Categorie archief: oban 2013

15.12.2013 – bonawe (loch etive) – 24 km

**15.12.2013 – bonawe (loch etive) – 24 km**

Vandaag een langer rondje en het plan was om rond de 30 km te lopen over het pad naar Bonawe. Ik zou moeten zien hoe ver ik zou komen, want ik had de voorgaande keren rond de 15 km hier gelopen. Het was absoluut rot weer met keiharde koude wind en regen en hagel af en toe. Maar goed, lopen wilde ik toch dus dan maar lekker op pad. In juni liep ik hier met mooi weer!

Eerst parkeren bij de quarry. Dat ziet er altijd wat creepy uit eigenlijk. Maar goed, ik wist al waar ik terecht zou komen dus snel op pad

Klik voor groot


Grappig genoeg was het pad dit jaar helemaal opgeknapt, zodat geen sprake was van modder of natte troep. Een keurig pad zelfs met een soort hekje was gemaakt, dus geen natte voeten op het begin zoals andere keren!

Al snel waren we lekker op weg. Helaas waren mijn handschoenen in het jack blijven zitten en nog kletsnat van gisteren dus die zou ik niet kunnen gebruiken. Even met de handjes wapperen dan maar om warm te worden.

Klik voor groot


Hoewel er vanwege het weer geen mooie vergezichten te zien waren, was het toch wel weer erg mooi.

Klik voor groot

Maar het pad vond ik eigenlijk vrij zwaar. Het loopt lichtjes op en neer maar het komt vooral door de ondergrond waar je constant moet oppassen waar je loopt. Op zich ging het prima, maar echt gemakkelijk was het niet en door de wind en slagregen was het al helemaal niet op en top feest. Maar het meeste werkte tegen het feit dat ik dezelfde weg terug zou moeten lopen. Alles waar ik nu dacht ‘lekker naar beneden’ zou straks dus omhoog zijn en dan met tegenwind. Dat maakt het lastig lopen eigenlijk. Merkwaardig dat het zo werkt!

Ik was al snel in het bos waar ik de vorige keren maar enkele kilometers heb gelopen voordat ik terugkeerde. De rest zou dus nieuw zijn. Deze keer liep ik wat rustiger, want de Spot zou zijn werk wel doen ondanks dat je totaal geen verbinding hebt en dus geen contact meer kunt maken met de buitenwereld. Dat voelt toch wel fijn. Voordeel van het gebied daar: verdwalen kan je in ieder geval niet.

Ook hier had de storm wel huisgehouden want er lag een enorme boom over de weg. Gelukkig kon ik er met kruip door sluip door wel langs en woef had de weg al helemaal snel gevonden! Het was wel mooi, want al snel kwam ik langs een snelstromend watertje. Een stukje verder nog meer en dat was een geweldig geluid. Het regende op dat moment enorm en het waaide hard maar ik heb toch een foto gemaakt tegen de wind in zodat ik beide kanten op de foto kon zetten. Het geluid is echt heerlijk.

Klik voor groot


Na een poosje kwam ik bij een soort splitsing waar ik rechtsaf naar beneden kon lopen en rechtdoor over een sort karrenpad. Dat zag er niet zo aantrekkelijk uit vanwege de modder en omdat het heel smal was en met alle stenen dus extra goed opletten geblazen zou zijn. Ik besloot dan maar naar beneden te lopen om te kijken wat daar zou zijn. Helaas niets, ik kon naar het meer, zelfs tot aan de waterrand maar verder kwam ik niet. Ik moest dus weer naar boven. Het hoogtekaartje laat wel zien waar ik toen was.

Klik voor groot

Daarna heb ik een klein stukje over het pad gehobbeld maar besloot toch terug te gaan. Dit zou alleen maar zijn om kilometers te maken en dit leek me niet handig. Terug dan maar en vol goede moed liepen we weer terug.

Ondertussen nam ik een slokje van mijn gelletje dat ik voor het eerst in een softflask had gedaan. Ideaal! Ik had er drie bij me en op deze manier hoefde ik onderweg niets open te maken en had ik ook geen plakkerig afval bij me dat ik nergens kwijt zou kunnen. Er lekte ook niks dus dit is echt de oplossing voor dat gedoe met die gelletjes. Ook het feit dat je ook gewon een of twee slokken kunt nemen is erg fijn. De vijf dropjes die ik had meegenomen waren al lang op vanwege de regen. Ik zag al in gedachten een enorme zwarte plakzooi in mijn rugzak komen.

Ik had het gevoel dat de run eeuwig duurde al. Ik snapte er eigenlijk niets van maar het leek alsof ik al 40 km onderweg was. Niet vanwege vermoeidheid maar zo voelde het gewoon. Misschien toch door het onbekende want de terugweg was eigenlijk zo gebeurd ondanks de wind. Alleen het open stuk tussen de bergtoppen was even heftig want daar had de wind vrij spel. Je bent dan heel nietig in het grote wijdse landschap met de wind.

Klik voor groot



De laatste kilometers gingen vrij goed en ik kon ook weer een beetje vaart maken. De schoenen liepen op dit terrein verbazingwekkend goed eigenlijk. Ik twijfelde van te voren of ik niet de trail schoenen aan zou trekken maar dit ging prima. Het was ok nergens modderig, maar redelijk hard met puntige lastige stenen.

Klik voor groot

Na ongeveer 24 km kwamen we weer bij de auto aan. Doornat maar niet helemaal ontevreden. Maar voor een snellere training is dit niet echt geschikt. Misschien is toch de Glen geschikter om sneller te lopen. Daar ga ik ook weer doorheen lopen.

Klik voor groot

Het was even wat werk om de hond droog te krijgen. Die was werkelijk zo nat geworden dat het bijna zielig was. Inmiddels oop ik daar ook een oplossing voor gevonden te hebben. Ik was in ieder geval ook erg koud geworden na de autorit. Het lopen in de regen is geen probleem maar de rit daarna maakt wel dat je koud wordt. Niks aan te doen, het zal vast de komende weken ook blijven regenen. Ik blijf hopen op wat mooiere vergezichten maar misschien zit dat er niet in.

Gegevens:

* afstand: 24 km
* temp 11 – regen en wind

december 100 km – 2013 totaal 1.942 km

14.12.2013 – fearnoch – 11 km

**14.12.2013 – fearnoch – 11 km**

Vandaag het eerste rondje in Schotland. Het is absoluut rotweer met harde wind en slagregens. Tsja, soms heb je geluk, soms niet. Vorig jaar was het prima, de seizoenen 2007 tot en met 2010 ook, alleen in de winter van 2011 was het twee weken acher elkaar nat en stormde het vreselijk. Wie weet gaan we dat dit jaar ook weer meemaken. Ik kan er niet echt mee zitten, hoewel het wel vervelend is voor de hond. Maar goed, ik besloot dan maar voor een kort rondje van een kilometer of 8 om even te wennen aan de heuvels en het lastige terrein.

Vol goede zin gingen we dus op pad voor een rondje in Fearnoch. Vooraf toch voor de zekerheid de route nog even in de Garmin gezet en en dat duurde even omdat de 910 ineens niet meer gekoppeld was in de laptop. Toen ik dus na 20 minuten rommelen zei dat ik over 5 minuten zou vertrekken (no matter what), werd het uiteindelijk dus toch ruim 40 minuten later. Maar toen zat de route ook netjes in de Garmin en konden we eindelijk op pad.

klik voor groot


Eigenlijk ging het best goed. Voordat ik er erg in had, kwamen we bi het uitzichtspunt. Normaal is dat erg mooi maar door de regen was er totaal geen uitzicht helaas.

Daarna dus maar snel doorgesukkeld. De camera was ook nat en ik had rare vlekken op de lens waardoor alle foto’s dof en vlekkerig werden. Niks aan te doen, ik loop hier vast wel weer een rondje. Ik kon de route verder prima vinden en herkende alles ook nog wel.

klik voor groot

Na een paar kilometer sloegen we linksaf. Ik wist al dat het daar weer lekker op en neer zou lopen, en uiteindelijk zou ik langs een watertje moeten lopen (wat vast erg modderig zou zijn), door een gehuchtje met een paar huizen en dan zou ik weer bij de auto uitkomen Zo gezegd zo gedaan. Ik kon lekker een stukje naar beneden hobbelen en het liep allemaal lekker. Ik was blij dat ik een kort rondje had genomen, zodat ik even kon wennen. Ik was er bijna!

Maar helaas…..de storm van 5 december had niet een boompje omver geblazen maar een hele rij, zodat het onmogelijk was om langs het water verder te lopen Ik was er bijna!!

klik voor groot


Verdikkeme. Ik keek nog even of ik om kon lopen maar er was echt geen doorkomen aan. Ik moest dus terug. Stom genoeg had ik dus geen startpunt ingeprogrammeerd, en ik zou dus een bekende weg moeten volgen om niet te verdwalen (note to myself: altijd start inprogrammeren in de garmin). Ook baalde ik nu dat ik geen water had meegenomen, want ik had dus geen idee hoe ver het nog zou zijn en ik had het aardig warm gekregen. Het was weliswaar nat, maar ook warm. Maar goed er zat niets anders op dan terug te lopen. En dat betekende dus eerst weer omhoog. Grrrr.

Ik vond het vreemd dat er na een week geen afsluiting was neergezet. Hoe kon dat nu? Gek genoeg stond er wel een bordje diversion cycle path met een pijltje bij de kruising waar ik linksaf was geslagen. Dat zou ik dan maar volgen en tot mijn verrassing kwam ik al snel bij het punt uit waar ik het bos weer uitgelopen zou zijn als ik door had kunnen lopen. Het was dus maar een kleine 3 km om.

Maar bij dat punt stond wel degelijk een afsluiting. Grrrrrrr.

klik voor groot

Eind goed al goed en na 11 km zaten we in de auto. Ik was werkelijk door en door nat en uiteindelijk ook erg koud natuurlijk. Zeker na het stukje rijden naar huis had ik het heel koud (bibber). Het was goed zo, de afstand was precies goed. Ik wil imers morgen weer een rondje lopen!

Gegevens:

* afstand: 11 km
* temp 12

december 75 km – 2013 totaal 1.918 km