26.01.2012 – seahouses/beadnell/seahouses/bamburgh/seahouses

**26.01.2012 – seahouses/beadnell/seahouses/bamburgh/seahouses**

Beetje vreemde titel voor mijn postje, maar het was een achtje vandaag. Ik wilde een wegrondje doen zonder Ztje omdat ik het nog niet aandurf om haar zo ver mee over de weg te nemen met dat pootje. De volgende run hoop ik op Holy Island te kunnen doen want daar is strand en weiland. Hoewel ik aanvankelijk een 25 km rondje had uitgezet richting Waren Mill, of richting Low Newton over de weg, koos ik toch voor een ander rondje in deze vorm. Ik had namelijk weinig gegeten vanwege pijn in mijn tanden en had dus geen idee hoe het lopen eigenlijk zou gaan. De pijn was weliswaar weg, maar aan eten moest ik nog even niet denken. Ik had dus na 11,5 km kunnen besluiten om te stoppen, of om 7 of 10 km verder te lopen nog, afhankelijk hoe het zou gaan. Bovendien kende ik deze weg goed, dus zou ik niet ergens mis kunnen lopen zodat ik kilometers om zou moeten lopen.

Vol goede moed ging ik dus op pad. Het was lekker weer, er stond weinig wind en het was droog. Het was vannacht wel koud geweest, en daarom moest ik een paar uur wachten sinds vanochtend vroeg na het wandelen op het strand voordat het ijs van de weg zou zijn. maar dat was allemaal prima en toen ik startte scheen er een lekker zonnetje.

Rustig aan gestart en vooral lekker op ademhaling gelet die dan meteen zorgt voor een goede cadans. Het is duidelijk dat mijn cadans toch een stuk hoger ligt op de wegrondjes dan vorig jaar. Langzaam aan opvoeren, dat is dus het beste. Nu voelt het allemaal natuurlijk en gaat het automatisch. Het ademhalen gaat ook prima, ik denk dat de training met de K5 langzaam aan ook zijn vruchten gaat afwerpen. Nu moet ik wel zeggen dat het hele eerste stuk weinig wind stond en het dus optimaal weer was om te lopen. Dat scheelt ook al enorm. Maar ik ademde – afhankelijk van het parcours – twee stappen in en 4 stappen uit of zelfs 6 stappen uit. Ik tel dan niet gedurende de inademing, dat gaat inmiddels automatisch en kan ik goed sturen qua ademteug maar tel bij het uitademen 1,2,3,4 of 1,2,3,4,5,6. Dat zorgt er ook voor dat de cadans dus heel regelmatig blijft. Als er een heuveltje is, dan wil de frequentie nog wel eens terugvallen naar 2 in en 2 uit maar dat herstelt eigenlijk al automatisch. De goede rekenaar kan dus zelf wel uitrekenen hoe vaak ik dus per minuut ademhaal tijdens het lopen.

Al snel was ik bijna bij Swinhoe om links af te slaan. Hier liep ik eerder toen ik verkeerd was gelopen tijdens mijn laatste lange run. Ik maakte dus deze keer geen foto’s maar dieselde vrolijk verder en genoot van alles wat er op mijn weg kwam. Bij Beadnell sloeg ik deze keer niet af om richting de zee te gaan zoals de vorige keer, maar liep ik door richting Seahouses. Door Seahouses en deze keer wist ik wel hoe ik op de oude spoorlijn moest komen om weer terug te komen (ongeveer) bij de startlocatie. Dat paadje viel een beetje tegen, want er waren twee hekjes die ik open en dicht moest doen en het was een beetje hobbelpaadje met modder aan het einde. Maar op zich wel leuk want nu heb ik dat ook eens gelopen.

Daarna besloten om door te lopen en een tweede lus te doen omdat het lekker liep en het weer ook nog goed was. Er was wel een windje opgestoken en ik had al snel in de gaten dat ik die terug over de weg vanaf Bamburgh tegen zou hebben. Maar goed, aangezien ik niet op tijd liep, kon me dat weinig schelen. Ik stak een winegum in mijn mond en liep verder.

Helaas scheurde er een grote Range Rover langs me heen over de weg die modder zo hoog als mijn oren liet opspatten. Alles zit dus onder, mijn schoenen zien er niet uit, mijn broek en jasje, alles is vies. Ik kreeg de neiging om mijn middelvinger op te steken naar die aso maar deed dat natuurlijk niet. Ik was wel even uit ritme merkte ik, want ik vond het knap vervelend. Maar al snell liep ik weer te draven zoals voorheen en kwam het kasteel van Bamburgh al in zicht. Ik liep dit rondje ook al eerder zo over de weg. Dat kasteel blijf je heel lang in beeld houden en wordt groter en groter. Een geweldig gezicht en best wel een ‘trekker’ om door te lopen. En loopt de weg aanvankelijk even een beetje omhoog, daarna heb je een fijn stukje dat naar beneden loopt en kan je even lekker je laten leiden door de zwaartekracht.

Daarna door bamburgh heen langs de hotelletjes waar de lekkerste geuren me tegemoet kwamen vanuit de openstaande deuren van de pubs. Lekker, maar voor mij alleen een winegummetje dan maar. Nog snel even een kiekje gemaakt van het kasteel waar je dan opeens naast loopt. Het blijft imposant om te zien.

klik voor groot

Vanaf het kasteel een stuk over de weg, langs Monks House maar dan aan de wegkant en daarna rechtsaf naar Shoreston. Het hele stuk vanaf Bamburgh had ik inderdaad windje tegen en dat was nog best even doorbuffelen. De rest van de route heb ik heerlijk op mijn gemakje gelopen, maar het laatste stukje heb ik dan maar even doorgezet tot ik weer kon afslaan.

Stom genoeg liep ik langs allemaal bloeiende sneeuwklokjes die in grote plukken langs de weg stonden, maar vergat ik een foto te maken. Het staat wel erg lente achtig al die bloemetjes!

Na 21,5 km kwam er een einde aan de run. Ik was/ben totaal niet moe en was aangenaam verrast hoe het lopen ging. Volgende keer weer een lekekr rustig rondje met mijn beessie. Nu moest ik direct weer uitrukken om te gaan wandelen over het strand dus na het zwemmen van vanavond heb ik mijn portie beweging wel weer gehad voor vandaag. Op naar de volgende run.

Gegevens:

* totaal 21,5 km
* temp 5 graden
* HR gem 140 bpm
* cadans 166 bpm

rondje in google earth openen

januari totaal 169 km – 2012 totaal 169 km