort pyramide en dat wordt mijn eerste doel.

klik voor groot

Rechts van me hoor ik de golven aankomen rollen. Brullen is het meer. Geen kip verder te bekennen op het eiland. Misschien waait het te hard, ik weet het niet. Ik loop alleen, ga op in de natuur. Ik rende nooit als kind, maar ik voel me nu een kind. Ik ren, sta soms even stil om van het geweldige uitzicht te genieten en ren verder. Maak een kiekje omdat ik zo graag wil vastleggen hoe geweldig mooi het is. Het geluid, het gevoel en de geur kan ik niet vastleggen natuurlijk. Maar dat roepen de foto’s straks in een oogwenk weer op. Het gevoel dat ik daar kan lopen, dat ik daar sta en uitkijk over de zee, over de duinen en kan genieten.

Al mijmerend komen we bij een hekje waar waf heel makkelijk onderdoor kan. Dat is handig opgelost met dat losse ding aan touwtjes. Ze staat zielig in de wind te wachten totdat ik het hekje weer dichtgemaakt heb. Oortjes flapperend in de wind. Maar het zonnetje erbij is heerlijk en maakt het toch een hele mooie dag. Ik ben een geluksvogel!

klik voor groot

Maar dan staan we ineens al voor de witte pyramide. Wat een raar ding zo in de natuur!

klik voor groot

We lopen verder, nemen een pad langs de zee en ik moet goed oppassen want de wind blaast je makkelijk uit balans en dan trap je op de rand van het pad. Ik besluit daarom ook zoveel mogelijk het pad te kiezen dat niet meteen boven de klif loopt, want het lijkt me toch niet fijn om naar beneden te kukelen. Ik blijf dus ook niet te lang bij de pyramide, want dat is een beetje hoog en eng.

klik voor groot

Ik laat het kleine strandje voor wat het is, want het is maar een klein baaitje en ik zou eerst naar beneden moeten. Het pad door de duinen is lastig met heel hoog gras dat in mijn benen prikt. Ik zou woef eigenlijk ook een brilletje op moeten zetten om haar ogen te beschermen. Gras is enorm scherp!

klik voor groot

Omdat ik geen route heb, weet ik niet precies hoe ik moet lopen en omdat er geen echte paden zijn, kan je overal heen. Ik denk dus dat ik goed zit als ik een beetje naar rechts ga, om niet te ver van de zee af te wijken. Daarvoor moet ik wel even een klimmetje maken.

klik voor groot

ik moet lachen want het loopt gewoon recht naar boven en als ik boven kom, dan blijkt het sttrand er pal achter te liggen. Daar wilde ik dus niet heen en ik ga weer terug. Voor iedere stap die ik zet krijg ik een meter extra!

Ik loop verder en alles is mooi. Overal zie je wel mooie doorkijkjes, fraaie vergezichten of iets anders geweldigs. Hiervoor wilde ik kunnen lopen. Zonder moeite over alle soorten terrein rennen. Zonder moeite even stil kunnen staan om te kijken om vervolgens het lichaam weer in beweging te krijgen. Zonder ‘afzien’. Hiervoor moet ik dus ook trainen. Sterker worden, sneller worden. De afstand kan wat mij betreft niet lang genoeg zijn of worden. Die ultra in Bamburgh staat nog steeds met potlood in mijn schema. Eerst maar zien hoe de marathon afstand bevalt. Daarna mag ik verder kijken. Rustig opbouwen maar wat voelt het goed!

klik voor groot

klik voor groot

Verder de duinen in wordt het moeilijker om te lopen. Soms staan de duinen echt onder water, en dan zo diep dat het niet iets is om doorheen te lopen. Dat was de reden dat ik niet van te voren een course had uitgezet maar alleen de way points wilde gebruiken. Onderstaand ook weer een klein obstakel op het pad.

klik voor groot

Ik moet lachen als ik dus opeens ergens sta waar ik geen kant meer op kan, behalve terug natuurlijk wat ik niet wil. Overal water. Maar er is well een heuvel, met maagdelijk onbelopen zand. Heel steil. Handen en voeten werk. Vrij hoog. Ik praat hardop tegen woef wat we zullen doen. Zij vindt het allemaal prachtig en al snel zie ik haar in de richting van de ‘berg’ lopen. Vooruit maar, kan ik meteen even kijken waar ik ongeveer ben als ik boven ben.

klik voor groot

Het is op de foto nauwelijks te zien, maar het is echt ontzettend steil en het laatste stukje deed ik op handen en voeten ongeveer. Waf stond toen al leuk naar beneden te kijken waar ik eigenlijk bleef. Jammer genoeg was er geen pad aan de andere kant, en moest ik als een krab weer even een stukje opschuiven naar een pad naar beneden. Dat was makkelijk en ik kan van bovenaf ook goed zien hoe en waar ik kon lopen aan de andere kant van de duinen rij.

Eerst even naar beneden! Maar dat was een normaal pad en ook daar kreeg ik voor iedere pas weer een meter extra omdat je naar beneden glijdt. Leuk!

klik voor groot

Daarna een heel stuk lekker gelopen. Minder fraai dan aan de andere kant vlak bij de zee, maar wel weer leuk. Ik zie dat Waf alweer pirri pirri aan haar voetjes en kin heeft hangen en ik besluit even wat weg te halen voordat het straks helemaal erg is. Pirri pirri is een raar plantje.

We hobbelen rustig voort en voor het eerst dender ik door ondiepe plasjes die wat modderig zijn. Wat een heerlijke schoenen, vorig jaar was dat allemaal anders voor mijn gevoel. Maar misschien ben ik ook wel anders, loop ik makkelijker over dit soort terrein.

klik voor groot

Soms is het echt wel hevig die water partijen die op het pad liggen en daar klauter ik dan even omheen. Tot nu toe lukt het allemaal prima maar ik ben verrast dat er zoveel water ligt op sommige plekken.

Eigenwijs als ik ben, ga ik lekker toch de weg op waarvan ik al bijna zeker weet dat het modderig zal zijn. Ik ben benieuwd. Twee jaar geleden was het echt erg, vorig jaar was het prima. Maar dit jaar…. Nou geen centje pijn. Mijn schoenen zakken tot mijn enkels in de modder, maar het doet me weinig. Woef is ontzettend vies maar met de nieuwe doeken is ook dat snel weg weg straks. Het betrekt wel intussen een beetje en ik ben benieuwd of ik droog bij de auto zal aankomen.

klik voor groot

Als ik bij de boerderij aankom, besluit ik nog een keer richting de zee te lopen, en dan via het kasteel weer naar de auto te gaan. Wind in de rug op het eerste stuk en dat loopt lekker. Rechts zie ik het kasteel liggen. Ik zie nu toch well grijze wolken binnen komen en het is ineens waterkoud. Eens kijken of er nog wat power in mijn motor zit en we zetten wat aan. Woef kijkt verrast en hobbelt mee. Het kasteel komt in zicht en we moeten nog even over het schapenpad ernaartoe.

klik voor groot

Alls ik bij het kasteel kom en het laatste stukje terug naar de auto moet, beukt de wind op ons in. Ik doe mijn best, voel alsof ik aan het water trappen ben want ik kom nauwelijks vooruit. Ik vind het wel een grap. Ik ben toch echt aan het hardlopen en het voelt nog zwaar ook, maar waar is de snelheid dan die ik probeer over te brengen via mijn lichaam naar de weg? Ik zie in gedachten van die akelige natuuurkunde pijlen van vroeger. Die sommen waarbij je de krachten moest uitrekenen. Nou mijn eigen pijltje is veel kleiner dan het pijltje van de wind. Dat is wel duidelijk. Maar natuurlijk kom ik bij de auto. Ik koos ervoor om toch bijna het hele stuk te ‘rennen’, want als ik ga wandelen dan lukt het me helemaal niet meer qua adem. Vraag me niet hoe dat zit, ik weet het niet.

Omdat ik bang ben dat de klep van de auto eraf geblazen wordt, maak ik de hond schoon buiten de auto. Alles waait, alles dwarrelt. Maar het is nog steeds droog. Het lukt me aardig om de pirri pirri en de modder uit haar vacht te krijgen en na een kwartiertje ziet ze er alweer tip top uit. Ik nog niet maar dat komt thuis wel. Als ik in de auto stap en over de causeway rijd, klettert de regen op de ramen. Ik glimlach. Wat een geweldige run hebben we gehad!

Gegevens:

* totaal 12 km
* temp 4 – veel wind
* HR niet gemeten

rondje in google earth openen

feb 50 km – 2013 totaal 237 km

**03.02.2013 – seahouses beach – 5 km**

Zo kort loop ik eigenlijk nooit en ik moet volgens mij lang terug voor een 5 km rondje. Maar ik had geen tijd omdat ik naar de haven moest in Newcastle om S. op te halen, en wilde wel na de 33 km ronde van vrijdag even lopen dus dan maar snel even een 5-je met woef. Voor het eerst kon ik over de weg lopen naar het strand want het water is nu bijna weg. Alles klaar gelegd gisteren dus in alle vroegte snel even heen en weer, weg en strand. Woef vond het geweldig natuurlijk. Alleen even snel gestopt toen ik sneeuwklokjes zag op de terugweg. Lente!

Morgen naar Holy Island en daarvoor heb ik deze keer geen route gemaakt (dat gaat toch niet lukken daar) maar 4 waypoints, die ik op de kaart heb geplot van de 910 compleet met icoontjes (auto, centrum voor het midden en strand als herkenbare punten). Ik ben dus heel erg benieuwd hoe mijn zwerfrondje op het eiland gaat worden. Ik kan redelijk lang rommelen daar voordat de weg onder water loopt en ik er niet meer af kan met de auto dus dat is fijn. Zin!

Gegevens:

* totaal 5 km
* temp 10 – veel wind
* HR niet gemeten

feb 38 km – 2013 totaal 224 km

**01.02.2013 – assignment 20: 29 km – totaal 33 km**

Vandaag staat een ronde van 29 km op het programma. Dat zal dus wel met wat afwijkingen van de route en warming up en cool down een kleine 30 km worden. Ik heb er zin in, heb alles voorbereid. Ik maakte een mooie route van een kleine 30 km, en alles lag klaar voor de lange run. Hoewel het even onzeker is wat het weer gaat doen, is het stralend weer als ik opsta!

Ik besluit dus snel de hond te laten plassen en anderhalf uur later nog even met haar naar het strand te gaan, zodat ze lekker kan uitrennen en alles kan doen, omdat ze deze keer niet mee mag met de run. Alleen maar dat asfalt hier met die nare steentjes is niks en omdat ik het toch best een eind vind, lijkt het me niet geschikt om eerst 10 km over het strand te crossen met haar, haar terug te brengen en dan nog eens de 20 km over de weg er achteraan te doen. Jammer maar helaas, maar het wandelen in de zon is heerlijk.

Ik moet op het strand ineens ontzettend nodig naar het toilet, en besluit gauw terug te gaan, en daarna meteen te beginnen met de run. Woef is al helemaal tevreden en we rijden naar het huisje. Ik stap uit, pak mijn renbril van de autostoel naast me en haast me naar de deur. Ik open het slot en…. De sleutel breekt af! Ik kijk stomverbaasd naar het stompje sleutel aan mijn sleutelbos en zie een stukje sleutel in de deur zitten. Wel verdo….. Ik scheld en geef een brul. Ik wil weg, moet onwijs nodig naar het toilet en hoe moet ik er nou in? Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik laat de hond bij de deur en ren naar de boerderij. Gelukkig is de deur open en is er iemand! Maar ik hoor al snel aan het telefoon gesprek dat gevoerd wordt, dat gisteren de baby geboren is die verwacht werd. Ik kan dus niet zomaar even hulp vragen en dan meteen weer weg rennen, dat wordt me al snel duidelijk en nadat ik het probleem heb uitgelegd, sta ik al snel baby foto’s te kijken die oma gemaakt heeft. Ik moet zeggen dat zelfs met mijn ergernis en hoge nood ik met plezier naar de prachtige babyfoto’s kijk. Wat is het toch een wonder de geboorte van een baby. Ondertussen zie ik iemand van de boerderij naar mijn huisje spurten met een tangetje. Ik hoop maar dat woef hem niet opvreet, want zij zit lief bij de deur te wachten. Terwijl ik nog aan het praten ben over de baby, komt hij alweer terug met het stompje sleutel dat in de deur zat. Ik ben blij, want met de reserve sleutel zal ik er straks in kunnen! Ik bedank voor de hulp, en ren terug naar het huisje. Ik probeer alle sleutels aan de bos maar helaas…. Ondertussen knap ik zowat maar ik zie al snel dat het de sleutels zijn van het verkeerde huis en ren weer terug. Uiteindelijk ben ik eindelijk binnen. Het moge duidelijk zijn wat ik als eerste ga doen. Pffffff.

Gelukkig is het nog steeds mooi weer en ik kan eindelijk op pad. Ik ben blij dat alles al zo netjes klaar ligt, en in no time ben ik dan eindelijk op weg. Eerst even richting de recycling, links af en dan richting Bamburgh. Kind kan de was doen.

klik voor groot

Ik ben benieuwd hoe de route me gaat laten zien dat ik links en rechtsaf moet, want dat heb ik er allemaal ingezet. Maar als ik eindelijk eens op het horloge kijk, zie ik staan: 0 mtr naar course. er is helemaal geen course. Vertwijfeld zoek ik of er nog een andere course is, maar het ging ook al een beetje gek met sturen gisteren, dus er is blijkbaar iets mis. Er staat wel een alternatief, 31 km maar dat lijkt me een beetje te lang en bovendien heb ik die niet meer goed in mijn hoofd zitten. Ik besluit dus dat ik de weg wel weet en stop de ‘course’. Eindelijk echt op weg en al snel hobbel ik over de weg naar Bamburgh.

klik voor groot

Deze keer niet van die leuke foto’s zoals tijdens de vorige 29 km, toen mijn vriend de foto’s maakte vanaf de fiets. Ik ben alleen aan het lopen, en niet aan het sight joggen deze keer. Tijdens het lopen maak ik snel een kiekje van het kasteel in de verte in het zonnetje.

Alles loopt voorspoedig. De vorige keer liep ik te snel en kreeg ik op mijn donder, dus ik doe rustig aan en heb de metronoom aan voor een constante cadans. Ik neem kleine stapjes en let op mijn houding. Ik moet immers nog een heel eind en in het eerste stuk zitten ook van die vervelende stukjes die een beetje omhoog lopen. Ik weet echter dat er ook een heel stuk weer lekker ‘naar beneden’ loopt straks.

klik voor groot

Ik loop op bekend terrein en al snel ben ik weer bij die mooie weg waarbij je de Farne Islands in de verte ziet liggen. Even naar beneden en dan even omhoog. Ik weet al dat er geen water in de kuil zal liggen, omdat ik gisteren voordat ik ging zwemmen zelfs dit eerste stuk helemaal heb voorgereden met de auto. Prima dus!

De eerste 12 km zit er al op als ik weer vlak bij het huisje ben. Alles voelt goed, ik heb niets nodig en rommel lekker verder. Rechtsaf en daar komt het eerste obstakel: toch een enorme plas. Er staat zelfs een mooi bordje ‘flood’ bij. Ik wurm mezelf langs de prikkende takken van een struik en kom er alsnog langs. Hoppekee, de eerste vertraging op de route maar ik denk niet dat er verder nog veel zal komen.

Verder en verder gaat het en ik weet dat ik bij de derde afslag linksaf moet slaan. Dat doe ik en het voelt allemaal prima. Dan kom ik op een kruising en sla ik rechtsaf. Ik twijfel. Spoorweg overgang? Volgens mij klopt dat niet. Maar ik kwam net lekker van boven dus ik besluit verder te lopen, want ik zal vanzelf weer op de weg komen waar ik een vierkantje kan lopen, weer de goede richting op. Maar al lopend, luister ik naar een audioboek en op een gegeven moment vraag ik me vertwijfeld af of ik wel goed loop. Ineens wordt er aan alle kanten geschoten in het veld naast me. Ik schrik me kapot en loop hard door. Niet meer terug langs deze enge weg met die gekken die in het veld staan te schieten. Ik denk aan de eendjes of andere dieren die ze uit de lucht aan het schieten zijn. Verder en verder gaat het. Ik snap er geen biet van. Dan ineens zie ik de A1. Verkeerd want ik weet dat er helemaal geen weg meer zal komen, dat dit gewoon de afslag is naar de snelweg.

Ik keer om en vraag uiteindelijk aan iemand in een busje de weg. Hij biedt aan om me mee te nemen naar seahouses, want het zou nog wel 6 miles zijn! ik ben gerust gesteld want 6 miles valt prima mee, en zou helemaal niet zo gek zijn. Ja, als ik nou rechtsaf sla naar Ellingham, dan naar Beadnell en dan naar Seahouses, dan komt het allemaal goed. Prima, en ik denk dus dat ik de route wel snap en weet waar ik op de kaart ongeveer ‘sta’.

Ik hobbel weer terug, sla af richting Ellingham en geniet verder wel hoewel ik een beetje twijfel aan de route. Dat loopt minder prettig want om een of andere reden denk ik dat die 6 miles niet kan kloppen. Maar goed, ik heb geen keus, ik moet verder hobbelen.

Ellingham komt in zicht en Ellingham verdwijnt weer uit zicht. Althans dat denk ik, want even later loop ik toch een soort centrum in. Nu snap ik het niet meer, want ik kan rechtsaf en rechtdoor. Als er iemand uit zijn oprit komt rijden, besluit ik het weer te vragen. Seahouses? O dat is nog wel 8 miles van hier. Ai. Dat komt hard aan. Ik krijg uitleg over rechtsaf slaan versus rechtdoor. De ene weg met klimmetjes, de andere weg langer maar vlak. Hij is zo aardig om mijn waterzak binnen te gaan vullen met vers water en ik wacht geduldig buiten en vraag me af hoe lang de weg eigenlijk zal worden vandaag. Ik zeg bemoedigend ‘ik kan het’ en ‘geen probleem’ en hoop dat mijn lichaam dat ook vindt.

Ik maak een kiekje van de pub aan de overkant. Volgens mij niet open.

klik voor groot

Als de man weer buiten komt, hijs ik alles weer op mijn rug en bedank de man hartelijk voor zijn hulp en het water en ga weer op pad. Ik voel me een beetje een poolreiziger met onbekende bestemming. Gelukkig voelt alles nog goed en ik denk dat ik nu wel weet welke kant ik op moet.

Al snel zie ik welke klimmetjes de goede man bedoelt. Ah leuk dat kan ik nou net gebruiken. Maar goed, ik kan niet vliegen dus ik sukkel tegen het heuveltje op.

Verder en verder gaat het en ik ben blij dat ik rustig gestart was. Dit varkentje zal ik dan wel even wassen. Ineens is daar de afslag al waar de man het over had en ik zie Seahouses en Beadnell op de borden staan.

klik voor groot

Het regent inmiddels en ik maak snel een kiekje omdat ik mijn renbril af wil zetten. De 6 miles op het bord stemmen me niet helemaal ontevreden. Ik zal een overschrijding hebben maar het had allemaal veel erger gekund. Ik weet waar ik ben en dat scheelt een heel stuk. Het is alleen geen gezellige of mooie weg en met de regen en de sterk aantrekkende wind is het geen pretje.

Uiteindelijk loop ik door Swinhoe en kan ik kiezen uit rechtdoor naar Seahouses of linksaf naar North Sunderland. De wind staat verkeerd, want ik zal de laatste 5 km de wind pal tegen hebben. Ook als ik voor Seahouses kies (denk ik) dus ik sla linksaf en sta paf. Wat een wind. Moet ik dit nog 5 kilometer volhouden? Tegen die wind in? Ik doe net alsof ik de wind niet voel en ga nog kleinere pasjes nemen en let op mijn houding. Ik zet het audioboek wat harder, want ik zal nu toch zeker niet de ontknoping missen door de harde wind?

Hop hop doorlopen. Je kan moeilijk in de berm gaan zitten. Het gekke is dat ik totaal niet moe ben, en ik heb nergens last van. Dat is een meevaller dus die afstand…. Ik besluit de afstand weg te klikken op mijn horloge. Concentreer me op de weg en het audioboek.

Ja! Daar is de afslag al waar ik een paar weken geleden nog mijn 800-tjes liep omdat het het enige stukje droge weg was. Nu weet ik wel ongeveer nog hoe lang het is. Was het niet 800 plus 400 plus nog een keer een kleine 800? Mmm dat valt nog niet eens mee eigenlijk. Maar goed, als je nou even bedenkt dat het grootste deel er al op zit! Wat is dan nog 2 kilometer. Da’s niks.

Het audioboek is afgelopen en ik weet niet eens zeker of ik door de harde wind nou echt heb gehoord wie het gedaan heeft. Ik zie de afslag die me rechtstreeks naar het huisje zal leiden. Ik ben blij. Alles voelt goed, de afstand is niet enorm geworden, zij het wel te ver. Na 33,3 km sta ik weer voor de deur met een sleutel die me deze keer netjes naar binnen zal laten. Woef is blij. Als ik binnen ben, scheurt de hemel open en klettert de regen naar beneden. Toch ga ik eerst met woef naar het strand. Zij kan het ook niet helpen. Het horloge ligt vast aan de laptop zodat ik straks kan uitlezen wat ik gedaan heb. Als ik terug kom, staat de route die ik gisteren zo geduldig heb gemaakt met alle afslagen netjes in de course list zie ik. De wonderen der techniek …..

Op naar de volgende ronde

Gegevens:

* totaal 33,3 km
* temp 5 – begin zonnig, later regen en veel wind
* HR 141

rondje in google earth openen

feb 33 km – 2013 totaal 219 km

30.01.2013 – low newton/high newton – 6,5 km

Vandaag scheen het zonnetje volop, hoewel het flink waaide. Maar met een blauwe lucht en een zonnetje ziet het er altijd vriendelijk uit dus ben ik lekker op pad gegaan voor een kleine ronde. Eergisteren was ik van Beadnell naar High Newton gelopen en ontdekte ik een nieuw stukje om te lopen. Dat was gaaf en daarom besloot ik nu om te parkeren bij Low Newton en dan eens te kijken of ik gemakkelijk vanaf die kant naar High Newton zou kunnen komen. Zo gezegd zo gedaan en ik reed naar de parkeerplaats van Low Newton. Daar stonden tientallen auto’s geparkeerd tot mijn verrassing en er stonden veel mensen in vol ornaat voor een wandeling. Stokken, hoge wandelschoenen en van die gaiters (heet dat zo? die dingen die je om de kuiten doen tegen inlopend water?). Ik vond het wel grappig en ik stapte dus uit de auto met mijn minimusjes en mijn lichte renkleding. Zonnebrilletje op en klaar! Nog even staan praten met een man wiens zoon ook veel liep, even over schoenen gekletst en daarna op pad. Helaas was het eerste obstakel een heel breed wildrooster waar woef niet overheen kon en ging ik met haar door het hekje waardoor mijn schoenen direct al veranderden in grijze natte modder schoenen. Maar goed, dat had ik dan maar vast gehad dus vanaf dat moment geen ‘zorgen’ meer over nattigheid en modder!

klik voor groot

Het was heel mooi, zeker vanwege de mooie heldere lucht. Ik ken het gebiedje bij Low Newton wel, maar ik was toch benieuwd of ik nou de weg naar High Newton zou kunnen vinden. En of het beloopbaar was! Dat bleek allemaal redelijk goed te gaan. Het veld was wel nat, maar zeker beloopbaar.

klik voor groot

Er stond alleen zoveel wind dat een panorama maken een beetje moeizaam ging!

Maar we vervolgden lekker ons pad en ik genoot met volle teugen. Het was soms wel even opletten omdat je door de harde wind soms bijna van het pad werd geblazen, of een beetje uit balans raakte. Maar het ging prima allemaal. Al snel kwam ik bij een soort prive strandje. Dat zijn toch allemaal wel leuke ‘finds’ zo onderweg.

klik voor groot

Op een gegeven moment moest ik een waterarm oversteken waar alleen 2 enorme rotsblokken in lagen om te gebruiken als overgangs punt. Ik weet zeker dat ik een foto daarvan maakte, maar die staan niet op de camera. Ik durfde het eerlijk gezegd niet aan om met deze wind over die blokken te klauteren, dus liep ik langs de waterarm om te kijken of ik er ergens wel overheen of doorheen zou kunnen. Dat is onderstaand op de map ook goed te zien waar dat was. Uiteindelijk ging het prima een beetje meer richting de zee, waarschijnlijk omdat het getijde nu nog lekker laag was. Na het oversteken even rommelen om weer op het pad te komen maar dat lukte toch wel mede dankzij mijn fijne schoentjes.

Daarna weer een stuk strand en al snel kwam ik inderdaad op het punt uit waar ik eergisteren ook had gestaan, vlak bij de parkeerplaats van High Newton. Ik zag het strand naar Beadnell uitgestrekt voor me liggen en twijfelde enorm. Waar zou ik heen lopen? Over het strand richting Beadnell? Of terug naar Low Newton door de duinen? Ik besloot tot iets heel anders, namelijk naar de parkeerplaats te lopen door de duinen, en vanaf daar de weg te pakken richting Low Newton. Vanaf daar zou ik kunnen kijken of het nog steeds goed weer was of dat het genoeg zou zijn. Ik had onderweg al een paar keer een fraaie regenboog gezien, dus ergens moest het al regenen! Ik wilde immers niet te lang lopen vandaag, en mezelf kennende zou ik zeker weer 12 a 15 km onderweg zijn als ik eerst richting Beadnell zou gaan. Dat dus maar niet en een stukje weg was ook wel leuk.

klik voor groot

Toen ik weer bij Low Newton kwam ben ik nog even richting het strand gelopen en vanaf daar weer terug over het veld. Er was al die tijd een geweldige regenboog te zien maar ik voelde ook wat druppeltjes ondanks dat de lucht helder was en de zon gewoon scheen. Dat was wel een bijzonder effect zo.

klik voor groot

Uiteindelijk besloot ik dat het genoeg was voor vandaag en keerden we terug naar de auto. Een kort rondje vol verrassingen met prachtig mooi weer. Wat wil je nog meer? Ik kan alleen maar duimen dat het vrijdag een beetje lekker is als ik mijn 30-er ga lopen. Afwachten maar. Voor volgende week hoop ik op een zwerfrondje op Holy Island. Ik kan het volgende week goed bereiken omdat het getijde gunstig is, dus ik hoop het echt!

klik voor groot

Gegevens:

* totaal 6,5 km
* temp 10 – zonnig, veel wind
* HR average niet gemeten

rondje in google earth openen

jan 186 km – 2013 totaal 186 km

28.01.2013 – beadnell/high newton – 10 km

Vandaag besloten tot een lekker zwerfrondje. Ik ‘hoef’ niets, rustig aan tot de 29 km ronde van eind deze week. Dus gekozen voor een andere plek, eindelijk eens niet alleen maar strand. Ik koos voor de start in Beadnell vanaf het parkeer terrein. Omdat het mooi weer was, liep ik eerst even naar het strand om wat kiekjes te maken van de punt daar. Dat vind ik toch altijd weer erg bijzonder. Ik zag dat het strand er lekker strak bij lag en rustig was, dus misschien dan maar het eerste stukje straks over het strand. Het zou een gok zijn door de duinen, want ik weet dat het er erg modderig kan zijn!

klik voor groot

Na de foto’s ga ik op weg en ik besluit toch eerst over het strand te hobbelen richting de grote water arm waar in de zomer een beschermde vogelbroedplaats is voor de zeldzame Little Terns. Alls ik omkijk, ligt de start alweer even achter me.

klik voor groot

Helaas is het zand rond de waterarm ontzettend zacht als ik daar aankom, zelfs de hond maakt diepe afdrukken in het zand en daar moet ik dus even doorheen ploegen, op weg naar het bruggetje dat me over het water heen zal voeren. Het is maar goed dat ik hier de weg weet!

klik voor groot

Daarna kies ik niet meer voor het strand, maar voor de duinen want het lijkt er heel aardig bij te liggen en daar ben ik blij mee. Ik vind het altijd erg leuk om hier door de duinen te hobbelen. Er is bijna geen sprake van een pad, denk dus niet aan een mooi fietspad of een echt wandelpad. Het is meer een soort dierenpad, waardoor je ver vooruit moet kijken en een beetje ‘oog-voet’ coordinatie moet inschakelen om gewoon overal goed doorheen te kunnen lopen. Soms loop je mis, dan moet je weer even terug maar gelukkig huppelt woef meestal vooruit en kan ik dus ongeveer zien waar zij eigenlijk loopt.

klik voor groot

Op een gegeven moment komen we bij een punt waar ik moet kiezen. Aan welke kant van het hek zal ik blijven lopen? Geen idee eigenlijk maar ik besluit maar over het hekje te stappen en op bovenstaande foto is te zien hoe woef daar gemakkelijk onderdoor kan kruipen. Ik ben ook vaak op plekken geweest waar ik woef overheen moest tillen en dat gaat de ene keer makkelijker dan de andere keer. Soms is het heel hoog en bungelt ze dan zielig met haar pootjes in de lucht en kan ik haar niet meer neerzetten aan de andere kant van het hek. Inmiddels snapt ze al dat ze haar poten dan op die uitstekende houten dingetjes kan zetten die ik gebruik om over het hekje te stappen. Best slim dus. Maar dit was gelukkig gemakkelijk en maar goed ook, want het bleek een verkeerd pad en we moesten dus terug om aan de andere kant van het hek te blijven hobbelen.

Ik genoot volop, ook al prikten de lange grassen in mijn bovenbenen. Dat zal er wel raar uitzien vanavond! Verder en verder liepen we door de duinen. Waf vindt het geweldig en rent als een idioot haar neus achhterna. Gelukkig blijft ze redelijk ‘in zicht’ en maak ik me geen zorgen.

klik voor groot

Uiteindelijk komen we bij een boerderij aan dichtbij de parkeerplaats van High Newton waar ik ook wel eens gestart ben. Nu eens kijken hoe ik weer op het strand kom, want de vorige keer is me dat niet goed gelukt.

klik voor groot

Maar deze keer blijkt het geen probleem en kan ik lekker door de duinen verder hobbelen. Ik ga vanaf de strandopgang dus ook niet het strand op, maar loop verder over een soort pad door de duinen richting Newton.

klik voor groot

Het is opvallend dat de stranden zo kort zijn. Tussen Bamburgh en Seahouses is de strook ongeveer 6 kilometer met optimaal getijde, hhier is het zelfs nog minder vanaf het startpunt bij Beadnell tot aan dit punt bij High Newton. Maar ik heb voor het eerst dus een pad ontdekt waar ik gewoon de duinen weer inkan en hobbel dus verder.

klik voor groot

Ik ben verrast, want ineens kom ik op een breed stuk en heb ik in de verte uitzicht op de toren bij Low Newton en zie ik zelfs een stukje strand hier. Er staat een straffe wind en ik sta redelijk hoog op de klif dus het is best koud. Maar het is interessant dat ik hier nu ben uitgekomen en dat het hier dus niet modderig is. Terugkeren over het echte pad kan niet, want dat staat wel onder water maar in theorie zou ik dus Low Newton moeten kunnen bereiken vanaf hier. Dat kan ook niet anders, want de ultra neemt ook deze route maar omgekeerd, dus ergens moet je verder kunnen!

Maar ik besluit dat het welletjes is geweest. Ik vind het erg moeilijk om terug te gaan, want ik zou graag nog wat verder zijn gelopen maar dat is niet verstadig in de opbouw naar de marathon en in het schema past het ook niet helemaal deze week met de lange run in het vooruitzicht. Terug dus maar! En ik hobbel over het gras weer naar het hek.

Ineens hoor ik alleen stilte om me heen. Ik hoor geen hijgen, geen pootjes niks. Ik kijk om me heen en zie niks. Waar is woef nou gebleven? Gelukkig nam ik de fluit mee en ik geef het ‘noodsignaal’ wat voor haar het teken is om terug te komen, wat ze ook aan het doen is. En al gauw zie ik oren boven het gras uithopsen en komt ze aanrennen. Beetje te hard naar mijn zin en ik roep om haar af te remmen want ze moet onder prikkeldraad doorkruipen. handig dat ze goed getraind is, want ze remt af en met een ‘rustig aan’ komt ze veilig weer bij me en vervolgen we onze weg.

Even weer over het pad langs de zee, en daarna toch maar terug over het strand. We komen tot de waterarm en moeten helaas toch weer over het zachte stuk naar het bruggetje. Daar neem ik alsnog de gok om door de duinen terug te lopen naar de parkeerplaats en dat gaat goed. Alleen helemaal aan het einde is het erg nat en modderig en staan delen echt blank.

We komen aan bij het caravan park en ik ben weer verrast dat het zo triest en troosteloos is allemaal. Het is nog erger dan vorig jaar. Wie wil hier nou zitten?

klik voor groot

Het was een lekker zwerfrondje waarbij het terrein niet nieuw was, maar ik wel een nieuwe weg heb ontdekt. Daar ben ik blij mee. Op naar de volgende ronde!

Gegevens:

* totaal 10 km
* temp 6
* HR average niet gemeten

rondje in google earth openen

jan 179 km – 2013 totaal 179 km

**26.01.2013 – assignment 19: 8 km – totaal 9,6 km**

Ondanks mijn midnight run van gisteren vandaag op pad voor mijn weekend assignment. Ik was dus erg blij dat het maar 8 km was voor vandaag want dat kan natuurlijk altijd! Het is stralend weer, maar ik kom een beetje in de knoop met de getijden, dus ik besluit vanaf Bamburgh te vertrekken en te kijken of ik nog langs de rotsen kan komen.

Eerst even een beetje opwarmen en wat kiekjes maken voor vertrek

klik voor groot

Daarna begin ik met lopen en ik geniet volop. Het is heerlijk weer en ik heb op de heenweg de wind in de rug. Het voelt gewoon warm zo met de zon op mijn wangen. Ik merk wel dat er een behoorlijke wind staat, dus die heb ik op de terugweg tegen. Na 2 kilometer kom ik bij de rotsen en ik zie al meteen dat ik er niet overheen kan. Geen probleem, dan maak ik er een paar heen en weertjes van, dat is gezien de wind ook niet verkeerd. Ik keer dus om en ga weer op de terugweg richting het kasteel. Het is echt geweldig om te lopen. De wind is zeer zeker behoorlijk stevig, maar ik heb geen last van zand in mijn ogen en het zorgt ervoor dat ik netjes op mijn houding en ademhaling let. Volgens mij verlies ik niet eens zoveel tijd, hoewel het natuurlijk wel een stuk zwaarder is dan de heenweg.

Onderweg zie ik een jong hondje spelen die ik op de heenweg ook al tegen kwam. Een schatje en woef kijkt vol interesse terwijl ze voorbij hobbelt.

Al snel ben ik weer bij het kasteel en moet ik weer omkeren om met de wind nu weer in de rug de volgende kilometers weer vol te maken. Het voelt allemaal nog prima, en ik loop lekker door en kijk ondertussen om me heen. Ik kom natuurlijk weer de pup tegen en die mensen kijken wat verwilderd dat ik nu alweer langs kom hobbelen met mijn eigen wafje maar ik zwaai vrolijk en loop lekker door. Het voelt allemaal prima. De nachtelijke run op de sneeuw heeft dus niets ‘aangericht’ ondanks dat het toch anders loopt op de yaktrax in de sneeuw.

Na ruim 8 kilometer stop ik braaf want de opdracht voor vandaag is immers 8 km. Ik zie een soort zeester en ik maak nog een kiekje.

klik voor groot

Rustig hobbel ik in een langzame pas weer richting het kasteel, want ik ben niet helemaal goed uitgekomen maar om uit te dribbelen is het wel prettig zo.

Ik klim de duinen in om naar de parkeerplaats te komen en maak nog een laatste foto van woef in het zonnetje. Wat een geweldige dag!

klik voor groot

Gegevens:

* totaal 9,5 km
* temp 5
* HR average niet gemeten

jan 169 km – 2013 totaal 169 km

**25.01.2013 – night snow run – 6 km**

Vanavond heb ik eerst gezwommen. Rustig wat oefeningen gedaan, beetje gedobberd. Niet echt baantjes getrokken deze keer, want tot nu toe zwom ik iedere avond al 1000 of 2000 meter en dat begint langzaam toch zijn tol te eisen. Deze keer dus echt alleen oefeningen gedaan. Er was niemand in het zwembad, omdat Vrouw Holle de hele dag al een beetje aan het kloppen was. Het was dus al redelijk wit. Rond 21.30 ga ik met woef wandelen voor de laatste ronde, ik heb zin om vroeg naar bed te gaan.

En als ik buiten kom, stap ik zo in een magic world. Er ligt ineens echt een dik pak verse sneeuw. Nergens zie je stappen, alleen sporen van dieren. Het sneeuwt nog steeds zachtjes en dat kan je horen! Mijn voetstappen knisperen in de sneeuw en ik wandel door de velden waar ik anders niet kan komen door de modder en de rommel. Ik zie ineens twee vosjes als ik mijn hoofdlamp uitdoe. Ik hoor een uil. Woef ruikt en hoort kennelijk muisjes die onder de sneeuw aan het rommelen zijn. Met haar neus diep in de sneeuw gedrukt staat ze te turen en beweegt haar staart wild heen en weer. Ik besluit even naar de weg te lopen waar ik al zo lang niet op kan lopen vanwege het weer. Het is geweldig! Plotseling bekruipt me een maf idee: zal ik nog even gaan hardlopen? Yaktrax aan en even een stukje verder kijken?

Als ik bij het huisje kom, is het 22.30. Blijkbaar was ik ruim een uur buiten en heb ik dat niet eens in de gaten gehad. Ik zet mijn bad aan en begin te dubben. Nog even naar buiten? Rondje hardlopen? Zal ik? Zal ik niet? Wel een beetje gek misschien? Het is zo licht buiten, zo geweldig, dat maak ik vast niet meer mee en bovendien zal het morgen snel opwarmen en is alles weg en krijg je dooi rommel.

In het kader van carpe diem valt ineens het kwartje. Ik zet mijn bad uit, ruk mijn kleren uit en kleed me om. Pak mijn oude Pure Flows die ik speciaal hiervoor heb meegenomen en doe de Yaktrax eromheen. Dat zit prima. Woef kijkt verbaasd op als ik binnen kom in ren kleding maar is alweer klaar voor een rondje. Nieuwe batterijen in de hoofdlamp en ik ben klaar om te gaan. Mijn vriend weet dat ik ga lopen en is zo lief om op te blijven tot ik terug ben, zodat ik hem kan bellen als ik weer veilig thuis ben.

En zo ga ik om uiteindelijk inderdaad op pad voor een ‘night snow run’.

Het pak sneeuw kraakt en knispert onder de Yaktrax als ik naar buiten stap. Wat jammer dat ik nou niet kan vastleggen op een foto hoe dit is en wat ik zie. Ik kiek met flits, wat een donker plaatje met oplichtende vallende sneeuw oplevert. Wat hebben we toch een geweldige ogen dat we dit allemaal wel kunnen zien. Het is namelijk heel licht en met de Petzl op mijn hoofd op volle sterkte zie ik al helemaal de hele wereld alsof het dag is.

Al snel zijn we op pad. Knisper knisper. Ik sla eerst rechtsaf maar daar kan ik niet verder. De wegen staan hier blank en zelfs dit pak sneeuw kan het op die plek niet verbergen. Dan maar de kant op waar ik net gewandeld heb. Het voelt goed, loopt best zwaar maar is wel gaaf. Ik zie alleen mijn eigen sporen aan de rechterkant van de weg, waar ik net gelopen heb. Verder geen voetstappen, want er liep natuurlijk nog niemand, alleen dieren want er zijn wel volop sporen te zien. Verder en verder gaan we. Linksaf nog even een stukje. Op een gegeven moment loop ik ook daar vast, dus keer ik om en maak een afslag richting de boerderij. Ik ga maar niet over het erf rennen, dus keer ik weer om. Het is volop genieten. Een vreemd soort stilte waarbij je echt de sneeuw hoort vallen. Heel vreemd. Ik heb geen muts op, want het voelt helemaal niet koud. Ik kan dus alles horen wat er om me heen gebeurt. De schapen ritselen in het veld en als er ineens ergens een dier wegschiet en tegen een heg aankomt schrik ik me wild. Er is niemand het is doodstil. Het zal wel een raar gezicht zijn, zo’n bewegend lampje dat boven de heg uitkomt. Ik voel me echter geen idioot, maar ik voel me blij en licht. Iemand die niet loopt, begrijpt hier natuurlijk helemaal niets van. Welke gek gaat er nou in het donker op een pak sneeuw hollen?

Ik sla nog even een andere richting op, richting de zee. Ik kan wel uren doorlopen op deze manier maar dat is niet verstandig en ik ga dus niet de duinen in maar keer terug om na bijna 6 kilometer weer bij het huis uit te komen. Het is op slag van middernacht. Ik ben er helemaal vol van. Geweldig. Snel ging het niet, maar dat is totaal onbelangrijk bij een echte fun run en ik moest ook een paar keer even klunen bij plassen die nog niet bedekt waren, maar het voelt wel goed. Ik ben blij dat ik gegaan ben. Dit heb ik nog nooit eerder gedaan en ik denk dat het ook niet meer snel zal gebeuren.

Als ik binnen nog even aan het uitwasemen ben, zie ik een auto langzaam kruipen over het weggetje waar ik net gelopen heb. Wat ben ik een bofferd, want nu zou het hele effect weg zijn van het maagdelijk witte pak sneeuw waar ik over gelopen heb.

Ik droog woef lekker nog een keer warm en stap in het bad dat al half vol was. Lekker even in het warme water, maar koud ben ik niet. op naar de volgende ronde! Ik weet weer helemaal waarom ik lopen ook alweer zo leuk vond en waarom ik het zo graag wil doen.

Gegevens:

* totaal 5,8 km
* temp 0 – sneeuwval en verse sneeuw

jan 159 km – 2013 totaal 159 km

**24.01.2013 – seahouses/bamburgh beach – 11 km**

Vandaag wilde ik per se wat langer hobbelen dan wat het water me normaal toelaat. Dat zou betekenen dat ik dwars door het water bij Monkshouse moest lopen, maar vooruit dan maar. Ik zou tot 11.30 over het strand kunnen, en dus vertrokken waf en ik in de ochtend voor ons runnetje. Eindelijk was de wind gaan liggen dus dat was een verademing (letterlijk).

Eerst even de zacht geworden wortels die voor een juice bedoeld waren aan de duinpaardjes voeren. Inmiddels kennen ze me al en komen ze al bijna aanrennen als ik aan kom rijden als ze niet te ver weg staan.

klik voor groot

Daarna even rustig opwarmen en eerst even richting Seahouses lopen over het strand. Het water is nog redelijk ver weg maar komt wel alweer richting de duinrand. Maar ik kan ver richting Seahouses over het strand hobbelen en daar maak ik snel nog even een plaatje

klik voor groot

Daarna op weg. Ik weet al dat ik door het water zal moeten waden bij Monkshouse. En dat valt niet mee, want er staat een enorme stroming zie en hoor ik. Gek, van zo’n klein stroompje maar ik loop toch eerst even het hele strand op en neer langs het water om te zien waar ik er doorheen zal gaan en uiteindelijk kies ik voor de overgang over de keitjes aan de duinrand kant. Het water komt tot iets boven mijn enkels, en ik voel de schoenen vol lopen. Maar… als ik uit het water stap, voel ik de schoenen ook weer leeglopen en dat is het voordeel van de MT10, ze zijn ook zo weer ‘leeg’. Natuurlijk voelt het even vreemd en vooral erg koud maar zodra ik weer op gang kom, voelen mijn voeten alweer aardig warm.

Ik hobbel verder en kijk om me heen. Aardig wat vogeltjes. Ineens ontwaar ik twee Flatcoated retrievers. Die zijn natuurlijk van de bejaarde dame die me in het zwembad ook vaak in de weg zwemt. Zij staat bij de duinrand en de honden rennen vrolijk met me mee. Verder en verder en vaag hoor ik een schril fluitje, iets wat de honden niet schijnen te horen. Ik besluit dan maar een rondje te maken en met de drie honden weer om te keren richting de dame met het fluitje om de honden weer af te leveren. Geen enkele reactie, ze deed alleen de honden aan de lijn en zei niet iets wat ook maar leek op ‘dank je wel’. Samen met mijn eigen wel getrainde wafje vervolg ik weer mijn weg richting het Castle. Ik kan nog redelijk langs de rotsen maar weet al dat het op de terugweg misschien niet meer kan. Nou ja, schoenen en voeten zijn toch al nat!

Aan het einde bij het kasteel keren we weer om. Ik schat dat ik met dit getijde ongeveer 11,5 km totaal zou moeten kunnen lopen over het stuk strand dat er nog is en dat lijkt ook te kloppen uiteindelijk.

Ik kan ook op de terugweg nog redelijk goed over de rotsen maar bij Monkshouse valt woef bijna voorover in het water en komt tot haar buik in het water te staan. Ik ben verrast dat het op die plek zo diep is en zoek weer een plek om doorheen te kunnen waden. Ik vind het wel grappig eigenlijk en het doet me niks.

Als ik terugkom bij Seahouses, zie ik dat ik lang zo ver niet meer kan doorlopen richting Seahouses en we hobbelen rustig door naar de duinopgang. Op naar de volgende run.

Gegevens:

* totaal 11,4 km
* temp 0
* HR average 135

jan 153 km – 2013 totaal 153 km