Runpower





Juni 2014
ZMDWDVZ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930     


Reviews, health & food



Archief (alle berichten)

Archief (per maand)

Augustus 2016
Juli 2016
Juni 2016
Mei 2016
April 2016
Maart 2016
Februari 2016
Januari 2016
December 2015
November 2015
Oktober 2015
September 2015
Augustus 2015
Juli 2015
Juni 2015
Mei 2015
April 2015
Maart 2015
Februari 2015
Januari 2015
December 2014
November 2014
Oktober 2014
September 2014
Augustus 2014
Juli 2014
Juni 2014
Mei 2014
April 2014
Maart 2014
Februari 2014
Januari 2014
December 2013
November 2013
Oktober 2013
September 2013
Augustus 2013
Juli 2013
Juni 2013
Mei 2013
April 2013
Maart 2013
Februari 2013
Januari 2013
December 2012
November 2012
Oktober 2012
September 2012
Augustus 2012
Juli 2012
Juni 2012
Mei 2012
April 2012
Maart 2012
Februari 2012
Januari 2012
December 2011
November 2011
Oktober 2011
September 2011
Augustus 2011
Juli 2011
Juni 2011
Mei 2011
April 2011
Maart 2011
Februari 2011
Januari 2011
December 2010
November 2010
Oktober 2010


Reviews gadgets & gear:





Fotoalbum:



Twitter:



Het weer:



Food/Health: Afstanden meten: Loopmuziek: GPS/Garmin: Logs & Info: Evenementen:

wie ben ik?


Temperatuur:

Click for Rotterdam, Netherlands Forecast


Zoeken



waar liep ik?



runs 2011

Zondag, 29 Juni 2014

29.06.2014 - week 2: 4x1.600 (5') - totaal 14 km

Vandaag weer wat tempo training op het programma. Dit is alweer week 2 voor het marathon schema van eind september. Gelukkig nog eventjes te gaan maar toch.Ik ben niet zo erg dol op die 1.600-tjes om een of andere reden.

Ik koos ervoor om tijdens de voetbalwedstrijd Nederland/Mexico te gaan lopen in de hoop dat ik niemand zou tegen komen met honden waar ik over zou struikelen en dat bleek te kloppen. De stand was makkelijk bij te houden aan het gejuich, alleen het eerste doelpunt tegen had ik even gemist. Maar het was wel duidelijk dat Nederland won toen het gejuich losbarstte en de knallen werden afgeschoten. Ook weer leuk. Nou voor mij was het ook een soort wedstrijd.

Ik startte een beetje te voortvarend. Hoewel, misschien niet want ik had bedacht wat ik per lapje van 400 mtr ongeveer zou moeten lopen. Welnu... de eerste 1.600 waren snel voorbij. Oepsie... dat was dus een beetje te snel want bij de vorige keer in januari liep ik toch echt hele andere getalletjes. Maar goed, de uitdaging is dan eigenlijk om alle laps verder ongeveer gelijk te houden. De tweede ging redelijk goed en in precies hetzelfde tempo. Na de tweede wilde ik bijna de handdoek in de ring gooien. Ik vond het zwaar en vooral ook niet leuk of comfortabel. Maar ja, een tempo training hoeft niet comfortabel te voelen natuurlijk...... Ik dacht na over aanpassing van de training. Misschien 800-tjes van maken? Of even wat stappen zetten na 600 mtr ofzo? Nou ja, voordat ik er erg in had was de rust voorbij en kon ik weer aan de derde beginnen. De eerste 400 mtr gingen goed en prima op schema.....kom op even doorgaan... 600 mtr en toen 800 mtr en verdomd, ik lag nog steeds op schema... nog even doorzetten.... 1.200 mtr en dan nog eventjes.... en ja! Weer een lap van 1.600 mtr en volgens mij weer precies gelijk aan de vorige twee. Dat vond ik wel apart en ik zag op mijn horloge dat uiteindelijk de HF ook over de 157 schoof. Maar toen het lastig voelde, was het deze keer helemaal niet de HF, want die bleef nog relatief laag, maar voelde het gewoon qua ademhaling niet fijn. Alsof dat net achter bleef lopen. Geen idee, maar het was niet comfortabel. Maar tijdens elke rustpauze was alles weer volstrekt normaal en begon ik weer alsof ik net begonnen was. Heel apart. Dus hoppekee, de trilling en het piepje van het horloge en rennen maar.... de eerste 400 mtr weer keurig op schema, en zo rommelde ik weer door naar het einde van de lap zonder verder te stoppen of te vertragen. Eigenlijk dus vier hele gelijkmatige laps van 1.600 mtr die ook nog eens allemaal precies hetzelfde uitgevoerd zijn. Pace gelijk, cadans gelijk, hartslag ongeveer gelijk. Merkwaardig. Achteraf natuurlijk wel heel leuk, maar ik vond er niks aan tijdens het lopen. Toen ik de laatste deed zei ik dus ook hardop 'daar is dus niks aan'. Ha!

Anyway, deze training ook weer gedaan. Na de laps nog rustig dribbelen op RWR met maximale HF van 138 en dat kwam keurig uit met een average HF van 128 (max 138) en mooi herstel. Niks aan het handje dus.

Op naar de volgende training dan maar weer.

Gegevens:

* 14 km
* 20 graden



juni 282 km - 2014 totaal 1.463 km

gepost door Max op 09:00 PM


Vrijdag, 27 Juni 2014

27.06.3024 - hitland - 18 km

Het is vandaag redelijk weer en tijd voor een loopje. Vanmorgen regende het flink waardoor het erg vochtig en klam werd maar door het zonnetje van vanmiddag was dat grotendeels weer wat beter geworden. Maar warm was het nog steeds natuurlijk, maar niet meer zo helder en zonnig als afgelopen dagen. Dat scheelt dus alweer iets. Ik liep vandaag mijn rondje vooral weer op hartslag en ademhaling. Altijd weer mooi om te zien dat je met een rustige buikademhaling vaak de hartslag ook weer wat omlaag krijgt en beter in het gareel kunt houden. Daarbij is pasfrequentie natuurlijk ook weer belangrijk, want als je de ademhaling met de cadans mee laat lopen, dan kom je vanzelf in een mooi ritme en kan je ook prima de snelheid inschatten. Ik wisselde de ademhaling een beetje af, de ene keer 2 stappen in en 4 stappen uit, dan weer eens 3 stappen in en 5 stappen uit. Dat is niet echt optimaal aangezien je dan steeds op hetzelfde been uitkomt, maar daar moet ik dus weer eens een keer aan werken met de metronoom. Dat is uberhaupt goed om te voorkomen dat je gaat sloffen als je op hartslag loopt. Maar zo samen met de ademhaling, hou je eigenlijk als vanzelf ook de cadans redelijk goed.

Ik deed vandaag 3 laps van 5.000 meter op RWR 2/30 met maximale HF van 138. De laatste lap lukte dat minder goed, want toen werd het door warmte en vermoeidheid toch lastiger om de HF mooi laag te houden, maar ik ben niet heel ontevreden eigenlijk. Vooral omdat ik na de run totaal geen onrustige hartslag had deze keer. Blijkbaar speelde de vermoeidheid aan het einde van mijn verblijf me toch parten! Voorlopig dus nog even rustig wat aerobe endurance opbouwen.

Genoeg werk aan de winkel nog!

Gegevens:

* 18 km
* 21 graden



juni 269 km - 2014 totaal 1.449 km

gepost door Max op 06:55 PM


Woensdag, 25 Juni 2014

25.06.2014 - hitland - 12,5 km

Vandaag weer een rondje 'schakelen' tussen MAF en iets meer tempo. In blokken van 3x1000 mtr steeds beginnen op MAF met max HF van 138 en de tussen lap max HF 148 en weer terugschakelen naar max HF 138. Die laatste lap valt dan meestal niet mee omdat het lastig is om 'terug' te schakelen en de HF weer mooi onder de 138 te krijgen. Alleen bij de allerlaatste lap van de 3e reeks bleek dat lastig en bleef ik net hangen rond de 140 bpm maar al met al niet slecht. Tot slot een extra kilometer op RWR met maximale HF van 148 (overigens max 145 maar gelopen) en een ratio van 1/30. Hoewel ik snipverkouden ben (ik denk hooikoorts) ging het vrij aardig. Het lopen ging in ieder geval lekker en het bleek makkelijker weer om mijn hartslag laag te houden. Maar het moet nog veel lager dus genoeg werk aan de winkel.

Gegevens:

* 12,5 km
* 21 graden

map

juni 251 km " 2014 totaal 1.431 km

gepost door Max op 06:21 PM


Dinsdag, 24 Juni 2014

crosstraining: fietsen

Altijd handig als geheugensteuntje om te kijken wanneer ik begon met een andere training. Vorig jaar kocht ik een geweldige fiets, maar waarschijnlijk leverde me dat een lies probleem op, waardoor ik niet eens eind mei destijds in Edinburgh kon starten. et hele jaar bleef de fiets dus verder ongebruikt staan, want elke keer was er een ander evenement dat ik niet wilde 'boycotten' door op die fiets te stappen. Maar dit was natuurlijk al te gek, want het is een hele fijne fiets en ik zal toch eens moeten ontdekken of het nu toeval was vorig jaar, of echt een probleem door de fiets. Nu ik thuis ben, ben ik dus direct weer op het fietsje gestapt. Niet meteen het zware programma door Toscane dat zo leuk is met het beeldscherm maar gewoon een 'easy ride' stap 1. Dat leek me wel een genoeg om te proberen en te kijken wat er gebeurt. Afwachten maar.

gepost door Max op 10:59 AM


Maandag, 23 Juni 2014

23.06.2014 - roeibanen - MAF test (failed)

Niet zo slim misschien om de eerste dag dat ik thuis ben meteen een MAF test te doen. Had beter eerst even kunnen kijken hoe het gaat. De combinatie van dit absoluut smerige land waar ik altijd weer even aan moet wennen qua longen, de vermoeidheid en het zonnetje zonder wind maakte dat de test totaal mislukte. De eerste ronde ging nog prima maar al snel kon ik de HF niet meer rond de 138 houden en was de drift verder onvermijdelijk. Ik dacht eerst nog aan stoppen na de 3e mile maar ik heb uiteindelijk het rondje toch maar afgemaakt. Maar goed, dit is dus niets en ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat het weer ergens op lijkt. Grrrrr.

Gegevens:

* 10,5 km
* 21 graden



juni 237 km - 2014 totaal 1.419 km

gepost door Max op 12:08 PM


Zaterdag, 21 Juni 2014

21.06.2014 - spott - 11 km

Vanmiddag rij ik alweer richting Newcastle om vanavond weer met de boot over te varen naar huis. Wat ontzettend jammer! Ik heb nog zoveel te ontdekken en te doen. Maar niets aan te doen, aan alles moet weer eens een einde komen en zo blijft er altijd nog wat te wensen. Grappig dat dit het eerste jaar is dat ik zo 'op pad' ben geweest hier. Dat komt ook deels door de navigatie die ik nu bij me heb, want dat is onderweg toch wel erg prettig. Ook komt het denk ik doordat ik veel sterker ben geworden en dus wel wat 'aankan' qua parcours. Genoten heb ik in ieder geval volop.

Maar nu vanochtend dus het allerlaatste rondje hier, en vooral voor woef, zodat zij even lekker moe kan worden en even kan rennen en uitgebreid kan plassen en poepen. En dat lukte. Met het zonnetje erbij was het meteen al warm dus moe zou ze wel worden. Ik was dat eigenlijk al een beetje en ik sukkelde maar wat over de weg. Ik had geen puf meer om ergens over een bijzonder pad te gaan, dus deed ik gewon het rondje 'buitenom' en dat was prima. Eerst nog even een wens doen bij de witches stone...

klik voor groot



Daarna dan even het rondje buitenom. Ik wilde eigenlijk iets anders doen, maar het was warm en ik was moe van het inpakken en opruimen dus dit was wel even goed zo als afsluiter. Nog even snel een paar kiekjes.

klik voor groot



Even naar de Ford, rechtsaf even klimmen, doorlopen en naar beneden en genieten van uitzicht op Bass Rock. Wat is het hier toch mooi en vredig. Ik zal het echt gaan missen als ik straks weer rond de roeibaan loop maar die heuvels zijn voor nu wel even genoeg geweest eigenlijk.

klik voor groot



Ik heb het vreselijk warm en ben dus erg traag maar dat is niet zo erg. Deze run is vooral voor woef die straks lang als kistkalfje in de auto moet blijven op de ferry en onderweg. En zij geniet, dat is wel duidelijk.

Als ik bij de cottage kom die ik al netjes leeg heb opgeleverd, hoor ik zuigen en boenen. Dat zal niet meevallen na het verblijf van waf met al die haren hoewel ik mijn best gedaan heb om alles netjes te houden. Zelfs mijn auto is snel even gewassen en ontdaan van alle vogelpoep. Wat zijn het toch een schatten. Ze hebben de badkamer nog niet gedaan zodat ik nog even kan douchen als ik zou willen, maar ik gebruik de badkamer alleen even om me snel op te frissen en om te kleden, dus dat is erg fijn. Uitgebreid badderen en boenen komt morgen wel weer als ik thuis ben.

Ik ga nog even thee drinken bij D en C en daarna moet ik echt op pad richting de ferry. Ontzettend jammer maar het is vast ook weer fijn om thuis te zijn. Genoeg avonturen beleefd het was echt ongelooflijk gaaf. Totaal 317 km hier gelopen in die maand dus dat is best veel. Heerlijk was het!!!

Gegevens:

* 11 km
* 21 graden



juni 227 km - 2014 totaal 1.409 km


gepost door Max op 04:51 PM


Vrijdag, 20 Juni 2014

20.06.2014 - gullane - 17,5 km

Omdat ik eergisteren en eerder van de week al zo lekker geklommen had, had ik nu gekeken naar een wat vlakkere route. Aanvankelijk wilde ik nog een segment van de John Muir route doen, vanaf North Berwick (waar ik de vorige keer gebleven was) naar Preston, maar die route trok me niet zo aan en bovendien zou het te ver zijn om helemaal te doen. Met de helft kwam ik niet tot Gullane en Aberlady waar ik nou juist zo graag even wilde lopen, dus keek ik naar een andere optie. En zo tekende ik een route vanaf Gullane car park, eerst door de duinen, dan over de golfbaan, terug naar de John Muir route en weer via de duinen terug naar de parkeerplaats. Zo gezegd zo gedaan en de routes zaten al snel in de navigatie. Ik zou ongeveer 15 km gaan lopen, en dat leek me nu ook wel weer even genoeg. Ik heb ruim 300 km hier straks gelopen!

Omdat het vandaag weer een warme en zonnige dag zou worden, waren we al vroeg op pad. Ik vond het niet fijn om weer in het zonnetje te moeten lopen en het heeft altijd even nodig om echt op te klaren dus ik had tijd genoeg om lekker even in de schaduw van de ochtend te lopen. Dan maar geen stralende foto's.

In een klein half uurtje was ik in Gullane en de parking was snel gevonden. Nog geen mens te bekennen op wat werklieden na en de start van de route was ook snel gevonden. Wat een mooi uitzicht op de zee en het strand! Woef zag het water ook al snel en wilde wel even een duikje nemen. Zo gezegd zo gedaan natuurlijk.

klik voor groot




Daarna weer verder gelopen en even langs een of ander restant van een kerkje gelopen. Meer dan een rijtje stenen was het eigenlijk niet maar met wat fantasie kan ik hier nog wel iets in zien. Mooie plek zo bij de zee!

klik voor groot



En natuurlijk weer een lief baaitje waar woeffie toch echt even het water in wilde!

klik voor groot



Ik vond het allemaal best en genoot van de mooie omgeving. Heel rustig en vredig. Grappig om te zien want ik had dit helemaal niet verwacht eigenlijk. Echte duinen met veel groen en af en toe een baaitje.

klik voor groot



Uiteindelijk kwamen we vanuit de duinen echt op het strand. Dat liep redelijk goed. Er speelden twee kleine kinderen in een roze badpak in de zee. Woef vond het prachtig en de kinderen vonden haar gelukkig niet eng.

Maar ineens is het strand afgelopen en stuit ik op rotsen. Ik kijk op de kaart. Merkwaardig want ik ben gewoon op het pad van de navigatie. Zou het zulk hoog water zijn dat ik er niet langs kan?

klik voor groot



Maar we laten ons niet kisten en als ik een steile klim zie over het zand klauter ik op handen en voeten naar boven. Zelfs woeffie heeft er even moeite mee, maar dan zijn we ook boven.

klik voor groot



Ik moet lachen want ik ben nu weliswaar boven, maar tref een donker pad met heel laag overhangende takken. Toch merk ik aan woef die al wat verder is, dat er gewoon een pad is sraks. Ik kruip bijna vanwege mijn rugzak maar het is maar heel kort en na een meter of twintig loop ik alweer op een normaal pad. Het uitzicht is trouwens wel prachtig zo hoog.

klik voor groot



Maar verdomd als het niet waar is, het pad houdt weer op en ik tref hoge rotsen voor me, maar links van me zijn lage rotsen en daarboven zag ik toch echt net iemand wandelen, dus daar is een/het pad. Misschien heb ik ergens een afslagje de duinen in gemist waardoor ik te lang te laag bij het water ben blijven lopen. Zou best kunnen. Ik taxeer de rotsen. Ziet er niet slecht uit en hoog is het niet. Als ik woef hier nou op een of andere manier omhoog krijg, dan kan ik het zelf ook wel. Jammer genoeg is de wandelaar al weg.

Ik til woef op, zet haar met haar voorpootjes op een uitstekend rotsblok, moedig haar aan en duw een beetje. Ze snapt me prima tot mijn verrassing en terwijl ik haar steeds een kontje geef, komt ze zowaar omhoog en staat ze al snel op het pad even boven mij. Nu ik nog. Echt hoog is het niet, en nu zij daar is, zal ik dus ook moeten volgen. Tot mijn verrassing lukt het heel makkelijk en zo staan we samen ineens op een normaal pad boven de rotsen.

Op de foto is het niet te zien maar dit was het

klik voor groot



Omdat we nu op de golfbaan zijn gekomen, zal het nu niet meer moeilijk zijn om paden te vinden en we lopen lekker verder. We lopen richting Aberlady - een mooi natuur gebied - en ik ben benieuwd. Het loopt in ieder geval lekker.

klik voor groot



Ineens staat er een ree op het pad. Gaaf! Woef gaat zitten en ik maak een foto. Jammer dat ik nu geen camera bij me heb alleen mijn telefoon maar ik maak toch een kiekje en op de grote foto is in de cirkel het ree te zien dat op zijn gemakje naar ons kijkt.

klik voor groot



We lopen nog een stuk door en aan het einde van de golfbaan ga ik even naar een bankje om woef wat water te geven en zelf toch maar een gelletje te nemen dat ik altijd voor nood in mijn rugzak heb zitten.

Vanaf dat punt lopen we een klein stukje langs de weg en zullen daarna de John Muir way opslaan. Overigens blijkt dat stukje langs de weg prima te doen, want er loopt een pad naast de weg dus we lopen niet OP de drukke weg. Bovendien is het een klein stukje en al snel lopen we op de LAW die prima is aangelegd en lekker loopt.

klik voor groot



We komen langs een ruine van een kerkje waar we even een kijkje nemen en lopen vervolgens door een prachtig veldje met klaprozen. Woef kleurt er mooi bij.

Dan lopen we Gullane alweer in. We lopen een stukje langs de hoofdweg, passeren een restaurant waar we dit jaar voor het eerst niet hebben gegeten en ik sla linksaf naar Greywall Hotel met het befaamde Muirfield waar vorig jaar de Open golfkampioenschappen zijn gehouden.

klik voor groot



Je kunt gewoon door het hek en ik geniet even van het uitzicht daar. Er komen net twee keurig geklede heren aan en een ervan gaat naar het huisje om een caddy te vragen voor de middag (hoor ik). Ik zie naast het kantoortje een toilet ruimte en besluit woef nog wat water te geven. Als ze saat te drinken krijg ik een onaangename verrassing. Waarom ik dacht van de faciliteiten gebruik te mogen maken? En wat ik daar deed? Ik had daar niets te zoeken en het was prive terrein! Nou is er in Schotland overal right of access, een soort recht van overpad waar je ook maar bent en waardoor je eigenlijk overal mag komen, al loop je over een terrein van een boer of door een weiland van iemand. Dus ik sta paf. Watte? Ik leg de man uit dat ik hoopte de route over de weg te kunnen nemen, en wijs in de richting van het pad over de golfbaan. Nou nee, dat kon natuurlijk helemaal niet, dat was verboden. De man was zo onaangenaam, dat ik hem vraag of hij zich nou heel fijn voelt dat hij mij dat kan verbieden. Je moet je voorstellen dat hij net nog een caddy voor iemand aan het regelen was die hem behandelde als voetveeg. Hij kan dus nu eindelijk belangrijk en gewichtig doen! Ik lach en vraag of hij het aardig vindt om me weer de sraat op te sturen met een warme en vermoeide hond. 'Don't take it personally' zegt hij nog. Ik antwoord dat het prima is voor het toerisme en dat ik er een mooi verhaal over zal schrijven en maak een foto van de verbouwereerde man (zie video). Dat vindt hij niet leuk en als hij iets wil gaan zeggen zijn woef en ik al weer op weg. Terug naar de straat.

Altijd wat bijzonders op onze routes zullen we maar zegen.

De eerste straat weer rechtsaf loopt dood, maar bij de tweede tref ik een aardige vrouw die bij haar auto bezig is, water gaat halen voor mijn flesje en uitlegt hoe ik een mooi einde aan de route kan maken. Gek genoeg staat dat niet op de kaart maar ik bedank de vrouw hartelijk en ga weer op pad. En inderdaad is het laatste stukje weer op bekend terrein door de duinen waar we zijn gestart. Prima dus en ik besluit nog even naar het strand te gaan omdat woef dat zo leuk vindt.

klik voor groot




Hier speelt woef heerlijk in het water en vindt een kapot balletje waar ze veel plezier mee heeft en steeds weer uit het water vist en komt brengen. Plezier voor tien dus! Zij is niet moe, dat is duidelijk.

Uiteindelijk moeten we toch maar weer eens verder. Het is prachtig weer geworden en het parkeer terrein staat vol. Gelukkig heb ik toch een reserve zakje voer bij me voor woef en kan ik haar wat te eten geven zodat ze niet met een lege maag met zeewater in de auto hoeft. We zitten even lekker in de zon te mijmeren en uit te rusten van deze run. Een heerlijke ochtend hadden we en we maakten dus weer wat mee. Never a dull moment.

klik voor groot



video:



Gegevens:

* 17,5 km
* 20 graden



juni 217 km " 2014 totaal 1.397 km

gepost door Max op 07:16 PM


Woensdag, 18 Juni 2014

18.06.2014 - southern upland way (3) - 23,5 km

Voor deze keer weer op pad voor een avontuur (hoopte ik) nadat de vorige ronde een beetje de soep in was gedraaid door het enge bos. Ik had in het boekje van de Southern Upland way twee circular routes gevonden die allebei zouden starten vanaf de parkerplaats in Abby St Bathans. Ik zou eventueel daar vandaan naar Cockburnspath kunnen lopen, of de andere kant op richting Longformacus, zoals de route eigenlijk loopt maar gezien de eerdere ervaringen leek het me beter om twee routes aan elkaar vast te knopen met de auto als middelpunt. Zo gezegd zo gedaan en ik had de routes al snel uitgezet en in mijn navigatie gezet. En je verwacht eigenlijk dat een route die ook in een boekje staat, wel een beetje makkelijk te vinden zou zijn (nee dus).

Omdat het vandaag ontzettend warm was en vrijwel onbewolkt kon ik niet al te vroeg starten. Mijn leuke idee om rond 12 uur te vertreken, de eerste ronde te doen, wat te drinken bij het restaurantje in het bos en verder te gaan, mislukte dus daarom totaal en pas tegen het einde van de middag konden we dan eindelijk op pad. Ingesmeerd met SPF 50 en volop water mee, gingen we naar de start plaats die vrij makkelijk te vinden was gelukkig.

klik voor groot




Het kost even moeite om de teasi aan te krijgen, maar gelukkig heb ik nog een navigatie apparaat en al snel zijn we op de juiste weg. Eerst een stukje over de weg. Helaas wat drukker dan ik zou willen en erg smal. Maar al snel kunnen we naar links afbuigen en zijn we in een mooi gebied.

klik voor groot





Maar het is wel erg warm, we lopen in de volle zon en er is nergens schaduw te bekennen. Woef is altijd een beetje opgewonden aan het begin van een loop en rent keihard heen en weer op zoek naar leuke beestjes in het veld. Dat is niet de bedoeling, want zo wordt het niks met haar in de warmte!

klik voor groot



Het pad is eigenlijk niet meer dan wat platgelopen gras maar het gaat wel en al snel komen we het bordje tegen met de keuze uit linksaf richting Edin's Hall Broch en rechtsaf naar Cockburn Law. Dat is een 'echte' heuvel en eigenlijk weet ik niet eens wat ik daar zal zien maar vooruit maar. Met dit mooie weer is het vast leuk.

Maar hoewel ik erg mijn best doe en inmiddels eindelijk ook de teasi aan heb... ik zie werkelijk geen pad. Het begin wel, en daar loop ik ook keurig op het lijntje van mijn uitgezette route maar al snel ben ik er duidelijk vanaf. Het probleem is dat ik totaal niet weet welke richting ik eigenlijk op zou moeten om bij die op te komen en met mijn richting gevoel wil ik ook niet lukraak ergens heen lopen. He is ontzettend steil, knoert warm en erg lastig. Maar ik geef niet op. Die rottige summit zal ik halen. Waar is dat pad en waar is de top. Ik loop en loop en verbruik aardig wat batterij van de navigatie(s) die allebei met vol scherm me de weg wijzen. Ik struin door plantjes en distels. Mijn benen kriebelen. Is dit leuk? Gelukkig is het prachtig weer. Maar waar is die top nou. Ik hijg. Woef hijgt. Woef gaat liggen zodra ik even stil sta om op de navigatie te kijken. Van rennen is totaal geen sprake, ik kom wandelend al nauwelijks vooruit. De tijd kruipt, ik kruip. Maar ik kom wel hoger en hoger dus er zit schot in. Woef hijgt en ligt voor lijk. Ik besprenkel haar kopje met water en geef haar wat water. Dat verkoelt wel wat geloof ik. Had ze zich maar niet zo aan moeten stellen in het begin met al dat rennen. Dat doe ik toch ook niet.

klik voor groot



Ik vloek tegen de schapen die zo makkelijk voor me weg springen. Waar is die top nou.

Maar dan blijk ik eindelijk in de buurt te komen van dat tekentje op mijn navigatie. Hier ergens om de hoek. Geen idee maar dan is eindelijk het teken daar. Iedereen in de UK weet dat zo'n wit dingetje een summit aangeeft en ik ben er. Mooi is het wel en zeker met dit weer!

klik voor groot





Ik plof naast woefje die even uithijgt en geniet van het uitzicht. Ik probeer een selfie te maken maar daar kan ik niks van. Dan maar een foto van woef.

klik voor groot



Samen puffen we even uit. Het is erg mooi en doodstil natuurlijk. Ik probeer te ontdekken of ik van bovenaf Edin's Hall Broch kan zien maar dat kan ik niet ontdekken. Wel misschien als je weet waar je moet kijken.

Uiteindelijk vind ik het tijd om verder te gaan want de tijd tikt door en het is eigenlijk ook te warm zo op die top hoewel er een licht briesje waait wat ons een beetje verkoeling geeft. Zodra ik opsta weet ik al dat het liggen op het gras niet zo handig was want mijn armen jeuken als een gek door de grasjes en de bloemetjes. Ook mijn benen jeuken door de distels en de plantjes waar ik doorheen gelopen ben. Maar niet aanstellen, achteraf is dit allemaal erg leuk.

Maar zo moeilijk als de weg naar boven was, zo moeilijk is het ook weer naar beneden. Ik kan ergens heel steil naar beneden kletteren waar de schapen blijkbaar kunnen lopen en een soort pad hebben gemaakt maar dat ga ik dus even niet doen. Ik zie al lang niet meer waar ik vandaan ben gekomen omdat er geen pad is, dus ik draai wat in de rondte en kijk op mijn navigatie waar ik ongeveer heen moet. Zonder navigatie zou ik dus echt gewoon aan de verkeerde kant de berg aflopen ben ik bang.

klik voor groot



Maar ondanks mijn euh scheldpartijen, komen we toch weer gewoon uit bij het bordje met de keuze uit klimmen of naar Edin's Hall broch. Niet slecht voor een beginner. Ik kijk op de klok. Ah we zijn al ruim anderhalf uur onderweg. Volgens mij voor de eerste 2 kilometer dus dat schiet lekker op! Ga ik de volle afstand dan wel halen? Eerst maar eens verder naar de Broch want dat moet iets bijzonders zijn.

Dat is heel makkelijk want na twee keer power liften met woef over een hekje staan we er al

klik voor groot







Natuurlijk moet ik ook hier even uitgebreid rondkijken en alles ontdekken. Het is wel bizar dat dit er nog is. Het is een overblijfsel uit de Iron Age en er zijn er niet veel meer in Schotland. Daar sta ik dus gewoon even naar te kijken hier! De diameter is 27 meter en dat is echt enorm groot. Lastig op een foto te vangen maar als je kijkt naar de foto boven, zie je ergens nog heel klein woeffie in het gras liggen. Even als vergelijk met het enorme bouwsel!

Nadat ik rondgekeken heb en foto's gemaakt heb, gaan we weer verder. Ik schiet echt enorm op!

Het pad is nu gelukkig redelijk goed te vinden, zij het wat inder goed beloopbaar. Maar ik krijg al ervaring met dit soort paden hoewel poles op sommige stukken welkom zouden zijn denk ik.

Dan ineens een muur. Voor wandelaars zijn er enkele treetjes waarmee je over de muur kunt komen, maar woef wil helemaal niet over de treetjes. Ik help haar dus zo goed en zo kwaad als het gaat op de treetjes en zeg haar dat ze op de muur moet blijven zitten. Ik gebruik zelf nu de treetjes en wurm me om haar heen om aan de andere kant weer naar beneden te gaan en haar te helpen. Vreemd genoeg blijft madam keurig zitten op die hoge muur. Kennelijk begint ze het toch al te leren en ze laat zich ook elke keer weer makkelijker ergens overeen tillen (ondanks dat ik haar twee weken geleden per ongeluk liet vallen). Ik maak even snel een foto die mislukt vanwege het tegenlicht maar dit is zo'n mooi moment, dat moet ik even vastleggen.

klik voor groot



Ik help haar vervolgens snel weer van de muur af te komen en we gaan weer verder. Ik kom langs een bord die de weg naar de Broch aangeeft vanaf de andere kant. 'Rough' staat erop. Ja dat heb ik ook gemerkt ja.

klik voor groot



Maar verder verloopt de weg eigenlijk zonder gekke dingen en we komen toch wel ergens ondanks dat het lang heeft geduurd allemaal.

Over een hangbrug hoog boven het kolkende water

klik voor groot



En daarna even terug naar het Ford om woef weer af te laten koelen.

klik voor groot



Daarna weer in de warme zon een stukje verder.....

klik voor groot



Totdat we bijna bij het begin van de route zijn en ineens voor een heel breed water staan. Moet ik hier oversteken? Ik ben er toe in staat want ik ben warm en weet waar ik heen moet... Maar had ik niet iets gelezen over een brug?

klik voor groot



Als ik op de kaart kijk, dan zie ik dat ik te ver ben gelopen. Even terug, afslaan en dan kom ik bij de brug. Zo gezegd zo gedaan maar natuurlijk word ik onaangenaam verrast met een fel klimmetje op weg naar die rot brug. Was ik nou maar gewoon dwars door het water gegaan!

Maar ook dit komt weer goed en al snel lopen we over het bruggetje met mooi uitzicht over het water

klik voor groot



Er staat 13 kilometer op de teller en we hebben er eeuwen over gedaan. Kan ik nog die tweede lus doen? Ik ben best moe, maar eigenlijk ben ik wel benieuwd en we hebben nog even tijd. Kijkend op de kaart zou deze route wat beter moeten zijn en is het laatste stuk deel van de Southern Upland way en dat zou logischerwijs toch een echt pad moeten zijn zonder zoeken. Het hoogteprofiel is ook niet schokkend, het laatste stuk zou bergje af moeten gaan. Vooruit dus maar!

We lopen eerst richting Abby St Bathans en ik zie al een pad linksaf de velden in opdoemen.... O jee.... daar is dus het heuveltje op gedeelte al.

klik voor groot



Maar gelukkig gaat dat ook weer omlaag. Ik kom tot de ontdekking dat ik weliswaar water heb gedronken bij de auto maar vergat de softflasks bij te vullen die ik voor nood bij me heb en voor woef eventueel. Als ik langs drie huisjes kom, vraa ik aan iemand of ze mijn flesjes wil bijvullen. Dat doet ze en direct komt er ook een grote bak voor de hond met fris water. Maar woef kreeg al zo vaak de gelegenheid om te drinken, en ook bij de auto hoefde ze niks, dat ze alleen bij kijkt en niks drinkt. Ik bedank de mensen voor de goede zorgen en ga weer verder op pad.

Dan kom ik bij een hek met een bordje van de route. Kennelijk niet gebruikt want de brandnetels staan kniehoog. Geen doorkomen aan, maar misschien moet je gewoon over het veld?

Ik loop het veld op en zie... grote zwarte koeien met kalfjes. O ja leuk. Aan de rechterkant door het veld stuit ik volgens mij op een stier. Voordeel is wel dat ik aan die kant makkelijk over een hek kan stappen als ze eng gaan doen. Aan de andere kant is het hoger. Linksom dan maar? Ik doe een poging maar moeder koe kijkt me boos aan. Euh.... OK dan niet. Ik twijfel. Het is niet erg ver door dat veld. Ik loop om maar kom uiteindelijk weer gewoon in het veld terecht. Ik ren niet maar wandel met gestage pas langs het hek, ondertussen loerend of de koeien iets doen. Ze kijken. Ze bewegen. Aan het einde is een hek, daar kan ik er weer uit en volgens mij kom ik dan weer op het pad. Ik nader het hek, waar een groepje koeien staat. Snel het hek open... hondje erdoorheen en ik ook. Boe! De koeien hebben het nakijken.

klik voor groot



Maar helaas blijkt dat niet het goeie hek. Ik zal over moeten steken denk ik, naar het andere hek en daar eens kijken. Ik doe het hek weer open en steek over. Dat valt mee en ik probeer de kalfjes weg te jagen die voor het hek staan. Hek open... er doorheen en hek dicht. Zo... geregeld!

Het weiland is goed, daar kan ik lekker door en ik zie dat ik op de juiste weg weer zit. Door een ander hekje en.....Huh? Dat is toch niet de weg hoop ik?

klik voor groot



Ik tover de navigatie weer tevoorschijn, loop even terug en zie dat ik nu zelf verkeerd liep in de snelheid. Even terug en ik ben weer op het juiste pad. Wel lastig dit soort dingen en het kost een heleboel tijd.

Maar nu gaat het verder goed. Het is mooi en rustig en het loopt redelik goed. Ik ben al bijna bij het keerpunt waar ik over Ellemford Bridge zal steken. Op onderstaande foto is de brug in de verte te zien.

klik voor groot





Daarna sla ik linksaf het bos in en weet ik dat ik na een tijdje op de Southern Upland Way zal komen. Vanaf daar dus geen gedoe meer met routes en paden maar even lekker lopen.

klik voor groot



Het gaat nog even op en neer maar uiteindelijk kan ik afdalen en loopt het niet meer zo moeizaam allemaal. De zon is weg want het is inmiddels al best laat geworden. Ik kan nu even voortmaken en roep opgewekt tegen woef dat we dat toch maar goed doen zo samen. Ik vind haar erg knap. Ze kreeg op rare momenten eten vandaag en eigenlijk sloegen we haar namiddag maaltijd over (ook al kreeg ze die rond 2 uur). Het lijkt alsof ze er nog steeds wel lol in heeft ook al zijn we al lang onderweg.

Het laatste stukje. Van mij mag het nou ook wel klaar zijn eigenlijk. We hebben bijna 24 km gelopen. Dat is niet ver maar op dit soort routes is het ongeveer een marathon.

Nog even een bruggetje over, door een bos en dan komen we weer bij de Ford bij de start.

klik voor groot



Daar koelt woef nog even af en ik was haar buik en pootjes.

klik voor groot



Het laatste stuk door het bos waar het bergje af ging was vrij modderig. Moe maar voldaan komen we weer bij de auto. Daar wil woef maar 1 ding eten en dat doet ze gretig. Ik heb niks, moet dus nog even wachten.

Op naar ons volgende avontuur, hoewel het heel goed zou kunnen dat dit het laatste 'avontuur' zal zijn geweest. Dit soort dingen is echt dood vermoeiend. Een rondje over de weg hier is prima te doen maar dit is toch andere koek. Maar we hebben het maar mooi gedaan en klokten weer bijna 24 km op de teller wat het maandtotaal alweer op 200 brengt.



video:



Gegevens:

* 23,5 km
* 22 graden



juni 200 km - 2014 totaal 1.380 km

gepost door Max op 11:28 PM


Dinsdag, 17 Juni 2014

review: salomon agile belt



Inmiddels is het juni 2014 en ik loop vrij vaak en soms ook lang. De Salomon rugzak is geweldig, maar met warmer weer toch wel erg warm en zwaar. En dus blijf ik zoeken naar een oplossing voor een belt of rugzak(je). Ik loop altijd met de hond, dus een riem, wat water, eventueel haar waterbakje en mijn sleutels en navigatie/camera/telefoon wil ik wel kwijt kunnen op runs (zeker in de UK). Dat blijkt nog niet zo makkelijk. Ik probeerde al diverse belts en eigenlijk bevalt het allemaal niet. Ik probeerde dus eens deze...

lees de review

gepost door Max op 12:11 PM


Maandag, 16 Juni 2014

16.06.2014 - southern upland way (2) - 12,5 km

Vandaag had ik weer een lange ronde gepland, een kilometer of 20. Het was een warme dag met stralende zon dus ik moest even wachten tot het einde van de dag, omdat het anders veel te warm zou zijn voor woef. Ik had weliswaar gezien dat er ook bos op de route was, maar aangezien ik nog niet wist waar ik zou lopen, besloot ik te wachten.

Maar tegen 17 uur was woeffie er al helemaal klaar voor en gingen we op pad, gewapend met de rugzak en de route. Dat varkentje zouden w wel eens even gaan wassen!

Ik had besloten om een heen en weertje te lopen op het laatste segment van de Southern Upland Way. Ik deed samen met S. al een heel stuk vanaf WatchWater reservoir, naar de Cairns, een stukje verder en weer terug en dat was geweldig. We liepen toen 23 km en genoten de volle route. Super! Nu zou ik aan het einde beginnen en omdat ik gelukkig al wist dat Cockburnspath waar de route dus eindigt (of start) niet fraai was, besloot ik te beginnen bij de Cove. Ik weet waar ik daar kan parkeren dus off we go!

klik voor groot



Het uitzicht is al meteen adembenemend, hoewel... als ik naar links kijk, zie ik die vreselijke cement works met zijn lelijke pijp en even verder het power station. Maar..... dat kan je gemakkelijk even uit beeld houden door daar dus niet een te kijken! Dit is de eerste keer dat ik het zie met zulk mooi weer. Ik kijk en geniet..... Ik besluit eerst even af te dalen naar het strandje bij de Cove. Eigenlijk een beetje geheim plekje en vreemd genoeg zie ik nu dat er ook geen enkel bordje staat dat je attent maakt op het bestaan van de Cove! Maar ik weet het wel en dus ga ik eerst even kijken. Even door het tunneltje en..... Wow!!!

klik voor groot




Ik sta even stil, geniet en woeffie dartelt meteen door het water. Van haar mogen we hier wel even blijven (zij zag het verboden voor honden bordje denk ik niet). Ik maak natuurlijk volop foto's en die zijn in onderstaande video te bekijken. Geweldig. Helemaal stil, geen hond te bekennen (nou ja eentje dan) en prachtige kleuren, intens groen en blauw door het mooie weer.

Maar ja, we moeten toch weer eens verder en ik besluit nog even te gaan kijken aan de andere kant. Ook al zo geweldig mooi!





Dan gaan we toch maar eens op pad. Het eerste half uur is al rustig voorbij getikt zonder dat we nog maar op de route zijn geweest!

De route loopt eerst door een veld met een eng smal pad boven langs de klif. Ik bedacht al eens dat ik woef haar tuigje aan moest doen, want ook op de John Muir Way viel ze ergens bijna naar beneden. Dit vind ik soms best eng en ze mag dus alleen voor me uit lopen en niet op of om kijken naar leuke vogeltjes. Het pad is eigenlijk niet goed begaanbaar om te rennen maar ik doe mijn best. Af en toe maak ik een foto en dan kunnen mijn voeten weer even in de normale vorm terugveren. Maar die route... zou die nou blijven klimmen? Ik kan alvast het antwoord geven: ja!

Maar de eerste klim levert natuurlijk een geweldig uitzicht op de Cove onder me op. Dat is echt prachtig mooi. Ik verbaas me erover dat mensen die de Southern Upland Way dus hier eindigen, de Cove dus van bovenaf zullen zien, maar niet zullen weten (waarschijnlijk) hoe je daar nou komt. Er staat nergens een bordje en dat is wel frustrerend als je ruim 300 km gelopen hebt, hier aankomt en dan nergens een bordje ziet. Ik zal eens in de beschrijving kijken of je met het boekje erbij wel op het juiste pad wordt gezet.

klik voor groot





Het pad verder is nog steeds niet echt goed begaanbaar maar ik word al een aardig loopschaapje. Woef vindt het allemaal prachtig en heeft nergens problemen mee. Het uitzicht op zee blijft mooi.

klik voor groot



Dan komen we ergens met een waarschuwingsbordje dat er niet meer overal hekwerk is. Nou dat had ik al gezien en gelukkig doet woef het prima en probeert geen vogeltjes te vangen die over de klif naar beneden vliegen.

klik voor groot



Tch doe ik haar ergens aan de riem, want ineens lopen we op een smal paadje dat ik echt niet prettig vind, omdat er gewoon niets naast het pad is. Ja water... ergens ver beneden me. Dus we wandelen even een tweehonderd meter, want plaats voor woef naast me is er niet, dus rennen kan echt even niet hier.

Ineens hebben we uitzicht op een caravanpark. Niet echt mooi, maar ik had het al gezien op de routebeschrijving. Hoewel.. het heeft wel wat. Helemaal niets en dan ineens een enorm caravanpark. Met die Engelse dingen, die rechthoekige blokkendozen allemaal op een rijtje. In de video staan foto's ervan.

Ineens doemt er een trap op. Ik zal op dat moment nog niet weten dat ik ontelbare treden zal moeten gaan beklimmen tijdens deze tocht. Gelukkig maar..... wat niet weet....

klik voor groot




In het natuurgebied waar we vervolgens doorheen lopen zijn eigenlijk alleen maar trappen en lastig begaanbare stukken. Wel mooi, maar het voelt als een obstacle run. Ik ben blij dat ik inmiddels weet dat ik niet per se over deze weg terug hoef, want dit duurt wel erg lang op deze manier en eigenlijk wil ik ook gewoon wel even lekker lopen.

Het gaat maar door en door, trappetje op en.. trappetje op. Ik word er doodmoe van eerlijk gezegd. Wat een route! Achteraf zie ik ook op het hoogteprofiel dat het de eerste 8 km gewoon allen maar omhoog gegaan is. Ik snap nu wel waarom het zo voelde. En dan met dit parcours.... echt niet te doen. Maar voorlopig is het nog mooi maar dat zal snel veranderen.

Als we de weg oversteken, komen we in een ander soort bos terecht. Mooi, niets mis mee, maar echt bos zonder uitzicht. Donker en... een beetje creepy. Ik kom op een splitsing waar ik omhoog kan of een beetje vlakker kan blijven (volgens de eerste meters die ik het pad op kan kijken). Ik besluit nu te kiezen voor het vlakkere pad en dan op de terugweg voor het andere pad te kiezen want ik weet al dat hier een merkwaardige wirwar van paden loopt die op hetzelfde punt uitkomen. Ik loop verder. Het bevalt me niets. Ik hoor ineens ook rare knallen, alsof er geschoten wordt, maar dat is vreemd hier. Wat is dat nou? Ik loop verder maar ik merk dat het me niet lekker zit. Het voelt niet goed. Ik kijk op de kaart en zie dat ik halverwege het pad ben dus ik loop door, en zal straks dan toch maar omkeren. Het bos is nog veel te lang om 'even' doorheen te lopen en het is echt niet prettig. Het bos is ook zo donker en dicht dat ik zelfs mijn GPS signaal totaal kwijt ben. Ik loop wat sneller door zo goed en zo kwaad als het gaat. Straks mag ik lekker afdalen (denk ik nog). Daar is de kruising al en ik sla weer linksaf om terug te keren.

Ja! Weer een stijging hoe kan dat nou? Ik loop en loop. Ik wil eruit. Ik ben eigenlijk nog nooit ergens bang geweest, maar hier voel ik me dus echt niet op mijn gemak. Geen idee waarom. Misschien komt het wel doordat de bewoonde wereld te dichtbij is. En dan ook met een caravan park. Ik kwam al een bierblikje tegen in het bos en dat zegt genoeg. Als je in de rimboe loopt zonder mensen in de buurt, is het veel minder 'eng' grappig genoeg. Niet teveel nadenken nu, gewoon even doorlopen. Ik hoor weer die enge knallen. Komen ze nu van dichterbij? Jakkie. Ik loop door en voel me alsof ik in een slechte film terecht ben gekomen. Het is overigens maar een klein stukje op de kaart maar het voelt natuurlijk weer eindeloos en waar is nu dat stukje dalen? Uiteindelijk komt dat natuurlijk ook en al snel lopen we weer op de weg waar we kort tevoren over zijn gestoken vanuit het andere bos. Ik weet al dat ik over de weg terug zal keren naar het caravan park en vanaf daar ook over de weg terug zal gaan naar de Cove. Gelukkig kan dat, dus ik hoef niet weer dat slecht begaanbare kustpad te nemen.

klik voor groot



Dat bevalt een stuk beter maar ik merk wel dat ik vermoeide benen heb. Eigenlijk voor het eerst, want ik heb nooit vermoeide benen eigenlijk. Komt zeker van al die trappen en het rare pad.

Maar zo even over de weg is heerlijk en ik zie ook weer eens wat. Een fraai uitzicht over de zee en de rotsen. Helemaal niet verkeerd.

Omdat het rondje wel erg kort is geworden door deze flauwekul, besluit ik niet meteen rechtsaf te slaan naar de Cove maar even om te lopen en over de weg terug te lopen naar de parkeerplaats. Al snel doemt het laatste stukje op en zijn we weer bij de auto.

klik voor groot



Ik geef woef wat water en kleed me aan. Het weer is een beetje omgeslagen, de zon gaat schuil achter een wolkendekje maar het is ook al vrij laat. Ik heb zo enorm staan treuzelen bij de Cove en heb ook veel foto's gemaakt van het begin van de route die prachtig was. Ik snap niets van mezelf met dat rare bos. Waarom voelde dat nou niet goed? Het maakt me ook eigenlijk niet uit, want gevoel gaat boven verstand of aantal kilometers en als ik het zo voel, dan keer ik dus simpelweg om. Bovendien heb ik ook niet het gevoel dat ik iets gemist heb, want een donker bos waar je verder niets ziet, dat is op zich mooi maar niet voor nu waar ik van uitzicht wil genieten!

Ik heb nog een ander stuk van de Southern Upland Way op mijn lijstje staan, vanaf Abbey St Bathans. Ik kan daar vandaan twee circular routes nemen en dat is misschien leuker dan een heen en weertje op de route. Op naar het volgende avontuur, hopelijk iets meer volgens planning dan vandaag.

Qua profiel stelt het allemaal niks voor in vergelijking met de andere routes die ik hier liep, maar het voelde echt verschrikkelijk. Misschien ook door die rare trappen, geen idee.



video:



Gegevens:

* 12,5 km
* 19 graden



juni 176 km - 2014 totaal 1.357 km

gepost door Max op 10:43 PM


Zondag, 15 Juni 2014

15.06.2014 - spott - 7,5 km

Eigenlijk zou dit een rustdag moeten zijn maar ik ben niet moe, het is lekker weer en woef stond al met haar honking pheasant te gooien en had wel zin in een ommetje. Ik ook, dus dat kwam goed uit. Ik nam voor de zekerheid mijn Salomon flesje mee met de camera en wat water. Ik had nog geen idee wat ik wilde gaan doen eigenlijk. Toen ik op weg was voor het rondje 'buitenom' bedacht ik dat het misschien wel lekker was om het korte felle rondje te doen en er een temporondje van te maken na al dat getrut op de lange (heerlijke) routes. Kon ik meteen eens kijken of er nog wat schot in zou zitten. Na 500 mtr inlopen gingen we dus op pad. Je verliest altijd tijd om langs het Ford te komen, maar dat is elke keer zo dus vooruit maar. All in the game. Dan komt de felle klim en ik besloot zo snel mogelijk daar tegenop te lopen met een soort RWR zodat ik aan het einde energie over zou hebben om lekker door te knallen. Dat lukt eigenlijk prima. Ik keek niet op mijn klokje, dat zou ik later wel zien. Langs Brock Wood (zonder witte bloemetjes dit jaar) en richting Little Spott. Daar staat een ree rustig te grazen langs de weg. Ik denk eerst dat het een grote hond is, maar het is echt een ree dat snel weg sprint als we dichterbij komen. Geen foto natuurlijk maar ik ben toch bezig met een temporondje dus nu even niet. Maar mooi was het wel! Na Little Spott rechtsaf en met zicht op Bass Rock in de verte in zee heerlijk naar beneden scheuren. Af en toe woeffie even bij de les roepen want ik wil niet dat ze achter blijft. Naar rechts, even een kort klimmetje en weer naar beneden. De afstand vliegt voorbij. Voor mijn tempo lapje nog maar 1000 mtr en even later nog maar 500 mtr. Het voelt erg gemakkelijk en als ik vlak voor het afklokken van de tempo lap naar de pace kijk, zie ik tot mijn verrassing (en genoegen) dat dit mijn snelste tijd zal zijn. Niet alleen van deze keer hier, maar ook sneller dan vorig jaar. Ik kan het dus nog. Dat betekent dat ik morgen weer ongestoord een rustig avontuur kan beleven met woef.

Na de tempo lap loop ik op rustiger tempo uit. De laatste klim gaat prima en ik ben tevreden. Woef blij, ik blij.

Gegevens:

* 7,5 km
* 17 graden





juni 163 km - 2014 totaal 1.344 km

gepost door Max op 10:10 PM


Zaterdag, 14 Juni 2014

14.06.2014 - john muir way - 24 km

Vandaag weer een geweldig avontuur beleefd met woef. Omdat ik vandaag nou eens niet wilde klimmen, besloot ik een stukje van de John Muir Way te doen. In 2014 is deze route opnieuw geopend. De route is 134 miles (215 km) lang en heeft verschillende etappes. Het stuk tussen Dunbar en North Berwick leek me wel geschikt omdat Dunbar hier vlakbij is. Ik twijfelde of ik een heen en weertje zou doen, of toch naar North Berwick zou gaan en dan het hele traject terug zou lopen. Dat zou ongeveer 24 km zijn. Maar dan is het wel ineens een kwestie van 'moeten' omdat je niet even terug kunt ofzo. Maar ineens bedacht ik dat het toch wel leuk zou zijn als ik de hele route zou doen en maakte ik voort om de bus te halen vanuit Dunbar. Het is altijd fijner om bij de auto aan te komen omdat je dan bezweet bent van het lopen. Zo gezegd zo gedaan en keurig op tijd stonden woef en ik bij de bushalte. Ik had aan twee mensen gevraagd of ik goed stond want vreemd genoeg staat er dus niets op de haltes. Ik wist dat bus 120 vanaf de High Street zou vertrekken en daar stond ik. Er was verderop een parade aan de gang, dus de bus zou er niet eens langs kunnen, maar ik had toch goede hoop. Ruim een kwartier na schema tijd komt er een busje. Helaas... dat is de 130 en de goede man vertelt me dat ik de 120 net gemist heb, en dat die bus dus helemaal niet hier vandaan vertrekt. Nou ook best, dan gaan we dus maar op pad voor onze run. Ik kijk dan wel hoe het gaat en hoe ver we komen. Het enige dat ik weet, is dat de bus vanuit North Berwick om 17 uur weer vertrekt dus wie weet.

klik voor groot



Het is meteen al ontzettend mooi. Omdat het zulk fraai weer is, lijkt het wel alsof je ergens aan de Middelandse Zee bent. Een heel mooi pad loopt hoog langs het water en je hebt enorm uitzicht. Geweldig en ik doe dus een eeuw over de eerste kilometer omdat ik gewoon lekker sta te kijken en sta te klikken. Woef heeft het meteen al gigantisch warm en ik ben blij dat we de bus gemist hebben want misschien is die hele afstand wel veel te veel vandaag voor haar. Ik ben verrast door het weer, want dit was niet voorspeld. Maar het is zalig dus ik klaag niet. Omdat we blijkbaar een heel stuk door de bewoonde wereld lopen, vraag ik aan een mevrouw met een hondje of ze een extra poepzakje voor me heeft. Ik heb namelijk net de laatste gebruikt voor woef en je weet maar nooit. Zonder problemen stopt ze me een hele stapel in mijn hand en die doe ik in mijn rugzak. We kletsen wat over de honden en we gaan daarna weer op pad. Zo schiet het niet op natuurlijk.

klik voor groot





We lopen verder en komen langs het restaurant Rocks waar we twee weken geleden nog hebben gegeten met een medeloopster en haar man. Dat was leuk, want zij gingen met de motor door Schotland en kwamen even bij ons langs in het huisje.

Het is echt prachtig onderweg, langs de zee en langs de golfbaan en uiteindelijk slaan we ergens rechtsaf over een bruggetje en lopen in de richting van een parkeerplaats en een soort natuurgebied.

klik voor groot



Daar staat een heel modern toiletgebouw en ik besluit woef even wat water te geven en het softflaskje met de chocomel te wisselen naar een extra flesje voor woef. Ze drinkt gretig en ik maak dankbaar gebruik van het toilet. We kunnen we weer even tegen en ik sla in gedachten deze drinkpost op voor de terugweg.

Verder gaat het en het blijft genieten. Maar woef blijft het toch wel erg warm houden. Ik zie aan haar lijffie dat ze het wel leuk vindt, maar het toch moeilijk heeft.

Dan komen we bij een inham waar het weliswaar laag water is, maar waar wel een waterarm is. Dat is weer een mooi plekje voor woef en tot mijn verrassing gaat ze gewoon in het water liggen en duwt zelfs haar kopje onder water

klik voor groot



Ik gun haar even de tijd en als we weer op pad gaan, zit er een man in de schaduw met een digiscoop. We raken aan de praat en hij zegt me dat hij me eergisteren ook al heeft gezien bij het whiteadder reservoir. Ik sta paf. Wat een toeval. We kletsen wat over vogels, over honden en over Schotland. Woef ligt lekker in de schaduw en heeft veel bijkijks van wandelaars die het maar een leuk hondje vinden. Woef maakt dankbaar gebruik van de broek van een van de wandelaars om zich eens even lekker te drogen en te schurken. De man vindt het geen probleem en aait haar. Volgens mij heeft ze de tijd van haar leven en ik merk dat ze wat tot rust komt en minder warm is.

We gaan weer op pad en ik zie dat ik alweer even onderweg ben (in tijd) en ik heb nog geen beslissing genomen over de route. Voorlopig zijn we nog lekker aan het rommelen samen.

klik voor groot



Dan zie ik de eerste bordjes met East Linton erop staan. Dat lijkt op 14 km te liggen. Als ik daar dus heen loop kan ik beter doorlopen naar North Berwick, want omdraaien maakt 28 km en een heen en weertje.

Maar haal ik de bus dan wel met dit getrut? Ik reken en reken nog eens Ja, dat moet wel te doen zijn, ook al heb ik geen flauw idee van de route en de ondergrond. Maar ik besluit dus maar door te lopen. Woef doet het weer helemaal prima, het zonnetje wordt inmiddels ook mooi bedekt door een dun laagje wolken dus dat is prima.

klik voor groot



Natuurlijk laat ik haar wel weer even afkoelen waar dat kan en dat is welkom maar niet meer zo nodig als in het begin.

De route staat redelijk goed aangegeven, maar op bepaalde punten waar je toch kunt kiezen en mis kunt lopen, staat dan weer niks. Dat is vreemd voor deze totaal vernieuwde en in 2014 geopende route. Ik ben erg blij dat ik de kaart bij me heb maar misschien zorgt dat er juist wel voor dat je vaak gaat kijken en niet simpelweg rechtdoor loopt als je moet kiezen ergens.

klik voor groot



We komen door een dorpje en ik ze op de bordjes dat het nog 'maar' 6 mile zal zijn naar north berwick. Ik reken nog eens en zie dat ik nu toch wel een beetje moet gaan doorlopen. Natuurlijk haal ik het makkelijk maar ik kan niet meer teveel tijd verliezen met honden cool down of foto's maken.

Ik merk ook ineens dat mijn rugzak totaal leeg is en zodra ik huisje tegenkom waar mensen lekker buiten zitten, vraag ik of ik mijn rugzak mag bijvullen. Best onhandig dat je niet kunt zien hoeveel er nog inzit. Zodra de man van het stel merkt dat ik Nederlands ben, begint hij over voetbal en toont hij de krant. Vertelt hoe geweldig ze gespeeld hebben gisteren. Gelukkig weet ik nog net dat ze met 5-1 gewonnen hebben omdat ik dat toevallig in de krant las, want et kan me geen bal schelen. De vrouw pakt zelfs een bakje voor woeffie die maar 1 slokje neemt Die is dus wel 'bij' met vocht gelukkig. Ik niet, en ik drink gulzig en was mijn handen even. Heerlijk! We gaan zo snel mogelijk weer op weg na bedankt te hebben en de man roept me nog na dat ik de bus nog wel ga halen. Nou ik hoop het!

De rest van de route is ook mooi, deels door een bos waar ook ruiters een een of andere speurtocht hebben blijkbaar. Ik schrik me eenmaal wild van een paard maar verder gaat dat goed en hebben we weinig last van elkaar. Ik voel me inmiddels ook een paard, want het loopt niet meer zo lekker, en het pad is niet echt een fijn pad en nog met een klimmetje ook zo aan het einde. Maar we doen ons best en ik reken voortdurend uit of ik nog op schema lig.

klik voor groot



Het gaat verder allemaal goed en ik weet inmiddels dat ik het allemaal wel ga halen als ik die verrekte bushalte tenminste kan vinden. Zodra ik het stadje inloop, vraag ik dan ook waar de bus naar Dunbar is en ik word verwezen naar een straat even verderop en daar loop ik heen. Voor de zekerheid vraag ik het nog een keer, maar dat klopt. Omdat ik te vroeg ben voor deze halte, besluit ik even door te lopen naar de volgende halte om niet al teveel af te koelen. Dat valt niet mee want ik moet bedenken aan welke kant van de weg ik dan moet blijven voor de juiste richting en ik heb ook geen idee waar de bus rijdt. Maar bij de volgende halte stoppen we dan maar en wachten tot de bus komt, dat zal over 9 minuten zijn. Ik durf het niet aan om naar het centrum te lopen waar de route eigenlijk stopt, want als ik nou die bus mis, moet ik 2 uur wachten of 35 pond voor een taxi neerleggen. Woef gaat er bij liggen en ik zet de klok, satelliet en navigatie uit. Ik voel me net een schip met al die apparatuur aan boord. We hebben er 24 km opzitten.

klik voor groot



Als de bus komt, weet ik al dat de fare maar 3,20 zal zijn. Dat is dus echt heel goedkoop en woef kost niks. Ze vindt er geen bal aan want ze heeft weinig grip op de grond en drukt zich helemaal tegen de grond. Ik hoop dat ze niet gaat kotsen en doe maar net alsof het allemaal heel leuk is. Ik vind het wel grappig zo met de bus maar ik had het liever op de heenweg gehad denk ik.

Als ik zit, zie ik dat mijn benen onder de rode striemen en uitslag zitten van alle plantjes die erlangs gekomen zijn onderweg. Het jeukt niet dus het zal wel goed zijn.

Na de busrit komen we veilig in Dunbar. In de bus heb ik mijn regenjack aangetrokken en dat was erg fijn om bij me te hebben nu, want je koelt enorm snel af met een beetje wind van een open raampje. Maar met het jack was het prima te doen.

klik voor groot



Als we in Dunbar zijn, loop ik snel naar de auto en kleed me aan met iets warms. Dat had ik al meegenomen en dat voelt een stuk lekkerder. Wat een avontuur. Ik lach en ik ben blij. Het ging prima uiteindelijk. Ik ben beretrots op mijn dappere woef die zo blij en vol vertrouwen met me meeloopt. Dat hebben we toch maar weer mooi gedaan. Op naar ons volgende avontuur

Eindelijk weer eens een vlakke loop hier:



video:



Gegevens:

* 24,2 km
* 19 graden



juni 156 km - 2014 totaal 1.337 km

gepost door Max op 09:23 PM


Vrijdag, 13 Juni 2014

Salomon Park Hydro Handset

Omdat ik erg tevreden ben over de softflask om water mee te nemen (of een andere drank), ben ik op zoek gegaan naar iets om die dingen mee te nemen. Ik had in 2013 al een handgreep gezien, maar dat leek me erg onhandig, en ook niet lekker zitten met dat plastic tegen de huid. Maar er is een nieuwe uitvoering.



Lees meer op de review pagina....

gepost door Max op 10:03 AM


Donderdag, 12 Juni 2014

12.06.2014 - southern upland way (lammermuir hills) - 22,5 km

Het was redelijk goed weer vandaag met niet teveel wind en een matig zonnetje. Daarom besloot ik maar op pad te gaan naar de route die ik gevonden had over de Lammermuir Hills. Vorige week wilde ik die route al lopen met S. maar toen liepen we verkeerd en namen uiteindelijk een kortere route. Nou... laat ik vast verklappen dat dat toen helemaal niet verkeerd was. Ik wist al dat de weg enorm zou oplopen naar 400 meter en dan niet lekker sloom over enkele kilometers, maar binnen 1600 meter van 150 naar een kleine 400 meter. Nou.. mijn hartslag loopt dan al aardig op als je dat moet wandelen en al helemaal met een zonnetje erbij en over een rottig pad. Maar het begin van de route was erg mooi!

klik voor groot



Woef en ik klauterden rustig voorwaarts en vooral de blik achterom was erg fraai met het mooie uitzicht over Dunbar en de zee.

klik voor groot






Langzaam kropen we voort....In de verte zie ik de windfarm al opdoemen Dat zal wel gek zijn om daaroverheen te lopen!

klik voor groot



Het ziet er niet vriendelijk uit die enorme dingen die nog geluid maken ook. Niks stilte, maar toch een vreemd geluid dat constant aanwezig is. Als het goed is, zullen er paaltjes staan met een rode stip. Dat blijkt op 1 plaats maar zo te zijn en ik mis herhaaldelijk het 'pad'. Gelukkig heb ik GPS en een kaart maar toch.... Als ik rechtsaf moet, blijkt het bordje op half zeven te hangen....

klik voor groot



Ik zie echter op de kaart prima waar ik heen zou moeten, alleen is er nergens een pad te vinden. Maar dan ook echt NIKS. Kniehoog gras, stroompjes en hoge pollen om je enkels op te verzwikken. Niks pad. Waar is dat verdomde pad. Het gaat nog regenen ook. Ik baal als een stekker, ben pas 6 km op pad maar al heel lang onderweg en hoe verder ik door de rommel ploeter, hoe lastiger terugkeren is en wordt.

klik voor groot



Uiteindelijk kom ik dan toch op iets dat vaag op een pad lijkt. Ik kan er nauwelijks overheen rennen maar ik doe mijn best (in stukken). Uiteindelijk zie ik op de kaart dat we al snel op een ander soort pad uitkomen en.... dat klopt ook. Geen fraai dalend pad waar ik nou eens lekker overheen kan denderen helaas, maar een pad waar ze kennelijk recent enorme keien en keitjes op pletterden. Op de foto is het niet zo goed te zien, maar het is echt geen pad waar je nou eens goed overheen kunt rennen. Helaas is het nog aardig lang ook en dit pad zullen we moeten belopen totdat ik op de weg kom en eigenlijk alweer aan de terugweg zal beginnen.

Het voelt als een afzien, niet janken en doorgaan route.

klik voor groot



Mooi is het allemaal niet. Na de veelbelovende start was het windpark leuk voor even maar daarna zonder het pad niet meer.

Eindelijk vang ik een glimp van het Watchwater reservoir op in de verte. Daar loopt mijn route eigenlijk niet heen maar ik ben er dichtbij en als ik dan eindelijk op de weg uitgekomen ben, besluit ik toch maar even te gaan kijken daar.

klik voor groot



Nou dat loopt uit op een teleurstelling want er is niets aan. Misschien ligt het aan mij maar ik ben teleurgesteld. Niks moois aan. Gewoon een watertje.

We keren weer om en gaan weer over de weg terug naar boven en verder weer richting de start. Er komt geen einde aan en als wrange grap staat er ergens een bordje dat er geen brug is, maar dat de weg naar de boerderij waar ik heen moet 700 meter noordwaarts is. Dat geeft op zich niks, maar als je de boerderij zo dichtbij ziet liggen en je berekent dat je anderhalve kilometer voor jan doedel loopt daar, dan ehm.. nou ja laat maar.

Gelukkig is daar een stromend watertje waar woeffie even lekker kan afkoelen en kan drinken. Het ziet er allemaal op de foto's enorm grauw uit maar het was nog best warm.

klik voor groot



Als ik bij de boererij kom, denderen net alle schapen van de heuvel af mijn richting op. Ik vermoed een werkende border collie dus ik wacht even. Uiteindelijk komt de boer er ook aangescheurd op zijn wagentje. We praten even over de schapen, de honden en de route. Voor het eerst een menselijk wezen in dit verrekte oord.

klik voor groot




Het laatste stuk loopt weer heuveltje op en het loopt allemaal niet meer zo soepeltjes eigenlijk. Ik vind er ook geen bal aan dus dat werkt ook niet mee. Grijs en somber en nergens kleur of uitzicht.

Helemaal aan het einde van de route eindelijk wel uitzicht op dunbar en de zee. Het is niet helder maar het is wel net een beetje 'ah gevoel'.

In de verte zie ik de boerderij liggen waar ik de vorige keer met S verkeerd ben afgeslagen dus ik weet dat ik er nu bijna ben. Mijn schoenen zijn nat omdat ik overal wegzakte in de modder en de watertjes. Zucht.

klik voor groot



Na de boerderij nog een klein stukje en dan over de weg (jippie weer een klimmetje) naar de auto.

Dit was niet mijn favoriete rondje, dat is wel duidelijk. Ik word ook een beetje gestoord van die heuvels hier eerlijk gezegd.



video:



Gegevens:

* 22,5 km
* 15 graden



juni 132 km - 2014 totaal 1.313 km

gepost door Max op 09:23 PM


Woensdag, 11 Juni 2014

11.06.2014 - spott - 9,5 km

Rond zeven uur vanavond kwam woeffie dwingend de keuken in wandelen. Gooide eens haar speelgoed beest in de lucht en rende wat heen en weer. Of ik nou niet ook zin had in een ommetje? Eigenlijk had ik vandaag een rustdag gepland, omdat ik morgen lang wil lopen in de heuvels. Maar het is prachtig weer, en woef moet ook uit dus vooruit maar en in korte tijd waren we al op pad. Voor deze ronde dan maar het doon hill rondje in omgekeerde richting lopen.

klik voor groot



Er zit een red legged partrige op et hekje die zich redelijk dicht laat benaderen. Maar met een telefoon krijg je natuurlijk niets vastgelegd. Maar leuk is het wel

klik voor groot





Daarna weer door het veld even omhoog. Dat deed ik nu al vaker en is geen pobleem meer. Verder en verder en na het hek slaan we linksaf. Daar staat het gras aardig hoog en met het klimmetje valt het niet eens mee. Woef loopt voor me uit en draait zich ineens om. Het volgende ogenblik vliegt er bijna een fazantenmannetje in mijn gezicht. Die schrok blijkbaar van woef die natuurlijk precies dat beest geroken had. Ik schrik me rot. Maar we komen boven en slaan weer linksaf. Daar kan ik een lekker stukje naar beneden hobbelen, parallel aan het monument waar ik laatst met S nog was. Maar dan moet ik rechtsaf slaan en zie ik een beste klim.

Dat krijg ik dus echt niet voor elkaar vandaag, maar eigenlijk puur omdat ik me niet rot wil lopen op een heuveltje. Dus even wandelen, genieten van het uitzicht en naar woef kijken die het reuze naar haar zin heeft en overal snuffelt en blij heen en weer rent.
Uiteindelijk ben ik weer 'boven' en nu snap ik wel waarom het de andere kant op fijner loopt. De klim naar boven van de andere kant is heel geleidelijk en prima te doen. Vanaf deze kant nauwelijks. Maar ik mag dus weer naar beneden en omdat het heel langzaam gaat, loopt dat prima. Vreemd genoeg hobbelt mijn softflask uit mijn heuptasje maar dat voel ik direct en dus raap ik het weer van de grond. Als het daarna nog een keer gebeurt, stop ik het flesje maar in het afgesloten vak. Merkwaardig, dat is nog niet eerder gebeurd.

Als we weer op de weg komen, kijk ik op de kaart welke kant ik nog meer op zou kunnen bij een andere run. Daarna gaan we weer verder en ook dit valt niet echt mee.

klik voor groot




We sukkelen een beetje naar boven en hobbelen naar beneden. Ik ben wel erg traag vandaag maar het is wel lekker om even buiten te zijn. Als ik bijna thuis ben, besluit ik een lusje te maken om te kijken of het pad dat ik vorig jaar zonder kaart niet kon vinden, nu wel kan vinden. We gaan over een modderig pad naar beneden en komen op een weiland uit. Ik weet nu dat ik het weiland over moet steken. Als ik de distels probeer te ontwijken, hobbelt een ree voor me uit het hoge gras en verdwijnt de heuvel op. Prachtig!

We komen bij een hekje waar woeffie even moet nadenken hoe ze daaroverheen kan. Uiteindelijk klimt ze over het hekje. Samen lopen we door en er is inderdaad een pad. Ergens....onder een laag water en ergens onder het gras. Ik sop even door maar dit is geen doen, want je kunt er niet eens wandelen. Ik besluit terug te keren en als we weer over het weiland lopen met het hoge gras springen er twee reetjes voor me weg. Ook weer erg mooi!

klik voor groot




Eindelijk zijn we na deze nutteloze exercitie weer op de weg, vies en nat en ik hobbel verder de weg af naar beneden naar de cottage. Na een kleine 10 km zijn we weer thuis.

Gegevens:

* 9,5 km
* 17 graden



juni 110 km - 2014 totaal 1.292 km

gepost door Max op 10:44 PM


Dinsdag, 10 Juni 2014

10.06.2014 - spott - 7,5 km

Vandaag een kort rondje omdat ik er even uit wilde en woef ook wel zin had in een ommetje. Het werd prachtig weer, dus niets hield me tegen om even te lopen. Ik koos voor vanavond het rondje binnendoor met die vervelende klimmetjes maar zonder avonturen eromheen zoals de vorige loopjes. Simpel en snel dus.

Gegevens:

* 8 km
* 14 graden



juni 101 km - 2014 totaal 1.282 km

gepost door Max op 09:58 PM


Maandag, 09 Juni 2014

09.06.2014 - spott - 12 km

Vandaag had ik een mooi rondje uitgezet. Eerst via de boerderij omhoog klimmen (e niet via spott loan), dan rechtsaf over een weiland en linksaf richting het bos. Zo gezegd zo gedaan (dacht ik). Via de boerderij was weer mooi want als je boven bent, heb je een prachtig uitzicht. Het was geen helder weer, maar je kon toch best ver kijken nog en in de verte ligt Bass Rock in zee

klik voor groot






Over het weiland was vooral erg nat en modderig maar het pad tussen de halmen was een redelijk begaanbaar pad. Ineens springt er een ree voor mijn neus en woef staat stokstijf stil. Ik ook. Even schrikt het ree en staat ook stil. We vormen vast een prachtig trio in het veld met een ree, een hondje en een loper op een rijtje met slechts enkele meters tussen elkaar. Dan bedenkt het ree dat het toch liever weer vertrekt en ik zie hem (of haar) verdwijnen. Woef en ik vervolgen onze weg en tot dusver gaat alles prima en is er inderdaad een pad.

Maar dan ineens is er een fraai stenen muurtje aar ik eigenlijk linksaf moet slaan. Ik zie dat pad ook wel aan de andere kant maar ik kan daar dus niet komen en ik heb weinig zin om te gaan rommelen met klimmen enzo. Ik probeer even ergens nog doorheen te komen maar geef het al snel op. Dan maar niet want er is ook een pad rechtsaf dat weer op de weg uit zal komen en vanaf daar weet ik wel een route om te lopen. Waar zouden we zijn zonder kaart!

klik voor groot



Woef vindt het machtig tussen die hoge halmen en rent keihard heen en weer terwijl ik sta te zoeken. Ze kijkt blij, tong uit haar bekkie. Samen dalen we dan maar af door de hoge halmen. Het oad is best begaanbaar en het is wel leuk.

klik voor groot



Uiteindelijk zou ik dicht bij de weg moeten zijn en ik moet even kijken voordat ik besef dat het ek inderdaad links van me is achter de hoge halmen en dat daar de weg loopt. Gek dat je dat zo slecht ziet. Maar we zijn er en we kunnen onze weg vervolgen.

klik voor groot



Ik ben inmiddels weer op de bekende weg 'buitenom' en sla linksaf naar de Ford om het rondje verder af te maken. Als ik op 8 km ben zie ik in de heuvels donkere wolken en duidelijk regen. Ik maak vaart en besluit niet meer met RWR te lopen maar gestaag door te lopen en zo hobbelen we lekker naar huis. Het begint te miezeren en het miezertje is een heerlijke verfrissing. Na 12 km staan we weer voor het huisje. Op nar de volgende run.

Gegevens:

* 12 km
* 13 graden



juni 92 km - 2014 totaal 1.272 km

gepost door Max op 10:09 PM


Zondag, 08 Juni 2014

08.06.2014 - spott - 15,5 km

Vandaag weer een rondje in mijn uppie met mijn runningmate. Eigenlijk nog een pleasant surprise dat ik kon gaan lopen, want gisterenavond laat kreeg ik ineens last van enorme draaiduizeligheid. In bed werd dat niet veel beter en vanmorgen was het ook niks. Misselijk word je er ook nog van. Maar gedurende de dag knapte het geleidelijk weer op en kon ik uiteindelijk ook weer in een rechte lijn lopen. Ik ben dus toch maar op pad gegaan om lekker even een frisse neus te halen samen met woef. Eerst maar eens een wens doen bij de witches stone, en ik zal niet verklappen wat ik wenste, maar ik hoop maar dat het uitkomt.

klik voor groot



Daarna rustig op pad gegaan voor het 'rondje buitenom' dat ik al eerder deed. Dat is ongeveer 10,5 km en dat leek me wel genoeg.

klik voor groot



Ergens bij het einde koos ik voor de afslag rechtsaf en daarna links door een veld zodat ik bij een boerderij uit zou komen. Dat is best leuk en weer wat anders dan de vorige keer. Vorig jaar vogelde ik uit dat je ook zo kon lopen. Hoewel het gras erg hoog stond, was het wel weer fraai.

klik voor groot




Ik stapte daarbij bijna op een piepklein muisje. Omdat het totaal stil zat en wachtte totdat ik weer verdween, kon ik mooi even een foto maken van dit mini muisje. Toen ik me omdraaide, rende het keihard weg.

Toen ik bijna thuis was, besloot ik nog even het lusje te maken door het andere veld en dan bovenlangs weer terug naar Spott Loan en dan lekker naar beneden.

klik voor groot



Daar zag ik een enorme haas en een ree door het gras hopsen. Nog was rupsje nooit genoeg niet tevreden en ik besloot een nieuwe weg te kiezen, en zo een nieuwe extra lus te maken. Ik had niet voor niets de kaart bij e dus ik hoopte maar dat er een pad was. Ik had de vorige keer bij het rondje naar Doon Hill al gezien dat er in ieder geval een pad ergens straks rechtsaf zou zijn en ik was benieuwd waar dat heen zou lopen. Zo gezegd zo gedaan. Woef vond het allemaal prachtig.

klik voor groot





En mooi was het!! Het was een prachtige dag geweest, en helaas werd het nu toch wel schemeriger natuurlijk omdat ik vrij laat was vertrokken. De ree die ik op dit punt weg zag springen, kon ik ook niet meer vastleggen en het prachtige uitzicht van hoog richting de zee en Bass Rock mislukte vanwege de zon die aan die kant scheen. Maar wat geweldig was het om daar te staan en heel onverwacht. Dat is het leuke aan een nieuwe route, dat je niet weet waar je uitkomt en wat je zult zien. Zeer de moeite waard dus en eigenlijk een verrassing.

Ik kwam keurig zoals ik ook had gehoopt weer op de weg uit die op Spott Loan uit zou komen dus geen onaangename verrassingen qua route gelukkig en al snel hobbelden we naar beneden richting de cottage. Een prima einde van de run en na 15,5 km waren we weer thuis.

klik voor groot



Gegevens:

* 15,5 km
* 17 graden



juni 82 km - 2014 totaal 1.262 km

gepost door Max op 10:39 PM


Vrijdag, 06 Juni 2014

Vandaag dan het rondje vanaf Watchwater reservoir richting Lauder het rondje! Het is een stukje van de lange afstand route, de Southern Upland Way. Dat is een 341 km lange route die dwars door schotland loopt van west naar oost, vanaf de Atlantic Ocean naar de North Sea. De start is bij Portpatrick (west) en loopt naar Cockburnspath in het oosten. De volgende run zal vanaf Cockburnspath richting Abbey St Bathans gaan als me dat nog lukt qua weer en planning hier. Maar voor nu dus een klein stukje vanaf het reservoir richting Lauder. Dat is ongeveer een halve etappe, want de etappe van Lauder naar Longformacus is ongeveer 25 km.

De route naar de start is prachtig. We stoppen even in Longformacus om een foldertje uit het rek te pakken over de route. We gaan eerst nog een stukje verder met de auto.

klik voor groot



Als we het gebied in rijden, zien we wulpen met hun jongen. Geweldig gezicht en vreemd genoeg hebben we er geen enkele gezien toen we vorige week vogels gingen fotograferen in dit gebied. Mooi is het wel!



We parkeren bij de vissers hut en S zet de fiets weer in elkaar en ik maak woef klaar voor de run. Ik vergat haar rugzakje met haar water, dus moeten we onderweg zorgen voor water voor haar (hetgeen ook prima lukt overigens).

Al snel zijn we op pad, het begin even aan de riem vanwege alle schapen en de boerderij die we in de verte zien liggen, maar zodra we door het hek zijn laten we woeffie los.

klik voor groot



Als we linksaf de echte route op lopen rent woef ineens weg en zien we vervolgens wat veertjes door de lucht dwarrelen. Dat is dus niet de bedoeling, ze hoeft me niets te brengen maar ze moet even wennen aan de grouses die gewoon naast het pad zitten (waarschijnlijk met hun jongen). Ik had het te laat in de gaten (er gebeurde niks maar dit mag natuurlijk helemaal niet) en het eerste stukje moet ik dus even goed opletten en vaak 'nee nee' roepen, maar op nog een enkele grouse na, gedraagt ze zich keurig. Naar lammetjes of schapen kijkt ze natuurlijk helemaal niet.

We weten al dat de route zal stijgen naar 471 mtr hoogte, waar ook twee cairns staan. Ik weet dus nu al dat het laatste stuk op de terugweg prachtig zal zijn met een dalende route en uitzicht op het Watchwater reservoir. Geweldig! Het klimmen valt niet eens tegen, maar is met de fiets wel er lastig zodra de rollende steentjes overgaan op grasland zonder lekker pad. Voor mij loopt het heerlijk, voor de fiets is het niet zo fijn. Maar het is super lekker weer met een zonnetje en ik wacht boven totdat S. er ook weer is.

klik voor groot






De cairns blijven mooi in beeld van grote afstand en vormen een goed doel om je op te richten. Het uitzicht is enorm, en eigenlijk kan je dat dus niet in een foto vatten. Geen enkele foto geeft eigenlijk het gevoel weer dat je hebt als je daar loopt of even stilstaat om te kijken naar alles om je heen. Totale stilte, helemaal niets.

klik voor groot







Uiteindelijk bereiken we de cairns en kijken even rond en genieten van het uitzicht. Helaas ook weer lelijke windmolens in de verte die toch echt hier wel een beetje het uitzicht verpesten. In Nederland kijken we nooit zo ver als hier, en ik vind het hier echt totaal misplaatst die enorme draaiende dingen. Ik zal volgende week door een windmolen park lopen als ik over de Herring Road weer een stuk doe door de Lammermuir Hills. Ik ben benieuwd hoe dat is en hoeveel herrie het maakt.

Nadat we even alles bekeken hebben, gaan we weer verder richting Lauder. We dalen een stukje en weten dus al dat het straks weer klimmen wordt. Ik til woeffie over een hek en gelukkig is er een diepe en schone plas waar ze even wat verkoeling zoekt en een slokje drinkt. Ook weer geregeld!

klik voor groot







Snel gaan we weer verder de eindeloze vlakte in. Het is en blijft bijzonder hier! Her en der liggen nog (diepe) plassen van de regenbuien van gisteren en eergisteren. Prima voor woef om even doorheen te waden om af te koelen en een slokje te nemen. Ik besluit op de terugweg gewoon erdoorheen te rennen.

klik voor groot










Het dalen gaat eigenlijk best lekker zo, het is iet een steile daling maar heel rustig en je merkt dat je gewoon dan heel makkelijk en licht loopt. Maar omdat ik toch mijn benen een beetje wil 'sparen' en een rustige hartslag wil houden, hou ik gewoon rustig mijn RWR ritme aan. Dit is tenslotte niet helemaal gesneden koek voor mij als laaglander en het is alleen maar voor de lol!

We lopen totdat we bijna van de kaart 'aflopen' op de navigatie. Helemaal geen probleem dat de kaart ophoudt want alles is bewegwijzerd en je kunt geen kant op. Maar we hadden van te voren uitgerekend hoe ver we ongeveer zouden komen, dus we besluiten maar terug te lopen.

Dat betekent dus weer gestaag klimmen, waar het dalen net zo heerlijk liep! Het is inmiddels ook best warm geworden.

klik voor groot






De cairns vormen weer een mooi doel in de verte om naartoe te lopen!

klik voor groot



Als we weer bij het hekje komen waar ik woef even overheen moet tillen, blijk ik totaal geen kracht in mijn armen te hebben om haar eroverheen te zetten en om te voorkomen dat ik haar zo op de uitstekende punten van het hout laat kletteren doe ik een stapje naar achteren en rolt ze via mijn benen op haar rug op de grond. Ze spartelt overeind en kijkt verbaasd. Ik aai haar en zeg dat dat niet zo bedoeld was, en til haar over een ander stukje. Als ze aan de andere kant staat doet ze alweer gek en rent een rondje. Niks aan de hand dus. Stom van me, maar die houten punten waren loeischerp en echt niet geschikt om een hondje op te spietsen. We lopen lekker door en hebben na de cairns inderdaad vanaf grote hoogte het reservoir weer in beeld om naartoe te lopen. Dit is eigenlijk de richting die wandelaars ook nemen, en dat is werkelijk prachtig. Een rustigere klim naar de cairns en vanaf daar gestaag dalen! Prima dus en ook wij hebben nu een lekker stukje voor de boeg ook al is het heel erg opletten waar je je voeten neerzet in het soms zompige gras.

klik voor groot




Uiteindelijk komen we weer bij de weg met de rollende stenen uit en daar loopt een heerlijk fris stroompje. Woef neemt nog een lekker bad en drinkt nog wat voordat we het allerlaatste stukje teruglopen naar de auto. Wat een geweldig mooie tocht!

Op de foto's is lang niet goed te zien hoe mooi het is en hoe weids en het gevoel is niet makkelijk te beschrijven of te vangen. Normaal loop ik natuurlijk helemaal alleen en dat is ook weer anders dan wanneer je samen bent. Dit trekt natuurlijk enorm, en ik ga dus zeker de andere stukken van de routes nog proberen te lopen als het weer het toelaat. Het was nu prachtig weer, met weinig wind en een heerlijk zonnetje. Op naar de volgende avonturen dan maar weer. Dat zal vanaf nu weer in mijn eentje met mijn running mate zijn.

Gegevens:

* 22 km
* 18 graden





juni 66 km - 2014 totaal 1.247 km

gepost door Max op 11:11 PM


Donderdag, 05 Juni 2014

05.06.2014 - stenton - 12 km

Vandaag hebben we alsnog het rondje gedaan waarvoor we een paar dagen geleden op pad waren gegaan maar niet hebben afgemaakt vanwege de lekke band van de fiets. Het weer knapte ineens lekker op, dus het was prima om te lopen hoewel we pas na 19 uur vertrokken. Voor vandaag liep ik weer eens met de Inov-8 om te kijken hoe dat loopt. Dat is alweer een tijdje geleden en ik zoek naar iets wat lekker draagt als het wat warmer is. Vanmorgen ontdekte ik dat ik de zwaardere s-lab 12 heb (de advanced skin en niet de hydro die veel lichter is) en nu begrijp ik ook waarom mensen wel met de 's-lab 12' de marathon lopen. Er zit nogal wat verschil tussen beide modellen, de hydro is veel lichter dan die van mij. Ik keek al eens met een schuin oog naar de Ultraspire Alpha (207 gr) maar misschien komt de S-lab hydro 5 dan ook wel in aanmerking als lichtere rugzak maar wel met een bereikbare achterzak (230 gr). Nog even over nadenken dus en dat was de reden waarom ik weer eens met de (meegesleepte) Inov-8 wilde lopen.

klik voor groot




Omdat we de route vanaf Stenton richting Presmennan wood nu al enkele keren gelopen hebben, besloten we de route om te keren. Het was even puzzelen met de Teasi maar op een gegeven moment was de route toch omgedraaid en opgepikt en konden we verder lopen. Eerst over de weg met de 14% stijging die we de vorige keer lekker konden afdalen (hoewel aan het begin van de route natuurlijk alleen maar geklommen was), en ergens rechtsaf het bos in. Daar stond een bordje dat dat eigenlijk niet kon maar dat leek ons alleen te gelden voor auto's en vol goede moed sloegen we het bos in. Daar ontdekten we al snel het effect van twee dagen regen.

klik voor groot








Modder en dan van die lekkere rode klei/modder. Niet zo lekker dus maar moedig ploeterden we voort. Uiteindelijk kwamen we bij de 'tower'. Dat was dus helemaal niks was gewoon woonhuis geworden en je zag niets, so much voor een run met een doel. Nee dus. Maar goed, we waren halverwege dus moesten we maar even voort door het bos. Een bruggetje, gras en modder en een watertje. Het was wel aardig maar eigenlijk niet alle fuss waard van een hele vieze fiets, vieze kleding etc. Bovendien loopt het ook niet echt lekker op glibberige modder.

Maar aan alles komt een einde en uiteindelijk kwamen we weer op de weg uit en konden we weer een beetje normaal doorhobbelen terug richting Stenton.

klik voor groot











Aan het einde hebben we woef nog even door een hoog veld laten rennen om haar buikie en pootjes schoon te krijgen en dat lukte prima. Alleen de fiets was zo vies en rood, dat S. besloot om naar huis te fietsen in plaats van de fiets in de auto te proppen.

klik voor groot



Ik maakte dus op mijn gemak de hond schoon en droog en pakte haar lekker in haar dekje voor de terugweg, terwijl S wegfietste. Het begin ging lekker bergafwaarts dus toen ik hem halverwege passeerde, keek hij nog blij en fris. Maar toen ik verder reed richting Little Spott, wist ik al dat het vanaf daar wel omhoog zou lopen. En dat bleek ook wel, want toen S. thuis kwam, was hij iets minder blij en fris.

Maar we hebben weer een ronde achter de rug! Morgen naar de Lammermuir Hills voor een stukje van de Southern Upland way tussen Longformacus en Lauder. Ik ben benieuwd!

Gegevens:

* 12 km
* 17 graden



juni 44 km - 2014 totaal 1.225 km

gepost door Max op 10:20 PM


Dinsdag, 03 Juni 2014

03.06.2014 - spott - 10,5 km

Vandaag even een kort rondje zonder S. op de fiets. De fiets is bij de winkel voor een nieuwe band, die kunnen we morgen weer ophalen. Als het niet al te slecht weer is, gaan we morgen naar de Lammermuir Hills voor een stukje van de Southern Upland Way. Anders wordt het zaterdag want donderdag en vrijdag hebben we andere afspraken. Ik kon dus even aleen op pad. Het had flink geregend maar toen ik op pad ging was het zo goed als droog.

klik voor groot



Ik had wel mijn rugzak om, omdat ik de riem en mijn telefoon wilde meenemen. Dat bleek toch niet echt een goed idee, want een ege rugzak zwabbert een beetje en toen het zonnetje eenmaal ging schijnen was het natuurlijk veel te warm allemaal. Maar het begin ging wel lekker. Even stijgen, daarna weer lekker dalen naar de Ford.

klik voor groot



Het is en blijft mooi, wat voor weer het ook is. Ik vond het hele zachte miezertje van het begin geen enkel probleem eigenlijk en toen het opklaarde was het wat mij betreft ook goed (alleen warm). Alleen die enge enorme muggen met die lange poten zijn wat minder geslaagd met dit weer. Ik blijk altijd weer een lekker hapje, maar inmiddels weet ik dat als je harder loopt, dat ze je minder steken. Dus.... doorlopen maar!

klik voor groot



Ik liep heerlijk op mijn gemakje, deels op hartslag. Ik loop nu vrij vaak hier, dus wel even opletten wat ik allemaal uitspook. En aangezien we nog een lange willen lopen op die Southern Upland Way helemaal even opletten. Gemiddelde was vandaag 133 en dat is met dit hoogteprofiel dus helemaal niet verkeerd. Maximale hartslag daarbij was 145 (bij klimmen).

Woeffie vond het prachtig en helaas was het rondje na ruim 10 km alweer voorbij. Op naar de volgende runs.

klik voor groot



Gegevens:

* 11 km
* 13 graden
* HR average 133 max 145



juni 32 km - 2014 totaal 1.213 km

gepost door Max op 09:52 PM


Maandag, 02 Juni 2014

02.06.2014 - stenton - 10 km

Vandaag hadden we een leuk rondje uitgezet van een kleine 13 km. Deels over de weg, deels een verrassingsronde naar een kasteel ergens in de natuur. Nou ja, ruïne dan wel te verstaan maar wel een run met een doel dus. We zouden een klein stukje hetzelfde lopen als gisteren en een mooie ronde maken op deze manier.

Woef was er al snel klaar voor en stond al helemaal happy met haar rugzakje bij de auto. Lekker trainen met het dragen van de rugzak voor de komende langere runs. Ideaal.

We reden naar Stenton en in plaats van parkeren bij Presmennan Wood zoals gisteren, bleven we in Stenton omdat er een parkeerplekje vrij was. Makkelijker, want de route naar het bos is ontzettend slecht, dus als we dat kunnen voorkomen met onze banden, is dat mooi meegenomen en deze weg zouden we toch lopen. Meteen na vertrek ontdekken we dat de zon toch best flink schijnt dus gaan we even terug naar de auto om ons in te smeren met zonnebrand. Maar daarna konden we dan toch eindelijk op pad.

klik voor groot



Eerst even klimmen en ik moet bekennen dat me dat weer niet meeviel maar ik bleef wel braaf doorlopen. Door en door gingen we.... Eigenlijk liep het best lekker en voor de grap zei ik na ruim 3 kilometer dat het een stuk sneller ging dan gisteren toen we eeuwen deden over de eerste paar kilometer (en uiteindelijk de route ingekort hebben).

klik voor groot



Ik had wel zin in het stukje door de natuur op de terugweg! Maar helaas..... na een kleine 5 kilometer (bijna op het verste punt) hoorden we het geluid allebei tegelijk... flap flap....lekke band!

klik voor groot



Pfff nou dat weer. Er zat dus niets anders op dan wandelend naar de auto te gaan. Eerst even goed op de kaart gekeken hoe we daar het snelste zouden komen. Teruglopen had weinig zin, we zouden door kunnen gaan en dan over de drukkere weg terug in plaats van de geplande route verder naar boven en door de natuur. S. wandelde dus met de fiets aan de hand die richting op, woef en ik gingen verder lopen en maakten een beetje tempo. Ik zou er dus eerder zijn en zou hem dan ophalen met de auto. Stiekum was ik wel benieuwd hoeveel afstand dat zou uitmaken, wandelen of lopen.

klik voor groot



Ik vond het maar een lastig stuk. Beetje dalen, beetje stijgen. Af en toe keek ik even op de kaart voor de zekerheid want ik ben een enorme oen en voordat ik er erg in heb loop ik nog verkeerd ook maar gelukkig ging het goed. Het kon ook niet missen maar toch... Mezelf kennende... Af en toe maakte ik toch snel nog even een foto onderweg want het was best mooi. Op een gegeven moment heb ik waf maar aangelijnd toen de weg begon te dalen.

klik voor groot



Ik wilde haar per se blijven zien zo met die weg hoewel er eigenlijk geen auto's reden (gelukkig). Ik zag op een gegeven moment een bordje 'Stenton' en dat was nog ruim een mile weg...Dat was dus te overzien maar het viel me nog best tegen dat we nog zo ver van het dorp af waren eigenlijk. Dus liepen we maar door en door. Ik zweette me te pletter op mijn gezicht door die vervelende zonnecreme. Normaal smeer ik iets anders op, maar dat was ik dus vergeten en daarom deze uit nood. Jakkes.

Uiteindelijk kwamen we in Stenton aan en gebruikte ik de laatste paar honderd meter om tch nog even een soort cool down te doen, aangezien ik wel een beetje had doorgelopen. Ik deed woef in de auto en keerde om om S. op te halen. Dat verraste me toch nog, want ik moest best een stuk terugrijden voordat ik hem zag lopen. Eind goed al goed. Morgen de fiets even plakken en we kunnen weer op pad. Gelukkig gebeurde het niet in de complete rimboe op een afstand van 30 km ofzo. Maar geef mij de benenwagen maar, stuk betrouwbaarder dan al dat rubber.

klik voor groot



Op naar de volgende run dan maar weer.

Gegevens:

* 10 km
* 17 graden



juni 21 km - 2014 totaal 1.202 km

gepost door Max op 07:17 PM


Zondag, 01 Juni 2014

01.06.2014 - lammermuir hills - 12 km

Vandaag voor het eerst met de fiets in de auto verder weg van het huisje op pad geweest. De fiets is niet groot en heel licht en aangezien het voorwiel eruit kan, was het heel makkelijk om de fiets in de auto te proppen. Terwijl S. daarmee bezig was kleedde ik me vast om. Woef is al klaar voor de trip, en heeft haar rugzak al om. Voor het eerst zal ze echt een run mee gaan lopen met gevulde rugzak. In 2011 droeg ze de rugzak al eerder (toen was ze een te zware hond") maar dat was toen geen succes. Ze had het heel erg warm en ik dacht dat het niks was voor haar op dat moment. Achteraf denk ik dat ze gewoon niet fit genoeg was. Bovendien was het eigenlijk ook nog niet zo nodig omdat we nog helemaal geen echte lange tochten maakten zoals de afgelopen periode in de UK. Ze kan lang zonder water (als vleeseter) en ze kreeg altijd water uit mijn rugzak. Afgelopen jaar heb ik een korte run gedaan met de zak zonder vulling en dat ging ook goed, maar de hele winter bleef de rugzak ongebruikt in de UK en dat is eigenlijk zonde, want als ze haar eigen water draagt, hebben we nooit te weinig bij ons. Maar nu dus gewoon met water en bakje erin op pad. Het kon haar werkelijk niets schelen dus dat lijkt geregeld. We vormden dus een mooi trio, S. op de fiets, ik met een rugzak en woef met een rugzak.

klik voor groot



We hadden voor vandaag een mooie route gevonden vanaf Presmennan Wood naar het zuiden naar Whiteadder Reservoir. Dat zou ongeveer 20 km zijn en vol goede moed en zin gingen we op pad. Vanaf het bos eerst weer terug naar de weg en een stukje over de weg. Bij de splitsing waar een grote kudde koeien geinteresseerd keek naar mijn rennende rugzakje op pootjes sloegen we rechtsaf en vanaf daar gingen we klimmen. Toen ik eens op mijn navigatie keek, zag ik dat we moesten klimmen tot 361 meter. Oeps. Niet te doen met de fiets en ik vond het ook knap lastig. Verder en verder gingen we en mooi was het wel! Bij een huisje in the middle of nowhere kwamen mensen met een hondje die het hek voor ons open hielden. Zonder te kijken volgden we het pad en sloegen rechtsaf. Daar kwamen we nog een fietser tegen die stopte en over de hond sprak en de rugzak. Ook kwam het gesprek op voer voor onderweg en vertelde ik de man dat je met K9 natural een heel eind komt qua gewicht (160 gram per dag gevriesdroogd vlees dus lekker licht). Dat was een nieuwtje voor de man. Daarna liepen we snel verder maar de navigatie was al een tijdje aan het piepen. Toen ik keek, zag ik dat we van de route af waren. Ik pakte de andere kaart erbij en zag dat we inderdaad bij het huisje een andere weg hadden moeten nemen. We kijken op de kaart en kijken op de klok.

klik voor groot



Over dit kleine stukje hebben we eigenlijk wel erg lang gedaan en we besloten een andere route te nemen die korter zou zijn. De lange route die naar 361 meter zou gaan klimmen, moet ik dan maar alleen doen want met de fiets gaat dat niet. Ik zette de navigatie uit en al snel hobbelen we weer verder. Redelijk vlak en onzettend mooi want al snel komen we bij een reservoir uit met prachtig uitzicht. Genieten!!

klik voor groot



klik voor groot



Na het reservoir gaan we een bos in en dat is erg mooi, ware het niet dat we ineens bij een modderige bende uitkwamen waar duidelijk niemand had gelopen. We besluiten het er maar op te wagen en komen uiteindelijk door het bos uit. Ik ietsje eerder dan S. op de fiets maar we komen er wel uit. Het uitzicht is adembenemend. Erg fraai met uitzicht op de zee en heel weids. We genieten even (lees: komen even op adem) en maken wat foto's. Ik kijk op de kaart en zie dat we door een weiland moeten waar veel schapen en lammetjes staan. Gelukkig is waf keurig opgevoed en ze blijft dus gewoon aan de knie verder hobbelen.

klik voor groot



Gauw lopen we naar de andere kant van het veld en... daar is nergens een doorgang naar het volgende pad, hoewel dat wel op de kaart aangegeven staat. We lopen heen en weer over het veld, op zoek naar een pad of doorgang maar vinden niets. Ik loop even verder en kijk of aan de andere kant wel een hek is. Ik zie wel een hek maar dat lijkt niet open te kunnen. We kijken weer eens naar de andere kant en ik moet lachen, want het is me al vaker overkomen hier in dit deel van Schotland dat je ineens niet verder kunt. Zo stond ik eens met mijn voeten in het water te turen naar een niet bestaand pad (of wel een pad maar met hekken ervoor) en liep ik eens helemaal blij naar de weg om.. uit te komen bij een prachtig hekwerk met een groot slot. Maar uiteindelijk zien we dat het hek toch open kan en wagen we de gok. Het ziet er niet hoopvol uit. Hoge varens en brandnetels.

klik voor groot



Als we verder lopen, is er ook helemaal geen pad meer en we besluiten terug te keren en de weg te volgen tot de boerderij en daar de weg weer op te gaan. Dat gaat verder eigenlijk goed ook al moeten we nog even voor een dubbel hek met enorme modder ervoor.

Op de weg kijken we even op de kaart en we besluiten nog een extra rondje te maken. Geen idee hoe dat verder loopt, maar het is een prima weg. Zo zou je eigenlijk alle wegen willen hebben voor een bike/run. Verhard maar bijna ongeschikt voor auto's en dus helemaal rustig. Het loopt weer lekker op en neer allemaal maar het is erg mooi.

klik voor groot



Uiteindelijk slaan we rechtsaf en lopen via een boerderij weer de natuur in en steken een ford over. Toch nog natte voeten!

klik voor groot



Vanaf daar slaan we weer rechtsaf en met een venijnig klimmetje dat ik voor de grap gewoon op klauter zijn we weer terug bij de start. Ik kijk om en zie S. nog nergens dus ik moet even wachten. Na een poosje ziet woef hem als eerste en kwispelt blij. Daar komt hij! Moe en euh chagrijnig maar we zijn er!

klik voor groot



Jammer genoeg wil S. niet meer een rondje door Presmennan Wood doen dus zit het er weer op. Het was een kort maar krachtig avontuur!

Als we naar huis terugrijden ligt woeffie heerlijk te slapen met haar koppie op de fiets!

klik voor groot



Gegevens:

* 12 km
* 16 graden





juni 12 km - 2014 totaal 1.193 km

gepost door Max op 11:15 PM