27.10.2010 – sauerland dag 2
De 2e dag in het Sauerland begon grauw en vooral erg koud. Na een nacht in een niet zo fijn bed (kort en zacht met een heel slap kussen) eerst even gewandeld met de hond en een lekker ontbijt genomen. Toasts met roerei en een broodje kaas. Daarna even gerust op bed om het eten te laten verteren en ondertussen gekozen voor een van de routes die ik bij me had. Een goede voorbereiding is wel nodig, maar is het werk dubbel en dwars waard. Ik had voor deze dagen totaal 4 routes meegenomen op papier en GPS. De route van 26.10 (een succes ook al was het vrij zwaar), een ‘leichte’ route van 12,9 km, een mittlere route van 12,3 km en een 6 km route die ook startte vanuit Hallenberg, maar een niet erg aantrekkelijk hoogteverschil leek te hebben. Dan kan de afstand nog zo kort zijn…… Uiteindelijk gekozen voor de ‘lichte route’ van 12,9 km vanuit bromskirchen, een plaatsje grenzend aan Hesborn waar ik sliep.
Toen ik uiteindelijk klaar was om weg te gaan, bleek het te regenen. Toch vertrokken en omdat ik ineens borden Frankenberg zag staan, even snel gekeken in de routeplanner van de auto of het wildpark erin stond en dat bleek zo te zijn. Eerst dus maar even naar het wildpark omdat het 2 graden was met regen en de hele dag nog voor me lag tenslotte.
Na een ommetje door het wildpark (ik kreeg toch langzaam wel al genoeg van al die heuvels), naar de startplaats gereden voor de route. Inmiddels was het ook lekker droog geworden en was de temperatuur ook wat opgelopen. De stat was makkelijk te vinden en ook daar stond een groot bord met de route. Maar welke kant moest ik nou op? Draaiend met de GPS van de Garmin kwam ik er niet helemaal uit, maar een vriendelijke man wees me de richting en zei me dat ales was aangegeven met een grote “O”. O ja, nou zag ik het. Vol goede moed ben ik dus op pad gegaan.
klik voor groot
klik voor groot
Toen ging het al snel mis, want ik was de weg al kwijt toen ik boven was aangekomen. Het was wel mooi, dus dat was het punt niet.
klik voor groot
Maar het kompas van de garmin volgend, moest ik ineens als een soort klimgeit door bladeren rommelen om weer op het pad te komen. Ik had toen ineens het idee dat ik maar terug moest keren, maar toen ik weer op het brede en prima begaanbare pad kwam, leek het allemaal prima en kon ik weer doorrennen. Wist ik veel wat me nog allemaal te wachten zou staan….. Achteraf kan ik er wel om lachen maar het hoogteverschil, de soms onbegaanbare paden en het feit dat ik de weg kwijtraakte op een punt ergens midden in het bos maakt wel dat ik deze ronde niet snel zal vergeten…..
klik voor groot
Een hele tijd ging het daarna goed, maar ineens kwam ik bij een stuk dat werkelijk zo steil was, dat ik er nauwelijks wandelend tegenop kwam. Maar mooi was het toen ik bovenkwam!
klik voor groot
Nog een klein stukje…. Op de foto kan je nauwelijks zien dat het steil is!
klik voor groot
Maar daarna weer een normaal pad gelukkig. En kijk eens naar de “O” op de boom.
klik voor groot
Helaas ging het daarna ook nog redelijk op en neer, en was niet alles even goed begaanbaar. Er stak ook een harde wind op en op een punt waar ik op een compleet open veld liep, liep ik hardop te schelden dat het zo’n shit route was. Eerlijk gezegd voelde het ook zo onderweg, want er is niets lastigers dan steeds opnieuw moeten starten met hardlopen. Ook het wisselende weer, van een flauw zonnetje uit de wind tussen de bomen tot koud in de wind in de open velden, maakte het een hele vervelende en moeilijke route.
Uiteindelijk was ik lekker aan het hardlopen toen ik ineens piepjes hoorde vanaf de Garmin. Kijkend op het horloge, zag ik dat ik van de route af was. Dat had ik zelf ook al vermoed, omdat ik op een splitsing geen tekens meer had gezien, en ik wel ‘westwaarts’ was gelopen op het kompas. Maar dat kompas wees nu naar het oosten, zogenaamd richting ‘dal’. Tsja, daar liep ik dus niet. Zou ik de andere kant dan opgemoeten hebben? Teruggerend. Helaas dus heuvelop. Ik had al lang opgegeven om ‘laps’ in te stellen op momenten dat ik hardliep en op het moment dat ik moest wandelen. Het was zo’n rare route met onderbrekingen dat het me al lang geen bal meer kon schelen hoe snel ik nou had gelopen, want de 2,5 km per uur op die enorme heuvel zou ik toch niet meer goedmaken en dat was ook niet belangrijk natuurlijk. Het ging om het genieten, hoewel dat ten tijde van de route even op momenten wat minder was…..
Heen en weer liep ik, op het deel waar ik niet meer wist welke kant ik op moest. De andere kant op bleek ook niet goed. Terug dan maar weer. Waar was die verrekte O nou gebleven en wat was de bedoeling van de GPS? Ik snapte er geen biet van, maar ineens zag ik een klein bospad, schuin en verborgen met een O. Dat pad leek inderdaad naar beneden te gaan en westwaarts. Zou dat de goede route zijn? Hoewel de O’s wel her en der te zien waren, bleef de GPS aangeven dat ik van de route afgeweken was. Dat loopt dus niet lekker, zeker niet als het pad nou niet echt geschikt is voor renners met alle blaadjes, de schuine ondergrond en de opstaande wortels en andere ongemakken.
klik voor groot
Na het bospad moest ik een beekje oversteken via keien (dat was prima, want Z had weer schone pootjes daarna) en kwam ik op een mooi vlak deel dat verder langs de beek liep. Gelukkig was het daar geen modderpoel!
klik voor groot
Als klap op de vuurpijl hadden de makers van de route bedacht dat het leuk was om nog even de top van de plaatselijke berg te ‘nemen’ voor het mooie uitzicht. Nu ik de route ken, weet ik dat ik had kunnen afsteken zodat ik dat niet had hoeven doen…
klik voor groot
Maar goed…. eind goed al goed en uiteindelijk gelukkig weer bij de auto aangekomen. Daar eerst weer Z en mezelf verzorgd en nog eens naar het bord gekeken van de route. Hoe kan een mens zich vergissen….
klik voor groot
klik voor groot
Dag 2 zat er dus alweer bijna op. Hoewel….. Eenmaal op de kamer was ik best moe en had ik lekkere trek. Ik heb dus maar wat laten aanrukken op de kamer…..
En Z? Daar had ik ook geen kind meer aan.
geotagging: klik voor map & images
Gegevens:
* totale afstand 14,37 km
* temp 6 C
* gem BPM 130
