Runpower





Januari 2015
ZMDWDVZ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031


Reviews, health & food



Archief (alle berichten)

Archief (per maand)

Augustus 2016
Juli 2016
Juni 2016
Mei 2016
April 2016
Maart 2016
Februari 2016
Januari 2016
December 2015
November 2015
Oktober 2015
September 2015
Augustus 2015
Juli 2015
Juni 2015
Mei 2015
April 2015
Maart 2015
Februari 2015
Januari 2015
December 2014
November 2014
Oktober 2014
September 2014
Augustus 2014
Juli 2014
Juni 2014
Mei 2014
April 2014
Maart 2014
Februari 2014
Januari 2014
December 2013
November 2013
Oktober 2013
September 2013
Augustus 2013
Juli 2013
Juni 2013
Mei 2013
April 2013
Maart 2013
Februari 2013
Januari 2013
December 2012
November 2012
Oktober 2012
September 2012
Augustus 2012
Juli 2012
Juni 2012
Mei 2012
April 2012
Maart 2012
Februari 2012
Januari 2012
December 2011
November 2011
Oktober 2011
September 2011
Augustus 2011
Juli 2011
Juni 2011
Mei 2011
April 2011
Maart 2011
Februari 2011
Januari 2011
December 2010
November 2010
Oktober 2010


Reviews gadgets & gear:





Fotoalbum:



Twitter:



Het weer:



Food/Health: Afstanden meten: Loopmuziek: GPS/Garmin: Logs & Info: Evenementen:

wie ben ik?


Temperatuur:

Click for Rotterdam, Netherlands Forecast


Zoeken



waar liep ik?



runs 2011

Zaterdag, 31 Januari 2015

31.01.2015 - beadnell/low newton - 11 km

Vandaag even een snel rondje vanaf Beadnell. Het stormt vreselijk en het is ijskoud. Maar het is droog en waf moet toch echt uit dus hijs ik me in mijn renkleding en ga op pad. Waf is vandaag jarig en aan niets is haar leefijd te zien. Ze rent als een idioot heen en weer en jaagt achter denkbeeldige (?) beestjes aan door de duinen. Ik vergat mijn fluit en dat is met deze wind niet zo handig maar het gaat allemaal goed. Ik hou haar wel goed in de gaten, want het is geen onwil, maar met haar tempo de ene kant op en mijn tempo de andere kant op in de harde wind, is ze me zo kwijt en hoort ze niks.

Ik maak even snel een foto op het strand van het bouwsel dat uit de steigers is en ga op pad. Ik merk meteen dat ik op de terugweg de wind schuin voor zal hebben dus dat wordt nog een harde dobber. Maar de heenweg gaat heerlijk.

klik voor groot



Ik kom bij High Newton een enorme groep hikers tegen die met de bus zijn afgezet in Beadnell blijkbaar. Ik neem een andere route over de parkeerplaats en wacht niet netjes op mijn beurt om over het hekje te klimmen. Waf is er al onderdoor en onderweg naar Low Newton. Voor me uit een slinger hikers die vreemd opkijken als wafje ze voorbij komt rennen met mij er achteraan. En natuurlijk moet ik me dan toch even uitsloven en even kwiek en licht over de duinen voorbij rennen. 'Kijk eens hoe makkelijk'. Ha! Ik ben een mens, dat is duidelijk. Uitslover! Maar het is wel een goede training zo, want stoppen is er niet meer bij natuurlijk als je wilt laten zien hoe licht en kwiek je over de duinen kunt rennen. Ik kom dus ook vrij snel in Low Newton aan en moet om mezelf lachen. Ik kijk even op het hoogste punt naar Dunstanburgh castle in de verte. Niet voor vandaag en ik vermoed dat het de bestemming is van de groep hikers. Het is immers maar 10 km enkele reis vanaf Beadnell waar ik ook ben gestart.

klik voor groot




Ik loop weer via de omweg langs de zee terug. De wind zal ons nu niet in het water blazen door de windrichting dus het is niet gevaarlijk. Het gaat eigenlijk best goed, ondanks de wind. Ik ben blij en voel me goed. Liep ik eergisteren nou 44 km? Ik had gisteren prima kunnen en willen lopen, maar ja, iemand heeft bedacht dat een rustdag af en toe ook goed is, en dus keek ik verlangend naar buiten, naar het zonnetje maar ging niet. Balen.

Veel sneller dan een paar weken geleden zijn we alweer bij het bruggetje. Dat ging dus heel snel en ik ben niet moe. Vorige keer liep het veel lastiger, maar nu was het een ommetje. Lekker hoor, maar wel zwaar zo met de wind en als de wind zo hard en uit deze richting waait over 4 weken dan ben ik de sigaar. Afwachten maar.

Mijn januari totaal is iets meer dan 350 km. Best veel en ik liep nog niet eerder zoveel in een maand (299 maximaal). Toch leuk.



gegevens:

* 11 km
* 3 graden - erg winderig

jan 357 km - 2015 totaal 357 km

gepost door Max op 07:48 PM


Donderdag, 29 Januari 2015

29.01.2015 - seahouses countryroads - 44 km

Dit weekend staat er weer een lange op programma. Maar het weer is een beetje een spelbreker misschien, dus toen ik zag dat het vandaag geweldig mooi weer was, besloot ik dan maar vandaag voor die lange run te gaan, zodat ik niet morgen of zaterdag verrast wordt door ijs of sneeuw of andere ellende. Enige minpuntje is de harde wind, maar die blijft de komende dagen dus dat maakt niet zoveel uit.

Ik kies maar weer voor het rondje rond de cottage. Dat is op zich vrij saai en je wordt elke keer dat je langs het huisje komt bijna naar binnen gelokt om vooral te stoppen, dus het is een goede oefening in doorzetten. De route is op zich prachtig, want je hebt vaak uitzicht op Bamburgh Castle en met dit mooie weer kan je heel ver kijken. Ook de Farne Islands zijn zichtbaar dus op zich is het leuk. Maar die klimmetjes die steeds maar weer terugkomen, gaan op den duur wel vervelen (hum.. irriteren bedoel ik eigenlijk).

klik voor groot



Na 12 km houdt de Ipod er ineens mee op. Tijdens de vorige lange loop had ik helemaal niks bij me, deze keer dacht ik dat het leuk was om een beetje muziek te luisteren op deze saaie training. Maar helaas..... geen leven meer in te krijgen dus dan maar lekker in stilte. Het zonnetje schijnt, overal staan schaapjes dus vooruit maar. Op slechts 1 plek in de route ligt een dikke plak ijs maar daar kan je heel makkelijk omheen en misschien doet de zon nog wel haar best om dat weg te krijgen.

Ik maak nog een kiekje van de bunker en het pad waar ik straks op de ultra ook in zal gaan. Het gras ziet er nu prima uit maar dat zegt niks. We hebben immers nog 4 weken te gaan. Helaas is Simon van de boerderij ook lekker bezig vandaag en rijdt op en neer met mest en andere troep van het ene weiland naar het andere weiland. Dat betekent een hele dikke laag drab op de weg over 100 meter tussen de weilanden. Mijn schoenen zitten dus meteen helemaa vol met shit (letterlijk). Dat loopt op deze schoenen niet zo lekker en het duurt een tijdje voordat het er weer af is gelopen merk ik. Elk rondje wordt de laag wat dikker op de weg en ik ben benieuwd hoe dat straks met woeffie zal gaan. Ik zal haar oppikken na mijn 5e rondje, en met haar samen nog 2 rondjes lopen. Ik kom dan precies op 44 km uit en dat is dus 6 km meer dan twee weken geleden.

klik voor groot



Als ik na mijn 5e rondje bij de cottage kom, moet ik helaas mijn schoenen uitdoen om waf haar gele dekje aan te trekken (om op te vallen op de weg). De zolen zijn ontzettend vies natuurlijk en zo kan ik dus niet naar binnen. Beetje jammer, want het valt niet eens mee om die dingen uit te doen, en daarna weer aan te doen. Ik neem ook gauw een glas chocolademelk en al snel zijn we weer op weg samen. Wafje vindt het leuk en het zonnetje schijnt nog steeds volop. Het voelt best even koud en 'stijf' zo na deze 'stop' en eigenlijk niet prettig. Maar ja, waf moet ook uit en op deze manier hoef ik straks ook niet meteen weer naar buiten.

Ik loop de eerste kilometer dus even langzaam maar al snel ben ik weer warmgedraaid en gaat het eigenlijk best goed. Het eerste rondje gaat prima, maar het tweede gaat nog makkelijker tot mijn verrassing. Ik tel nu wel een beetje de kilometers af dat dan weer wel moet ik bekennen maar ik weet nu dat ik het gewoon ga halen. Geen enkel probleem eigenlijk, ik voel niks maar ik heb er wel een beetje genoeg van eerlijk gezegd. Laat mij maar uren rommelen op de Cheviots ofzo.

Maar de sneeuwklokjes zijn mooi en staan overal in volle bloei dus dat is leuk. Nog een paar kilometer en dan zit het er weer op. Als ik bijna bij het huisje ben, begin ik met de cool down en dat is het dan. Precies 44 km. OP naar de volgende lange duurloop dan maar weer maar vooral: op naar meer leuke avonturen.

Ben blij dat deze gedaan is. Vannacht slecht geslapen door loeiende koeien en verder ook totaal niet 'voorbereid' maar gewoon de deur uit gegaan toen ik zag dat het weer goed was. Nou, dat gaat dus prima Dat blijkt maar weer.

klik voor groot





gegevens:

* 44 km
* 4 graden - zonnig maar winderig

jan 346 km - 2015 totaal 346 km

gepost door Max op 05:57 PM


Dinsdag, 27 Januari 2015

27.01.2015 - seahouses countryroads - 7 km

Twee weken geleden liep ik hier het eerste korte rondje over de weg als temporondje. Vandaag deed ik dat weer onder vergelijkbare omstandigheden en ook nu was ik veel te warm gekleed voor een temporonde in de volle zon met wat wind. Wat een heerlijk weer, maar wat had ik het warm! Helaas geen hartslagmeter want de Mio is terug. Dat voelt kaal en gek maar aan de andere kant kan je ook gewoon lopen zonder ergens op te letten. Eens even kijken dan maar of ik deze ronde netjes kan indelen en snel kan eindigen en dat lukte prima deze keer. Ik pufte als en postpaard en waf werd steeds zwarter van de vieze weg, maar ik was tevreden met mijn 'eindtijd' op dit lastige rondje (25 sec sneller dan 2 weken geleden).

Cadans kan/moet wel omhoog dus over 2 weken nog en keer proberen en dan met metronoom. Ik hoop dat ik dan weer een hartslagmeter heb! Overigens ging ik met dit rondje voor het eerst over de 300 km in een maand en daar komt nog heel wat bij met de dagen die we nog te gaan hebben.



gegevens:

* 7 km
* 6 graden

jan 302 km - 2015 totaal 302 km

gepost door Max op 03:50 PM


Maandag, 26 Januari 2015

26.01.2015 - parcoursverkenning: foxton hall - hawkill stepping stones - boulmer - 26 km

Vandaag was het prachtig weer met volop zon. Wel een fris en fors windje maar goed, je kunt nu eenmaal niet alles hebben dus ik ga gauw op pad. Deze keer met mijn gewone rugzak, hoewel ik de grote rugzak erg comfortabel vind. Maar ik wil een parcoursverkenning doen, dus dan maar zoals ik het straks ook ga doen, dus met de normale kleine rugzak.

Ik moet een half uurtje rijden voor de startplaats en ik vergeet (stom genoeg) op de getijdetabel te kijken tot hoe laat ik het strand over kan steken. Dat is niet erg belangrijk voor de route die ik als kern wil lopen, aangezien die vanaf de golfbaan naar de stepping stones loopt. Vorig jaar wilde ik vanaf Alnwick Castle naar Alnmouth lopen, maar stuitte ik op de stepping stones die totaal onzichtbaar onder sterk stromend water lagen. Daar had ik op dat moment geen zin in, en dus knipte ik de route in 2 delen, zoals ik deze keer ook zal doen. Overigens had ik tijdens de ultra enorme mazzel, omdat de stones ruim boven het water uitstaken en je gewoon met droge voeten kon oversteken!

Ik loop weer op de Mafate en ik ben erg benieuwd of deze me beter door de modder zullen voeren dan de Stinsons. Het blijft een beetje proberen allemaal wat comfortabel zit. De zolen van de Speedcross en de Fellraisers zijn volgens mij niet te verslaan op de modder, maar op een lange afstand zoals de 60 en in mei op de 120 zal ik toch iets anders nodig hebben.

Maar genoeg over de schoenen, nu eerst eens op pad en gaan lopen. Wafje heeft er zin in, poept eens lekker op de golfbaan (wat ik dus weer naar de auto ga terugbrengen aangezien er nergens prullenbakken staan) en daarna gaan we dan toch echt op pad.

Het begin langs de golfbaan is enorm modderig maar het gaat prima. Daarna een stukje over gras met uitzicht over de zee.

klik voor groot





Daarna loop ik even verkeerd maar ben al snel weer op het juiste pad naar beneden richting de parkeerplaats bij het strand van Alnmouth. Daar loop ik overheen en zo de duinen in. Vorig jaar was dat een heel zacht stukje met rul zand, nu ligt er een keurig pad. Grappig wat er allemaal verandert in een jaar. Daarna even een stukje over de weg langs wat bootjes. Altijd weer leuk om even te kijken.

klik voor groot




Vanaf de bootjes snel over een pad richting de grote brug.

klik voor groot



Het schiet enorm op en ik ben verrast als ik alweer richting de rotonde loop om straks linkaf een weiland in de slaan dat hel steil omhoog zal lopen. Ik ken de weg op mijn duimpje hier en hoef dus niet op de kaart te kijken. Dat maakt het op zich minder spannend, maar dit is uberhaupt niet echt een heel mooi stukje van de route dus vooruit maar.

Ik loop over de weg, sla linksaf en beklim de heuvel. Dat gaat heel makkelijk ondanks de modder en al snel lopen we weer richting de mooie spoorbrug

klik voor groot



Daarna hobbelen we lekker verder naar de farm en vanaf daar naar de oversteek van de river Aln via de stones. Ben benieuwd hoe ze erbij liggen!

Als we dichterbij komen, zie ik al dat ze weliswaar zichtbaar zijn, maar dat het water keihard stroomt. Mmm ik moet het toch eens een keer proberen zo, maar niet vandaag. Heb ik geen zin in en ik wil niet dat waf helemaal nat wordt. Dat doe ik dan wel in mijn eentje vanaf het castle. Vanaf Beadnell naar Seahouses wil ik ook in mijn eentje doen omdat je ook daar een diep water door moet waden bij de golfbaan. Niet nodig voor waf met dit koude weer.

klik voor groot



Na de stepping stones keren we dus weer terug richting de farm, naar de brug en vanaf daar weer langs de bootjes, via de parking op het strand langs de golfbaan en dan maar verder zien wat ik ga doen. Het is wel een erg klein stukje zo, hoewel er straks 15 km op zal zitten als ik weer bij de golfbaan ben. Maar het gaat allemaal makkelijk dus dat is een opsteker.

klik voor groot



Bij de golfbaan besluit ik nog even door te lopen richting Boulmer. Misschien niet helemaal tot Boulmer, maar in ieder geval nog even over het strand en dan verder kijken. Het getijde is prachtig laag, en ligt een enorm strand voor me. Zo groot zag ik het nog niet eerder en het loopt ook super lekker.

klik voor groot



Na het strand even de trap op en door het caravanpark richting Boulmer. Ik heb een beetje zijwind en tegenwind, dus op de terugweg lekker windje mee. Ik heb alleen geen idee van het getijde en weet niet hoeveel tijd ik heb om de auto weer te bereiken. Dat loopt onrustig en ik baal dat ik niet goed gekeken heb op mijn tabel die op tafel ligt. Maar ik kon niet vermoeden dat het allemaal zo makkelijk zou lopen vandaag en dat het zulk lekker weer zou zijn. Ik ging op pad voor een kleine 18 km en ik kijk nu al tegen veel meer kilometers aan. Maar hoe ver ik nou kan komen....

Al mijmerend loop ik het park weer uit en zie Boulmer liggen in de verte

klik voor groot




Na Boulmer even over het schapenveld en ik ben nu bijna bij het punt waar ik de vorige keer gestopt was vanaf Craster. Nog maar een stukje verder dan, want dan kan ik bij die enge koeien verderop even modder testen met deze schoenen, want modder ligt daar enkeldiep!

klik voor groot




Ik zie zelfs Dunstanburgh castle liggen in de verte met dit heldere weer. Wat gaaf en wat jammer dat ik er nu niet heen kan met dit zonnetje. Maar het is te ver en met het getijde...... Maar ik zie een strandje en daar ga ik deze keer eens kijken. Nog nooit geweest op deze route en zo hoef ik maar een keer langs die enge koeien straks

klik voor groot




Dan zie ik ineens dat ik nu toch wel een eind aan het lopen ben, en besluit na het strandje om te keren. Dat lijkt me wel genoeg voor vandaag en het getijde blijft ook maar in mijn achterhoofd malen, want ik kan absoluut de auto niet bereiken via het strand met hoog water en zou enorm ver moeten omlopen landinwaarts om weer bij de parkeerplaats te komen. Dan dus maar terug. Ruim 26 km is ook best voor vandaag denk ik.

We gaan terug en meteen raak ik verzeild in de kudde koeien. Mooie oefening om door te lopen in de diepe modder. Ik ploeter voort en ineens hoor ik gesnuif achter me. Die rotkoeien komen achter me aan. Hoesj hoesj roep ik en ik zwaai met mijn armen. Ze zijn niet zo onder de indruk en willen mijn kalfje even bekijken. Shit waarom zegt waf geen woef zoals vorig jaar? Dat werkt prima. Maar ik ren voort met gesnuif achter me. Ik zie het hek al dus dat gaat goed komen en snel rennen we over het bruggetje naar het hek. Dag koeien!

klik voor groot




De koeien zijn me helemaal gevolgd tot het water maar ze hebben niks gedaan gelukkig. Vanaf de koeien is het nog maar een klein stukje. Even langs de schapen door de waterige modder en daarna door het caravanpark, over het brede strand (waar het water nog steeds laag is) en daarna naar de golfbaan.

Na 26,5 km zijn we weer bij de auto. We hadden nog veel verder kunnen lopen maar dit is mooi voor vandaag. Op naar de volgende run.



gegevens:

* 26,5 km
* 6 graden

jan 294 km - 2015 totaal 294 km

gepost door Max op 05:59 PM


Zaterdag, 24 Januari 2015

24.01.2015 - wooler/broadstruther - 18 km

Zoals voorspeld is het vandaag een prachtige dag met veel zon maar wel wat wind. Ik had van te voren een route gemaakt die ik deels vorig jaar ook heb gelopen, met een start in Wooler, een half uurtje rijden hier vandaan. Het is behoorlijk rimboe daar, en aangezien er veel sneeuw gevallen is, wilde ik goed voorbereid op weg. Ik heb net de Mafate binnen gekregen en besluit die schoenen dus te proberen op deze route. Verder gaat de grote 35L rugzak mee. Niet zozeer vanwege alle spullen, maar wel om te oefenen met de rugzak en met wat gewicht. Ik prop er dus van alles in, deels om te oefenen, deels omdat ik goed voorbereid de heuvels (en eventueel sneeuw) in wil gaan. In mijn Exped waterdichte zakjes zit dus van alles. Mijn kit voor vandaag staat onderaan deze post.

Als ik klaar ben, smeer ik de pootjes van waf in en gaan we op pad. Ik heb er zin in en de route naar de Cheviots is weer adembenemend mooi met vergezichten en besneeuwde bergtoppen. Het is nog steeds zo vreemd dat het achterland hier bij de kust er zo uitziet. Gelukkig had ik van te voren nog even de startplaats opgezocht want dat had ik anders niet meer kunnen vinden blijkt wel weer. Maar al snel ben ik klaar voor vertrek (denk ik) en sms ik dat we op pad gaan. S heeft precies de route en looprichting en kan me ook volgen via de satelliet. Best een fijn idee, want er worden nog steeds wekelijks hikers van de heuvels hier gehaald.

Als ik waf uit de auto wil pakken, merk ik dat het ijskoud is en dat ik niet goed gekleed ben. In ieder geval niet voor de warming up. Met deze keuze ben ik al ijskoud voordat ik ga beginnen en dus stap ik de auto weer in en begint de grote verkleedpartij. Ik trek mijn ultradunne (regen)broek over mijn tight aan, want met deze wind in de heuvels is dat heerlijk (heb ik gemerkt). Onder mijn dunne windjackje trek ik mijn aeroloft giletje aan en zelfs nog mijn rainsleeves. Daaroverheen gaat mijn jackje en zo gaan we op pad. Volgens mij is de eerste 20 minuten al weg en mijn Garmin tikt al vrolijk door. Maar aangezien het me niet om de snelheid gaat maar om de route, kan me dat niet schelen en eindelijk gaan we dan op weg!

Gelukkig ken ik de weg en zie ik nu wel waar het pad loopt! Maar het valt meteen al erg tegen want er ligt overal ijs en er is nauwelijks te lopen. Tegenvaller!

klik voor groot

op het gras is het goed te doen


Maar even later ben ik wat hoger en op het gras is het goed te doen hoewel ik verrast ben dat ik gewoon op sneeuw loop hier. Als ik het hekje van het bos zie, besluit ik mijn poles te pakken want die heb ik toch wel nodig met deze ondergrond. Bij deze rugzak moet ik daarvoor wel even alles losmaken om ze te kunnen pakken.
Het bos loopt niet makkelijk maar is een prima oefening. Sneeuw, ijs en modder wisselen elkaar af en ik doe mijn best en ploeter voort. Ik kan zowaar stukken gewoon goed doorlopen. Al snel zijn we uit het bos en herken ik het grote veld achter het hekje waar ik aanvankelijk toch even verkeerd loop. Ik zie twee hikers met een grote rugzak ver voor me uitlopen. Ben benieuwd of ik die uiteindelijk nog zal inhalen (hetgeen inderdaad gebeurt dus dat deed me wel deugd ondanks mijn geploeter).

klik voor groot



Ik kan de route goed vinden gelukkig en dit deel is prima beloopbaar ook al stijgt het behoorlijk. Ik doe totaal maar 500 hoogtemeters maar het valt lang niet altijd mee en zeker niet door de harde wind. Maar ik weet dat met deze westenwind ik op de terugweg de wind mee zal hebben en dat is een prettig vooruitzicht!

Al snel ben ik voorbij de boerderij die daar in de rimboe ligt en begint de weg naar boven. Dit pad is eigenlijk prima maar er liggen wel overal stukken ijs die spekglad zijn. Soms glijden de punten van mijn poles gewoon weg maar het gaat prima en ik schiet eindelijk een beetje op. De hikers in de verte komen steeds dichterbij!

klik voor groot



Als ik boven aan de heuvel ben gekomen, staan de hikers op de kaart te kijken. Het blijkt vader en zoon en zoonlief krijgt uitleg over kaartlezen en kompas kijken. Hij staat er verlegen bij of vindt er geen zak aan, daar kom ik niet helemaal achter maar als ik wegloop na een praatje gemaakt te hebben, besluit ik de volgende keer ook de papieren kaart eens mee te nemen want je kunt in dit gebied eigenlijk niet alleen vertrouwen op de GPS! Waf en ik gaan weer verder en ik geniet van de weidsheid en de zon. Het is echt heerlijk weer (op de wind na). Vorige keer regende het toen ik deze route liep en dit is wel fijner en vooral veel mooier, want ik zie nu wat!

klik voor groot




Het lopen gaat vrij aardig maar het is wel concentreren en oppassen. Het pad door het bos is ook een combinatie van sneeuw en ijs maar wat is het mooi!

klik voor groot



Het schiet al aardig op naar Broadstruther zie ik. Het is best prettig om te route te kennen, want je weet ongeveer waar je bent en hoeft niet steeds op de kaart te kijken. Vorige keer was het modderiger hier, maar nu is het weer glad vanwege sneeuw en ijs. Zo is het altijd weer anders!

Waf en ik lopen langs het kleine riviertje dat nog aardig wat geluid maakt. Ik hoef me geen zorgen te maken want ik weet van de vorige keer dat er een bruggetje is aan het einde van het pad. Daar maak ik nog wat foto's voordat ik verder ga.

klik voor groot





Daarna weer een stukje klimmen en weer met sneeuw en ijs maar dit gaat best

klik voor groot



Na het watertje is het even klunen en daarna kan ik over een breed pad omhoog naar Broadstruther. Daar heb ik de wind werkelijk pal tegen en besluit ik te wandelen naar het huisje. Ik kom nog iemand tegen waar ik even mee klets over vogels (of liever gezegd het ontbreken daaraan vandaag) en hiken en routes. Hij had ook moeite met de sneeuw en het ijs en vooral met het pad door het bos waar ik ook doorheen was gegaan. Grappig, want ik vond het bos prima te doen eigenlijk! We nemen afscheid en waf en ik gaan weer verder naar de cottage die ons eerste loopdoel was.

klik voor groot







Daarna loer ik eens op de kaart om te kijken waar ik nu ook alweer heen moet. Ik neem een ander pad dan vorig jaar, maar zal wel uitkomen bij de boerderij ver weg in de rimboe. Het is de bedoeling dat ik vanaf daar het pad naar Yeavering Bell neem en terug zal gaan via St Cuthberts Way. Ik betwijfel echter of dat haalbaar is met dit ijs en twijfel zelfs of de weg wel beloopbaar zal zijn en geen ijsbaan zal zijn! Maar eerst maar de eerste stap en richting de farm lopen.

Van lopen is echter op het volgende traject geen sprake. Het is een kwestie van doorzetten en niet zeiken en er vooral maar om lachen. Het is werkelijk wandelend al bijna niet te doen en zonder poles was ik nergens gekomen denk ik. Af en toe puf ik even uit van de inspanning en concentratie en kijk ik op de kaart hoe ver het nog is. Het is een eindeloze vlakte om me heen en het pad is bedekt met water, ijs, sneeuw of een combinatie. Ergens denk ik op sneeuw te stappen, maar zak erdoorheen, door een laag ijs zo het water in. Dat is nat maar mijn schoenen waren al nat dus soit. Ruilen kan toch niet meer. Ik vind waf vooral zielig want die ijslaagjes zullen wel scherp zijn. Ik bedenk meteen dat ik voortaan een stickie voor haar pootjes bij me wil hebben. Maar ze hobbelt mee, en rent door de heide op zoek naar Grouses voor ons avond maal. Ze weet nog niet dat ik geen cooker bij me heb om dat beestje lekker klaar te maken maar dat geeft niet. Ze vangt gelukkig niks maar de opvliegende Grouses zorgen wel voor wat afleiding en vermaak.

klik voor groot




Ergens is een hek dat ik totaal niet open krijg, en waar ik waf dus overheen moet tillen. Dat gaat goed maar als ik mijn poles wil pakken, valt mijn softflask uit de rugzak. Ik denk dat ik de fles weer goed terugstop, maar dat blijkt later niet zo te zijn. Ik kom bij een stroompje waar ik nog op tijd zie dat bruggetje is om over te steken. Ik kon waf gelukkig ook nog net terugroepen. Als ik een foto sta te maken, ontdek ik dat mijn flesje toch verdwenen is en ik besluit terug te lopen omdat het maar een klein stukje is naar het hek. Daar ligt mijn flesje inderdaad en daar ben ik blij mee, want ik ben er nogal aan gehecht!

klik voor groot



Ik kom een echtpaar tegen dat ook aan het ploeteren is over het ijs en we bespreken de route en de toestand van de route. De weg vanaf de farm zou niet beloopbaar zijn volgens de man, en het pad was ook slecht. Op mijn vraag of Yeavering Bell te doen zou zijn, antwoordt hij dat het afhankelijk is of ik fit ben of niet. Het ging dan vooral om de klim. Nou ja, hier kom ik niet veel verder mee en ik vervolg mijn weg maar weer, nog steeds eerst richting de farm.

klik voor groot




Dan zie ik in de verte al de farm liggen. Zie je, aan alles komt een eind en we hebben dit stuk dus bijna gehad! Weer een hek waar ik wafje overeen moet tillen.

Daarna lekker doorhobbelen over het veld met sneeuw naar de farm en bekijken of ik de route kan volgen zoals gepland of niet. Grappig genoeg kan ik via dit pad de stream oversteken via een bruggetje. Vorig jaar na ik het pad evenwijdig maar moest ik de stream gewoon doorwaden. We waren toen wel lekker schoon daarna herinner ik me. Nu is het wel prettig zo met droge voeten oversteken. Ik hobbel richting de weg en kijk op de kaart. De weg ziet er slecht uit maar in de verte lijkt het wel goed te zijn. Ik kan niet zien tot hoe ver, maar het ziet er redelijk OK uit dus als nood kan ik de weg gebruiken voor de terugweg, al zou ik dan wel een kilometer terug moeten lopen.

We beginnen aan de klim en het loopt prima. Ik voel me blij, het is nog steeds mooi weer en ik kan goed oefenen met de poles. Hoewel ik geen bal aan de clinic gehad heb qua lopen met poles, heb ik toch een paar tips gekregen waar ik iets aan heb en zo hobbel ik vrij snel de heuvel op met behulp van die dingen. Ik weet bijna zeker dat het straks met volle bepakking ook lekker zal lopen. Goed dat ik mijn armen train in het zwembad!

Maar dan komen we bij een hek. Achter dat hek is het pad veranderd in een ijsbaan. Als je goed kijkt op de foto zie je dat het geen water is, maar gewoon ijs. Ik kijk op mijn horloge en reken. Ik pak de kaart erbij en besluit dat het tijd is om terug te gaan. Ik ga zelfs iet meer klunen naar het pad, maar besluit om te keren en toch de weg te proberen. Dat is ongeveer 6 km en als dat onverhoopt toch niet beloopbaar is, zal dat al tijd genoeg kosten.

klik voor groot



Het is jammer, ik ben bijna bij Yeavering Bell maar ik kan een volgende route maken dus geen probleem. Ik loop lekker naar beneden de heuvel af en al snel zijn we weer bij de weg.

Met de wind in de rug is het heerlijk en het eerste stuk van de weg is helemaal prima en ik besluit mijn stokken lekker in mijn hand te nemen.

klik voor groot



Zo loop ik dan op flink tempo terug naar de auto. De Mafate doen het ook wel goed op de weg al loopt het een beetje vreemd. Waf heeft het naar haar zin en rent nog steeds rond over de heide. Niet oe te krijgen blijkbaar en ik ben erg blij. Ze is zo vrolijk en happy.

Maar helaas zijn er toch hele stukken weg die onbeloopbaar zijn of lastig te belopen. Soms kan je net een smal spoor belopen en dat is goed, maar op plekken is het toch een ijsbaan. Mijn stokken vouw ik nog drie keer uit onderweg dus ik ben blij dat ze niet op mijn rugzak zitten.

klik voor groot




Maar uiteindelijk komen we er wel en het is een goede beslissing geweest dat ik ben terug gegaan. Ik heb nu volop daglicht gehad en ben ruim op tijd bij de auto.

Tot mijn verrassing heb ik mijn kleding dus gewoon aangehouden en was het goed. Dat rare dons dingetje (dat overigns heel erg duur was), lijkt dus een goede aanschaf, want het geeft een fijne warmte zonder te warm te worden. Ben benieuwd!

De route was vandaag maar 18 km, maar het was - zoals ook gedacht - een middag vullend programma door de ondergrond. Maar een prima training. Ik ben niet moe, hoewel het lastig was om te lopen. Ik denk dat dat komt doordat het spannend en mooi is. Vanavond lekker zwemmen en op naar de volgende run.



gegevens:

* 18 km
* 1 graden

jan 268 km - 2015 totaal 268 km

gepost door Max op 06:58 PM


Vrijdag, 23 Januari 2015

23.01.2015 - seahouses beach - 6 km

Staat er echt 6 km? Ja helaas wel, want dit rondje mislukte gewoon. Ik had weinig tijd omdat ik naar Newcastle wilde, en dacht slim te zijn en snel een rondje Seahouses strand te doen. Dat is 10 km naar Bamburgh castle en dichtbij. Over de weg kon helaas niet vanwege de vorst van de nacht. De weg was glad en daar ga ik dus liever niet over glibberen als het niet hoeft. Snel naar het strand dus! De zonsopkomst was prachtig!



Gauw op pad dus maar. Het zand was prima en bij Monkshouse kon ik crossen zonder natte voeten dus dat was fijn. Daarna lekker verder lopen richting de rotsen maar daar ging het mis. Blijkbaar was ik net te vroeg of is alles weer anders dan vorig jaar, maar ik zag even niet waar ik die rotsen kon vermijden via het strand en op de rotsen zelf was het veel te glad door stukjes ijs. Daar ga ik me niet aan wagen als het niet hoeft dus keerde ik weer om. Ik had ook nog de wind vol tegen dus slingerend over het strand maar weer teruggelopen en daarmee was het rondje voor vandaag ten einde. Vanavond maar lekker intensief zwemmen en morgen op avontuur.



gegevens:

* 6 km
* 4 graden

jan 250 km - 2015 totaal 250 km

gepost door Max op 10:07 PM


Woensdag, 21 Januari 2015

21.01.2015 - beadnell/low newton - 11,5 km

Het is droog vandaag en gelukkig niets te zien van ijs. Vanmorgen was het ijskoud en was het gras keihard bevroren, maar de auto ziet er goed uit en er ligt ook geen ijslaag op de weg zoals gisteren. Ik ben nog steeds verkouden, dus ik ga alleen een kort rondje doen omdat ik toch ook de hond moet uitlaten! Zij heeft er al helemaal zin in als ik de kamer binnenkom dus we gaan gauw op weg. Omdat ik geen zin heb om een half uur te rijden, vertrek ik gewoon vanaf Beadnell voor een rondje richting Low Newton en terug. Dat heb ik vorige week al gedaan (toen naar Dunstanburgh) maar voor vandaag is dat best. Volgende keer vanaf Alnmouth naar de stepping stones maar ik heb er echt even geen zin in.

Als we vertrekken is het droog en waait het niet. Wat een verschil met vorig week toen waf bijna wegwaaide van het strand! We hobbelen vrolijk over de modderige duinpaden. Vandaag loop ik op mijn niksies en dat bevalt prima. Als ik een foto neem bij de lange brug, hoor ik een enorme groep ganzen boven me vliegen. Het is waarschijnlijk niet te zien op de foto en eigenlijk zou er geluid bij moeten, want het is een fantastisch gezicht en geluid.

klik voor groot




Echt bijzonder en ik moet gewoon even stilstaan, luisteren en kijken naar deze groep. Dan gaan we maar weer verder. Ik kom een man tegen met een hondje en die houdt me ook even op. Ik vind het leuk. Dit is nou zo genieten tijdens het lopen. Geen gejakker met horloges en tijden, maar gewoon lekker lopen, om je heen kijken en een praatje maken. Stoppen als je iets moois ziet of hoort. Daarom wilde ik leren lopen en daarom geniet ik er zo van. Ik hobbel heerlijk over de paden, mijn voeten vinden als vanzelf de weg over de oneffen paden met kuilen, stronken en andere rare dingen. Hoewel ik enorme zwakke enkelbanden heb, zwik ik eigenlijk nooit. Ik denk doordat ik bijna met de ondergrond meega. Het blijft wel voortdurend vooruit kijken, maar ik heb nog nooit iets geks gedaan eigenlijk. Voordat ik er erg in heb zijn we alweer bij High Newton met het gekke hekje waar ik overheen moet en waf onderdoor kan.

klik voor groot



Daarna verder naar Low Newton en daar zijn we ook al in een oogwenk. Hum... pas 5 km op de teller dus als ik terugkeer heb ik een 10 km rondje gedaan. Ik wil nog veel verder, maar ik besluit dat het toch OK is zo en neem een andere route terug die ietsje langer zal zijn maar mooi langs de zee loopt. Het is opvallend hoeveel lawaai de zee maakt, zelfs op een rustige dag als vandaag. De golven beuken op de rotsen en eigenlijk is het best hard geluid. Soms maakt de weg een bochtje en hoor je het bijna niet meer. Wat bijzonder eigenlijk als je er zo op gaat letten. Af en toe hoor ik een vogel en als ik dan opkijk, is het vaak een groepje tureluurs of scholeksters. Altijd leuk om te kijken en te luisteren. Helaas stoort de Mio nu voor de derde dag op rij. Waardeloos. De reset hielp dus niets blijkbaar. Ik liep op een HF onder de 130 en ineens zijn de waardes 'all over the place'. Ik zet het ding maar uit want hier word ik niet goed van.

klik voor groot




Daarna hobbel ik in een ruk door naar de auto omdat het inmiddels heel zachtjes miezert. Ik kom nog en groepje honden tegen die mijn wafje eens even komen bekijken maar zich prima gedragen. De dames vragen waar ik heen ga en waar ik vandaan kom en ik vertel over mijn plannen voor de Borders Abbey Way. Dat ik vorige week naar het kasteel liep en terug, vinden ze maar een eind. Ik niet, maar ik heb het idee dat het gevoel voor afstand wel verandert over de tijd. Dit rondje van 11,5 km valt inmiddels in het 'mini rondje gevoel', hoewel ondergrond, en weersomstandigheden natuurlijk heel veel uitmaken. Als ik straks weer de heuvels inga, moet zoeken op de kaart en misschien weer in de wind sta, kan een rondje van 10 km bijna een middag vullend programma zijn. Maar zulke rondjes als vandaag zijn een eitje. Lekker even de hond uitlaten!

Op naar de volgende ronde dan maar weer.

edit: ik zie nu dat ik op 21 januari 2014 precies dezelfde ronde liep. Grappig!



gegevens:

* 11,5 km
* 2 graden

jan 244 km - 2015 totaal 244 km

gepost door Max op 06:21 PM


Dinsdag, 20 Januari 2015

20.01.2015 - bamburgh - 8 km

Vandaag liep alles anders dan gepland. Ik had eigenlijk een afspraak voor een Bowen treatment maar ik kreeg niet alleen de deuren niet open, maar ook met geen mogelijkheid de ijslaag van de voorruit van de auto. Echt ongelooflijk. Bovendien ging je echt bijna op je bek als je over de stenen probeerde te lopen, dus zegde ik de afspraak af. Ze begreep het volkomen. Maar daar zat ik dan. Door de velden kan ik niet ver lopen hier omdat je dan op allerlei hekken stuit. Over de weg was echt onmogelijk en met de auto was ook geen optie. Maar uiteindelijk won de zon het toch van het ijs en om 14.30 kon ik alsnog de auto gebruiken en was de weg ook aardig opgedooid. Gauw op weg naar het strand dan maar, maar ik wist al dat het getijde helemaal verkeerd zou zijn en had dus geen idee of ik uberhaupt over het strand zou kunnen. Daarom maar gestart in Bamburgh, want daar is in ieder geval al het mooie kasteel en ik zou ook door de duinen kunnen en in ieder geval tot de rotsen kunnen komen. Ha! Dat had je gedacht. Nou ja, ik kwam er deels.

Eerst even door de duinen dan maar wat aanrommelen zodat wafje kan plassen en daarna even terug over het strand naar Stag Rock. Ik ben gek op dat witte hertje op de rotsen en het is en blijft een mooie plek. Hier heb ik dus ook gewoon wat leuke foto's staan maken van het kasteel, het vuurtorentje en Stag Rock. Ik had al kletsnatte voeten omdat ik het stroompje over moest steken maar dat mag de pret niet drukken. Die niksies (MT10) zijn ook meteen weer leeg en mijn voeten zouden ook wel weer opwarmen. Beetje jammer dat ik al verkouden ben, maar straks maar goed weer lekker opwarmen. Na de foto's moest ik dan toch echt maar eens beginnen met mijn loopje. Ik had ook nog staan kletsen met een meneer en dat was leuk. Gelukkig had ik (voor het eerst tijdens het lopen) mijn Nike dons dingetje aan onder mijn flinterdunne windjackje. Dat zat heerlijk en zeker als je even stilstaat is dat echt fijn. Overigens heb ik het tijdens het lopen geen moment te warm gehad. Zou het dan echt werken wat ze gemaakt hebben met die gaatjes? Review volgt pas als ik het vestje een paar keer echt heb gedragen tijdens het lopen maar het lijkt veelbelovend.

klik voor groot









Eindelijk zijn we dan op weg voor ons runnetje. Ik ben benieuwd hoe ver ik kom maar het ziet er niet veelbelovend uit qua strand. Een paar kilometer modder ik voort op het zachte zand waar de pootjes van woef diepe afdrukken achter laten. Ik probeer licht te lopen en ik kom zowaar vooruit maar het is echt loodzwaar. Helemaal aan de zijkant is het zand keihard van het ijs maar dat loop zo schuin dat het echt niet te doen is. Uiteindelijk heb ik er genoeg van en ga ik eens kijken of ik door de duinen kan. Maar aan deze kant zijn niet echt paden die geschikt zijn om te lopen en waf en ik worden vooral heel erg nat van de hoge natte grashalmen. Van die halmen die over het pad hangen en waar je dan vervolgens over struikelt omdat je erin blijft haken. Die grashalmen. Niet echt prettig. Uiteindelijk kom ik tot mijn verbazing bij de bunker uit waar je tijdens de ultra vanaf de weg uit zal komen. Tijdens een eerdere verkenning probeerde ik vanaf daar eens de route terug te volgen en daarom besloot ik dat nu ook te doen. Ik klauter uit de duinen, steek de weg over en loop naar de boerderij. Dan besef ik ineens dat dit niet de goede boerderij is. Dit is de boerderij waar de vorige keer het hek dicht was en ik niet verder kon! Ik wil net teruglopen naar de weg als de deur open gaat en iemand naar buiten komt. Dat is boffen want nu kan ik vragen hoe ik op het pad naar het kasteel kan komen. Ze wijst me de weg en ik kan weer op pad. Het weiland is weliswaar heel modderig maar loopt toch een stuk beter dan het zachte zand. Zo komen we ergens en al snel ben ik bij een bekend punt waar ik een eerdere keer ook al was. Ik weet dat het pad eigenlijk gewoon rechtdoor loopt over het volgende veld, en ik besluit dat nu ook te doen. Dom..... zo blijkt tenminste als ik in een veld met wel dertig enorme koeien terecht kom en modder tot mijn enkels. Maar ik hobbel door en laat me niet kisten door wat modder, stront en enge koeien. Mijn kalfje loopt ook dapper mee. Ik weet dus nu dat je echt niet dit pad moet nemen maar via de Armstrong cottages gewoon een stukje over de weg moet nemen richting het kasteel. Weer wat geleerd. Ik hoop alleen dat ik aan het einde van deze drekzooi werkelijk ook nog het veld af kan! Maar daar is gelukkig een hekje en zo staan we uiteindelijk weer op de weg naast het kasteel. Eind goed al goed. Wat een raar rondje!

Op naar het volgende rondje dan maar weer, dit was een beetje vreemd en bovenal een erg kort rondje.



gegevens:

* 8,5 km
* 0 graden

jan 233 km - 2015 totaal 233 km

gepost door Max op 07:36 PM


Maandag, 19 Januari 2015

19.01.2015 - parcoursverkenning: craster/boulmer - 13 km

Vandaag helaas geen mooi weer maar ik wil er toch even uit voor een run. Maar geen avontuur in de heuvels vandaag, want een beetje uitzicht is dan wel handig. Bovendien wordt er ook raar weer verwacht, met sneeuw, hagel en wind. Niks an om dan in de bergen te zijn. Ik kies dus voor een parcours verkenning en ga vol goede zin op pad. Het zal wel modderig zijn dus dit is een goede oefening in modder (be)lopen vorig jaar was deze route op de verkenning vreselijk en liep ik alleen maar te schelden. Nu heb ik andere schoenen aan waar ik weliswaar niet op kan lopen, maar die wel betere grip in de modder lijken te hebben. Uitproberen dan maar om te zien of het loont om te kijken naar andere schoenen.

Het is droog als we starten en het ziet er niet eens beroerd uit qua weer. Weet ik veel dat het dan nog gaat omslaan! Het eerste stuk valt me erg mee. Is het nu minder modderig, zijn deze schoenen beter of kan ik al beter in de modder lopen? Misschien een combi maar deze keer geen enge glij partijen zo op de klif langs de huizen.

klik voor groot




Ik ga maar langzaam vooruit merk ik. Ik heb een beetje keelpijn en ijn buik doet raar. Ik zal toch niet dat virusje oppikken dat iedereen hier lijkt te hebben zeker! Ik ga dus niet te ver vandaag, want het is nog bitterkoud ook vandaag met een ijskoude wind.
Eigenlijk moet ik ook naar het toilet. Leuk zo'n begin van een run!

Maar het is nog droog, en het blijft prachtig zo boven het water met die wilde zee. We lopen dus rustig door en wafje lijkt het ook alemaal wel leuk te vinden.

klik voor groot




We lopen al snel op het grasveld met Dunstanburgh castle achter ons in de verte. Misschien ga ik daar op de terugweg nog wel even heen, nu eerst een een stukje richting Boulmer. Alnmouth haal ik deze keer niet. In de eerste plaats heb ik geen zin in 20 km, en bovendien is het getijde verkeerd. Maar Boulmer zou mooi zijn.

Al snel zijn we bij het eerste strandje. Blijft leuk en ik zie ineens een mooi plekje waar ik even ehm... een stopje kan houden. Wafje moet een wachten elders want er ligt overal glas. Ze blijft keurig wachten en ik moet zo lachen om die kop als ik eindelijk weer tevoorschijn kom. Gelukkig geen mensen die haar (of erger nog mij) hebben zien zitten.

Verder hobbelen we door de modder en over het glibberige pad. Ik moet toch echt eraan denken haar harnasje om te doen of in ieder geval mee te nemen. Enge paden en al zeker met een wafje die ook nog wel eens ineens een vogeltje achterna wil springen. Die kunnen vliegen maar wafje niet!

klik voor groot




Verder hobbelen we en het pad waar ik vorig jaar totaal niet overheen kon, is nu een makkie. Ik kan overal wel overeen hobbelen en hoef niet meteen in de remmen. Dat is best prettig. Ik krijg wel onwijs vermoeide benen van die stomme schoenen en ze zijn vooral verkeerd bij die kluwen bloedvaten. Maar ze zitten heerlijk en die grip is ook fijn.

We komen bij het tweede strandje en ook daar maak ik even plaatjes natuurlijk. Het is nog droog maar wer een stuk kouder en ik zal de hele terugweg de wind vol tegen hebben. Hoop dat dat tijdens de ultra niet zo zal zijn want dat is wel erg zwaar dan.

klik voor groot




Na een bruggetje kom ik in een enorme modderboel waar vorig jaar niks aan de hand was. Ik zie grote afdrukken van een koe en vermoed dat de koeien hier gelopen hebben en alles hebben omgewoeld. Dat zijn die enge koeien die vorig jaar nog op ons af kwamen rennen. Ben benieuwd of ze er weer staan.

Als ik een stukje verder gelopen ben, zie ik de beesten al staan, maar gelukkig zijn ze druk aan het eten en zullen we weinig oog hebben voor mij of mijn kalfje denk ik. Ik kan er dus ook gewoon langs gelukkig en ik hoop dat het op de terugweg ook zo zal zijn. Nog een klein stukje en dan ben ik bij Boulmer. Daar loop ik dan nog maar even heen en ook dat stuk is modderig, deze keer vanwege alle schapen die er lopen. Nou best, goede oefening en als he echt niet meer gaat, pak ik mijn poles. Die heb ik overigens niet nodig gehad en konden dus lekker op de tas blijven.

In Boulmer keer ik weer om en ga terug. Ik zal op twee stukjes een alternatieve route nemen. Ik wil eigenlijk met die tegenwind niet het smalle gladde pad langs de rotsen nemen maar neem het open stuk via de boerderij en in Craster zal ik achterlangs lopen en niet over het smalle paadje gaan bij de huizen. Niet handig omdat de ultra van Boulmer richting Craster loopt en ik dus zo geen verkenning heb gedaan, maar ik weet het nu wel weer en wat vandaag meevalt, kan enorm tegenvallen op de dag zelf dus zegt het nog niets. Overigens was het vorig jaar omgekeerd: tijdens de verkenning vreselijk en prima op de dag zelf.

Inmiddels is het gaan hagelen. Van die keiharde kogeltjes die door de tegenwind in je gezicht slaan. Niks an en ik ben blij dat we op de terugweg zijn. Het zal iets meer dan 13 km worden dus dat is best voor vandaag. Valt me nog niet eens tegen.

Al mijmerend ben ik de enge koeien alweer voorbij en schiet de terugweg al aardig op. Ik kom een groepje hikers tegen die dik ingepakt en met gaiters aan onderweg zijn en me verwilderd aankijken als ik met wafje achterop kom lopen en ze inhaal. Ik ben gelukkig nog wel sneller dan hikers, maar vlug gaat het volgens mij niet. Verder en verder loop ik en we zijn alweer bijna bij de start. Wat gaat een terugweg dan toch snel, ondanks de tegenwind en de hagel. Vreemd is dat. Als ik omkijk, is het groepje hikers in geen velden of wegen te bekennen. Daarom vind ik joggen nou zo lekker, je bent toch een stuk sneller dan hikend en vermoeiend is het niet.

Ik loop met wafje achterlangs de huizen en loop Craster weer in. Even naar het water om pootjes schoon te maken. Inmiddels is het heel slecht weer en ik heb geen zin meer in een lusje naar Dunstanburgh Castle. Andere keer weer.

In het water denk ik ineens bloed te zien bij woef, maar het blijkt een heel dun rood zeewiertje te zijn dat om haar pootje zit. Ik schrok me rot. Gelukkig was het wondje op de bal ook weer dicht, anders had ik niet door de modder met haar durven gaan.

We zijn allebei koud en nat, dus ga ik gauw naar de auto. Lekker woeffie droog maken en jasje aandoen en daarna naar huis. Op naar de volgende run dan maar weer.

klik voor groot







gegevens:

* 13,5 km
* 2 graden

jan 225 km - 2015 totaal 225 km

gepost door Max op 06:53 PM


Zaterdag, 17 Januari 2015

17.01.2015 - seahouses - 38 km

Gisteren had ik hier al een korter rondje op MAF gedaan en voor vandaag stond er weer een serieuze duurloop op het programma. Een wegrondje is iets anders dan een trail rondje en al zeker iets anders dan een rondje waar ik ook nog eens lekker foto's onderweg kan maken. Voor endurance zal ik er toch aan moeten geloven. Ik kies voor iets geks, want ik kies voor 6x het rondje rond de cottage. Ik heb geen zin om een route uit te zetten en op de weg te moeten letten. Bovendien is dit een uitstekende training in klimmetjes en dalen want vlak is het niet hoewel het slechts 250 hoogtemeters zijn. Het is meer een subtiel stijgen gedurende de eerste 3 km en daarna weer dalen. En als je dan binnen MAF wilt blijven, is dat dus een prima training.

Ik besluit 5 rondjes alleen te doen en die zitten er eigenlijk al heel snel op. Dat lopen op asfalt kan niet goed zijn voor een mens trouwens. Hard en nog hobbelig en schuin ook. Niks an maar goed, het moet maar.

Na rondje 5 haal ik gauw waf op en neem snel nog wat chocolademelk want ik heb dorst en de vieze meuk die ik bij me had was echt smerig. Gauw dus wat Nesquick in een bekertje en met wat melk opgedronken. Lekker. Gauw waf haar gele dekje omgedaan omdat er wordt gejaagd in de velden en ik ook wil dat ze zichtbaar is op de weg en snel weer op pad. Even voelt het heel koud en stijf allemaal want ik ben natuurlijk bezweet en het is best frisjes buiten. Het piepkleine paardje staat toevallig bij het hek dus snel even een kiekje gemaakt en dan komen ook de koetjes kijken. Leuk maar we moeten snel op pad.

klik voor groot



Het laatste rondje valt niet mee, maar valt ook niet tegen. Ik blijf nog steeds keurig binnen MAF en het tempo is gelijk aan de lange ronde in mijn eentje. Niet ontevreden maar er moet nog een hoop gebeuren. Op naar de volgende run dan maar weer.



gegevens:

* 38 km
* 2 graden
* HF average 130 (max 139)

jan 211 km - 2015 totaal 211 km

gepost door Max op 05:19 PM


Vrijdag, 16 Januari 2015

Vandaag een rondje binnen MAF op het programma. Ik ben benieuwd of me dat gaat lukken hier op de op en neer gaande route maar da gaan we gewoon zien. Vorige week liep ik dit rondje voor de eerste keer weer en gebruikte ik het als tempo rondje. Dat probeer ik elk jaar en dit jaar ging het prima, zeker voor de eerste ronde en met de wind van nu!

Maar voor nu zou het dus veel rustiger moeten en ik was benieuwd of ik uberhaupt met een HF lager dan 138 die klimmetjes zou kunnen doen. Het was stralend weer, maar nog wel steeds winderig. Maar niet zo als gisteren, want toen was het echt bar en boos en waaide het dak er bijna af. Daarom gisteren maar een lekker rustig dagje ingelast en wel flink gezwommen in de avond. Dat was ook een fijne training.

Vol goede zin op pad dus vandaag. Waf sprong direct overeind toen ik in mijn renkleding de kamer binnen kwam dus ze had wel zin in een ommetje.

Eerst even een foto van het uitzicht daar als ik de hond uitlaat in de ochtend. Bamburgh castle in de verte! Mooi plekje om binnenkort de tent eens op te zetten als test. Tegenwoordig staat er niet alleen een piepklein paardje in de wei die achter de schapen aanrent, maar ook schotse hooglanders en hooglandertjs. Leuk!

klik voor groot



Maar daarna moest het 'serieuze' werk toch beginnen. Eerst maar eens op pad en rustig beginnen. Er was nog een stukje black ice op de weg waar de zon niet had geschenen vandaag en waar de wind kennelijk fors overheen waait. Even oppassen dus! Maar al snel liepen we lekker en bleef ik keurig in de zone. Sterker nog, ik bleef heel laag maar dat moest ook wel, want de klimmetjes hadden wel wat marge nodig. Alleen helemaal aan het einde tikte ik voor een moment de 140 aan maar dat ging direct weer terug. Daar was ik dus heel tevreden over, 138 hou ik als maximum (ik zou de hele ronde continu lopen en uitkomen op een gemiddelde van 132) en met die klimmetjes stijgt de HF natuurlijk wel.

Het liep allemaal heerlijk en het uitzicht op het kasteel in de verte is prachtig. Op het eerste rondje moest ik daar even een kiekje van maken natuurlijk en ook van de mooie weg die eerst lekker naar beneden loopt en waar je uitzicht hebt op de Farne Islands.

klik voor groot



Dit rondje is echt geen straf, alleen staat de weg vaak blank of is het spekglad. Ik geloof dat ik vorig jaar bijna geen enkele keer dit wegrondje heb kunnen doen.

Na het eerste rondje besloot ik tot een tweede rondje. Ik moet immers ook wat kilometers maken en alles voelde prima. Een kijken of ik het tweede rondje ook zo netjes binnen MAF kan blijven! Het eerste stuk heb ik de wind fors tegen dus daar oet ik ook opletten. Ik hoef eigenlijk inmiddels niet eens meer te kijken op mijn klokje maar voel precies hoe hoog of laag de HF is. Dat blijkt bijna altijd te kloppen. Ik 'schakel' ook met ademhaling, en dat werkt prima.

Ook nu tikte ik weer net de 140 aan voor twee stappen maar dat viel me dus alleszins mee, want ik had er al een rondje opzitten. Blijkbaar dus nog totaal geen cardiac drift. Zo sukkelen we verder, genieten van de weg, het zonnetje en het kasteel in de verte en voordat ik erg in heb zit ook het tweede rondje erop. Dat ging lekker. Runners high bestaat dus echt. Ik denk dat ik voor de lange duurloop maar gewoon lekker 7 rondjes hier ga doen. Waarom ook eigenlijk niet. Daarna gaan we weer op pad voor avonturen.



gegevens:

* 13 km
* 7 graden - winderig maar zonnig

jan 173 km - 2015 totaal 173 km

gepost door Max op 05:38 PM


Woensdag, 14 Januari 2015

14.01.2015 - belford circular (st cuthbert's cave) - 18 km

Gisteren was het prachtig weer maar ben ik niet gaan lopen. Geen idee waarom niet, iets met 'herstel' ofzoiets. Ook best. Wel lekker gezwommen aan het eind van de dag en lekker geslapen. Vanmorgen was het weer erg winderig en koud, maar er scheen wel een zonnetje. Ik wilde eigenlijk naar de cheviots maar er zou sneeuw liggen en met deze wind is het misschien niet het meest geschikte doel voor vandaag, dus dan maar iets anders. Een mooie route die ik vorig jaar voor het eerst heb gelopen dan maar: Belford naar St Cuthbert's cave. Dat zou een gevarieerde ondergrond zijn van weiland tot bospad en bovendien een achtje wat fijn zou zijn met de wind en ook nog eens deels door een bos. Gauw alles klaarmaken en op pad dus maar!

Voor het eerst ga ik met de nieuwe rugzak op pad die ik ook zal gebruiken op de lange tochten en waar als het goed is ook de tent, matras en andere camping spullen inpassen als ik onderweg ga slapen op mijn routes. Ik vul de tas met wat spulletjes, probeer een plekje te vinden voor de poles en hoop er het beste van. Op zich is 18 km niet ver om te proberen, dus vooruit maar!

Ik twijfel nog even over de kleding voor vandaag, want met die wind en 2 graden zal het best koud zijn op de open stukken. Maar ik heb ook mijn down vest in de rugzak, dus er kan me eigenlijk niets gebeuren en ik kies voor een lekker warm shirt met een dun windjackje. Dat blijkt uiteindelijk een prima keuze overigens.

In Belford parkeer ik de auto en al snel zijn waf en ik op pad. Ik kan zowaar bij de riem die in een van de zakjes van de rugzak weggestopt zit dus dat is prettig. Alleen haakt de telefoon steeds in de I-Gamy die ik op de shoulderstrap heb bevestigd. Nog even uitzoeken hoe ik dat moet veranderen.

Omdat ik de route al eens gelopen heb, weet ik waar ik heen moet en welk afslagje ik tussen de huizen door moet nemen om op de route te komen. Dat loopt toch best lekker merk ik! Geen gezoek aan het begin van een route.

klik voor groot




Op sommige stukken is de weg nog een beetje glad van de nachtvorst maar het ziet er prima uit allemaal. Op dit rare weggetje is niet gestrooid dus dat is fijn met waf! Ik weet al dat het begin van de route een beetje omhoog gaat, maar dat is allemaal best. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Het is weer genieten en zelfs het weer wordt steeds beter. Alleen die wind is wel heftig. Maar dat kan me niet echt veel schelen. Hier geen zand, dus minder vervelend voor woef (en mij). et is heel helder, ik zie op een gegeven moment in de verte zelfs Holy Island liggen met het kasteel!

klik voor groot





Ik merk dat het lekkerder loopt als je de route een beetje kent. Ik moet af en toe wel even op de kaart kijken, omdat ik (gek genoeg) niet alles herken in het bos, maar het gaat een stuk vlotter dan vorig jaar. Nergens ligt modder, alles is keihard en dat loopt ook niet echt lekker. Volgens mij loopt dat op de Hoka makkelijker dan op de Speedcross, maar ik kan helaas niet vergelijken.

klik voor groot






Het lopen gaat vandaag prima. Voordat ik erg erg in heb zijn we alweer bijna 10 km op weg. Dat betekent dat St Cuthberts cave ook al snel in zicht zal komen. Ik weet nog dat het pad ernaartoe vorig jaar werkelijk niet te doen was door de modder. Eerst liep ik bijna verkeerd, toen kwam ik in de modder terecht. Ook toen was de route geweldig overigens en was het prachtig weer onderweg (maar minder koud en zonder wind). Maar ik herinner me wel dat ik de route uiteindelijk best lang vond. Nu ben ik al bij mijn doel voordat ik er erg in heb!

klik voor groot



Dit stenen zijn zo enorm groot, dat zie je echt pas als de hond ook op de foto staat als referentie. Gigantische dingen, ik wet nog hoe verrast ik vorig jaar was. Nu maak ik wel kiekjes en geniet ik nog even van de plek en de stilte.

klik voor groot



Ik ben wel een beetje afgekoeld. Eigenlijk was dit een mooi moment geweest om even het donsvest uit de tas te halen om te testen hoe dat nou is. Het is op dit moment helemaal niet nodig, maar het was een mooie test geweest. Niet aan gedacht, volgende keer dan maar. We gaan gauw verder. Even opwarmen en daarna weer gauw verder joggen.

klik voor groot



De route is verder gesneden koek. Langs het mooie uitzicht, richting Swinhoe farm, over het veld bij de rijschool. Als ik daar over het veld loop, staan er drie grote paarden die snuivend snel op ons afkomen. De mij maar koetjes want ik heb geen idee wat deze dieren nu van me willen. Misschien even aan wafje ruiken maar ze blijven met me mee lopen en zo lopen we als quintet over het veld. Drie paarden, een hondje en ik. Ik ben blij dat ik deze keer de weg weet, want er staat hier niets aangegeven en je moet schuin het veld oversteken en dan door een hekje. Daar kunnen de paarden niet doorheen en al snel zijn we weer een hobbelend duo.

Nog even over een veld weer met uitzicht over Holy Island heel in de verte en dan weer die rare stile waar ik de vorige keer met moeite woeffie over/doorheen kreeg. Deze keer laat ik haar voorgaan. Ik wijs haar op het trappetje, dat neemt ze en dan kruipt ze onder blauwe ding door en loopt aan de andere kant weer naar beneden. Ik vind dat echt knap, maar het is net alsof ze 'deze' geleerd heeft en nog weet van de vorige keer. Des te beter.

klik voor groot



Dan zijn we alweer bijna. Het is nog maar een klein stukje. Wat jammer. Echt zo'n dag dat de route wel wat langer had mogen zijn. Ik vond het heerlijk om zo buiten te zijn en een rondje te lopen. Waf had ook nergens last van. Mijn schoenen zijn op het laatste stukje alsnog modderig geworden maar dat spoel ik wel weer af. Waf is totaal niet vies, dus dat scheelt weer werk. Straks even de zwelling schoonmaken en verzorgen en klaar is kees.

klik voor groot



Geweldig genoten vandaag en weer geboft met het weer. Op naar de volgende run dan maar weer.





de video:



gegevens:

* 18 km
* 3 graden - winderig maar zonnig

jan 161 km - 2015 totaal 161 km

gepost door Max op 05:43 PM


Maandag, 12 Januari 2015

12.01.2015 - parcoursverkenning: beadnell/dunstanburgh castle - 20 km

Vannacht stormde het hier vrij behoorlijk. Zelfs de zware houten banken waren omgekieperd en dat zegt wel wat denk ik. Maar het zag er in de ochtend zonnig uit. Nadat ik met de hond had gewandeld, kletterde het ineens van de regen, maar na een uurtje werd het alsnog droog. Het weer lonkte dus en riep me naar buiten. Wat zou ik eens gaan lopen dan? Ik besloot om van Beadnell naar Dunstanburgh castle te lopen als dat haalbaar zou zijn met de wind. Ik loop dat eigenlijk altijd vanaf Low Newton maar Beadnell is veel dichterbij met de auto vanaf hier en dat stukje extra lopen zou ik er wel aan kunnen plakken met de benenwagen dacht ik zo.

Vol goede zin dus op pad!

klik voor groot





Ik startte deze keer in Beadnell, maakte even snel een foto van dat bouwsel daar en was verrast over de storm op het strand. Waf en ik hadden meteen een berg zand in onze ogen. Geen pretje en ik besloot in ieder geval de heenweg door de duinen te doen. Misschien had ik op de terugweg nog geluk dat de wind niet gedraaid zou zijn en zou ik met wind in de rug kunnen lopen. Eerst maar eens op weg door dat lelijke caravan park en dan richting de brug waar in de zomer speciale bijzondere vogels broeden (en bewaakt worden).

klik voor groot




Vanaf daar weer een stukje verder richting High Newton. Een paar jaar geleden liep ik op een andere manier en kon ik helemaal niet vinden hoe ik daar moest komen. Nu weet ik prima de weg en bovendien is het gewoon een makkelijk pad. Modderig is het niet overigens. Ik had verwacht dat het heel modderig zou zijn en trok daarvoor de speedcross aan om eens te proberen. Maar ik maakte volgens mij toch een fout door deze schoenen te kiezen en niet de Fellraisers die ik eerst had uitgezocht. Maar goed, eerst maar eens kijken.

klik voor groot




Vanaf High Newton lopen we naar Low Newton. Waf moet even onder een hekje doorkruipen. Als ik even kijk heveel kilometer ik gelopen heb op dit punt, zie ik 150 meter staan. Huh? Dan zie ik dat ik blijkbaar op de lap toets heb gedrukt onderweg. Dat kan makkelijk, want mijn jack is nogal strak. Stom eigenlijk dat de knoppen van de 910 niet vastgezet kunnen worden zodat je niet per ongeluk ergens op kunt drukken. Nu drukte ik op de lap toets blijkbaar, maar voor hetzelfde geld druk je op de uit knop en stopt de meting. Nou ja niks aan te doen, route in stukjes dan maar. Verder gaan we weer, richting Low Newton dan maar. Daar zal ik over het strand richting het Castle lopen en dat is het eindpunt. De route zal dan ongeveer 20 km zijn geweest als ik weer terug ben en dat is met deze keiharde wind echt wel genoeg.

Als we hoog zijn, ze ik het castle al liggen heel in de verte

klik voor groot



Tegen de wind in lopen we weer naar beneden richting Low Newton en vanaf daar over het strand. Dat is geen pretje. Het is echt wel lekker weer maar die wind is zo keihard. Waf doet helemaal gek en springt kleine rondjes om te proberen uit de wind te blijven.

klik voor groot



Dit stukje zal ik toch even over het strand lopen, want ik wil de terugweg over de golfbaan lopen zoals ook de ultra loopt op dit deel. Bovendien is het strand redelijk beloopbaar (althans het begin, zo blijkt later).

klik voor groot





Bij de stream moet ik even omlopen door een duin en daarna weer het strand opkomen is even een dingetje, want ik zak tot mijn enkels weg. Dat loopt toch voor geen meter. Ik mopper en ploeter voort. Uiteindelijk komen we er echt wel. Kwestie van stapje voor stapje en door blijven modderen. Inderdaad klauter ik al snel de rotsen op richting het pad naar het castle. Gelukt! Nu nog maar en klein stukje voor het einddoel en dan weer terug. In gedachten heb ik de trip al opgedeeld in stukjes: eerst terug naar Low Newton, dan een stukje naar High Newton, dan naar de brug en dan naar Beadnell. De ultra zal ook dit stuk pakken, dus dit is een mooie oefening ook al kunnen omstandigheden dan totaal anders zijn. Meer of minder wind, modder of niet, regen of sneeuw. Dat zullen we allemaal nog gaan meemaken en zien. Deze keer geen modder tijdens de verkenningen zoals vorig jaar.

klik voor groot



Het pad rond het castle is goed te doen. Ik heb er eens een half uur over gedaan omdat alles een glijdende modderzooi was. Ik liep er ook een keer met sneeuw, dat was prachtig mooi. Deze keer is het gewoon te doen al blijven die rare gladde stenen wel een beetje een uitdaging hier.

Als ik de hoek om kom, staat er een enorme kudde schapen die langzaam in beweging komt als mijn woeffie eraan komt. Leuk gezicht! Het is nog redelijk helder weer, dus maak ik nog wat foto's van het castle voordat ik weer terugkeer. Ik heb echt geen zin meer om nog naar Craster te lopen, dit is echt genoeg voor vandaag.

klik voor groot




Nog eentje om het af te leren en dan gaan we terug:

klik voor groot



De terugweg gaat redelijk goed. Eerst even rond het castle, daarna het pad langs de golfbaan. Ik merk wel dat ik vermoeide voeten heb door het constante bewegen op die rare paden. Ben ik nou moe of ligt het aan deze schoenen? Ik weet het niet, maar prettig voelt het niet. De wind blijft beuken en zelfs met zijwind loopt het rot omdat mijn voeten tegen elkaar worden geblazen door de harde wind. Op smalle paden moet je zelfs oppassen dat je op het pad blijft en niet ineens tegen de hoge zandrand wordt aangeduwd door de wind. Ik mopper een beetje, maar ik weet dat ik toch echt gewoon door moet lopen als ik bij de auto wil komen.

We naderen Low Newton. Dat is vast de eerste hurdle. Nu even omhoog en dan verder naar High Newton. Al snel zijn we weer bij het hekje. Ik denk dat het handig is om het strand te pakken maar bedenk me en keer terug. Ik kan immers niet over het water waar de brug overheen loopt, dus ik kan beter door de duinen lopen, over de brug en dan eventueel via het strand naar Beadnell. Zo loopt de ultra ook en dat is wat ik uiteindelijk ook doe. Ik ben moe en niks loopt er meer lekker. Die wind beneemt je letterlijk soms bijna de adem. Mijn gezicht worst geschuurd door de zandkorrels en soms heb ik gewoon mijn ogen dicht. Ik vind waf ook een beetje zielig eerlijk gezegd. Het laatste stukje over het strand is een mix van wandelen en lopen. Ik voel mijn voeten, ben moe en heb er wel genoeg van eigenlijk. Toch probeer ik te eindigen met een goed gevoel en dat te ankeren want ik loop hier immers eind februari ook.

Na 20 km zijn we weer bij de auto. Het was ook echt genoeg vandaag met dit rare weer. Goede oefeningen maar echt voldoende. De eerste 145 km zitten er weer op voor dit jaar. Vanavond even zwemmen en dan morgen even niks.



gegevens:

* 20 km
* 8 graden - stormachtig

jan 143 km - 2015 totaal 143 km

gepost door Max op 10:10 PM


Zondag, 11 Januari 2015

11.01.2015 - seahouses countryroads - 7 km

Vandaag het eerste rondje hier aan de Oostkust. Gisteren laat aangekomen na een lange en vermoeiende rit door sneeuw en wind. Maar ik kon het niet laten om even met wafje hier te rennen. Natuurlijk even het rondje dat ik altijd als tempo rondje gebruik en .... ik kan het nog. Ondanks de harde tegenwind op het begin stuk, liep het allemaal prima. Ik denk dat het leuk is om eens te proberen dit rondje binnen MAF te doen en te kijken of dat uiteindelijk wil lukken. Vandaag liep ik het gewoon als tempo training maar het is wel een uitdaging om dat te proberen denk ik, aangezien de eerste 3 km bijna alleen maar stijgt.

In ieder geval nu eerst weer een leuke fun run en parcours verkenningen en andere spannende dingen doen hier. Komend weekend weer een lange duurloop, nu eerst weer genieten en leuke dingen zien en beleven maar dit was weer een opsteker. Eergisteren de middel lange duurloop die zo goed ging bijna binnen maf op continu tempo, en vandaag dit tempo rondje. Op naar nog veel meer fijne kilometers.



gegevens:

* 7 km
* 8 graden - winderig

jan 123 km - 2015 totaal 123 km

gepost door Max op 10:24 PM


Vrijdag, 09 Januari 2015

09.01.2015 - north connel - 23 km

Vandaag een lange run op het programma. Zonder woeffie want ik ga even over de weg langs het meer lopen voor een lange duurloop. Een 'serieuze' duurloop en geen fun run zoals eerdere dagen. Fun wordt het ook niet want het regent en het waait. Maar dat weerhoudt me er niet van om te starten. Als ik over 7 weken weer 60 km wil lopen, zal ik toch wat kilometers moeten maken. Vooruit met de geit dus maar.

Ik ga op MAF lopen, al zal ik daar zeker boven komen bij de korte klimmetjes. Hoewel het eigenlijk zo vlak is als je maar kunt hopen hier in Schotland, loop ik toch ruim 300 hoogtemeters weg op dit stukje, voornamelijk van die vervelende korte klimmetjes steeds. Gelukkig zitten er dus ook stukjes naar beneden bij, en aangezien ik inmiddels sterk genoeg ben om zonder problemen omhoog te lopen, haal ik winst uit de dalingen. Vroeger was ik al blij als ik boven kwam en had ik helemaal geen puf om lekker naar beneden te lopen daarna.

Ik loop eerts richting het kerkje, dat ligt op 3 km van het huisje weet ik na mijn rondje van eergisteren. Mentaal is de volgende halte dan de priory. Ik denk dat het veel verder is en ben tamelijk teleurgesteld als ik pas 5.5 km in de loop lap erop heb zitten. KLeine domper. Het gaat prima, ik loop braaf continu en bijna alles binnen MAF maar ik dacht dat ik verder was. Doorzetten dus maar...... Nog een stukje tot de afslag naar Barcaldine.....nog een stukje naar Bonawe. Dat is een donker en lastig stuk vol met op en neertjes. Maar uiteindelijk loop ik Bonawe binnen.... langs de school en een plot.... Zal ik stoppen? Ik ben bijna bij het einde waar de quarry ook is en dat was het doel eigenlijk dus ik loop nog even door. Als ik er ben, loop ik net lekker aangezien ik een daling achter de rug had.... Maar het is echt tijd om om te keren.

Het is rotweer, maar het blijft mooi om langs het meer te lopen. Jammer genoeg is er geen uitzicht. Ook niet aan het einde als ik eindelijk bij Bonawe ben gekomen.
Ik heb niets bij me, geen rugzak en dus ook geen voeding of water voor onderweg maar dat gaat prima. Ik keer weer om bij Bonawe en maak snel een kiekje.

klik voor groot



Weer even de route mentaal in stukjes breken.... terug naar het begin van Bonawe, naar de afslag, de priory en de kerk en dan ben ik er bijna.

De terugweg gaat eigenlijk wel goed. Onderweg kom ik steeds een wagen tegen met twee mannen die bomen staan weg te zagen na de gigantische storm van vannacht. Ongelooflijk dat het vandaag relatief zo rustig is en dat ik deze route zo kan lopen. Het houdt me ook aan de gang want elke keer komen we me weer achterop rijden als ze klaar zijn met bomen en een stukje verderop aan de slag moeten. Misschien denken ze wel dat ik gek ben zo hier langs het water maar ze groeten elke keer beleefd.

Na ruim 23 km ben ik weer bij het huisje. Ik ben tevreden en verrast. Het is eeuwen geleden dat ik zo'n stuk achter elkaar heb gelopen zonder wandelpauze en zo mooi binnen MAF. Het werkt, dat is duidelijk. Volgende lange run doe ik dus weer op een andere manier, maar ook binnen MAF. Leuk!

De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik de fun runs veel leuker vind. Maar ik moet nu eenmaal deze serieuzere trainingen doen wil ik de fun runs zo makkelijk kunnen lopen. Ik heb immers geen enkele moeite met welk terrein dan ook en ook niet met klimmen of dalen. Kom maar op met de volgende fun run!



gegevens:

* 23 km
* 7 - regen en wind

jan 116 km - 2015 totaal 116 km

gepost door Max op 06:17 PM


Donderdag, 08 Januari 2015

08.01.2015 - west highland way - 14 km

Eergisteren wilde ik een route doen uit een boekje dat helaas allemaal niet zo bleek te lukken. Maar vandaag was het plan om dan alsnog een stukje van de west highland way te doen. Vorig jaar deed ik stage 5 en vertrok ik met een taxi naar het beginpunt van de route vanaf het eindpunt waar ik de auto geparkeerd had. Deze keer wilde ik weliswaar de afstand doen van de 6e etappe, maar gewoon heen en weer vanaf Kings House Hotel. Dus een stuk van de 6e etappe en weer terug. Op zich is dat namelijk helemaal niet vervelend, want het uitzicht is beide kanten op spectaculair en als je maar een richting oploopt, dan mis je een deel. Bovendien had ik geen flauw idee hoe het weer zou zijn/wordenen hoe het lopen zou gaan. Op deze manier is dat allemaal heel gemakkelijk te regelen. Enige minpuntje van de dag was de late start (vanwege de wind) waardoor ik uiteindelijk maar een klein stukje gelopen heb. Maar zo blijft er altijd wat te wensen over! Het stuk van Inveroran naar het punt waar ik nu gebleven ben en verder vanaf Kings House Hotel via de Devil's staircase naar Fort William. Dat met dus allemaal nog een keer gebeuren.

Bij de start was het ineens mooi weer, met een flauw zonnetje. Snel op weg dus, mijn kleding en van waf in de rugzak. Ik word al een echte pakezel maar het doet me weinig dat gewicht op mijn rug eigenlijk.

klik voor groot



Wafje vond het alweer helemaal leuk en rende blij voor me uit. Helaas ging het hard regenen na 300 meter en besloot ik haar toch haar jasje snel aan te trekken. Alles van mijn rug dus en snel de jas eruit. Gelukkig heb ik inmiddels van Exped waterdichte zakken in mijn rugzak in verschillende kleuren, dus ik kon snel vinden wat ik moest hebben en de rest bleef lekker droog. Een verademing dus.

Zo hobbelden we verder. Ineens begon het te sneeuwen. Dat was met de keiharde wind geen pretje en best pijnlijk op mijn wangen. Maar ik wist dat de wind straks anders zou staan omdat we moesten afslaan. Ik was ook goed gekleed in mijn peperdure Nike Vapor Windrunner Jacket (gelukkig in de sale maar ik begrijp inmiddels waarom dat jack 179 pond moet kosten). Daaronder een lange mouwen shirt en zelfs de rain sleeves. Je hebt geen idee wat het weer met je doet in de bergen. Ik ben tegenwoordig gauw warm, maar een echte stormachtige wind met regen/hagel/sneeuw in de bergen voelt echt bijzonder koud zonder goed kleding. Ik denk ook eigenlijk dat ik eergisteren (met de afgebroken ronde) niet goed gekleed was uiteindelijk. Vandaag wel, en ik heb me ook de hele route echt comfortabel gevoeld. Ook bij stilstaan en foto's maken heb ik het geen moment koud gehad en dat is belangrijk.

klik voor groot



Na ruim een kilometer waren we al bij de afslag richting de ski helling. Er was totaal geen uitzicht over de bergen en ook het huisje dat normaal zo fotogeniek is, had geen enkel uitzicht over de bergtoppen die erachter liggen. Jammer maar ik had het nu eindelijk eens gezien.

Het is inmiddels ook harder gaan sneeuwen en ik ben verrast dat er in no time echt een laagje sneeuw ligt op het pad.

klik voor groot




Ik hoop maar dat het straks minder waait of niet meer sneeuwt, want anders heb ik op de terugweg dit allemaal pal in mijn gezicht en dat zou helemaal afzien zijn. Nu is het prima te doen en het wordt vast straks beter. Ik vind het wel spannend en terug ga ik zeker niet. Daar is ook geen reden voor. Het is veilig, het pad is zichtbaar en het is niet zo winderig dat je de berg afwaait ofzoiets. Het is alleen even oppassen dat je niet over stenen zwikt of struikelt want met het laagje sneeuw is het allemaal natuurlijk een beetje verborgen.

Het wordt steeds mooier om me heen. Ik geniet met volle teugen. Wie had dit nou kunnen bedenken. Sneeuw is een stuk leuker dan regen!

klik voor groot








Het waait behoorlijk want op een van de foto's hierboven zie je het oortje van woeffie in de wind wapperen. Zij vond vooral de grouses helemaal geweldig die overal wegfladderden uit de sneeuw. Maar ze breef braaf bij me en zefs toen er eentje bleef zitten en zij naderbij sloop, ging ze er uiteindelijk niet op af gelukkig.

Mijn schoenen deden het prima op de verse sneeuw. Soms lag er onder de sneeuw een stroompje water, en dat zorgde wel voor natte voeten.

Toen wat later het zonnetje ging schijnen en op zommige stukken de sneeuw smolt, spoot het water soms tot mijn oren als ik eroverheen hobbelde. Kan me niet schelen, ik heb goede sokken en als je maar gewoon blijft lopen, krijg je eigenlijk geen koude voeten.

klik voor groot




Toen het opklaarde, kreeg ik ook zicht op de bergtoppen. Zeker het uitzicht achter me was adembenemend. Ik ben ook heel vaak gestopt om te kijken. Dit moet je echt beleven. Alleen maar doorrennen met de blik op de grond is niet zo zinvol. Hardlopen is hier meer het doel om wat verder te komen dan met wandelen en dat lukt prima. Voor me wordt het uitzicht ook ineens een stuk mooier, als ik zicht krijg op de meertjes van Rannoch Mor. Gweldig gezicht, en ik ken het alleen maar vanuit de auto als we over de weg naar huis rijden na het herten fotograferen in de Glen. Wat een belevenis om hier zo te lopen met waf in dit weer. En wat bof ik dat het even zo mooi opentrekt zodat ik alsnog alles kan zien.

klik voor groot





Uiteindelijk moet ik toch weer eens terug. Ik ben over de top op ruim 400 mtr en merk dat ik weer een stukje aan het dalen ben. Dat geeft niet dat ik straks weer omhoog moet, maar het betrekt inmiddels weer en aangezien het nog hard waait, ga ik liever terug en loop eventueel nog een stukje voorbij Kings House Hotel de volgende stage van de WHW op. Eerst maar terug. Met moeite draai ik om, want ik zou nog zo graag verder gelopen zijn. Maar ja.... je loopt met verstand en met het besef dat je gewoon nietig bent daar in de bergen en het bovendien eigenlijk 'slecht' weer is.

klik voor groot



Misschien is het nog helder genoeg voor een foto van de cottage met wat uitzicht op de bergen....

klik voor groot



Dan steken we weer over en lopen het laatste stukje weer richting het hotel.

klik voor groot



Ik had gelijk, het weer slaat om en het wordt donker, somber en ineens klettert het van de regen. Ik ben natuurlijk weer van de top af en dus is de sneeuw gewoon regen geworden en is het niet meer prettig om te lopen en zie ik ook niets meer omdat het dichtgetrokken is.

Om lekker warme voeten te krijgen, besluit ik wel nog een stukje door te lopen waarbij ik nog een stel ontmoet die net de 7e etappe gelopen hebben en straks in het hotel gaan slapen. Zij hadden veel regen onderwe gehad en komen dus nu ook in de stromende regen aan.

Ik loop nog even verder en draai uiteindelijk weer om richting de auto. De trip zit er op. Ik had vandaag wel uren kunnen lopen daar. Alles is mooi en achter elke bocht zit weer een andere verrassing qua uitzicht. Seizoenen wisselen elkaar bijna af per kwartier. Zo heb je sneeuw, zo heb je zon en zo loop je weer in de regen. Je moet je er vooral niet door laten weerhouden op pad te gaan.

Het enige punt is wel dat je goed voorbereid moet zijn als je bergen in gaat. Achter een bergkam kan het ineens heel ander weer zijn dan in een dal of achter de andere bergkam. Goede kleding en 'nood dingen' lijken overdreven om mee te nemen maar zijn het niet.

Ik maakte twee jaar geleden de fout door de Cheviots in te gaan zonder iets mee te nemen. Ik vond het ook een beetje onzinnig, maar dingen als een thermodeken, fluitje en lamp horen standaard in de rugzak te zitten, samen met wat voeding en drinken. Als je valt, of je kunt ineens om een of andere reden niet verder, moet je warm kunnen blijven. In mijn rugzak zitten bijvoorbeeld ook van die zakjes die je kunt breken om handen (of voeten) eenmalig te verwarmen.

Elke keer leer je bij en dat is maar goed ook.

Op naar het volgende avontuur.

video:





gegevens:

* 14 km
* 0 graden - wind en sneeuw

jan 95 km - 2015 totaal 95 km

gepost door Max op 11:12 PM


Woensdag, 07 Januari 2015

07.01.2015 - loch etive - 11 km

Vandaag een rondje over de weg zonder wafje. Na het avontuur van gisteren leek het me beter dat ze even een rustdagje zou hebben. Ik koos voor een rondje dat ik jaren geleden voor het laatst had gedaan, namelijk over de weg naar de brug, een stukje over de drukke weg, achterlangs en dan nog een stukje langs het meer. In 2010 had ik nog grote moeite met dat vierkantje over de weg vanwege de afstand en vanwege de stijging van de weg (welke stijging zou ik nu zeggen). Ik was van plan om rustig op MAF te lopen, maar zodra ik over de weg liep, voelde ik me aangeschoten wild en ging ik steeds sneller lopen om maar zo snel mogelijk van de weg af te zijn. Daarna wilde ik natuurlijk dan wel eens zien welke 'eindtijd' ik nog van het eerste 5 km rondje zou kunnen maken en dat viel me niet tegen. Ik was alleen veel te warm gekleed en tegen de tijd dat de 5 km lap erop zat, steeg ik zowat op van de warmte. Gauw dus even wat uitgedaan en afgedaan en daarna verder met de tweede rustigere lap.

Best lekker om zo even te lopen en een stuk minder tijdrovend dan al mijn avonturen tot nu toe! Op naar de volgende run, ik hoop wel weer een avontuur!



gegevens:

* 11 km
* 8 graden - regen en winderig

jan 81 km - 2015 totaal 81 km

gepost door Max op 08:35 PM


Dinsdag, 06 Januari 2015

06.01.2015 - highlands (two ledaigs) - failed

Vandaag had ik en rondje uitgezet dat ik had gevonden in een boek over trail running. We rijden vaak door Glencoe als we op weg gaan naar de hertjes in Glen Etive. Maar erdoorheen lopen zou wel bijzonder zijn dacht ik. Zo vertrokken waf en ik dus vol goede moed en zin op pad om de 15 km route te gaan doen. Goed voorbereid qua kleding, voeding en gear deze keer. Ik had zelfs spikes in de rugzak.

De parkeerplaats was snel gevonden en er stonden al een paar autos. Naast me was een stel zich aan het inpakken en dat ging ik ook eerst doen. Wel of geen mouwen, hondje inpakken, pootjes doen etc. Uiteindelijk gingen we op weg. Het pad was ehm...'avontuurlijk' met grote rotsblokken en rare stukken maar ik ging er maar van uit dat het beter zou worden.

klik voor groot



Het was ontzettend slecht weer bij de start. Regen en hagel en keiharde wind. Ik was op zich prima aangekleed en waf ook, maar toch.... Vol goede moed gingen we verder..... Het uitzicht was bijna nihil door het weer en dat was erg jammer, want juist daarvoor ben je hier natuurlijk.

klik voor groot








Toch werd het al snel droog en knapte het weer een beetje op. Het uitzicht werd ook mooi en ineens zag ik de bergen om me heen met de besneeuwde toppen. Wel gaaf zo en we klommen verder.

klik voor groot










Natuurlijk maakte ik veel te veel foto's maar je moet dit echt zelf beleven om te voelen hoe bijzonder het is om daar te staan, en steeds een stukje hoger te klimmen en te zien hoe het landschap dan verandert. Op de foto's zie je het bijna niet, maar het licht verandert en hoewel het steeds dezelfde bergtoppen zijn natuurlijk, is het toch steeds anders en eigenlijk adembenemend. Zeker als je dit voor de eerste keer op deze manier doet. Je voelt je ook heel nietig en nog onbekend met deze bergen en dat maakt het ook spannend.

Maar toen ik het wel erg vond blijven klimmen, keek ik eens goed op de kaart en zag ik dat ik eigenlijk gewoon richting de top aan het lopen was. Het pad van de route liep helemaal niet zo en dus liepen we weer naar beneden waar iemand me tegemoet kwam die wel de bergtop ging bewandelen. Waf en ik gingen weer naar beneden en namen het juiste pad.

En al na een klein stukje, stonden we ineens voor een zeer snel stromend ford. Niet diep maar wel snel stromend en met wat grote rotsblokken die blijkbaar gekozen moeten worden voor de oversteek. Mmmm. Ik keek nog eens goed, pakte mijn poles tevoorschijn en voelde met de stokken hoe snel het water stroomde. Het zinde me niks. Ik twijfelde enorm. Waf had geen tuigje om, ik kon haar dus niet goed vastpakken. Aan de riem was geen optie. Ik wist het even niet goed wat wijsheid is. Ik besluit dat waf moet wachten en ga proberen over te steken tot de helft. Als ik halverwege sta, geef ik haar een commando om te komen en dan gaat het mis. Ze glijdt uit (misschien omdat er geen plaats is voor waf en voor mij, het gaat zo snel dat ik niet zie wat er gebeurt) en ze valt half in het water en heeft door de stroming moeite om weer op de steen te komen. Het gaat allemaal heel snel natuurlijk maar ik twijfel wat ik moet doen en grijp haar bij haar jasje. Uiteindelijk staat ze weer op de rots en springt gauw verder naar de volgende. Dan besef ik in een flits dat zij straks ineens aan de overkant zal staan en ik in het midden. Maar ze twijfelt en komt ineens terug tot mijn verrassing en dan gaat het weer mis. Daarna springt ze snel terug naar de kant. Ik kom even op adem en ga ook terug. Zo staan we dus weer aan de kant waar we begonnen waren.

klik voor groot



Op de foto ziet het ford eruit als een lieflijk iets maar dat is het dus niet. Dat is wel duidelijk.

Inmiddels hagelt het weer en is het ijskoud geworden. Ik besluit dat deze route niet voor vandaag bedoeld is en we gaan terug naar de auto. Eerst eens kijken of waf zich niet verwond heeft!

klik voor groot



Als we bij de auto zijn, besluit ik - als waf OK lijkt - een stukje van de WHW te gaan lopen vanaf Kings House hotel. Als ik bij het hotel aankom is het droog en staan twee hertjes vredig te eten. Gauw een kiekje!

klik voor groot



Maar als we van start gaan, twijfel ik toch over waf en besluit ik alsnog helemaal te stoppen voor vandaag. Ik heb dus 150 km gereden voor een rondje van 4 km. Daarbij maakte ik dus ook nog eens gigantisch veel foto's. Nou ja, een avontuur was het wel zullen we maar zeggen en iets om niet snel te vergeten. Veel geleerd ook!

Op naar het volgende avontuur.

update waf bleek OK. Inmiddels heb ik een lichtgewicht tuigje gekocht, want eerder viel ze al eens bijna van een klif en wilde ik een tuigje. Het harnas van de rugzak is prima maar wel erg groot dus nu heb ik in de rugzak een EZdog tuigje dat prima zit en ook eventueel af kan en in de rugzak kan. Verder sprak ik iemand die vertelde dat het ford in deze tijd van het jaar niet over te steken is. Goede beslissing dus, want er kwam nog een tweede later in de route. Wat ben ik blij dat ik niet omgekeerd was gelopen, want dan was ik dus nooit bij de auto uitgekomen en had ik de volle 15 km terug moeten lopen. Een omissie in het boekje en voortaan maak ik mijn eigen routes dus weer. Ik zou zelf namelijk nooit deze route gekozen hebben in deze tijd van het jaar.



gegevens:

* 5 km
* 2 graden

jan 70 km - 2015 totaal 70 km

gepost door Max op 10:25 PM


Zondag, 04 Januari 2015

04.01.2015 - fearnoch - 15 km

Vandaag toch maar weer op pad omdat het lekker weer is. S. blijft thuis, want de fiets staat nog met een lekke band na ons avontuur van gisteren. Wafje mag weer mee en heeft er duidelijk zin in. Ik kies voor Fearnoch met een stukje over Glen Lonan. Vorig jaar liep ik dat rondje ook, maar toen waaide het keihard en wist ik ook de weg niet. Nu herkende ik alles en kon ik gewoon lekker doorhobbelen over de paden en de heuvels. Uiteindelijk zou ik rond de 400 hoogtemeters weglopen.

Er wordt flink gekapt in het bos en het ziet er daarom wel anders uit dan vorig jaar. Maar mooi blijft het! Eerst het bekende stukje omhoog, en dan uiteindelijk links af voor de lus naar de Glen. Vorig jaar moest ik daar door een enorme modderboel dus ik was benieuwd hoe dat dit jaar zou zijn.

klik voor groot



Ik ben verrast dat ik totaal geen last heb na de 31 km van gisteren maar uberhaupt niet merk dat ik ook maar enige kilometers maak. Goed nieuws dus.

klik voor groot



De crossing naar de Glen is prima. Wafje gaat eerst even uitgebreid badderen en drinken en neemt daarna toch maar het plankje om over te steken.

Daarna lopen we een stukje over de weg en gaan weer omhoog bij een garden die open is voor publiek. Vorig jaar moest ik daar nog enorm zoeken maar nu weet ik waar ik heen moet. We hobbelen door en ineens zie ik rechts van me een watertje in de diepte. Dat zag ik vorig jaar niet maar toen was het grijs en donker weer. Ik kijk op de kaart en besluit erheen te gaan want er loopt in ieder geval een pad naar het water.

klik voor groot



Er hangt een een of andere grote bel en het is een mooi plaatje zo en heel rustgevend. Als ik om me heen kijk, zie ik in de verte een sort bruggetje. Blijkbaar kan je over het water heen en daar loop ik dus ook nog even heen. Ineens zie ik paaltjes met een rode stip. Een pad? Op mijn kaart staat niks, maar er loopt echt een wandelpaadje rond het watertje. Sterker nog, er lopen drie paden want er zijn drie kleurtjes. Ik kies voor de rode want die gaat volgens mij om het hele watertje heen.

Op een bepaald punt gaat waf keihard heen en weer rennen alsof ze haar gekke half uurtje heeft. Ik probeer het te filmen maar tegen de tijd dat ik klaar ben, is zij ook wel uitgedraafd. We lopen weer verder en ik geniet. Uiteindelijk wordt het pad alleen een modderig paadje maar er staan keurige roodgekleurde paaltjes dus ik zal wel weer bij de bel uitkomen en dat klopt ook.

Vanaf daar vervolgen we weer onze weg, maken de lus af en zijn al snel weer in het bos. Nu eerst nog even naar het uitzichtspunt en daarna kunnen we twee kilometer lekker naar beneden rennen. Het extra lusje om het dorpje heen laat ik zitten, want ik wilde ongeveer 15 km lopen en dat zal het ook worden.

Op naar de volgende run maar weer!

klik voor groot







gegevens:

* 15 km
* 10 graden

jan 65 km - 2015 totaal 65 km

gepost door Max op 07:38 PM


Zaterdag, 03 Januari 2015

03.01.2014 - bonawe to glen etive - 31 km

Vandaag werd het ineens weer prachtig weer. Omdat we de fiets nog hebben, besluiten we om samen een lange route te gaan doen. We denken over een rondje door de Glen, of een rondje langs het meer. Goed te fietsen en we willen vandaag woef thuis laten omdat ze een beetje stijf leek met haar linker voorpootje. Rustdagje voor haar leek geen gek idee. Maar vanwege het heldere weer, kiezen we voor de route vanaf Bonawe quarry, waar ik zal proberen door te lopen naar Glen Etive over het pad waar we een paar dagen geleden moesten terugkeren. Als we vertrekken is het uitzicht over het meer al geweldig. Onderstaand links het uitzicht vanaf de cottage. Daarna parkeren bij de quarry en op weg. Het eerste stukje even over de quarry met alle stenen en rotsen.

klik voor groot




Daarna komen we al snel weer in het mooie gebied het prachtige uitzicht over het meer en de bergen die weer een dun laagje sneeuw hebben op de toppen.

Jammer genoeg loop ik vrijwel alleen, want S. blijft steeds ergens achter me voor een foto of voor een klim. Niet zo gezellig!

klik voor groot





Volgens mij geniet S ook van het mooie punt waar je ineens de vlakte op komt en rechts het meer is en links het bergmassief. Het is nu prachtig zacht weer, maar ik liep hier de eerste keer in koud weer met harde wind en voelde me nietig en een speelbal van de natuur. Nu is het vredig en licht en heel anders dan vorige keren.

Als we door het bos zijn gegaan, splitst de weg zich naar links richting Glen Etive en rechts richting Dail Pier waar ik al twee keer eerder genoot van het prachtige uitzicht. We spreken af dat S naar de pier gaat om te kijken, en dat ik vast door zal lopen en ga kijken hoe ver ik deze keer kom richting de Glen. Tot het karrenpad is het zeker 4 kilometer weet ik nog, en dan nog over het rare pad kijken hoe ver ik kom. S heeft dus alle tijd om lekker te genieten en rond te kijken bij de Pier en dan ook de kant van het karrenpad op te komen en elkaar weer te ontmoeten. Weten we veel op dat moment!

klik voor groot



Ik loop door het bos en zie ineens vanuit de hoogte het witte huisje liggen vlak bij de pier waar S. nu zal zijn.

klik voor groot



Daarna door een bos met twee prachtige stromende watertjes. Dat geluid is echt mooi en heb ik ook gefilmd met geluid in onderstaande film. Daarna kom ik inderdaad na 4 kilometer bij het karrenpad waar ik vorig jaar me ook nog door de modder liet tegenhouden maar wat er dit jaar een stuk beter uitziet. Vol goede moed ga ik dus op pad.

klik voor groot



Het pad is redelijk te doen en ook wel met de fiets dus dit is niet al te lastig voor S straks (weet ik veel). Ik loop door en langzamerhand wordt het pad technischer en lastiger en ook straks niet meer te doen met de fiets. Het pad ligt vol rotsen en overal lopen stroompjes en fords waar je doorheen of overheen moet. Bovendien lopen sommige stukje akelig steil naar boven of naar beneden. Maar mooi is het wel en af en toe vang ik al een glimp op van het meer.

klik voor groot





Uiteindelijk ben ik uitgekomen op het punt waar we eerder zijn gestopt omdat het niet ging met de fiets. Het blijft mooi. Het is doodstil. Geen mens te bekennen. Wat vogels, wat klaterend water van een stroompje. Verder niets. Geen wind, een zonnetje. Wat een rijkdom om hier zo te kunnen staan en te kunnen genieten. Ik ben al 15 km onderweg met een deel lastig terrein en zal dus ook gewoon 15 km terug moeten maar het doet me niks. Afstand telt niet, technisch terrein doet me niets. Ik lees verhalen over 'trail running' in Nederland en moet lachen. Ik wist er ook niets van totdat ik in de UK ging lopen. Pas hier weet ik over stream crossings, fords en andere rare dingen die we in Nederland simpelweg niet hebben. Ik leer elke dag bij en lees ook, want straks gaan de afstanden toenemen en heb ik nog meer bepakking bij me. Mijn rugzak zit nu ook bomvol. Niet met iets dat ik nodig heb, maar om te oefenen met gewicht.

Het kost me moeite, maar ik moet echt weer terug. Ik zou het liefst even doorlopen tot het einde waar we in het zonnetje de vorige keer even aan de waterrand hebben gezeten. Maar ik weet dat S. mijn kant op komt en het laatste stuk niet zal kunnen doen en ik wil hem niet laten wachten. Ik ga dus weer terug in de richting waar ik vandaan kom en merk meteen hoe lastig het is om pal tegen de zon in te moeten lopen. Ik zie geen bal en dat is met dit technische terrein niet zo erg handig. Maar het gaat prima en ik blijf zoveel mogelijk doorlopen om niet nog meer tijd te verliezen.

klik voor groot




Als ik weer het pad op loop, vraag ik me af waar S. uithangt. Hij zal toch niet echt aan het wachten zijn bij de splitsing? Ik opperde dat wel, maar hij had toch wel kunnen wachten bij de start van het karrenpad? Ik snap er niks van, en erger me aan deze stomme afspraken. Straks zit hij ijskoud te worden in de schaduw daar en loop ik alleen. Waarom komt hij nou niet weer mijn kant op dan? Al mijmerend loop ik door en dan ineens besef ik dat ik 'auto' in het zand gegrift zag staan. Auto? Boodschap? Ik loop een paar passen terug en kijk. Ja verdomd het staat er echt:

klik voor groot



'Lek... auto'. Och nee toch en dan op dit punt al. Ik baal, wat zielig want nu is hij dus aan het teruglopen en dat is zeker 8 km van de auto vandaan en met dit terrein en zware lekker fiets geen pretje. Wat zal hij balen.

Ik vergeet meteen mijn vermoeidheid en loop door. Niks sukkelen, maar gewoon dus even doorlopen. Hoe laat zou hij op dit punt zijn geweest dan? Ik zie geen tijd.... Maar even later staat er 13.10 in het zand gekrast en nog een stuk verder 13.15 en zo verder. Ook een mooie pijl. Ik moet toch eens vragen of hij echt geen padvinder is geweest!

klik voor groot



Ik loop door en zie dat het licht langzaam verandert in een mooie namiddag zon. Ik ben natuurlijk veel later dan 13.15 want ik moest eerst het hele stuk vanaf dail pier naar het karrenpad, daarna over het technisch lastige pad en weer terug. Dat kostte me echt wel tijd en blijkbaar heeft hij gelijk een lekke band gekregen. Dat blijkt naderhand ook de kloppen, want de band was lek op het moment dat hij de fiets tegen het witte huisje zette en naar de Pier wilde lopen. Ik moest toen nog beginnen aan mijn tocht!

Ik loop door en zie dat ik nog een kleine 4 km moet. Aan de hand van de tijd boodschappen, schatte ik in dat hij rond 15.15 bij de auto zou kunnen zijn met de fiets. Hij zou dan nog eventjes op mij moeten wachten maar het is niet koud gelukkig. Stom dat hij de autosleutel niet heeft, want die heb ik in mijn rugzak.

Maar ineens zie ik een helm en een man met een fiets. Daar loopt S! Hoe kan dat nou en waarom is hij niet bij de auto??? Ik baal, want op deze manier moet ik of heel lang wandelen en afkoelen of zijn we niet op hetzelfde moment bij de auto. We besluiten dat ik doorloop. Terwijl ik doorloop bedenk ik wat ik zal doen. Terugkeren met een lampje en water dan maar, want natuurlijk heeft hij de bidon niet gevuld voor vertrek. Mijn water is op en hij zal wel razende dorst hebben! Terwijl ik dichterbij de auto kom, die ik prachtig licht en een prachtig uitzicht. Nog snel een plaatje maken!

klik voor groot



Hier heb ik ook voor het eerst mobiele verbinding en zie ik sms-jes binnen komen van S. Waarom heeft hij hier nou niet gewacht of gekeken waar ik uithing? Hij was bang dat ik niet Ok was omdat het langer duurde dan gepland, maar juist dan moet je niet terug de rimboe in lopen! Maar goed... ik ga snel weer verder en zie bijna aan het eind van de route nog een geweldig plaatje voor me:

klik voor groot



Als ik de quarry oploop, zie ik vissers staan en ik vraag of ik met de auto het pad op kan (er stonden immers verderop twee auto's van vissers) maar ze zeggen dat ik dan eerst ergens moet gaan melden dat ik het pad op rijd, omdat anders de slagboom wel eens dicht zou kunnen zijn als ik terug kom. Dat lijkt me ook niet handig. Ik spreek met de vissers af dat wanneer zij iemand zien met een fiets, dat ze oeten zeggen dat hij bij de afslag daar moet wachten, omdat ik hem anders mis. Ik loop over de quarry naar de receptie waar natuurlijk niemand meer is en ik vraag aan iemand in een boot of hij wat meer weet. Op deze manier verlies ik een heleboel tijd, ook al omdat het pad over de quarry langer is dan het pad achterlangs waar je als voetganger overheen loopt.

Uiteindelijk rijd ik met de auto het pad op en ineens gaat de telefoon. S. had me zien wegrijden vanaf het pad hoog boven de quarry. Die eikels hebben niets gezegd en hebben hem dus het pad op laten lopen. Gelukkig hadden we allebei hier verbinding en kan ik keren en zo pik ik hem alsnog op bij de parkeerplaats.

Eind goed al goed. Dit was dus weer een run met een rare twist. Deze trip rust er geen zegen op onze routes samen en dit is waarschijnlijk dus de laatste keer, want de fiets moet maandag al terug.

Toch weer iets om later over te lachen.

Ik was na 31 km weer terug en was een stuk minder vermoeid dan S!

Op naar het volgende avontuur.



gegevens:

* 31 km
* 8 graden - zonnig en weinig wind

jan 49 km - 2015 totaal 49 km

gepost door Max op 10:34 PM


Donderdag, 01 Januari 2015

01.01.2015 - barcaldine - 18 km

Vandaag regent het werkelijk pijpenstelen en is het super grijs en donker weer. Bovendien waait het ook nog hard. Maar we hebben zo enorm geboft met de afgelopen 10 dagen dat we niet kunnen klagen. Eigenlijk wil ik wel weer een 20-je lopen, omdat het al eerder een paar keer is ging vanwege de route. Dus gaan we toch maar op pad voor een 21 km route. Ik heb een route uitgezet vanaf de Sandpit parkeerplaats, terug naar het meer en dan links Barcaldine forest in. Dat deed ik nog niet eerder en vanaf daar kunnen we allerlei rondjes maken rond Glen Dubb reservoir. Dat zou met mooi weer echt een geweldige route zijn maar nu zouden we niets zien denk ik.

We parkeren bij de Sandpit en het miezert en beetje. Voor de zekerheid doen we wafje haar rode regenjasje aan. Ze hoeft niet per se doornat en koud te worden en het interesseert haar geen bal. Zo gaan we dus op weg en al snel begint het te gieten. Goed dat ze haar jasje aan heeft en ik merk direct dat mijn heerlijke dunne windjackje totaal niet geschikt is voor dit soort weer. Geeft niets want geen enkele jas zal dit weer echt aankunnen zonder me te laten smelten want het is maar liefst 10 graden!

We starten met een flinke klim, en daarna slaan we linksaf richting het bos. Ik maak maar snel een kiekje van de hond, want het regent zo hard dat het waarschijnlijk niks wordt met de foto's.

klik voor groot



We tuffen rustig door en het klimmen gaat eigenlijk heel erg goed. Het pad is op zich prima, ook voor de fiets maar het is wel even aanpoten qua klimmetjes. Maar na 5 kilometer gebeurt het. S. valt met de fiets omdat hij op de kaart kijkt en dus maar 1 hand op het stuur heeft. Ik schrik me rot en stop natuurlijk meteen en ga terug om te kijken wat er aan de hand is. S. wil dat ik doorloop. 'Jij bent aan het trainen'. Nou zeg... ik ga toch niet doorlopen? Doe normaal. Maar goed.. S. kijkt snel of de fiets OK is en ik vervolg dan maar mijn weg. Maar als ik omkijk en een kiekje maak terwijl hij aan de fiets zit te prutsen, zie ik dat hij aan zijn hand likt. Hij heeft dus kennelijk een kapotte hand en ik ga dus terug. Hij wil van niets horen, maar ik haal mijn rugzakje van mijn schouders en tover een antiseptisch doekje en een pleister tevoorschijn. Onder handbereik, dus de indeling van de rugzak werkt! Handig. Als alles weer onder controle is, kijken we op de kaart en besluiten we (wederom) de route aan te passen zodat we sneller op een wat normaler pad terecht komen. Hoewel er niets mis is met het pad......

klik voor groot




Daarna gaat alles goed maar ik ben door het stoppen, op de kaart kijken en het rommelen wel vermoeid geraakt en krijg zware benen na het klimmen. Maar we gaan rustig door, ik hou met aan het schema en uiteindelijk lopen we langs een uitzichtspunt dat erg mooi is, maar natuurlijk somber is vanwege het weer.

Daarna langs het reservoir, voor het eerst aan de lage kant, normaal sta ik aan de overkant vanaf een hoog punt te kijken.

Na het reservoir lopen we snel richting de parkeerplaats van Barcaldine. Daar lopen we het baby rondje naast de parkeerplaats en daarna lopen we over een asfalt weg richting het Sea Life center om wat kilometers te maken. Daar keren we om en lopen terug naar de Sandpit waar de auto staat. Het regent nog steeds en we komen natuurlijk doornat bij de auto aan.

Gelukkig is woeffie helemaal droog onder haar jasje, dus dat is prettig. Ik maak haar poten verder droog, S. doet de fiets in de auto en we gaan weer lekker naar huis. Uiteindelijk staat de teller op 18 km. Te kort dus maar niet helemaal ontevreden. Ik heb overal gewoon gelopen ondanks de klimmetjes en met 350 hoogtemeters een prima training.

gegevens:

* 18 km
* 10 graden - regen





jan 18 km - 2015 totaal 18 km

gepost door Max op 08:02 PM