Runpower





Februari 2015
ZMDWDVZ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728


Reviews, health & food



Archief (alle berichten)

Archief (per maand)

Augustus 2016
Juli 2016
Juni 2016
Mei 2016
April 2016
Maart 2016
Februari 2016
Januari 2016
December 2015
November 2015
Oktober 2015
September 2015
Augustus 2015
Juli 2015
Juni 2015
Mei 2015
April 2015
Maart 2015
Februari 2015
Januari 2015
December 2014
November 2014
Oktober 2014
September 2014
Augustus 2014
Juli 2014
Juni 2014
Mei 2014
April 2014
Maart 2014
Februari 2014
Januari 2014
December 2013
November 2013
Oktober 2013
September 2013
Augustus 2013
Juli 2013
Juni 2013
Mei 2013
April 2013
Maart 2013
Februari 2013
Januari 2013
December 2012
November 2012
Oktober 2012
September 2012
Augustus 2012
Juli 2012
Juni 2012
Mei 2012
April 2012
Maart 2012
Februari 2012
Januari 2012
December 2011
November 2011
Oktober 2011
September 2011
Augustus 2011
Juli 2011
Juni 2011
Mei 2011
April 2011
Maart 2011
Februari 2011
Januari 2011
December 2010
November 2010
Oktober 2010


Reviews gadgets & gear:





Fotoalbum:



Twitter:



Het weer:



Food/Health: Afstanden meten: Loopmuziek: GPS/Garmin: Logs & Info: Evenementen:

wie ben ik?


Temperatuur:

Click for Rotterdam, Netherlands Forecast


Zoeken



waar liep ik?



runs 2011

Zaterdag, 28 Februari 2015

28.02.2015 - Northumberland ultra trail run - 59 km

De foto's bij dit verslag zijn niet zo fraai en bijna allemaal van de verharde stukken omdat A en S daar nu eenmaal stonden.

Vandaag moet het dan gaan gebeuren. Ik ga - net als vorig jaar - de ultra trail lopen. 38 miles langs de kust door weer en wind en over allerlei soorten terrein en lekker op en neer. Net als vorig jaar heb ik de route op sommige delen al verkend. Zo liep ik vaak vanaf Beadnell terug naar Low Newton, of verder door naar Craster, van Craster naar Alnmouth en liep ik vanaf de start naar de stepping stones en vanaf Foxton naar de stepping stones terug. Ik weet dat de stones vredig boven het water uitsteken want we zijn er gisteren nog even langs gereden. Ik heb alleen relatief weinig strand gelopen omdat ik dat heb vermeden vanwege de poot van woef. Ook heb ik Beadnell/Seahouses niet meer gelopen en ook niet de laatste weg lus. Vorig jaar had ik werkelijk alle etappes gelopen van te voren en had er ook een video van gemaakt zodat ik de route kon visualiseren. Dat deed ik ook in het zwembad. Ik zwom 60 baantjes en elke keer visualiseerde ik een kilometer. Dat bleek op de dag zelf prima te werken. Ik had een plan en dat heb ik uitgevoerd zoals ik wilde en dat was leuk.

Dit jaar is het anders. Voelt het anders. Ik weet niet waarom, maar ik heb spijt dat ik me inschreef. Ik betaal 60 pond voor een route die ik al ken. Die ik moet lopen op een dag waarop ik misschien wel helemaal niet wil lopen en met getijde waar ik misschien zelf niet voor zou kiezen. Woef kan niet mee. Is het dat? Is het het feit dat ik de route al eens liep? Met veel plezier? Dat het dit jaar dan ok zo zou moeten worden? Zal ik sneller zijn of langzamer? Het kan me op zich niet schelen want ik wil komende weken nog veel meer op pad, maar toch... ergens diep in me zit natuurlijk toch het competitie beestje dat niet wil dat ik slomer ben dan vorig jaar.

Gisteren heb ik nog even gelopen, maar stapte ik ook helaas achteruit in een kuil toen ik de auto opende voor de hond. En dat voel ik dus nog steeds vandaag. Vervelend maar niet echt erg. Het heeft niks met lopen te maken dus lopen zal niet veel uitmaken.

Hoe het ook zij, om 5.19 word ik wakker na een goede nachtrust en ga ik maar vast wat dingen klaarmaken. Ik heb gisteren al de spulletjes in mijn rugzak gedaan en de softflasks deels gevuld met chocolademelk poeder. Dat ga ik gebruiken onderweg zoals ik ook de trainingen gedaan heb. Verder weinig poespas. Ik ga dit jaar wel schoenen wisselen voor de laatste lus die op verhard terrein zal zijn. Dat lijkt me fijn en is makkelijk te realiseren nu A. en S. onderweg zijn.

Om 6.45 komt A. aanrijden en al snel zijn we op weg naar Bamburgh castle. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan vind. Waarom voel ik niet die knoop die ik wel had toen ik naar Simonside reed voor een mooie spannende tocht? Is dit nou cognitieve dissonantie? Ik snap mezelf niet zo goed eigenlijk. Woef zit zielig achterin. Ik zielig voorin.

We komen aan bij het kasteel en lopen naar de stables voor registratie. Ik krijg het nummer op mijn hand geschreven en rechts krijg ik een kokertje om voor de tijd registratie.

klik voor groot





Daarna lopen we weer terug en stap ik in de bus. A. en S (en waf) gaan met de auto naar Alnwick castle. Ik klets onderweg wat met een loper die vertelt dat hij vooral voor de minuten gaat lopen. Het moet vooral snel en pijnlijk zijn. Mijn humeur zakt tot het nulpunt. Wat een gezeik zeg. Maar natuurlijk vindt hij dat op zijn beurt vast van mij ook met m'n gezanik dat het ook leuk moet zijn. Zo zie je maar.

klik voor groot




Uiteindelijk komen we bij Alnwick Castle aan. Natuurlijk moeten we weer over het hek klimmen. Want je kunt niet verwachten dat de organisatie een belletje pleegt om het hek open te laten maken! Stel je voor. Ik zet dus mijn rugzak op de grond en klim over het hekje. Daarna begint het wachten op de briefing die niet te verstaan is vanwege de wind en al helemaal niet meer wanneer de luidspreker ermee ophoudt.

klik voor groot



Ik lummel wat heen en weer en kijk naar het kasteel dat niemand lijkt te zien. Toch best fraai en echt een mooi punt hier zo langs de river Aln. Als twee lopers vragen of ik een foto van ze wil maken, keren ze zich af van het kasteel. Ze hebben het niet eens gezien en als ik ze erop wijs en vraag of het misschien leuk is als achtergrond zijn ze heel verrast. Tsja, die minuten he....

Woef kijkt gespannen toe van achter het hek. Ik hoor vaag wat praten door de organisatie. Iets over het korte stukje weg voor de stepping stones waar het gevaarlijk is en dat je uit de wedstrijd gehaald wordt als je rechts op de weg gaat lopen. Iets over blue lights waarschuwen als iemand in de problemen is en het nummer van de organisatie.

Ik kijk naar een grote, brede boom. Zal ik eens even lekker gaan piesen daar? Of is weglopen nu wel erg bot? Dan ineens waaiert de groep uit. Aha de start is over 4 minuten. Dan kan ik nog wel even plassen, dat is wel een goed idee. Inmiddels ben ik daar een expert in geworden en dan hoef ik misschien niet meer onderweg. Ik ben niet de enige maar ik ben wel de laatste die weer bij de vlaggen terug is, want ineens hoor ik een toeter en komt de groep in beweging. Ze rennen weg alsof ze een 5 km rondje gaan doen. Achteraan hobbel ik en twee lopers met een hond. Ook twee mannen en een dame met een rode muts. Die wil duidelijk aanhaken bij mij als ze merkt dat ik ook rustig start. Daar heb ik eigenlijk geen zin in en ik merk dat ik niet alleen geen plan heb hoe ik ga lopen, maar me ook erger aan de vrouw.

klik voor groot



Na een kilometer staan we alweer allemaal bij elkaar omdat er een hekje is. Aangezien we niet over hekken mochten klimmen (werd gezegd tijdens de briefing hoorde ik nog net), staat iedereen dom te wachten want door een kissing gate kan maar 1 persoon tegelijk. Handig zeg. Na de eerste kissing gate hobbel ik weer vrolijk verder en sluit braaf alle hekken die open zijn blijven staan. Ik weet nog steeds niet goed hoe ik ga lopen. Vorig jaar had ik een lekker plannetje en dat voelde goed. Maar ik heb heel anders getraind dit jaar.

Al mijmerend gaat het toch wel weer snel, want ineens hobbel ik al het grote veld op waar de eerste klim zal zijn. Het is warm geworden. Vreemd, want het is bewolkt. Maar ik heb het onwijs warm en ik moet snel mijn jack uitdoen voordat ik te bezweet ben en meteen kou ga vatten. Mijn buff, handschoenen en hoofdband zijn al lang af. Net voor me uit loopt de dame met de rode muts. Ik draai linksaf en zie het grote veld. En ik zie veel lopers. Lopers die zich ook snel omkleden in koelere kleding. Dat ligt dus niet aan mij blijkbaar. Het stel met de honden staat ook naast het pad en de twee mannen ook. Herken ik die nou van vorig jaar? Ik geloof het wel.

Mijn jackje ben ik snel kwijt en ik hobbel de heuvel op. Straks rechtsaf, even op en neer en dan het stukje weg richting de stones. Langzamerhand kom ik er toch een beetje in, maar ik heb nog steeds niet echt een plan. De weg doemt op en ik weet dat ik nu snel bij de stones zal zijn. Het is niet erg modderig op weg naar de stones. Ik heb daar toch een keer zo enorm staan vloeken tijdens mijn verkenningen vorig jaar. Maar de verkenning dit jaar liep ook niet zo lekker. Zou daarom het eerste stuk niet fijn zijn? Omdat ik geen moment heb kunnen ankeren?

klik voor groot



Ik doe echt mijn best om het een beetje leuk te gaan vinden. Het lopen gaat verder prima. Maar toch.... Maar ineens zie ik A en S. bij de stones. Geen fotograaf van de organisatie zoals vorig jaar en dat is jammer, want het leverde een mooi plaatje op. Maar gelukkig maken A en S. ook foto's. Dat is altijd leuk.

Ik zwaai en sla linksaf naar de boerderij. De dame met de rode muts is nog steeds in mijn vizier en dat ergert me. Geen idee waarom. Af en toe hoor ik geblaf achter me van het stel met de honden. Ik verwacht elk moment ingehaald te worden maar dat gebeurt niet. Er lopen dus minimaal nog 4 mensen achter me blijkbaar.

En dan loop ik langs de rivier op weg naar de spoorbrug. Dat loopt lekker, en ik liep hier altijd lekker. Ik merk dat ik er weer lol in krijg. Kom op het is maar een klein stukje en dit is gesneden koek. Die afstand is het probleem echt niet. Dus kan je er maar net zo goed lol in hebben. S is speciaal hiervoor gekomen en ook A. is de hele dag voor je in touw!

Ik maak snel een kiekje van de spoorbrug. Stomme foto, had ik verderop moeten nemen natuurlijk maar ik ga gauw verder.

klik voor groot



De spoorbrug onderdoor en weer even klimmen over een veld. Oppassen dat je niet meteen verzuurde benen krijgt op die heuvels want het is niet kinderachtig. Daarna weer even naar beneden richting de weg van richting Alnmouth.

Even een klein stukje over de weg en rechtsaf richting de zee maar weer. Langs de bootjes en richting de parkeerplaats.

klik voor groot



Daar mis ik volgens mij een bordje, maar ik weet de weg. Toch twijfel ik. Ze hebben toch niet de route gewijzigd? Ik zie in de verte op de parkeerplaats de vlaggen van de controle post dus de richting is goed. Maar al snel zie ik weer een pijltje dus ik ben wel degelijk goed. Ik besluit het wel te zeggen bij de CP want voor mensen achter me is dit heel vervelend.

klik voor groot



Op de parkeerplaats staan A. en S. weer. Ik hobbel door naar het checkpoint en neem een stukje banaan. Waarom in hemelsnaam? Ik neem nooit banaan en ik eet nooit zo vroeg op een route. Sukkel. Maar gelukkig valt het niet verkeerd. Toch is het onheil al geschied. Ik heb iets gegeten en mijn lichaam wil nu wel wat meer toevoer.

Ik loop tegen de heuvel op naar de golfbaan. Het pad langs de baan is prima begaanbaar zonder modder en dat is fijn. Ik ben alleen eerder bij de golfbaan dan A. en S. want ze komen net vanaf de parkeerplaats aangelopen. Vorig jaar stonden ze al op het strand en keken de verkeerde kant op waar ik bleef. Nu zijn ze dus nog helemaal niet op het strand!

klik voor groot



Ik ga het strand op en er is nog ruim voldoende strand. Ik heb daar twee weken geleden gekeken hoe het erbij lag met dit getijde rond deze tijd, want dat was voor mij even onduidelijk. Maar het loopt prima en al snel loop ik weer de trap op richting de duinen. Tot mijn verrassing staan A. en S. daar ook weer.

Gek idee, het gaat allemaal eigenlijk vrij soepel. Ik ben iets sneller dan vorig jaar maar loop gelijkmatiger. Ik zal later zien dat ik later op CP 1 was, maar daarna steeds korter over de volgende etappes heb gedaan. Ik kan alvast verklappen dat die mooie voorsprong uiteindelijk totaal in rook opgegaan is.

Ik loop door het caravanpark op weg naar Boulmer. Langs de koeien die dit jaar niet op of om kijken en langs het mooie watertje.

klik voor groot



Vreemd genoeg daar geen A. en S. Zou ik ze weer missen? Ik SMS dat ik Boulmer voorbij ben. Ze staan bij Howick. Ah nou daar ben ik nog niet. Ik wil daar wel een drankje en zal wel melden als ik in de buurt kom. Ik hobbel rustig voort en ineens is daar de eerste marathon loper die me achterop komt. Wat een tempo. Als een idioot rent hij me voorbij. Even later nog eentje. Dat betekent dus een sterk veld want vorig jaar werd ik later ingehaald en door 1 loper. Misschien zijn er extra veel lopers, want er was 30% meer ingeschreven. Tsja, alles draait om geld en weer bekruipt me een gevoel van irritatie. Er komen namelijk heel wat smalle paadjes aan en als iedereen je nu wil inhalen ineens, dan loopt dat niet echt fijn. Ik loop verder, langs het mooie strandje met de rots waar ik zo graag even stil stond met woef op onze verkenningen. Nu niet, ik moet doorlopen. Op en neer gaat het pad en ineens zie ik A. met wafje naast het pad zitten en S. staat klaar met mijn drankje. Maar helaas aangelengd met een slokje melk en niet met 200cc dus dat is niet te zuipen. Ik ruk de fles uit zijn handen waar het dopje nog half opgeplakt zit (niks is goed onderweg natuurlijk) en kieper er wat bij en schud. Toch ook dit veel te vroeg op het parcours. Dommie. Ik vervolg mijn weg weer..... Nog een stuk tot Craster. Daar pikte ik vorig jaar de hond op. Dit jaar dus niet en ik vind dat echt heel erg jammer eigenlijk. Het pad achter de huizen bij Craster is prima te doen en al snel loop ik door het dorp.

klik voor groot



Vanaf daar gaan we richting Dunstanburgh castle. Ik maak gauw een kiekje want het blijft mooi. Ik ben er dit jaar al enkele keren geweest.

klik voor groot



De route loopt onderlangs waar ik nooit loop en dat is prima te doen. Ik vervolg mijn weg langs het kasteel op weg naar de golfbaan van Embleton op weg naar Low Newton. Vanaf hier is het een thuis wedstrijd. Ik moet nog een gigantisch eind, nog 30 km ofzo maar het voelt als 'dichtbij'. Het lopen gaat op zich ook prima, maar om een of andere reden heb ik er niet zoveel lol in als vorig jaar.

De wind is inmiddels gedraaid. Het waait keihard en nu hebben we zijwind. In de ochtend had ik nog graag gewild dat ik een korte mouwen shirt aan had gehad, maar het voelt nu een stuk frisser. Ik loop door Low Newton en ook daar mis ik A. en S. Blijkbaar hebben we allemaal geen plan ofzo wat het blijkt dat ze ook hier gewoon te laat waren. S. kan nog net een foto maken als ik bovenaan de heuvel loop. Weg ben ik weer. Op weg naar High Newton waar het volgende CP zal zijn.

klik voor groot



Ik hobbel door de duinen. Dit is een heel rottig stukje met veel konijnenholen en andere rare gaten en hobbels. Omdat ik nog wel een beetje mijn rug voel door die stap in de kuil, kan ik mijn linkerbeen niet zo optrekken zoals ik zou willen. Dat merk je dus goed op dit soort terrein.

Ik nader High Newton. Veel lopers inmiddels want er zijn diverse afstanden en ik weet dus al lang niet meer of ik lopers inhaal of dat dit allemaal kortere afstanden lopers zijn. Ik vond het voortdurend ingehaald worden door de lopers op het smalle pad hierheen uitermate vervelend. De lopers zijn leuk, de sfeer is OK want iedereen moedigt elkaar aan, hoewel ik bij 'good effort' altijd denk dat ze bedoelen 'leuk geprobeerd'. Bij High Newton moeten we een hekje over klimmen en daar gaat het voor veel mensen mis en schieten ze in een kramp. Ik merk wel dat ik koude benen heb en vreemd genoeg zijn mijn armen koud. Achteraf een beetje sukkelig, want ik had mijn sleeves gewoon aan moeten doen maar daar heb ik onderweg niet aan gedacht. Die armen gaan me nog opbreken op de route want het wordt kouder en kouder, waarschijnlijk doordat ik aanvankelijk lekker opgewarmd was in de ochtend. Ik neem nog een stukje banaan en vul mijn flesje bij met water. Een dame is niet OK en wil stoppen. Ik bied aan om samen rustig verder te lopen maar ze wil niet meer. Ik ga verder en iemand anders zegt me dat het 'not supposed to be fun' is. Tsja met de mindset van vandaag zijn dit soort opmerkingen niet fijn. Want ik wil juist wel fun hebben! Mijn linker hersenhelft roept hard dat er niks aan is. Rechts doet vreselijk zijn best om links te overrulen. Ondertussen loop ik gewoon door. Ik lig nog steeds 'voor' op schema van vorig jaar. Boeien. Maar aan de andere kant ook wel weer leuk. Dubbel dus.

Van High Newton loop ik naar Beadnell. Gesneden koek want dit heb ik zo ontzettend vaak gelopen de afgelopen weken. Beadnell is dichtbij en vanaf daar kan je lekker lopen zo ver je wilt. Ik loop door en kom A. en S. weer tegen bij de parkeerplaats. Daar neem ik toch een paracetamol en ga weer verder.

klik voor groot



Van Beadnell via de duinen naar Seahouses. Dit traject heb ik niet gedaan tijdens de verkenningen dit jaar. Ik kijk naar het strand en twijfel. Het is heel smal en zal dus zacht zijn. Ik loop door. Over de golfbaan met zicht op de zee. Door Seahouses en daar zie ik A en S weer. Ik herinner me nog zo goed dat ik hier vorig jaar met wafje liep!

klik voor groot



Ik vraag of S de schoenen al bij zich heeft. Ik zou graag wisselen maar de schoenen liggen in de auto. Logisch want we zouden pas veel later ruilen. De lieverd komt me later net voordat ik het strand op ga nog achterop met mijn schoenen maar we spreken af dat we wisselen bij Bamburgh Castle.

klik voor groot



Ik loop het strand op en kijk waar het CP is. Ach natuurlijk... niet op het harde stuk strand maar totaal tegen de duinrand aan waardoor je eerst door enorm zacht strand moet baggeren om daar te komen. Ik neem een snoepje, laat mijn kokertje aflezen en ga weer verder. Het strand is killing. De wind is gedraaid, ik heb het echt koud en heb hele stijve armen. Dat heb ik nog nooit gehad. Er lopen veel mensen want het is zaterdag natuurlijk. Eerst richting Bamburgh Castle nu. Het strand loopt voor geen meter ook al is er veel meer strand dan vorig jaar qua getijde. Het is best te doen maar ik kom niet veel verder dan 200 mtr stukjes en dan even een paar passen wandelen. Het is niet anders. Ik moet nog een heel eind en ik vind het lastig in te schatten of ik dat zou halen als ik door zou lopen. Gebrek aan strand ervaring dit jaar denk ik.

Dan komen de rotsen na Monkshouse en daar waar anderen gaan wandelen, loop ik erover heen. Liever rotsen dan zacht zand!

Ineens zie ik de vlaggen van de opgang naar Bamburgh Castle. Daar is de finish! Maar niet voor mij, want ik moet nog een stukje verder. Stom dat ze de route zo leggen want ik zou me kunnen voorstellen dat mensen er de brui aan geven als ze bij de finish komen. Vorig jaar deden aardig wat mensen dat!

klik voor groot



Vlak voor de strand opgang kan ik mijn schoenen wisselen. Ik trek de Stinsons aan en dat is een verademing. De Mafates leken wel klompen. Nadeel van die schoenen is de stugge voorvoet waardoor je niet makkelijk op de voorvoet kunt klimmen. En dat is vermoeiend. Dit loopt fijn. Aanvankelijk even niet bij de steile klim naar het kasteel maar daarna loopt het een stuk lichter en fijner. Op naar het laatste CP dan maar! Even langs de golfbaan, langs de baan, door een camping en naar Budle.

klik voor groot



Daar staan A en S weer. Nog 6 miles zegt de man van de controle post. Eitje toch? Ik sla linksaf en daar loopt de weg aardig omhoog. Vorig jaar liep ik daar gewoon tegenop maar ik ben nu koud en voel me stijf.

klik voor groot



Ik hobbel door en ineens zie ik een loper in het groen voor me wandelen. He nog een loper! Bij Glororum staan A. en S. weer en de man komt steeds dichterbij. Ik vraag hem of hij OK is en hij antwoordt dat hij weliswaar OK is maar niet meer op gang kan komen. Ik bied aan om samen te lopen en zo doen we het.

klik voor groot



Raar genoeg is het lopen dan ineens een eitje. De mind is toch een raar iets. Ineens ben je 'leider' en gaat het heel makkelijk. De man is blij en we babbelen wat over Schotland (waar hij vandaan komt), de west highland way en meer routes. Hij heeft veel ervaring maar ook last van de koude en de wind. Nou, dan doe ik het dus niet eens zo gek blijkbaar. Ver voor ons uit lopen nog twee lopers. Ik ben dan wel langzaam geweest maar redelijk steady. Ik heb alleen mijn hele voorsprong teniet gedaan op het strand. Misschien (waarschijnlijk) was ik te voorzichtig. Ik weet het niet en het is ook niet erg.

Waf is dolblij als ze me ziet aankomen bij de finish. Lekker dier! Ook A. en S. zijn blij dat het erop zit want ook zij zijn koud en moe. Mijn kokertje wordt afgelezen en afgeknipt. Wederom is er geen medaille. Het verrast me niet. Vorig jaar was ik teleurgesteld voor mijn eerste ultra met waf, nu past het helemaal bij de mind set van de dag. Lekker verdienen aan de lopers! Ben benieuwd of de medaille nog zal komen. Maar aangezien het een dingetje is voor alle afstanden is het niet eens een echt memento.

We lopen naar de auto en ik besef dat ik mijn horloge vergat uit te zetten. Wat een kluns ben ik toch. Nou ja, ik heb het strookje met de eindtijd en de tussentijden dus dat is leuk. Ook vergeten we leuke foto's te maken van ons allemaal bij het kasteel.

Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik bijna 60 km gelopen heb. Misschien moet ik nog beginnen? Ik heb wel pijnlijke en stijve armen. Straks maar even lekker zwemmen en rekken en strekken!

Thuis eten en drinken we wat en in de avond ga ik lekker zwemmen en voor het eerst even in de sauna. Best lekker zo warm.
De run zit erop. Qua lopen ging het goed (fysiek) maar mijn mindset was niet goed. Niks aan te doen. Ik heb al zin in de volgende avonturen met woef en ik denk dat ik dat belangrijker vond dan de run dit jaar.

Op naar de volgende runs dan maar. Ik sluit februari af met meer dan 360 loop kilometers.



gegevens:

* 58 km
* 5 graden

feb 366 km - 2015 totaal 723 km

gepost door Max op 07:00 PM


Vrijdag, 27 Februari 2015

27.02.2015 - seahouses countryroads - 8 km

Vandaag heb ik S opgehaald van het vliegveld. Hij gaat samen met A. morgen supporteren tijdens de ultra. Vorig jaar was het een hele mooie dag, nu is het even afwachten wat het gaat worden. Het lijkt droog maar winderig en welke kant die wind op zal staan, is nog even de vraag. Maar dat zien we morgen wel. We hebben op de terugweg nog even de stepping stones bekeken bij Alnwick maar die lagen er vredig bij en staken ruim boven het water uit. Dat is dus alvast geen probleem, want er is geen wilde rivier crossing dit jaar. Vorig jaar gelukkig ook niet, maar ik heb ook toen driemaal voor het kolkende water gestaan met grote twijfes over de run. Maar het is nu droog geweest en het parcours zal er ook verder prima bij liggen. Beter nog dan vorig jaar, alleen de wind zou wel eens spelbreker kunnen zijn.

Ik stapte helaas achteruit in een kuil toen ik bij de luchthaven de hond uit de auto wilde halen en dat voel ik dus een beetje tijdens het lopen. Op zich niet echt erg, want het heeft niets te maken met een loopblessure, dus lopen zelf zal geen kwaad kunnen, als het morgen maar niet teveel last geeft!

Maar mijn rondje nu gaat redelijk goed en ben snel weer thuis. Vanavond nog een zwemmen en rekken en strekken en dan morgen vroeg op pad richting de start. Om 6.45 staat A. bij ons voor de deur en dan moet het maar gaan gebeuren!



gegevens:

* 8 km
* 8 graden

feb 310 km - 2015 totaal 668 km

gepost door Max op 07:04 PM


Woensdag, 25 Februari 2015

25.02.2015 - holy island - 15 km

Als ik de gordijnen opentrek is het stralend weer. En het is niet alleen stralend weer, er is ook geen wind en vooral dat laatste is verrassend want het waaide keihard de afgelopen dagen. Ik had al met potlood in mijn agenda gezet dat ik deze week op drie dagen naar Holy Island zou kunnen qua getijde, maar had het vanwege de harde wind al naar achteren geschoven op een ander moment. Maar nu kon ik dus alsnog op pad met dit mooie weer! Ook al is het misschien wat veel zo in aanloop naar de ultra, ik kon dit moment niet voorbij laten gaan.

En dus waren we al snel op pad richting het eiland. Om 10.15 zou er safe crossing zijn en om 10.30 reden we over de causeway. Ik blijf het zeggen, het is echt heel apart dat die weg zo onder water loopt (en dat er keer op keer mensen zijn die gered moeten worden uit hun auto's). De weg was al erg droog vond ik, en later zou ik ontdekken dat het hele eiland kurkdroog was vanwege de geringe regenval. Ik heb hier in 2011 gelopen door water en modder. Zo erg dat ik toen nooit gedacht had dat ik er weer zou komen, maar tot nu toe loop ik hier elk jaar tenminste een rondje!

klik voor groot



Omdat ik de vorige keer was uitgekomen bij de Snook en daar omkeerde naar de parkeerplaats aan de andere kant van het eiland, besloot ik nu eens te starten bij de Snook en terug te lopen naar het kasteel aan de andere kant. Dat leek me leuk en het scheelde ook een heel stuk rijden. Bovendien is het kasteel een mooi doel en kende ik de terugweg vanaf daar dan goed, dus dat loopt ook fijn(er).

Even wat kiekjes van de Snook dan maar.

klik voor groot



Het gebied daarachter, dus verder westwaarts op de kaart had ik nog niet eerder gezien omdat ik altijd daar omkeer, maar het was een beetje 'meer van hetzelfde' en dus besloot ik om te keren en op weg te gaan naar het kasteel.

klik voor groot



Ik liep een stukje over het strand, maar omdat ik de weg terug kende en wist dat ik een stukje over het strand zou lopen, koos ik voor de weg door de duinen en ging de duinen weer in.

klik voor groot



Dat was op zich wel even een gokje, want ik wist van de vorige keer dat ik zou stuklopen op een prikkeldraad afzetting met maar enkele hekjes her en der. Maar tot mijn verrassing liep ik precies goed en kwam ik uit bij het hekje waar ik doorheen kon. Meevaller!

klik voor groot



Vanaf daar hobbelden we lekker door. Er was geen kip te bekennen op dit stukje van het eiland. De meeste mensen parkeren bij het kasteel of bij het dorpje en komen niet zo ver. Het lijkt allemaal klein, maar je kunt toch veel kanten op en dat is leuk. Maar mijn doel was nu het dorpje en het kasteel.

Maar toen ik het dorp inliep, besloot ik nou eindelijk eens naar de priory te gaan. Ik zie dat altijd in de verte liggen en nu kon ik er mooi eens kijken. Tot mijn verrassing was het druk in het dorp en bij de priory maar het was wel vredig en zo met het mooie weer kreeg je echt een lente gevoel.

klik voor groot





Daarna hobbelden we door de straten van het dorpje op weg naar het kasteel. Onderweg sprak ik nog met twee Nederlandse mannen die ook op het eiland waren. Een woonde in Newcastle en had het nog nooit gezien maar nu een collega was overgekomen voor een klus, had hij besloten om maar eens te gaan kijken. Altijd weer leuk om onderweg te kletsen met mensen.

Alleen dat hondje trekt nogal aandacht om een of andere reden en ook tijdens het lopen vinden mensen het geen probleem om ineens tegen je aan te gaan praten. Wat er met haar pootje is en welk ras het is.

We naderden het kasteel en ook hier nam ik dus even de tijd voor wat foto's. Minuten en seconden zijn dus echt niet belangrijk op zo'n run.

klik voor groot



Ik hobbelde even naar de wintertuin maar die lag er echt sombertjes bij. In de zomer is dat erg mooi weet ik van foto's en ik zou het graag eens zien. Maar dan lopen er overal mensen dus dat is weer minder.

klik voor groot





Na de foto's weer gauw op weg. Het was zulk heerlijk weer. Vorige keer waaiden we hier bijna weg en wapperden de oren van waf in de wind. Eenmaal liep ik hier als een fladderend papiertje in de wind. Heerlijk was dat. Ik herinner me de bulderende golven naast me en het gevoel dat je opgaat in de natuur.

Ook nu voelde het weer heerlijk. De zon scheen en voor het eerst hoorde ik hier vogels fluiten. Het idee en het gevoel dat je hier zo kunt lopen is lastig te beschrijven. Ik lees over trainingen met minuten en seconden die belangrijk zijn. Ik voel hier iets heel anders. Ik loop, ik geniet en het kost geen enkele moeite. Lopen zoals lopen bedoeld is. Zoals we in de steppe gelopen moeten hebben. Rennen, stilstaan, kijken en weer verder. Ademhaling en lichaam verbonden. Geen pijn, geen ongemakken. Gewoon lopen omdat het nu eenmaal sneller en makkelijker is dan wandelen.

klik voor groot



Veel te snel komen we alweer bij ons volgende doel: de rare witte pyramide in het landschap. Daarvoor moet woef even onder een hekje doorkruipen maar of ze nou moet klimmen of kruipen, het is allemaal geen probleem

klik voor groot




We lopen weer verder en al snel staan we voor het rare bouwsel.

klik voor groot





Even wat foto's en we gaan weer op weg. Wat is het prachtig mooi en wat is het heerlijk weer. Ik ben zo bij dat ik meteen op pad ben gegaan zodra ik zag dat het kon. Geen gedoe met schema's die voorschrijven wat je moet en mag doen. Ik heb goed opgebouwd naar de ultra en een schema dat dagelijks voorschrijft wat je mag en niet mag.... dat heb ik wel gehad eigenlijk. Gewoon met verstand opbouwen. Natuurlijk zitten er serieuze trainingen tussen. Anders zou ik dit soort runs niet eens kunnen doen. Heerlijk!

klik voor groot




Even raak ik de weg kwijt omdat ik naar een hoog punt ben gelopen voor de foto's maar al snel lopen we weer heerlijk door de duinen te hobbelen. Ik krijg de neiging om ergens in de zon te gaan zitten eigenlijk. Maar ik besluit dat ik eerst doorloop omdat ik weet dat het zou gaan betrekken en dat zou jammer zijn.

Ineens zie ik de restanten van een bouwsel dat hier tijdens een eerdere loop nog gewoon stond. Wat jammer :-(

klik voor groot



Daarna weer lekker doorlopen. Het tempo is eigenlijk vrij aardig zo door het losse zand en ik ben tevreden. Het gaat allemaal heel makkelijk ondanks het rulle zand en het lastige terrein met klimmetjes.

klik voor groot



Ik weet dat ik alweer bijna bij de Snook ben want ik heb al een beeld opgevangen. Nog een stukje over het strand en dan zal ik er al zijn. Jammer want het was geweldig maar het is ook nu wel even genoeg zo. Volgende week kan ik net zoveel lopen als ik zelf wil, nu hou je toch een beetje rekening met de run want stel je voor dat je moe wordt (haha). Grrrrr.

Dan zie ik ineens een bol op het strand naast me. Is dat nou een zeehond? Een levende? Dat is wel vreemd want de zee is zeker een mijl weg op dit moment. Ik loop erheen om te kijken maar zie van een afstandje dat het dier ademt. Is het OK?

klik voor groot



Ik besluit Bobby te SMSen maar zie terwijl ik dat doe al dat het dier wakkerder wordt. Er zit geen schuim om zijn bek zoals dieren met longworm dat hebben. De ogen staan goed en helder en er komen geen rare geluiden uit het dier. Het lijkt een vermoeide zeehond die gewoon moet wachten op hoog water.

klik voor groot



Waf stond van een gepaste afstand te wachten maar vond het uiteindelijk welletjes en komt aanlopen. Ze struikelt daarbij bijna over de zeehond die ze totaal over het hoofd lijkt te zien. Daar reageert de zeehond prima op en ik ben gerustgesteld. Die redt het wel en we gaan gauw weg om hem verder rust te gunnen zodat hij straks lekker kan zwemmen.

klik voor groot



Ik klauter de duinen weer in waar ongeveer de auto moet staan en daarmee komt een einde aan een runnetje van 15 km door een prachtig gebied. Het was nooit eerder zulk fraai weer en ik heb echt genoten. Hoewel het best zwaar lopen is, ben ik totaal niet moe maar eerder opgeladen. De ontmoeting met de zeehond was ook fantastisch natuurlijk en ik ben blij dat ik nu eens de priory heb bekeken.

Op naar de volgende ronde dan maar weer!



gegevens:

* 15 km
* 10 graden - zonnig weinig wind

feb 302 km - 2015 totaal 659 km

gepost door Max op 05:45 PM


Dinsdag, 24 Februari 2015

24.02.2015 - seahouses countryroads - 9 km

Het is vandaag weer heerlijk zonnig maar nog steeds staat er een keiharde wind, kracht 6 a 7 en dat is met de open velden of langs de kust geen lolletje. Ik had - na gisteren - ook even geen zin meer in een heen en weertje langs de kust maar aangezien de straten helemaal droog zijn, kan ik heerlijk over de weg lopen en dat is ook erg fijn hier. Deze keer niet zo lang, maar weer het rondje richting shoreston, over het veld en de normale route in tegengestelde richting. Als ik dat loop, vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam de 38, 44 en 50 km de andere kant op heb kunnen lopen met elke keer eerste drie km stijgen. Maar goed, ik had nu ook een beetje rekening gehouden met de wind, want ik wist dat ik nu windje mee zou hebben op de terugweg en dat liep heerlijk.

Ik was niet ontevreden over deze run, want het was eigenlijk weer zo'n soort 'uitrust rondje' hoewel het tempo goed was en ik fors moest knokken op het veld tegen de wind.

Op naar de volgende run dan maar weer.



gegevens:

* 9 km
* 8 graden - harde wind

feb 287 km - 2015 totaal 643 km

gepost door Max op 05:58 PM


Maandag, 23 Februari 2015

23.02.2015 - parcoursverkenning: beadnell/craster - 24,5 km

Vandaag is het wederom heel erg winderig maar wel droog en zonnig. Ik wilde een wat langere parcoursverkenning doen en dus waren waf en ik tegen het middag uur op pad voor ons rondje. Ik koos de start vanaf beadnell en hoopte tot craster te kunnen komen, ondanks de wind.

Op beadnell schommelde mijn auto heen en weer toen ik mijn spullen klaarmaakte voor de run. Goh, ideaal weertje. Het was een westen wind en dat betekende dus eigenlijk zowel heen als terug een soort zijwind. Aangezien de wind nog wat draaide ook en het eerst vooral ZW was, had ik het hele stuk op de heenweg tegenwind. Het viel me nog niet eens echt tegen maar ik merkte op de terugweg dat ik moe was. Bovendien worden je voeten steeds bijna tegen de opstaande randen van het pad geblazen en dat loopt dus voor geen meter.

Het begin ging eigenlijk best vlot. Voordat ik er erg in had was ik al bij High Newton en even later waren we bij Low Newton op de heuvel en hadden we uitzicht op het castle heel in de verte.

klik voor groot



Vanaf Low Newton over het strand naar de ruines. Iedereen die we tegen kwamen had wel iets over de wind te vertellen en terecht. Idioot gewoon. Waf ploeterde ook dapper voort. Maar uiteindelijk waren we toch aan het einde van het stukje strand en konden we het pad opklimmen naar het castle.

klik voor groot




Het pad rond Dunstanburgh was redelijk goed te doen en was niet super modderig. We waren er dus snel omheen en aan de andere kant maakte ik nog een kiekje en daarna liep ik snel door richting Craster, Ik wilde dan wel even kijken nu hoe het pad achter de huizen langs erbij zou liggen, hoewel het niets zegt, want met een paar dagen regen is alles weer veranderd in een modder zooi.

klik voor groot



Craster kwam ook redelijk snel dichterbij en ik maakte een kiekje van het haventje en de visnetten. Ik vind dat altijd wel een aardig plaatje.

klik voor groot



We hobbelden door Craster en namen op de heenweg het pad achter de huizen langs over het gras zodat ik op de terugweg het pad tussen de huizen en de zee zou kunnen nemen. Daar loopt de ultra immers ook overheen en ik heb daar ooit glibberend en scheldend een half uur gedaan over een paar honderd meter!

Maar het viel erg mee deze keer dus als het een beetje droog blijft, is ook dit wel te doen hier. We waren dus snel weer in het centrum van Craster en gingen op de terugweg richting Dunstanburgh castle. Dat blijft een mooi gezicht dus maakte ik mijn laatste kiekje

klik voor groot



Na het castle even via de golfbaan zoals de ultra ook loopt en dat was een tegenvaller. Normaal is dat pad altijd goed, maar nu had over de hele afstand een grote trekker een diepe geul gemaakt met van die dwarssporen. Niet om overheen te lopen en het liep gewoon klote. Beetje jammer en ik merkte dat ik er erg moe van werd.

Maar aan alles komt een einde en al snel hobbelden de heuvel op richting de duinen, liepen door de duinen terug naar Low Newton, langs de vogelkijkhut, achter het restaurantje langs en klauterden weer omhoog richting High Newton. Dit was het enige stukje waar ik de wind in de rug had, maar ik had al zoveel energie verbruikt met de heenweg dat ik er nauwelijks lol van had. Daarna weer volop zijwind en langzamerhand had ik er wel genoeg van. Nog een stukje door de duinen, over de lange brug bij de vogelplas en daarna de laatste kilometer naar het caravanpark.

Gelukkig niet teveel honden tegen gekomen maar ik heb woef vaak moeten aanlijnen en weer los moeten maken. Ik was dus ook ontzettend traag op deze route. Vooral de wind speelde me parten. Als we dit ook tijdens de ultra gaan hebben - en de voorspelling zegt van wel - dan heb ik een probleem. Ik ben niet zo erg sterk en dit is gewoon lastig. Maar goed... eerst maar eens kijken hoe het weer zich gaat ontwikkelen.

Op naar de volgende run.



gegevens:

* 24,5 km
* 8 graden - harde wind kracht 7

feb 278 km - 2015 totaal 634 km

gepost door Max op 06:54 PM


Zaterdag, 21 Februari 2015

21.02.2015 - seahouses countryroads - 9 km (MAF)

Het is de hele dag lente achtig geweest terwijl het in Nederland winderig, grijs en nat was. Ik bof uberhaupt met het weer, want ik heb nauwelijks regen gezien en verder wel mooie sneeuw dagen met runs en prachtig weer. Het enige waar ik soms last van had was de keiharde wind, maar daar word je sterk van zullen we maar zeggen.

Ik had vanmorgen al een kort rondje gelopen, maar ik wilde zo graag nog lekker even lopen en aangezien woef toch uit moest, gingen we dus aan het einde van de middag maar weer lekker op pad. Deze keer koos ik een andere route, eerst naar shoreston en daarna een stukje door het veld en vanaf de weg het normale rondje in tegengestelde richting. Dat liep heel anders, aangezien ik minder heuvel op had in deze richting. Eigenlijk wilde ik nog een klein lusje maken rond een andere boerderij, maar ik besloot dat het misschien toch beter zou zijn om er maar een einde aan te breien. Ik had de hele dag wel willen en kunnen lopen volgens mij. Heerlijk dat het kan!

Onderweg maakte ik twee foto's van het kasteel dat je vanaf allerlei plekken steeds in beeld hebt. De eerste was als uitzicht over een veld, de tweede als je net uit het veld de weg weer op komt.

klik voor groot



Voor morgen wordt regen voorspeld, dus dat is een mooie kans om een rustdagje in te plannen. Vanavond weer lekker zwemmen, zoals elke avond!



gegevens:

* 9 km
* 8 graden - zonnig

feb 253 km - 2015 totaal 610 km

gepost door Max op 06:54 PM


21.02.015 - seahouses countryroads - 7 km (MAF)

Het is stralend lente weer als ik de gordijnen opendoe. Ik had al een rondje rond de cottage gepland en daarvoor spring ik dus ook in mijn kleren en al snel zijn waf en ik op weg. We komen veilig van de boerderij zonder gedoe met de honden. Aanvankelijk stond de blonde lab voor het raam en woef is nu zo hoog loops dat ze haar achterlijfje bijna tegen het raam duwde. Echt oppassen dus de komende dagen en ook opletten dat ik niet een van de reuen mee op sleeptouw neem per ongeluk. Maar alles ging goed en ook onderweg niemand tegen gekomen en dat is prettig.

Het had wat gevroren vannacht en er lag her en der wat witte rijp op de weg maar nergens was het echt glad hoewel ik ergens wat voorzichtiger en langzamer liep voor de zekerheid.

Maar dik tevreden over het rondje. Ademhaling ging goed en ik kon nu heel makkelijk schakelen maar het was ook zulk lekker weer! Deze keer niet de 140 aangetikt heuveltje op dus daar was ik tevreden mee. Ik liep iets langzamer dan eergisteren op dit rondje (bewust) maar veel scheelde het niet en de gemiddelde hartslag was 132 (max 138) dus dat was prachtig.

Ik had nog wel langer willen lopen maar dit voelde zo heerlijk als een 'uitrust' rondje, dan ik het voor nu voldoende vond. Als het me lukt en het is nog steeds mooi weer, dan probeer ik in de schemering nog een rondje te lopen.



gegevens:

* 7 km
* 1 graden - zonnig

feb 245 km - 2015 totaal 601 km

gepost door Max op 10:48 AM


Vrijdag, 20 Februari 2015

20.02.2015 - belford (st cuthbert's cave) - 17 km

Vandaag is het prachtig weer en ik had al het rondje naar St Cuthberts cave in gedachten dus dan zijn we gaan doen. Deze keer niet in de middag maar gewoon als ochtend rondje en dat beviel prima. Ik wist immers niet hoe het weer zou blijven, dus toen het mooi leek, zijn we op pad gegaan. Pootje weer ingepakt, voetjes ingesmeerd en vooruit met de geit. Het was echt heerlijk buiten en totaal niet koud ondanks dat het toch wel waaide.

Eerst even een stukje over de weg waar ineens schapen op ons af kwamen. Ik had geen idee wat de boer wilde, maar hij was blij met mijn hondje want de schapen moesten eigenlijk terug en dat was dus precies wat gebeurde toen we verder liepen. Boer blij, schapen blij.

klik voor groot



Daarna waren we al snel in het mooie gebied. Even langs de boerderij met de bunker en daarna de velden op.

klik voor groot



Ik kwam gelukkig niemand tegen want wafje zou wel wat 'willen' maar over een paar dagen is de loopsheid alweer op z'n retour denk ik. We hobbelden verder en ik genoot van het mooie weer en de omgeving. De route is zo afwisselend dat het nergens saai is. Bos, weilanden, vergezichten, alles wisselt elkaar constant af. Heerlijk en je kunt hier gewoon ook nog echt hardlopen ook, al is het best zwaar.

klik voor groot




Holy Island was goed te zien (zie boven, eerste foto) maar wat me vooral opviel waren de blikkerende campers die blijkbaar daar geparkeerd stonden. Het is vakantietijd dus het zal daar heel druk zijn. Volgende week is het getijde goed om erheen te gaan, dus ik wacht wel even totdat iedereen weer verdwenen is! Hier liep niemand, ik heb echt geen levende ziel gezien onderweg. Zalig.

klik voor groot




Veel te snel kwamen we alweer in de buurt van de cave en hoewel dat maar op 11 km ligt, is het daarna echt alweer de terugweg en gaat het snel.

klik voor groot



Twee weken geleden ben ik naar de cave gewandeld met S. vanaf de parkeerplaats vlakbij. Wel leuk om hem te kunnen laten zien het eruit ziet 'in het echt' want ik leg zo lopend natuurlijk veel makkelijker een afstand af dan wandelend.

Omdat ik de cave nu al een paar keer gezien heb, maak ik alleen van een afstandje wat foto's

klik voor groot



Daarna gauw weer verder. Het is nog steeds prachtig weer en het is volop genieten. Rechts van me mooie vergezichten met uitzicht op de Cheviots. Vorige keer lag er nog sneeuw.

klik voor groot



Al snel kwam ik bij de andere rare rotsen. Toen ik met S. was, zijn we daar eens heen gelopen en er bleken nog veel meer rotsen en grotten achter te liggen. Ik ben er nu niet weer heen gegaan maar bijzonder is het wel.

klik voor groot



Daarna lekker heuvelafwaarts terug naar Swinhoe farm waar ik weer over het weiland met de paardjes zal moeten banjeren en daarna lekker over het veld terug naar Belford.

klik voor groot



Het is ook deze keer weer jammer dat het er alweer bijna opzit. Daar doemt het rare muurtje alweer op, maar mijn handgebaar maakt het voor woef meteen duidelijk dat ze het trappetje op moet klimmen en onder het blauwe koordje moet kruipen. No problem!

klik voor groot





Vanaf het hekje is het nog maar een klein stukje en al snel zijn we weer in Belford bij de start. Jammer. Het was zo lekker. Ik heb deze keer niet een stuk van de St Cuthbertsway erbij gepakt. Ik ga dat nog wel doen, maar ik had geen idee hoe ik deze route zou vinden op de vierde achtereenvolgende dag lopen. Vandaar dat ik het dus maar bij deze afstand heb gehouden. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet en zo blijven er nog routes te ontdekken voor de volgende keer.



gegevens:

* 17 km
* 8 graden - zonnig

feb 237 km - 2015 totaal 594 km

gepost door Max op 03:49 PM


Donderdag, 19 Februari 2015

19.02.2015 - seahouses countryroads - 7 km (MAF)

Ik heb vandaag niet veel tijd maar wil wel even lopen. Ik kies dus voor een rondje rond de cottage op MAF. Dat gaat boven verwachting goed ook al heb ik een slow start. Ik moet duidelijk even op gang komen als ik vroeg in de ochtend ga lopen en dat is een goede wake up call, want volgende week start ik ook vroeg. Moet ik dus nog even aan werken. Ik blijf goed in de MAF zone, tik alleen wederom voor 2 stappen de 140 aan als ik heuveltje op moet lopen. Eigenlijk zou ik toch moeten proberen daar niet aan te komen maar dat blijft lastig blijkbaar. Zeker als het lopen goed gaat.

In ieder geval prima rondje, met gemiddelde HF van 135 (max 140 dus enkele stappen heuvelop).

Morgen lekker rondje naar de cave als het weer zulk mooi weer wordt als vandaag!



gegevens:

* 7 km
* 7 graden

feb 220 km - 2015 totaal 577 km

gepost door Max op 10:10 PM


Woensdag, 18 Februari 2015

18.02.2015 - seahouses countryroads - 13 km (MAF)

Het waait vandaag fors maar het is vrij aardig weer. Ik twijfel wat ik zal doen en uiteindelijk kies ik voor een serieuzer rondje vandaag wat ook weinig tijd kost. Ik heb eigenlijk geen zin om ergens heen te rijden en dus gaan waf en ik op pad voor een MAF rondje rond de cottage. Het is echt fijn dat het dit jaar gewoon kan en dat de straten niet onder water staan of totaal glad zijn vanwege ijs. IJs is er uberhaupt niet trouwens want het is 8 graden en behoorlijk warm als het zonnetje schijnt.

Ik hoop dus dat ik deze ronde goed kan afronden en dat er niet ineens een reutje opduikt maar alles gaat prima. Als we de boerderij aflopen komt Thelwell de mini pony eraan gedraafd. Blijkbaar vindt hij wafje wel leuk want voor mij alleen komt hij niet. Hij heet helemaal geen Thelwell maar zo noem ik hem vanwege de boekjes met de leuke tekeningen van vroeger met de dikke pony.



Daarna gaan we op pad. Het loopt allemaal prima, de hartslag blijft mooi laag en het tempo is goed. Schakelen met de ademhaling is een beetje lastige heuveltje op met de wind tegen en daar tikt de hartslag net de 141 aan. Het zijn maar 2 stappen maar het is jammer want ik probeer maximaal 138 te lopen. Maar met deze wind ben ik niet ontevreden eigenlijk en ook de tweede ronde gaat het prima. Het heeft heel even gedruppeld onderweg en dat voelde wel lekker. Ik hoop alleen dat het e rest van de week droog blijft vanwege de ultra van volgende week. Veel regen betekent modder en onzichtbare stenen voor de river crossing. Waf loopt lekker mee en we komen niemand tegen. Op 9 km gaat de Mio uit. Mijn eigen fout want ik vergat de knop om te zetten bij het opladen. Zo handig hier in de UK die knoppen op de stopcontacten (not). Het laatste stuk doe ik dus op gevoel en ik denk dat dat redelijk klopte allemaal ook gezien de eindtijd.

Ik klok af op 13 km en vindt het prima zo. Lekker snel even een rondje en toch een aardige afstand. Ik hoop dat het me lukt om morgen vroeg ook even dit rondje te doen. Even afwachten maar.



gegevens:

* 13
* 7 graden - veel wind

feb 213 km - 2015 totaal 570 km

gepost door Max op 04:47 PM


Dinsdag, 17 Februari 2015

17.02.2015 - simonside hills - 11,5 km

Vandaag is het helder weer en dus een mooie kans om de heuvels in te gaan. Dat het waait, neem ik dan maar voor lief. De rugzak was al gepakt en redelijk op tijd gaan waf en ik op weg naar de Tower bij Great Tosson waar ik de auto ga parkeren. Ik heb een mooie route gemaakt van 21 km, die deels hetzelfde stuk als vorig jaar zal nemen, alleen niet langs Little Church maar buitenom en dan terug via St Oswalds way onderlangs en weer noordwaarts richting de Tower. De Simonside ridge zal de meeste tijd kosten, want daar kan je niet echt hardlopen en bovendien moet je daar eerst naartoe klauteren (via rotspunten, en deels met je handen). Maar zo ver was het nog niet, eerst de rit en daarna eerst een stukje over de weg naar Simonside!

klik voor groot



Dan blijkt al snel een heel stuk van de trail afgesloten te zijn en kan ik helemaal niet de route volgen die ik wilde nemen. Ik moet linksaf in plaats van rechtsaf en loop ineens over een vervelend pad met de wind pal tegen. Ik ben bekaf als ik bij de start van de beklimming kom en vind er niks aan. Ga ik klauteren? Ik zal wel wind mee hebben op de ridge dus dat is wel prettig maar het is 465 meter hoog en zal dus nog meer waaien dan het hier al doet.... En ligt er ijs? Bij de voet van de heuvel kijk ik omhoog (en vergeet een foto te maken maar die staan nog hier van de vorige keer) en besluit dat ik het ga doen. Ik trek wel mijn donsjas aan, want het waait echt heel erg hard en ondanks dat het zonnetje schijnt, maakt de wind het best fris.

De beklimming gaat goed, alleen moet ik af en toe tegen de zon inturen waar woef uithangt en of er niemand afdaalt met een hond. Woef is hoogloops en wil wel uitkijken naar een mannetje. Oppassen dus! Maar het gaat goed. Tussentijds maak ik een paar foto's want het is en blijft gaaf!

klik voor groot





En dan zijn we boven. Dat ging een stuk makkelijker dan vorig jaar! Natuurlijk neem ik de tijd om even te kijken en te genieten want het is helderder dan ik eigenlijk dacht en dat is fijn.

klik voor groot




Als ik uitgekeken ben (hoewel je nooit uitgekeken raakt), gaan we verder de ridge op. Overal is het mooi en overa is wel wat te zien en door de wolken krijg je hele mooie effecten als je naar het dal kijkt.

klik voor groot





Ik hobbel rustig door en geniet. Maak veel te veel foto's maar dit stuk is nu eenmaal geweldig en daar kom je voor. Zulke dingen zie je niet altijd dus ik neem rustig de tijd.

klik voor groot




Ik klets met een gezin met drie labs (allemaal dames gelukkig) en met een hiker die ook lekker aan het genieten is. Ik ben blij met mijn donsjasje want ik heb het totaal niet koud omdat de jas geen enkele wind doorlaat. Heerlijk en wat ben ik blij met mijn rugzak. Ik kan gewoon dit soort dingen meenemen op dit soort routes zonder gedoe. Het past allemaal prima en de rugzak is comfortabel. Wel zit de rugzak optimaal als ik een extra jas aanheb zoals nu, dus eigenlijk ben ik blijkbaar te 'dun' voor deze rugzak maar dat lost ook wel weer op met een extra padding misschien.

Verder en verder hobbelen we. Je moet hier niet moe zijn want de weg is eindeloos en slingert zich over de ridge van de heuvel. Er lijkt geen eind aan te komen en het is een vreemd pad met een soort trappetjes, rotsblokken en soms modder. Niet echt een wandel/renpad.

klik voor groot






Ik kijk op de kaart welke route ik ga nemen. Vorig jaar sloeg ik ergens af en nam ik een vreemd paadje dat uiteindelijk op de weg uitkwam. Nu wil ik doorlopen naar het einde van de ridge en daar de St Oswalds Way nemen. Maar ik twijfel door de wind en door het pad. Eigenlijk lijkt me gewoon terug over de weg net zo prima voor vandaag. Door de wind, de klim en het tijdsverloop ben ik misschien niet meer geconcentreerd genoeg voor de lange weg benedenlangs. Die route kan ik een andere keer doen zonder de Hill op te klauteren en de ridge te doen. Dat lijkt een goed idee.

klik voor groot







Als ik zo eens op de kaart kijk, is de weg nog eindeloos lang en zo ziet het er voor me ook uit.....

klik voor groot



Maar in de diepte en in de verte zie ik de parkeerplaats liggen die ik zou kunnen nemen als ik de St Oswalds Way hier wil lopen. Daar moet ik dus heen en vanaf daar pak ik de weg terug naar de Tower waar ik geparkeerd sta. Ik daal verder af en kom op de weg waar ik eindelijk weer lekker kan opschieten. Het was maar een klein rondje maar het is echt zo bijzonder. Vandaar dus een baby rondje met meer dan 40 foto's.

Moe maar voldaan en weer met een hoofd vol indrukken komen we bij de auto. Ondanks de modder op het laatste stuk heeft de bandage om het pootje van waf prima gewerkt en alles is nog mooi schoon en droog eronder. Dat betekent dus dat we ook andere routes weer kunnen gaan doen.

Op naar de volgende run dan maar weer met wat meer 'run' dan 'hike'.



gegevens:

* 11,5 km
* 6 graden - veel wind

feb 200 km - 2015 totaal 556 km

gepost door Max op 06:53 PM


Zondag, 15 Februari 2015

15.02.2015 - parcoursverkenning: foxton hall/hawkill stepping stones - 17,5 km

Vandaag zou het getijde ongeveer hetzelfde zijn als tijdens de run en was ik dus benieuwd naar de breedte van het strand bij Foxton in de ochtend als ik daar voorbij zou moeten. Ik had dus alles nagerekend en om 9.15 waren we op weg naar de golfbaan om te gaan kijken en vanaf daar de ronde terug te lopen naar de stepping stones. Aan die kant zou geen tot weinig modder liggen en dat zou dus met waf en haar pootje wel moeten kunnen.

Om 10.00 stonden we op het strand te kijken naar het water. Eerst maar een stukje richting de strandtrap dan maar, want ik had nog even tijd nodig om te zien hoe snel het water zou stijgen. Dat ging best snel maar het stuk strand dat er was, was prachtig vlak en hard. Prima beloopbaar en heerlijk zacht voor het lijf. Als alle stukken strand nou eens zo konden zijn!

Het water kwam best snel richting de duinen en ik kwam met iemand aan de praat over het getijde en over de run. Hij dacht dat het wel zou moeten lukken ook later, want het was al even niet voorgekomen dat het water helemaal tot de duinrand gekomen was. Dat liet de strook zeewier ook wel zien. Goed nieuws dus.

klik voor groot





Ik rommelde wat heen en weer over het strand met woef totdat ik zeker wist dat ik qua tijd ook voorbij zou zijn tijdens de ultra en daarna ging ik op pad. Ik koos voor het klimmetje vanaf het strand naar het pad langs de golfbaan. Ik ben dat pad nog nooit naar beneden gegaan ook al weet ik dat de ultra zo loopt. Het is een heel raar steil modderig pad waarbij je bovenop de stenen uitkomt. Vorig jaar ben ik omgelopen zodat ik een normaler pad naar het strand had. Maar stijgen is makkelijker dan dalen en nu kon ik mooi eens zien wat voor pad het nou eigenlijk was. Daarna over het pad langs de golfbaan en dat lag er vrij aardig bij eigenlijk. Al snel liepen we weer langs de bunker, naar beneden naar de parkeerplaats bij Alnmouth, door het dorpje langs de bootjes over de brug, stukje over de weg, bij de rotonde rechtsaf en weer linksaf het weiland in en dan de klim. Ik kan het dromen, al loopt de ultra natuurlijk de andere kant op.

klik voor groot



Het ging allemaal heel snel eigenlijk en we hobbelden al snel langs de river Aln op weg naar de stepping stones. Daar deed ik wafje het gele signaaljasje even aan omdat er weer gekken aan het schieten waren. Maar ik zag ze niet en het was niet veel, maar voor de zekerheid dan maar even aangetrokken. Het loopt daar wel lekker. Het is een mooi vredig stukje, waarbij de spoorbrug natuurlijk een mooi punt blijft om naar te kijken. Maar het loopt ook gewoon lekker, zelfs met dit sombere weer van vandaag. De vorige keren dat ik hier liep was het net lente.

De boerderij doemde al op en al snel waren we bij de stepping stones. Daar trof ik een echtpaar waar ik mee aan de praat raakte over wandelen, routes en de run.

klik voor groot



De stones lagen er vredig bij en staken een heel stuk boven water uit. Het water van de river Aln kabbelde er rustig omheen. De man ging eens over de stenen kijken en zei verbaasd dat het zo diep was. 'Daar ga je toch niet doorheen' zei hij nog. Nou dat vind ik dus ook. Als het er zo bij ligt op de ultra, is het prima. Vorig jaar hadden we ook dat geluk. Maar twee weken geleden was er geen steen te zien en raasde het water langs je voeten. Geen lol aan toch? Afwachten maar. Als het een beetje droog is, dan heb ik geluk.

Ik ben niet overgestoken omdat ik niet wilde dat waf een nat verband kreeg met haar wonden. Ik keerde dus weer terug en wist ook dat de route ongeveer 17 km zou worden en dat leek me wel weer genoeg. Waf had haar stoere grote harnas aan van de rugzakken, en dat was ook even wennen voor haar natuurlijk dus dit was lang genoeg.

klik voor groot



De terugweg ging zo mogelijk nog sneller en voordat ik erg in had, waren we weer bij Foxton Hall golfcourse. Daar ben ik nog even naar het strand gelopen om te kijken hoe het er dan nu bij zou liggen, ver na de 'safe crossing' tijd van de tabel maar er was nog steeds wel een stukje beloopbaar strand. Ziet er dus goed en hoopgevend uit. Als het nu niet twee weken achter elkaar gaat regenen, dan zal het allemaal wel loslopen.

klik voor groot





gegevens:

* 17,5 km
* 5 graden

feb 189 km - 2015 totaal 545 km

gepost door Max op 06:10 PM


Zaterdag, 14 Februari 2015

14.02.2015 - beadnell - 8 km

Vandaag had ik niet zo heel erg veel tijd voor een rondje en bovendien moest ik ook even kijken hoe dat zou gaan met het pootje van waf. Ze is 5 weken zonder antibiotica geweest en alles ging prima, maar gisteren vielen er ineens 2 gaten in de zwelling die nou juist zo prachtig aan het wegtrekken was en waarvan het huidje mooi heel was geworden. Dat was dus even een domper maar de hoop is toch dat het weer zonder infecteren dicht gaat allemaal. Dus ze kan prima lopen maar dan wel ingepakt om te voorkomen dat er rommel bij komt. Maar ze is ook loops, dus het was even zoeken naar een route waar het niet te druk was en waar geen modder zou liggen.

Ik dacht dat ik dat gevonden had vanaf Beadnell, maar realiseerde me niet dat aan het einde bij High Newton natuurlijk een dikke modder bende ligt bij de boerderij. Dat moeten we niet hebben, dus ging ik terug naar het caravan park en vanaf daar weer terug naar de brug om vanaf daar via het strand weer terug te keren naar de auto. Dat bracht me op en schamele 8 km maar het was wel een lekker rondje. Ik wist overigens toch niet wat ik aan het doen was, aangezien ik in plaats van op 'lap' op de 'stop' toets gedrukt had. Daar kwam ik pas na een kilometer achter dus echt handig was ik niet bezig vandaag. Op naar de volgende run.

klik voor groot





gegevens:

* 8 km
* 5 graden

feb 171 km - 2015 totaal 528 km

gepost door Max op 06:51 PM


Donderdag, 12 Februari 2015

12.02.2015 - seahouses countryroads - 50 km

Vandaag weer tijd voor een lange duurloop. Twee weken geleden liep ik ook op donderdag en was de afstand 44 km. De keer daarvoor liep ik 38 km dus ik heb het netjes opgebouwd.

Ik koos weer voor de rondjes rond de cottage. Ik twijfelde even onderweg of ik lukraak nog ergens heen zou lopen maar ik had eigenlijk geen zin om te dwalen. Dat is leuker als ik gewoon lekker met waf onderweg ben. Vandaag was het even weer een serieuzere training voor de afstand dus dan maar op deze manier. Overigens elke keer weer een verleiding om niet te stoppen bij de cottage. Maar geen moment aan gedacht eigenlijk en het was ook niet nodig.

Ideaal loop weer deze keer. Weinig wind en bewolking dus niet te warm. Echt een fijne dag en de afstand is al uitdaging genoeg. Deze keer had ik gelukkig de Mio weer terug, dus kon ik mooi zien wat ik uitspookte en dat was niet slecht. HF gemiddeld op de eerste lap (voordat ik woef oppikte) 128 (max 140) en het tweede deel 133 (max 141) maar op het tweede stuk liep ik vreemd genoeg iets sneller (terwijl het voelde alsof ik niet vooruit kwam).

Na 6 rondes heb ik woef opgepikt. Dat is een kwestie van deur openen, geel signaaljasje aan en tuigje om (vanwege de loopsheid) en weer op pad maar je bent toch uit je ritme. Ik nam ook nog snel een chocomel en maakte er eentje voor onderweg waarbij het totaal aan voeding voor deze run uitkwam op 4x200 ml chocomel.

Vorig jaar was ik nog aan het rommelen met gelletjes en andere dingen onderweg. Nu vertrek ik gewoon met 2 softflaskjes en dat is het dan. Ik weet niet eens zeker of ik wel iets nodig zou hebben eigenlijk. Zo zie je maar wat er allemaal verandert in een jaar anders trainen.

klik voor groot



Wafje vond het redelijk OK deze keer over de weg maar je merkt aan alles dat ze het niet echt leuk vindt. Eergisteren in de duinen rende ze als een idioot in de rondte en amuseerde zich kostelijk. Nu liep ze braaf mee en keek af en toe op. Het ging vrij gemakkelijk en ik heb net ook nog lekker gezwommen en oefeningen gedaan. Deze ronde was een stuk minder vermoeiend dan de 20 km naar Yeavering Bell van afgelopen maandag waar ik uren over heb gedaan. Maar als ik dit soort trainingen niet zou doen, zou ik die run helemaal niet gekund hebben!

Op naar de volgende run maar weer.





gegevens:

* 50 km
* 6 graden - geen wind, bewolkt

feb 163 km - 2015 totaal 520 km

gepost door Max op 10:08 PM


Dinsdag, 10 Februari 2015

10.02.2015 - beadnell - 10 km

Het is vandaag een prachtige dag. Ik heb vanmiddag toch wat geslapen ondanks het mooie weer, heb gewandeld met woeffie en besloot dat vandaag de beste dag zou zijn om buiten te slapen. Dat betekende dus even snel op pad voor een rondje nog voordat het donker zou worden, want ik wilde de tent opzetten met licht natuurlijk.

Aangezien waf geen zak aan een wegrondje vindt hier, koos ik dan maar voor Beadnell en al snel waren we op weg. Geen wind, de avond zon en een fijne temperatuur. Woef genoot volop en rende als een idioot in het rond, en blies enorme wolken lucht uit. Die amuseerde zich dus wel. Ik merkte dat er nog wel wat vermoeidheid in mijn benen zat van gisteren. Vooral de uren onderweg waren wel zwaar denk ik want de afstand was het niet. Maar even loslopen en morgen een rustdagje. Ik hoop dat ik vannacht een beetje kan slapen in de tent want alles is nieuw.

Woef had haar harnas van de rugzak aan om te oefenen. Niet echt te zien op de foto's maar ze had er totaal geen last van en rende nog harder in de rondte dan normaal. Gelukkig maar. Deze korte afstand is een mooie test.

klik voor groot




Na het rondje ga ik als een speer naar huis, kleed me snel om en ga naar het veld met mijn spullen. Daar zet ik snel de tent op, maak het matrasje klaar, en leg alles verder ook voor waf klaar. Met de rugzak ga ik weer even naar huis want ik ga eerst zwemmen en vanavond ga ik meteen na het wandelen met de hond terug naar de tent. Zal mij benieuwd, vooral ook of wafje er in wil.

klik voor groot





gegevens:

* 10 km
* 6 graden - geen wind, zonnig

feb 113 km - 2015 totaal 470 km

gepost door Max op 07:21 PM


Maandag, 09 Februari 2015

09.02.2015 - wooler/yeavering bell - 20 km

Vannacht was ik nog zo ziek als een hond. Heel vreemd, want ik was enorm misselijk en voelde me enorm zielig eerlijk gezegd. Maar uiteindelijk zakte het toch weer en ben ik met een kruikje gewoon in slaap gevallen. Vanmorgen voelde ik me eigenlijk goed en ook goed genoeg om op pad te gaan. Het wer nodigde ook wel daartoe uit want het was een stralende dag. Ik had mijn rugzak al klaar gemaakt en kon dus redelijk snel op pad. De route was ook al klaar en ik gaf dus mijn route gegevens en tijden door aan S., zodat hij zou weten waar ik uithing. Niet onverstandig als je de heuvels in gaat!

De route naar de start was weer prachtig met mooie vergezichten over de heuvels. Alleen op de toppen van de cheviots lag nog een laagje sneeuw, maar ik was er zeker van dat vandaag geen verrassingen zouden zijn met sneeuw onderweg (hoewel ik natuurlijk wel voor de zekerheid mijn spikes in de rugzak had zitten).

Ik koos deze keer niet voor Wooler ergens in een straatje maar iets dichterbij de route op een parkeerplaats bij Wooler Common. Dat leek me handig en dat bleek uiteindelijk ook een prima keuze want ik had al mijn tijd nodig vandaag!

Bij de parkeerplaats kwam ik even aan de praat met twee mannen die gingen hiken. Toen ik vroeg of ze een lange wandeling gingen maken, antwoordde eentje droog 'hope not'. Het bleek dat een van de mannen wel zin had, en de ander niet. De man zonder zin zei afkeurend dat zijn loopmaat afgelopen weekend nog 13 mile had gedaan. Het bleek dat hij precies de route had gedaan die ik ook vandaag wilde doen. Hij had er de hele dag voor nodig gehad maar had het erg mooi gevonden. Ik liet de route op mijn kaart zien en we hadden het nog even over de wind. Er stond namelijk (onverwacht) een sterke wind hier in dit gebied, maar ik had wel van te voren de richting al bekeken. Ik zou wind mee hebben op de terugweg en ik zou over de verharde weg teruglopen. Op die manier zou ik goed kunnen inschatten hoeveel tijd ik nodig zou hebben om bij de auto te komen en bovendien zou het veilig zijn, want ik had licht bij me en over de verharde weg kan je makkelijk met verlichting lopen als het toch mis mocht gaan qua planning. Tot slot kende ik de weg al dus een kind kon de was doen. Toch?

Ik nam afscheid van de mannen en ging op weg. Ik moest meteen even door een bosje en de weg liep daar al meteen flink naar boven. Er kwam een echtpaar met een hond, maar gelukkig had die geen interesse in mijn loopse wafje en wafje niet in hem. Voorlopig gaat alles dus nog makkelijk op deze manier met haar. Ook zij hadden het over de harde wind 'boven' en ik was dus benieuwd.

Nou die wind was er! Zodra ik op het open stuk kwam werd ik bijna weggeblazen. Wow en dat tot de heuvel dan als tegenwind, dat zou niet meevallen. Maar goed, ik moest er toch heen dus vooruit maar. Kijken hoe het zou gaan met zowel klimmen als wind tegen. Ik vroeg me af of ik het beter om had kunnen draaien en heen over de weg met tegenwind in de luwte en terug over die hoge weg met windje mee maar ik besloot toch door te lopen zo.

Even een paar foto's dan maar!

klik voor groot






Natuurlijk moet ik ook nog even rommelen met mijn camera en daarna gaan we weer op weg. De route is makkelijk te vinden en het pad is eigenlijk prima beloopbaar. Jammer van de wind en de klim is ook niet echt kinderachtig. Maar mooi is het wel en ik amuseer me wel.

klik voor groot




Ik loop al die tijd langs een muurtje dat voor mij uitermate goed dienst doet als plekje om me even achter te verbergen. Niet dat het nodig is, want er loopt niemand maar toch....

Hoewel ik uiteindelijk tegen de muur aan een echtpaar zie zitten met en hondje. Even uitblazen uit de wind. Het is maar goed dat de hondjes even spelen, want ik zie ineens dat op het hek waar zij tegenaan zitten een bordje staat met de route die ik wil volgen. Overigens zie ik later dat het geen probleem was geweest als ik toch rechtdoor was gelopen maar toch.... We kletsen even wat over de route en over de honden en daarna ga ik weer op pad. Ik begrijp nu waarom ze het ineens over modder en vachten hadden, want dit deel van de route is ineens nat en modderig terwijl het hele eerste stuk alles kurkdroog was. Misschien nog door de sneeuw die inmiddels gesmolten is. Dat geeft altijd erg veel water. Bovendien schat ik in dat ik vorige week parallel wat meer zuidelijk aan het lopen was bij Broadstruther in die ijs rommel. Misschien komt het door de stroompjes dat het toen ook zo heftig en onbegaanbaar was! Het is dus maar goed dat ik toen voor de terugweg over de weg koos en niet over de St Cuthberts way zoals nu. Weer wat geleerd.

klik voor groot



Achteraf zie ik dat ik wel even naar rechts had kunnen gaan om een crag te bekijken maar dat zag ik onderweg dus even niet. Ik loop dus door en denk dat ik al bijna bij Yeavering Bell ben. Mijn doel voor deze dag hoewel ik geen idee heb waar ik eigenlijk naar op weg ben.

klik voor groot



Maar dan ineens zie ik inderdaad een heuvel opdoemen. Met een soort pad er tegenaan waar ik heel in de verte drie minuscule poppetjes zie klimmen. Oh. Leuk zeg!

klik voor groot



Ik kijk op de kaart. Kijk nog eens. De klim is niet meer zo heftig aangezien ik al een heel eind op weg ben. Het is maar een kleine 100 meter op een afstand van 800 meter dus vooruit met de geit. Tsja en die geit.... dat ben ik nou net niet dat is duidelijk want het valt niet mee. Maar we klauteren rustig door. Je komt er immers altijd. Ik gebruik geen poles, het pad is goed te doen, niet glad of eng alleen een beetje zwaar.

klik voor groot



Ik zie de resten van het fort tegen de berg aan liggen maar het is niet erg indrukwekkend eigenlijk.

klik voor groot



Hoger en hoger gaan we en uiteindelijk bereiken we de top.

klik voor groot



De drie figuurtjes die ik eerder zag toen ik nog beneden stond, staan nog bij de cairn. Het eerste dat ik doe is mijn donsjas aantrekken. Razendsnel heb ik mijn rugzak af en de donsjas uit de zak gepakt en aangetrokken. Ik moet wel opletten dat het zakje niet wegwaait en de jas niet erachteraan. Het waait keihard op de top en aangezien ik wel even wil kijken en wil genieten is het zaak om niet af te koelen. Heerlijk die jas! De hikers kijken verbaasd naar mijn snelle omkleedactie maar ik ben blij en zij hebben het koud zo te zien.

In de video die onder is weergegeven is een filmpje opgenomen van het uitzicht op de top. Het is geweldig dat het zo helder is want het is echt fraai. Dat was ook de reden om vandaag te gaan natuurlijk en ik heb dus erg veel geluk. De top is piepklein, een paar stappen kan je zetten en dan ga je al naar beneden. De cairn stelt niet veel voor en de muren van het fort zijn slecht te zien vreemd genoeg.

Ik kijk op de kaart welke route ik zal nemen voor de afdaling. Ik wil eigenlijk nog naar de waterval die verderop ligt en ik besluit aan de noordkant de afdaling te maken. En daarmee maak ik een enorme fout zo zal later blijken. De watervallen blijven dus ook even staan voor een volgende keer......

Eerst even het pad zoeken en vinden. Hier zie ik wel resten van de muur van het fort overigens maar je krijgt toch niet het totaal plaatje van de luchtfoto's die ik van te voren had bekeken.

klik voor groot



Het pad is daarna ook snel gevonden maar ik ben hier dus niet zo dol op. Het is zo'n soort geitenpaadje en het is verdomd steil. Overigens niet glad of 'eng' in die zin maar als ik naar beneden kijk, dan zakt de moed me in de schoenen. Wat een gigantisch eind!

klik voor groot



Stukje voor stukje gaat het. Van hardlopen is hier totaal geen sprake. Ik heb zelfs mijn donsjack nog aan want ik loop nu aan de schaduwkant van de heuvel en met de wind en het trage tempo is dat maar goed ook. Ik zal uiteindelijk ook erg lang nodig hebben voor de hele afdaling....

klik voor groot



Maar ook nu geldt weer: aan alles komt een einde en uiteindelijk komen we ergens en zie ik ook de boerderijen weer in normale proporties en niet veel later staan we echt beneden. De donsjas gaat weer snel in de rugzak en ik kan eindelijk weer gaan hardlopen.

Maar als ik linksaf sla, zie ik dat de weg enorm omhoog loopt. Watte? Ik kijk op kaart en kijk nog eens goed. Ik kijk naar de getalletjes.... 160 wordt 250 en wordt weer 300. O nee! Wat een enorme eikel ben ik. Ik moet dus weer omhoog, bijna net zo hoog als waar ik vandaan kwam met die enge afdaling. Sukkel. Ik ben boos op mezelf. De rugzak voelt inmiddels aan alsof er 10 kilo inzit. Overigens blijk ik ook daar een stommiteit te hebben begaan want de tent zit er gewoon nog in van het passen van gisterenavond. Dat is toch niet alleen volume maar ook extra gewicht.

Het hoogteprofiel ziet er dus als volgt uit:



Kan je het stommer bedenken? De klim naar de heuvel (stelde weinig voor want ik had al veel geklommen over het eerste stuk), de sterkte daling en daarna weer die verdomde stijging!

Ik zeg een aantal keren hardop 'wat een fout' maar ga vervolgens verder. Ik zal toch door moeten nietwaar? Ik kijk op mijn horloge en reken. Reken nog eens. Dit gaat allemaal wel lang duren en ik ben benieuwd of ik op tijd bij de auto ben. Zou ik voor het eerst met hoofdlamp op moeten lopen? Geeft niet, want ik ken de weg maar toch... Eerst maar verder en niet zo zeuren.

klik voor groot



Yeavering Bell blijft naast me liggen en grijnst naar me. 'Had ik je mooi tuk met die afdaling he?' Nou inderdaad en ik klim weer verder. Het gaat niet eens slecht maar mijn linkerhersenhelft begint te muiten. Zware rugzak.... zware route...domme fout. Rechts begint harder te roepen.... 'ik kan het.... het gaat prima...het is leuk'. Beide kanten roepen even hard helaas dus ik ploeter weer verder. Kijk eens op de kaart. Stom en onnodig, want ik moet gewoon verder. Eerst weer tot de afslag waar ik uren geleden richting de heuvel ben gelopen. En daarna nog een stukje terug en daarna pas rechtsaf.... Ik wet het precies dus kijken kost alleen maar tijd... Toch doe je het. Om te zien of het opschiet. Nou nee niet echt eigenlijk!

Maar natuurlijk kom ik langs het afslagje, en natuurlijk kom ik daarna gewoon bij de afslag rechtsaf richting de boerderij en richting de weg die me weer naar de auto zal brengen.

Ik weet dat ik uiteindelijk eerst bij een hek zal komen waar ik de vorige keer vanaf Broadstruther heb gestaan en keek naar al het ijs en besloot terug te keren. Wat was dat toen een enorm goede beslissing want dat had ik nooit gehaald toen!

Dat hek komt toch sneller dan gedacht en het pad is deze keer prima zonder ijs of andere ellende. Vanaf daar een stukje naar beneden en daarna linksaf de weg op.

Ik heb inderdaad wind mee maar ik merkte al dat de wind was gaan liggen. Ook best. Wind mee of zonder wind, allebei is goed zo lang het maar geen tegen wind meer is.

Waf en ik hobbelen over de weg en eindelijk kan ik tempo maken. Ik zal ruim op tijd bij de auto aankomen dus alles valt mee.

klik voor groot



De weg is natuurlijk eindeloos voor je gevoel maar het schiet lekker op. Zonder de wind kan ik ook de vogels weer horen en die zijn er volop. Het lijkt wel lente.

Als ik weer bij de auto ben, doe ik de cool down op het rondje in het parkje. Daar ben ik nou al zo vaak langsgelopen zonder er even doorheen te lopen! Overal hangen voederaars voor de vogels en staan bordjes met de dieren die er zijn. Het ziet er leuk uit en het is een leuke afsluiting van deze middag.

Na precies 20 km ben ik weer bij de auto. Het was een middagvullend rondje, ik heb er uren over gedaan en dan heb ik tocht echt gelopen waar het kon. Ik heb totaal ongeveer 2 uur stilgestaan om op de kaart te kijken en foto's te maken. De afdaling duurde bijna een uur (voor 2400 mtr) en dat is dus niet mis. Maar een prima training op deze manier, een beetje zwaar en het voelt als een ultra.

Ik maak waf droog die eigenlijk heel schoon is, geef haar wat te eten en ga weer op pad naar huis. Op naar de volgende run.

de video:






gegevens:

* 20 km
* 9 graden - veel wind

feb 103 km - 2015 totaal 460 km

gepost door Max op 07:46 PM


Zondag, 08 Februari 2015

08.02.2015 - seahouses countryroads - 13 km (MAF)

Eigenlijk was het de bedoeling om 4 dagen achter elkaar te lopen met als dagafstand de helft van de dagafstand zoals gepland om in mei te doen (4x30 km). Maar doordat S. hier dit weekend was, lukte dat niet. Gisteren dus niet gelopen maar vanmorgen toch even snel de 13 km ronde over de weg gedaan. Deze keer zonder wafje, aangezien ze er geen bal aan vindt en er overal snoeisel ligt van de heggen rond de weilanden. Dat snoeisel heeft enorme dikke en lange doorns, dus niet echt geschikt voor hondenpootjes. S. wandelde dus rustig met woeffie door de weilanden (hoewel dat niet zo rustig bleek aangezien wafje een haasje ging vangen) en ik was even voor 8 uur op pad gegaan voor mijn rondje.

Eergisteren liep ik dit zelfde rondje, ook als MAF rondje en dat ging prima. Ik was nu 5 minuten sneller thuis omdat ik bij de warming up en de cool down natuurlijk even woeffie haar gang laat gaan en wacht als ze moet plassen. Scheelt toch best wat tijd zag ik na thuiskomst. Maar de run zelf ging ongeveer op hetzelfde tempo, 20 seconden sneller en dat is op zich voor een MAF ronde niet zo slecht. Gemiddelde HF ook weer 132 met max 139 dus tevreden. Het ging ook erg makkelijk en deze keer had ik de metronoom eens meegenomen om een iets snellere cadans te lopen. Prima rondje. Op naar de volgende run maar weer!



gegevens:

* 13 km
* 2 graden - weinig wind

feb 83 km - 2015 totaal 440 km

gepost door Max op 07:24 PM


Vrijdag, 06 Februari 2015

06.02.2015 - seahouses countryroads - 13 km (MAF)

Vanmiddag komt S. hier dus ik heb alleen tijd voor een rondje zonder poespas. Ik kies voor twee rondjes rond de cottage op MAF zoals ik al eerder (met succes) deed. De Mio is weer terug en stoorde er gisteren nog iets, vandaag zou ik eens controleren of het geval goed werkte (ja). Het eerste rondje was zo voorbij maar tijdens het tweede rondje bleef waf meer en meer achter sukkelen. Had ze er nou geen zin meer in of was er iets aan de hand? Ik keek nog eens goed en twijfelde of ze wel goed liep. Stoppen, klokje uit (deze keer wilde ik namelijk wel ween wat mijn pace was tijdens de ronde) en snel even alles bekijken dan maar. Ik zag niks geks en besloot door te lopen en de ronde af te maken. Dat ging voor mij prima en ik klokte aan het einde af op een keurige eindtijd met een gemiddelde hartslag van 132 (max 139) waar ik dus heel tevreden mee was (zeker gezien het hoogteprofiel). Bij de cooldown kreeg waf er weer zin in en snuffelde er vrolijk op los. Niks aan de hand blijkbaar maar dit wegrondje is dus niet leuk (is het ook niet).

Omdat ik meteen in de ochtend was vertrokken, was ik dus ook heel snel weer thuis. Gek idee dat een rondje op avontuur soms een middagvullend programma is voor 13 km en dat je dat nu in no time gelopen hebt. Maar deze MAF rondes zijn een uitstekende training en dat hebben we maar weer gedaan. Eens kijken wat er van lopen het komende weekend terecht komt en anders gaan we maandag weer verder!



gegevens:

* 13 km
* 3 graden - weinig wind

feb 70 km - 2015 totaal 427 km

gepost door Max op 12:38 PM


Donderdag, 05 Februari 2015

05.02.2015 - low newton/craster - 17 km

Geen mooi weer maar wel zin in een rondje. Ik koos voor de start in Low Newton en wilde eerst naar Dunstanbugh Castle lopen en daarna terug naar High Newton of verder terug naar Beadnell. Op die manier zou ik op de terugweg naar de auto weer de wind in de rug hebben en niet alleen maar eerst wind mee en daarna wind tegen hebben. Ik koos voor het strand richting het Castle en dat liep prima. Omdat ik de nieuwe camera bij me had, maakte ik eerst wat foto's en speelde ik even met de instellingen.

klik voor groot





Toen ik bij de waterarm kwam zag ik een kleine zilverreiger. Die zat een beetje te ver weg voor een mooie foto met deze camera maar het lukte toch nog redelijk goed om de vogel herkenbaar vast te leggen.

klik voor groot



Daarna verder een stukje door de duinen en over de stenen even omhoog klauteren naar het pad richting het Castle. Daar even de bunker gekiekt en de rare brug die zichtbaar was met het lage water

klik voor groot



Het pad rond het castle was prima te doen en al snel was ik aan de andere (mooiere) kant. Daar natuurlijk weer even wat kiekjes gemaakt!

klik voor groot



Omdat het lekker ging en ik nog geen afstand had gemaakt, besloot ik eerst door te lopen naar Craster, en vanaf daar verder te kijken. Ng even omkijken naar het Castle!

klik voor groot



Daarna door Craster en achter de huizen langs in plaats van langs de zee op het modderpad Dat zou ik dan wel op de terugweg doen. Inmiddels was het aardig dichtgetrokken en miezerde het ook stug door. De wind wakkerde ook aan en daarom besloot ik niet langs de zee te lopen maar nu vast om te keren en eventueel door te lopen richting Beadnell.

Eerst moest waf nog even spelen met een Westie. Nu kan dat nog, want over tien dagen zal ik met een slettebakje lopen die zelf wel 'wat wil' en hoog loops is, maar nu is alles nog prima te doen gelukkig.

klik voor groot



Toen ik was omgedraaid, vroeg ik me af wat voor pad eigenlijk links af liep in plaats van het pad langs de zee en kijkend op de kaart zag ik dat ik die route ook kon nemen terug richting Low Newton. Zo gezegd zo gedaan en al snel hobbelden waf en ik door een weiland omhoog en daarna naar beneden over een enorm modderpad/bad richting een rommelige farm waar een boer ons onverstaanbaar te woord stond. Werkelijk geen idee wat hij zei maar het was iets over de modder en de winter en mijn hondje (geloof ik).

klik voor groot



Na de farm even de weg oversteken en weer omhoog klauteren over een weiland. Toen ik daar was aangekomen, herkende ik het punt volgens mij van een eerdere run een paar jaar geleden toen ik naar Howick was gelopen via die route.

klik voor groot



Ik besloot dus nu rechtsaf te slaan weer terug richting Craster te lopen. Inmiddels was het vrij slecht weer geworden en liep ik dus ook nog eens tegen de wind in. Maar dat mag de pret niet drukken natuurlijk en waf en ik rommelden rustig door. Al snel kwamen we bij de quarry van Craster en de parkeerplaats en stak ik de weg over naar een stukje bos om parallel aan het strand richting Dunstan Steads te lopen.

klik voor groot



Ik moest op een gegeven moment lachen want woef ging rechtsaf terwijl ik wist dat ik linksaf wilde richting een farm. Eerder (vorig jaar) waren we echter rechtsaf geslagen en blijkbaar wist waf dat nog. Ik koos echter nu voor de weg links, eerst door de modder maar daarna over een goede weg, terwijl het pad rechtsaf me voor een hoog hek zou brengen waar ik eerder woef overheen moest tillen. Ik denk zelfs dat het twee jaar geleden was, want toen was ik nog helemaal geen modder gewend en baalde ik vreselijk van de gekozen route.

Daarna ging alles snel, want na Dunstan Steads kom je weer op het pad langs de golfbaan en ben je alweer bijna in Low Newton. Het castle was niet meer te zien in de mist en de regen.

klik voor groot



Ik hobbelde langs en over de golfbaan richting de duinen, door het parkje met de huisjes en langs de vogelkijk hut. Ik besloot deze keer even snel binnen te kijken of er toevallig iets bijzonders te zien was, maar het was natuurlijk grsij en somber en regenachtig dus er was niks. Wafje zat zoet te wachten in de kijkhut en bleef daarna braaf op me wachten totdat ik de trap af was gekomen.

klik voor groot




Na deze stop was ik wel koud geworden (slim om even een jasje aan te trekken) en had ik geen zin meer om verder te lopen in de regen en dus besloot ik terug te gaan naar de auto.

Op naar de volgende run.



gegevens:

* 17 km
* 3 graden - miezer

feb 57 km - 2015 totaal 414 km

gepost door Max op 10:25 PM


Dinsdag, 03 Februari 2015

03.02.2015 - linhope spout - 9 km

Vandaag was het geweldig mooi weer in de ochtend. Ik heb eerst heerlijk gewandeld met woef. Alles was keihard omdat het aardig gevroren had. Geen modder en dus lekker wandelen over de weilanden. Maar daarna wilde ik toch wel op pad met dit mooie weer en ik koos voor Linhope Spout, omdat ik daar vanaf 1 februari ook weer kan komen met de hond. Gauw alles klaargemaakt dus en op pad. Onderweg nog een grote groep schapen op de weg die met een quad en border collie naar een ander weiland werden gebracht.

Onderweg zag ik wel al dat het betrok, maar ik zou toch wel een leuke middag hebben met dit rondje, dus vooruit maar. Onderweg geen sneeuw, maar toen ik Ingram Valley inreed, werd het witter en witter en naarmate ik hoger kwam was ik blijer en blijer met mijn nieuwe winterbanden. Maar het lukte prima om naar boven te rijden en ik kon zelfs ergens langs de weg parkeren waar ik er ook weer weg zou kunnen dus dat was mooi. Kennelijk was hier boven een sneeuwschuiver over de weg geweest, want er lag een prachtig zwart spoor over de weg zonder ijs. Prima dus. Het zonnetje was ook weer gaan schijnen, dus er kon ons niks gebeuren!

Tegelijk met mij parkeerde een oudere man die zich ook aan het klaarmaken was om te gaan hiken. Rugzak, gezichtsbescherming, gaiters, enorme schoenen etc. Toen ik uitstapte, raakten we aan de praat en vertelde hij dat hij zijn jas was vergeten. Ai, dat klink bekend, want eergisteren deed ik hetzelfde, alleen zou het op deze plek wel erg rot zijn. ij had nog wel een water- en winddichte fleece bij zich en daarmee ging hij op pad. Toen ik buiten had staan praten, voelde ik dat ik ook wel wat extra's aan kon trekken en dus trok ik mijn - inmiddels vertrouwde - Nike aeroloft 800 vestje maar weer aan onder mijn windjackje. Mijn sleeves had ik gelukkig al aan. Eindelijk konden we op pad!

klik voor groot




Maar na enkele minuten warming up sloeg het weer ineens om en begon het eerst heel licht te sneeuwen en wat te waaien. Geen zon meer en de wind was koud. Snel dus uit mijn rugzak de dunne overbroek gepakt en aangetrokken. Wat was ik blij dat ik weer lekker met al mijn spulletjes goed voorbereid op pad was gegaan. Ook de crampons zaten in mijn rugzak, dus ik zou geen enkele verrassing hebben onderweg!

Nu ik werkelijk goed was aangekleed, gingen we verder met de warming up. Maar inmiddels was het toch wel harder gaan sneeuwen en waaien en dus ging weer de rugzak af om mijn buff met hoodie te pakken die ik in een helder moment ook nog in de rugzak had gedaan. Met hele koude wind en een beetje hoogte moet je toch oppassen voor wind verbranding, dus dan maar dat ding op. Inmiddels had ik dus een hoofdband op, een buff voor mijn gezicht en de buff met hoody op. Nu voelde het lekker! Gelukkig had ik ook de winter handschoenen aan en niet mijn dunne dingtjes.

Ik voelde me lekker warm in mijn kleding en al snel begonnen we fijn te lopen. Even naar de paar huisjes aan het einde van de weg, en daarna omhoog richting de watervallen. Dat zou mijn eerste doel zijn van vandaag.

klik voor groot






Dat was nog wel even ploeteren maar het ging best aardig eigenlijk. De sneeuw was veel dieper dan ik dacht. Wat een verschillen toch zo landinwaarts versus de kust! Waf vond alles leuk en rende rond door de sneeuw. Wat er uit de lucht kwam waren alleen maar hele dunne ijsschilfertjes waar je niet nat van werd en eigenlijk geen last van had.

klik voor groot



Toen ik boven kwam, merkte ik hoe slecht je je kunt orienteren als alles wit is en de lucht egaal grijs. Alles ziet er hetzelfde uit en ik zag eerst niet zo goed welke richting ik op moest voor de waterval. Maar uiteindelijk zag ik toch in de diepte de waterval liggen. Alleen moest ik daar nog even zien te komen. Ik vind het altijd al lastig en met sneeuw helemaal. Ik besloot dus de poles van mijn rugzak te halen voor wat extra steun en daarmee kwam ik prima beneden. Waf rende steeds op en neer om te kijken waar ik bleef.

Aan de waterval hingen ijspegels. Erg mooi en natuurlijk nog nooit eerder zo gezien. Zo is het elke keer weer anders! Vorig jaar was het mooi weer!

video van de watervallen



klik voor groot




Toen ik even alles bekeken had en wat foto's had gemaakt gingen we weer op pad. Ik baalde als een stekker dat ik te laat had gezien dat er sneeuw op de lens van mijn camera zat. Ik heb dus rare vlekken op de meeste foto's gekregen natuurlijk. Lensdoekje bij de hand is dus wel handig en ga ik zeker doen want dit gaat vaker gebeuren natuurlijk. Grrrr.

Kennelijk had er iemand met snowshoes gelopen, en dat spoor volgde ik richting het hek en vanaf daar langs het hek weer naar boven naar het pad. Aan de stokken had ik niet zoveel, want juist met je handen laag kan je heel goed kracht zetten en naar boven klauteren. Waf had er minder moeite mee dan ik, maar het ging allemaal prima. Het was gewoon vaste sneeuw en geen eng ijs zoals in broadstruther, dus geen gedoe eigenlijk. Alleen was het op bepaalde plaatsen wel heel erg diep en ik zag soms waf ook tot haar buik in de sneeuw zakken. Zij vond alles leuk.

Na de watervallen moest ik eerst een stukje terug en ik besloot toch door te gaan met het lusje en niet zomaar terug naar de auto te gaan. Het weer was niet echt slecht en ik was totaal niet koud, dus vooruit maar! Ook dat stuk ging best aardig maar was erg zwaar door de klim. Maar ik kende de weg en ik wist dat na de klim een heel stuk weg naar beneden zou gaan en als ik me niet vergiste zouden we zelfs wind mee hebben. Dat was maar goed ook, want ineens sneeuwde het toch best behoorlijk en in de wind was dat niet zo lekker. Waf ging er heel zielig bij zitten toen ik een foto maakte van de omgeving!

klik voor groot




De weg was eigenlijk helemaal schoon. Ik hoopte maar dat het alleen geschoven was en niet gepekeld en ik was dus blij dat woeffie door de sneeuw rende en weinig op de weg liep. Maar ze zou haar pootjes ook steeds kunnen schoonmaken in de sneeuw en bovendien waren ze dik ingesmeerd. Het was best mooi ondanks de sneeuwlucht en gebrek aan contrasten en kleuren maar zo met de wind in de rug liep alles heerlijk. Ik was blij dat ik voor dit lusje had gekozen want dit was prima te doen en eindelijk konden we een beetje vaart maken. Als ik de langere nieuwe lus had gedaan die ik ook had uitgezocht, had ik nog langer over deze weg kunnen lopen. Misschien de volgende keer!

klik voor groot



Veel te snel naar mijn zin kwamen we bij de eerste boerderij weer en daarna al bij de klim richting de auto. Ik zag dat de oudere man al weg was met zijn auto. Blijkbaar toch te koud geweest voor hem.

In de auto gauw woeffie lekker droog gemaakt en haar jasje aangetrokken. Het was wel weer een avontuur en niet helemaal verwacht zo. Maar als je vertrekt met de juiste gear kan je eigenlijk niets gebeuren, zeker niet als je ook nog gewoon nadenkt en voorzichtig doet.

klik voor groot



Op naar de volgende run.



gegevens:

* 9 km
* 1 graden - sneeuw en winderig

feb 40 km - 2015 totaal 397 km

gepost door Max op 10:54 PM


Maandag, 02 Februari 2015

02.02.2015 - parcoursverkenning: alnwick/stepping stones - 14 km

Het is vandaag nog steeds winderig maar ook een beetje grijs en somber. Soms piept de zon er wel tussendoor maar het ziet er niet echt uitnodigend uit. Toch besluit ik voor de parcoursverkenning vanaf Alnwick Castle naar de stepping stones. De vorige keer liep ik van Alnmouth naar de stepping stones en nu dus het laatste stukje. Vanaf Alnwick castle start de ultra en dan loopt de route dus via de river Aln crossing. Ik ben benieuwd hoe de stenen er nu bij liggen!

Ik neem weer de grote rugzak mee en prop daar zelfs de tent bij voor volume en gewicht. Dat merk ik toch wel, zeker omdat er simpelweg meer volume in de tas zit nu. Al snel zijn we op weg en ik maak een kiekje van de brug die laats in Downton Abbey gebruikt werd tijdens de kerstpecial. Het blijft mooi. Vorige keer liep ik er speciaal naar toe om de leeuwtjes te fotograferen, nu doe ik het met een kiekje uit de verte.

klik voor groot



Ik weet inmiddels de weg en weet dus al dat ik vooral bovenlangs moet lopen en niet onderaan bij de rivier waar het helemaal modderig is. Nu liggen er overal hopen aarde en ook modder en echt lekker loopt het niet eerlijk gezegd. Waf is ook meteen gitzwart en smerig Om een of andere reden vind ik er nu al niks aan. Maar ik loop gewoon door, op weg naar de onderdoorgang van de A1 en de weilanden met de schaapjes. Ook nu is woef werkelijk te braaf en blijft rustig tussen de schaapjes zitten. Net alsof ze de dieren helemaal niet ziet!

Na de schaapjes linksaf, even klimmen over een ontzettend saai stuk en dan rechtsaf richting een hele drukke weg. Ik heb dus ruim de tijd om waf aan te lijnen, want nu weet ik dat we dat stukje over die weg moeten. Gelukkig schiet de route wel op, maar het was niet zo slim om uitgerekend vandaag en op dit stuk met gewicht te gaan trainen. De weg loopt enorm op en neer en er staat een harde wind. Niet echt momenten om nou eens lekker positieve dingen te ankeren voor de ultra dus! Het is meer een lopen om het lopen. Althans zo voelt het vandaag. Er is ook gewoon helemaal niks aan.

klik voor groot





Ik ren snel over de drukke weg en sla rechtsaf het pad in richting de stepping stones. Ook daar modder en weer klimmen en dalen. Mmm dat mag ik straks op de terugweg dus weer omhoog klauteren. Alles is verkeerd vandaag, ik zeur over alles. Ik krijg het niet voor elkaar om mijn linker hersenhelft te laten overrulen door de rechter hersenhelft. Dat gebeurt me niet vaak, maar het lukt niet. Ik vraag me af waarom ik me in hemelsnaam voor die stomme ultra heb ingeschreven. Ik heb zulke dingen niet nodig als motivatie om te lopen, de route ken ik nu al en bovendien zou ik zelf wel voorbereiden en rekening houden met het getijde. Ik moet er nog voor betalen ook. Grmbl.

Mijn humeur zakt tot het nulpunt als ik bij de stepping stones kom. Vorige week waren ze nog zichtbaar, nu is er niks en is de river Aln eindeloos breed ineens. Het water kolkt langs de oever. Ik kijk en vraag me ineens af waar waf is. Ze is weg en ik ren over de modder terug en zie haar netjes aan komen lopen. Likkebaardend. Wel verdomme ze heeft iets staan vreten en ik ben meteen boos. Tsja, als je bezorgd bent, dan uit je dat dus in boosheid kennelijk. Ik ben als de dood dat ze een of ander eng giftig iets opvreet ergens en ik baal enorm. Scheldend loop ik weer terug naar de weg. Klote modder, klote pad, klote water, klote ultra. Nou ja, dat dus.

Maar ik kom er wel.... aan alles komt immers een eind en al snel lopen we weer over dat saaie op en neer stuk door het weiland, langs de schaapjes, onder de A1 door richting het bos en weer terug richting Alnwick Castle. Stom kasteel. Stomme Harry Potter (Alnwick Castle is Zweinstein voor diegene die dat niet weet).

Ja, het is echt lekker lopen vandaag dat is duidelijk.

Aan het einde van het weiland staat een enorme boxer die niet luistert. Ik mopper in het nederlands dat het beest moet oprotten, maar het blijkt een lieverd (ook al luistert hij voor geen meter) en ik raak aan de praat met de eigenaresse. Er zou een otter gezien zijn aan de oever dus dat zou goed nieuws zijn voor dat gebied.

Ik neem afscheid en loop verder en probeer nog een lusje te maken met een nieuw pad maar dat blijkt nergens op uit te lopen. Terug naar de auto dan maar waar ik vervolgens ruim 10 minuten aan het borstelen ben om de vieze modder van waf te krijgen. Zo'n rotzooi voor zo'n loopje. Grrr. Ik ben inmiddels ijskoud en dat is ook niet echt lekker en ik ben dan ook blij als ik eindelijk in de warme auto kan stappen. Lekker naar huis!

Op naar de volgende run.



gegevens:

* 14 km
* 2 graden

feb 31 km - 2015 totaal 388 km

gepost door Max op 05:18 PM


Zondag, 01 Februari 2015

01.02.2015 - belford (st cuthberts cave) - 18 km

Vandaag waait het keihard en zie ik windkracht 8 op de weersite staan. Met een Noorden wind, vervalt mijn plannetje om langs de kust te lopen, want alleen maar wind tegen op de heen of terugweg, is ook niet echt aan aanrader. Ik maak een ander plan en kies voor het rondje naar St Cuthberts Cave vanaf Belford. Dat is een kleine 18 km en een machtig mooie ronde en doordat het een achtje is, ook niet verkeerd ten opzichte van de wind en windrichting. Bovendien is het van alles wat: bos, weiland met en zonder vergezichten en als kers op de taart nog de Cave natuurlijk. Dat ik nu de route ken, is een pluspunt, want dan kan je gewoon lekker lopen en genieten.

Ik kies vandaag voor de grote rugzak en prop er van alles in om weer te wennen aan gewicht. Als alles erin zit, kleed ik me om, maak woef klaar en ga op pad. Als ik bij Spindlestone ben, merk ik ineens dat ik mijn loopjack helemaal niet bij me heb en daarvoor is het toch echt te koud. Na 11 minuten ben ik dus weer terug, pak mijn jas en ben weer op weg. Beetje jammer dat dit grapje met dus een half uur heeft gekost! Maar om 12 uur zijn we dan toch echt klaar om te vertrekken en al snel lopen we in de richting van de route. Waf is al meteen vies, en wat het de vorige keer ijskoud en bevroren met een harde ondergrond, ik loop nu eigenijk meteen in de modder en de blubber. Maar dat is een goede training zullen we maar zeggen en de wasmachine is geduldig. Ik controleer nog snel even het gaatje op de zwelling van het pootje van waf maar dat lijkt dicht dus is de modder niet zo;n probleem.

klik voor groot




Inmiddels is het prachtig weer geworden tot mijn verbazing. Het waait wel, maar er komt steeds meer blauwe lucht en de zon schijnt! Vergis je niet, het is ijskoud en ik heb mijn buff zelfs deels over mijn gezicht getrokken, heb mijn sleeves onder mijn shirt en mijn handschoenen aan. En met het klimmen wordt het straks vast nog kouder!

Maar het is wel super genieten, want de wind is al uitdaging genoeg en met het zonnetje ziet het er allemaal heerlijk lenteachtig uit. Ik geniet volop moet ik bekennen. De rugzak zit erg comfortabel en de volgende keer kan daar weer meer gewicht bij om te oefenen. Kennelijk is een goede rugzak gewoon comfortabel met gewicht, want ik vind de kleine Salomon niet meer fijn zitten als ik er veel inprop om te oefenen. Deze rugzak is er wel echt voor gemaakt, dat is duidelijk.

Al snel zijn we bij het mooie punt waar we echt het mooie gebied in zullen lopen. Even daarna over een weiland en daarna het bos in.

klik voor groot




We hebben al een aardig stuk geklommen en het is meteen een stuk kouder. En er ligt sneeuw! Een dun laagje en totaal niet lastig. Eigenlijk loopt het wel lekker, al kan je niet goed zien wat eronder ligt. Maar alles loopt zonder problemen.

klik voor groot



Wel een verschil met het klunen richting Broadstruther vanaf Wooler vorige week. Daar kon je dus simpelweg niet overheen. Vreselijk maar uiteindelijk kwam ik er natuurlijk toch. Dit is prima en het is nog mooi ook.

klik voor groot



Het lopen gaat prima, ik heb nergens moeite mee, noch met klimmen, noch met de ondergrond. Ik ben tevreden en kijk om me heen. Woef dartelt voor me uit en vindt alles duidelijk enig. Raar beest. Haar buik zit onder een enorme laag modder maar dat is kennelijk geen probleem.

klik voor groot




De route gaat vlot. Ik zou wel benieuwd zijn naar mijn hartslag en het is ergerlijk dat de nieuwe Mio gewoon op kantoor op de boerderij ligt vanaf vrijdag. Dat weet ik, want ik kreeg de mail van aflevering. Maar kennelijk is het keer op keer teveel moeite om even te laten weten dat er iets is gekomen, en even brengen is er ook niet bij. Ik ben vrijdag twee keer langs geweest zonder resultaat. Er komen nog 4 pakjes, dus dat wordt leuk volgende week!

Maar goed, zonder hartslagmeter is ook best en ik hobbel vrolijk door. Ik maak even een pitstop en doe dat deze keer nog zonder de shewee. Ik heb er wel al mee getest en dat ging goed, maar ik ben als de dood dat ik toch mijn broek onderpies met dat ding, dus ik laat e gewoon maar zakken tussen de struiken. Ik ben nog niemand tegen gekomen dus hier is het geen probleem. Hoewel... dat rode harige beest dat van een afstandje zit toe te kijken.....

Na 10 kilometer weet ik dat ik bijna bij de cave ben. Het pad naar de cave is een stuk lastiger dan vorige keer maar het gaat prima. Ik krijg er aardigheid in blijkbaar. Wat ik wel bijzonder vind, is dat woef zonder problemen het beste pad kiest. Soms zwenkt ze ineens naar een andere kant om daar (inderdaad) over minder modder of water te lopen. Hoe ze dat nou ziet, is mij een raadsel maar het is voor mij vaak wel handig aangezien ze voorop loopt. Padzoeker!

Dan ineens ben ik al bij de cave. Ik ben er nu voor de derde keer, maar het blijft indrukwekkend en ik ga er weer even heen om foto's te maken. De vorige keer maakte ik een video, dat doe ik deze keer natuurlijk niet.

klik voor groot






Daarna gaan we weer lekker op pad. Het is nog steeds fijn weer en ik ben niet koud geworden van het foto's maken dus dat is lekker. Ik kijk nog een keer om naar die gekke cave

klik voor groot



Het is nu eigenlijk nog maar een klein stukje en dat maakt de route ook zo prettig. Eerst lekker lopen met mooie vergezichten en gevarieerde ondergrond, daarna de cave en dan lekker terug. Die terugweg gaat voor een groot deel naar beneden en deze keer heb ik ook de wind mee. Dat is dus gewoon lekker ontspannen lopen en kijken!

klik voor groot





Als ik het veld bij de manege moet oversteken is het verschrikkelijk modderig maar het gaat prima. Deze keer kijken de paardjes alleen verveeld op van hun eten en komen niet snuivend meelopen zoals de vorige keer. Dat scheelt alweer! Waf is zo mogelijk nog viezer en mijn schoenen zien er ook bijzonder uit. Maar da mag de pret niet drukken en we hobbelen voort.

Al snel ben ik bij het lastige hekje waar waf via een soort stenen trappetje omhoog moet klimmen en dan moet bukken onder het blauwe draadje door. Maar dat doet ze prima.

klik voor groot





Ik moet daar wel om lachen. Dit soort dingen doet ze toch maar weer gewoon.

Nu is het nog maar een klein stukje en al snel is daar het kasteeltje weer en zijn we bijna in Belford. Ik baal van de laatste hekjes, want overal ligt prikkeldraad bovenop, waar je dus bijna met de rugzak of met je jack aan blijft hangen. Ik snap dat niet zo goed eerlijk gezegd maar dat zal wel aan mij liggen. Is vast erg nodig.

klik voor groot



Bij het watertje laat ik waf er even doorheen lopen om de ergste modder kwijt te raken en ik probeer mijn zolen een beetje schoon te krijgen.
Als we bij de auto zijn, borstel ik woef zo goed als het gaat weer schoon en maak haar droog. Na ruim 10 minuten is dat goed gelukt en kan haar jasje lekker aan om droog en warm te worden. Mijn schoenen zijn nog steeds enorm vies, dus die zolen lopen niet erg snel schoon. Wel iets om aan te denken!

De route was veel te kort naar mijn zin, maar morgen gewoon weer een lekkere run!




gegevens:

* 18 km
* 2 graden - zeer winderig, maar zonnig

feb 18 km - 2015 totaal 374 km

gepost door Max op 05:55 PM