Categorie archief: northumberland 2014

03.03.2014 – seahouses countryroads – 6 km

**03.03.2014 – seahouses countryroads – 6 km**

Vandaag het laatste rondje hier in de UK en ook het eerste rondje na de lange 57 km run van eergisteren. Eigenlijk voelt alles prima, ik vind het wonderbaarlijk dat ik nergens last van heb. Misschien wel iets stijve bovenbenen maar niks bijzonders verder. Maar nu toch een kort en rustig rondje. Het is prachtig weer maar ik heb helaas niet zoveel tijd en kan ook niet meer ergens heen rijden. Toch maar even het korte rondje deels over de weg, deels over het weiland dan maar zoals de ultra het laatste stukje ook liep. Jammer maar helaas, vanaf de volgende keer weer in Nederland. Zal wel afkicken worden.

klik voor groot



Gegevens:

* afstand: 6 km
* temp 11 graden – zonnig

maart 63 km – 2014 totaal 514 km

01.03.2014 – assignment 12: ultra trail run – 58 km

**01.03.2014 – assignment 12: ultra trail run – 58 km**

Vandaag dan de dag van de ultra run. Maar laat ik bij gisteren beginnen.

Gisteren vredig even geslapen in de middag en ik was helemaal klaar en opgeladen voor de run. Aan het einde van de middag naar Bamburgh gereden om nog even te kijken of de finish route nu voor het kasteel langs zou lopen of aan de achterkant. Toen ik door de duinen scharrelde, zag ik ineens pijltjes staan van de organisatie. Huh? Langs het kasteel en ineens een splitsing bordje. Linksaf naar de finish voor de marathon en rechtsaf voor de ultra. Watte? Maar de route gaat toch anders? Richting het kasteel, kilometer vooraf linksaf de duinen in, weg oversteken, door het veld bij de boerderij, etc. Finishen met blik op het kasteel vanaf de golfbaan? Zoals het pijltje nu stond, zou de route ineens omgekeerd lopen. Tweemaal de duinopgang? Tweemaal het strandstukje? Zonder strand aan het einde van de dag? Dat het hoog water zou zijn, wist ik al weken. Zouden zij dat ook weten dan? Enfin, we zijn dus maar gaan kijken waar de andere bordjes dan stonden. Die waren niet te vinden maar toen we bijna bij huis terug waren, zagen we ineens wel bordjes. Ja hoor: het veld IN waar ik had gedacht UIT te komen, zoals de route ook had aangegeven en zoals ik het gelopen had (die ochtend zelfs nog) en had gevisualiseerd. Wel verdomme. Terug naar het huisje, kijken naar de mail van dinsdag de 25e (!). Inderdaad, kijkend op dat kaartje, blijkt de route veranderd te zijn. Niet alleen de route is anders, ook de afstand is anders. Schreef ik me in voor een 53 km run die eigenlijk 55 zou blijken (volgens oude verslagen), zou het nu ineens rond de 58 km gaan uitkomen. Toch merkwaardig maar ergens was ik blij dat ik het voor de start ontdekte, want ik zou misschien wel gewoon de duinen ingelopen zijn. Toen ik op de kaart gekeken had ben ik als een speer nogmaals de laatste lus gaan rijden en maakte foto’s. Daarmee veranderde ik snel de video zodat ik in de avond nog een keer even kon kijken en kon visualiseren hoe ik moest lopen. Niks mooie finish met blik op het kasteel dus. Idioten. Met dat gevoel ging ik dus slapen gisteren. Niet blij. Maar ik viel na het zwemmen redelijk snel in slaap maar was heel vroeg wakker. Om 3 uur stond ik dus maar mijn eerste sapje te maken, zodat ik vast wat gegeten had. Ik nam ook een vloeibare maaltijd. Daarna lekker terug naar bed, even dommelen. Uiteindelijk stonden we om 6.45 klaar, A. zou ons komen halen en naar het kasteel brengen. Zij en S. zouden samen met woef mijn support crew zijn voor de dag. Ik was te volgen via internet en we hadden precies afgesproken waar goede punten zouden zijn om me te zien en eventueel wat aan te geven. Even na 7 uur waren we bij het kasteel en registratie bleek helemaal achterin de stallen te zijn, een rot eind lopen nog.

klik voor groot

Daar moest je op een lijst kijken voor het nummer, dat vervolgens op de hand geschreven werd. Daarna kreeg je een bandje om met een kokertje voor de timing. Meteen weer naar buiten richting de bus die eigenlijk meteen vertrok zodra ik instapte. Er werd niet gekeken of iedereen aan boord was en dus moest de bus een paar keer stoppen bij het wegrijden omdat er nog mensen aan kwamen lopen. Lijkt me vreemd maar goed. In de bus was het wel gezellig. Ik kwebbelde wat met mijn achterbuurman, een 20 jarig broekie die wilde winnen (werd 2e heel knap) en iemand die voor me zat en nog niet wist wat hij ging doen. Onderweg zag ik de auto van A. uit een andere afslag aan komen rijden.

klik voor groot

Die waren dus ook op weg naar de start. Wel erg fijn, want het was ineens ijskoud met vriesweer maar wel prachtig loop weer.

Bij de start werden we uitgeladen en kwamen we aan bij het punt waar ik al gelopen had met waf. Tot mijn verrassing hadden ze geen belletje gegeven naar Alnwick Castle blijkbaar, want het he was dicht en er zat simpelweg een bordje van de organisatie op het hek: climb here. Huh? Ik was redelijk verrast, want dat soort dingen snap ik dus niet goed. Maar goed, het groepje lopers voor de ultra stond op het veld (74 lopers) en daarna begon de briefing in de kou. Over de route, over het soort pijltjes etc. Boven ons een drone die foto’s maakte.

klik voor groot

Daarna klonk al snel de hoorn en ging iedereen op pad. Ik had maar 1 plan: rustig lopen, langzaam, langzame start, RWR ratio van de training en maar zien. Dit was voor mij de eerste afstand en ook de eerste keer dat ik zo lang op dit soort terrein zou lopen. Van alles wat: grasland, modder, duinen, strand, stukje bos, water doorwaden, rotsen. Rustig aan dus en zoals ik al had voorspeld zag ik na enkele minuten al geen enkele loper meer. Ik had besloten niet op mijn klokje te kijken en gewoon mijn eigen plannetje te volgen. Finishen met een smile en met het gevoel dat ik langer en sneller had gekund. Maar ik wist dat die finish nog heel ver weg zou zijn! Na een paar kilometer keek ik eens en vond mijn average pace niet eens zo slecht.

klik voor groot

Misschien toch zelfs wel iets te snel. Grappig genoeg hobbelde ik dus totaal in mijn uppie over het veld langs de rivier. Over de weg, door het bosje, linksaf het weiland in, even omhoog etc. Ik kon het dromen. Daar zag ik ineens alweer wat lopers voor me. Gek zeg, zo snel uitgelopen en daar liepen ze alweer. Ik liep ze natuurlijk niet voorbij maar ik vond het opvallend om te zien dat ik met mijn trage steady pace toch inliep. Na 6 kilometer kwam ik bij de river crossing. Daar was ik tweemaal eerder op mijn verkenningsroute en donderdag was ik er nog even langsgereden op weg naar huis. Geen enkele keer had ik de stepping stones gezien want het water was altijd te hoog. De eerste keer stond ik tot mijn kuiten in het water op de stenen en had ik moeite mijn evenwicht te bewaren door de stroming, de tweede keer was het al een stuk rustiger en donderdag was het heel rustig water maar waren de stepping stones nog wel onder water. Vandaag dus niet. Rustig en vredig staken de stenen boven het water uit. Wel eerst even door de modder zooi maar dat lukte ook wel aardig. Helaas kom je daar dus wel aan met zwarte schoenen vanwege die enorme glibber en modder partij op weg naar het water, maar oversteken was dus geen probleem.

Aan de andere kant stonden A. en S. samen met woef. Woef huilde en wilde ook mee. Nee meisje, nog even wachten. Ik gaf mijn sleeves en hoofdband aan S. Dat was ik maar vast kwijt en ik besloot toch mijn jack vast uit te doen. Dat was wel wat aan de vroege kant maar ik had geen zin om meteen op te warmen en met de rugzak om is het al snel warm.

Zo hobbelde ik vredig door. Voor me uit liepen twee mannen die ook niet zo snel waren en die had ik soms dus voor me in beeld. Verder heerlijk rustig en alleen. Al snel liep ik Alnmouth alweer binnen en daar bij de rotonde stond mijn crew weer. En daarna ook weer op de grote parkeerplaats in Alnmouth. Daar wisselde ik mijn gel flask voor een volle en aaide de waf. Ook het eerste CP kokertje laten aflezen met een apparaatje. Verder ging het, heuvelopwaarts naar Foxton golfcourse. Wat gek zeg, ik voelde me prima, keek om me heen en zag ook de omgeving gewoon. Maar het ging allemaal heel makkelijk. Zou dat toch komen door al die keren dat ik hier in gedachten al liep? Dat de visualisatie dit gevoel geeft?

klik voor groot

Langs de golfbaan op weg naar het clubhuis dan maar. Ook dit had ik al gezien en ik wist precies wat er allemaal ging komen. Bij de golfbaan bleek de route ook meteen naar het strand te lopen, maar toen ik de 2 mannen zag glibberen en glijden via de korte route, besloot ik gewoon om te lopen over de golfbaan en daar door het hek naar de golfbaan te gaan. Zo was de route ingetekend en ik wist ook niet beter. Dat resulteerde dus wel in een A en S die op het strand de verkeerde kant op stonden te kijken waar ik bleef. Hahaha!

Het strand naar de duinopgang was redelijk te doen, beetje zacht maar OK. De duinopgang gaat via een trap en vanaf daar weer over het veld naar Boulmer. Ik was nu 12 km onderweg. Op zich wel een gek idee, want ik zou dit stuk nog meer dan 4 keer moeten afleggen. Maar alles voelde prima.

klik voor groot

Ook gesneden koek en het liep lekker. Weinig wind, zonnetje en prima grasland. Al snel kwam ik in Boulmer aan en ging verder over weiland met de schaapjes. Ook prima te doen en ik vond dat het al aardig opschoot. Vanaf daar naar een strandje en over een modderweg langs de enge koeien. Verdomd zeg, die koeien stonden er gewoon nog maar ze stonden links en ik had er nu – met als toen ik het parcours verkende op de heenweg – geen last van. Toch raar dat die beesten er dus gewoon nog stonden. Maar niks aan de hand en ik hobbelde verder. Stukje naar beneden naar een strandje en weer langs het water. Ik was benieuwd hoe dat stukje nu erbij lag want dat had ik van de week nog een keer gelopen. Door en door ging het…. beetje modder maar wel redelijk te doen. Bij de inham bij Howick stond mijn trouwe support crew weer. De volgende halte zou Craster worden op 25 km en daar zou ik woeffie krijgen. Ik hobbelde dus verder en was eigenlijk verrast dat ik er al heel wat kilometertjes op had zitten. Ik genoot van het uitzicht op de zee vanaf de klif en de gele bloemetjes aan de struiken die aan het uitkomen zijn. Mooi gezicht, ik vond het vorige week al erg mooi toen ik hier liep. Ik naderde Craster.

klik voor groot

Het pad voor de huizen langs was OK net zoals vorige week. Wat een verschil met de eerste keer dat ik er liep en het niet te doen was. Door Craster village en daar stond mijn driekoppige crew die zou worden uitgedund tot twee met een mobiele eenheid. De mobiele eenheid vond het meteen helemaal leuk en vanaf dat moment liep ik dus met een slingerende riem om mijn middel. Woef liep lekker los, dat leek me ook beter met het oog op andere wandelaars en renners. De HM startte immers in Craster en de marathonners kwamen inmiddels ook voorbij. Over het weiland naar Dunstanburgh Castle. Gesneden koek voor woef en mij. Natuurlijk ging woef meteen eens lekker zitten voor een grote boodschap en kon ik dat ook nog eerst oppakken en in een zakje gaan doen. Ik deed dat maar weer in de rugzak zoals ik eerder deed. En weer op weg dan maar. Wat was het leuk zo samen op pad. Samen weer op weg richting Dunstanburgh Castle. Voor mijn gevoel al zo dichtbij huis. Dat is helemaal niet zo, want we hadden er pas 25 km opzitten en dat was dus niet eens op de helft. Maar zo voelde het niet. Ik heb geen moment gedacht ‘jee wat ver nog’.

Stom genoeg liep de route langs een plas in de diepte en niet bovenlangs richting het kasteel of onderlangs over het pad. Hier dus modder happen en beetje glibberen maar dat ligt aan mij, want ik zag iemand er vlot overheen rennen zonder op of om te kijken. Wie weet kan ik dat ook nog wel eens. Nu even niet. Om het kasteel heen en richting de golfbaan. Daar was iemand een beetje RWR aan het doen en ik vroeg of hij RWR deed maar hij was ‘gewoon’ kapot en zou uitstappen (er zouden maar liefst 11 mensen uitstappen op de ultra afstand). Daar op de golfbaan zat mijn uitdunde crew in het zonnetje te wachten. Ik dronk wat en zei dat ik enorm nodig naar de plee moest en dat in Low Newton wilde doen (ik wist dat daar een openbaar toilet was). Verder en verder liep ik dus maar weer, wederom op bekend terrein want woef en ik liepen dit eerder en zelfs vorige week nog voor de laatste modder beoordeling. Golfbaan, door de duinen langs de vogelhut en richting Low Newton. Daar stond A. bij de toiletten klaar om de hond even aan te pakken (en de deur op een kier te houden omdat het licht het niet deed). Even snel plassen, weer goed aankleden en maar weer op weg richting High Newton waar CP 2 was. Daar stond water voor woefje maar net toen ze een slokje wilde nemen deed een andere hond lelijk en wilde ze niet meer. Zielig maar goed, we moesten dan maar weer door. Woeffie vond het enig, zeker met al die mensen die wat tegen haar zeiden. Ze hijgde, kwispelde en keek blij. En de riem maar slingeren tegen mijn benen. Misschien toch een beetje te lang. Maar op deze manier kon ik haar snel pakken als het moest. Dus jammer dan. Al snel kwamen we bij de lange brug richting Beadnell. Hier rechtsaf het strand op en…. oei oei oei wat klote. Heel zacht zand echt net een ruiterpad. Dat wist ik wel maar nu leek het een uur te duren voordat ik op normaal strand terecht kwam. Balen en wat zwaar. Maar toch…. ik wist hoe lang, hoe en wat dus gewoon maar even door. Aan het einde weer mijn trouwe crew en daar een bakje water voor woef en een Complannetje voor mij om te eten (leerpuntje: te laat op 33 km). Pffff ik vond het daar wel zwaar maar verder gingen we weer. Door Beadnell en weer rechtsaf het strand op. Dat strand was alweer een stuk kleiner en het is een strand met grote ronde stenen. Dat liep niet fijn en ik vreesde voor het einde van het strand: de waterarm bij de golfbaan. Nou inderdaad.

klik voor groot


Er liep iemand voor me, die er gewoon in sprong voor het foto momentje. Ik zag dat het water tot boven de knie kwam. God wat een lol. Woef stapt het water in en kiepert naar voren en moet daarna zwemmen. Aangezien zij er al is, kan ik niet anders dan volgen en kleddernat (en koud) bereiken we de overkant.

klik voor groot

Fijn, maar er is geen strand en dus moeten we over de stenen strompelen op weg naar het pad over de golfbaan bij Seahouses. Vanaf daar loopt het weer lekker en zijn we alweer snel in Seahouses. Vanaf daar het strand op. Strand? Strookje bedoel ik. Strookje zacht paardenpad. Precies zoals voorspeld natuurlijk: hoog water. Als je het strand hier niet kent, dan weet je dus niet dat je hier normaal een prachtig breed strand hebt met hard zand. Nu dus even niet. Baal. Soms moest je even wachten om langs het water te kunnen als de golven even terug trokken. Waardeloos. Hier baalde ik dus een beetje. Ik was niet moe maar ik snap dit dus niet. Volgende week is het strand tot 19 uur begaanbaar, nu vanaf 13 uur al minder. Monkshouse was ook al ondergelopen maar ik was toch al nat dus vooruit maar. Daarna over de rotsen waar je iedereen zag klauteren en rommelen. Hier zouden we dus straks weer overheen moeten.

klik voor groot


Huh? Hoe dan? Eerst maar eens naar Bamburgh Castle. Na de rotsen zag ik al gauw de vlag van de duinopgang. Daar de duinen in, langs het kasteel en door voor de laatste lus. Ik zie het bordje met de keuze tussen de marathon en de ultra. Op het kasteel veel mensen die kijken naar de klauteraars door de duinen. Er finishen nu heel wat mensen, aangezien er ook een 10K en een HM en marathon afstand is. Maar het komt niet in me op om de route in te korten. Ik ga gewoon verder en dat ik dus eigenlijk al bij de finish ben, doet me niets. Gewoon even het laatste lusje. Die lus die ze zo verpest hebben door de richting om te draaien. Ineens begint het keihard te hagelen. Het is helder, met heel mooi licht en een zonnetje maar hagel. Grappig want ik zie een mooie regenboog natuurlijk over de zee. Prachtig om te zien. Woef en ik hobbelen verder naar Stag Rock en de golfbaan van Bamburgh. Richting het caravan park en daarna naar Budle Bay. Daar twee mannen die kennelijk niet verder kunnen of willen. Ze zullen uiteindelijk 45 minuten achter mijn finishen. Pffff als je zo bij de finish moet komen…. we zagen ze later strompelen langs de weg. Van wandelen was al nauwelijks sprake meer. Maar ik ging lekker door met woeffie. Op naar het laatste controle punt. Daar overlegd over de laatste route over het strand. De jongen riep blij dat er geen probleem was omdat de route over de golfban liep. Ja I wish, vorig jaar wel ja, maar dit jaar dus niet. Aha probleempje. Nou ja, doe dan maar Ingram road of Links road. Eerst maar eens verder lopen, bij Budle bay omhoog (had ik niet gevisualiseerd om hier heerlijk de andere kant op naar beneden te rennen met uitzicht op de baai?). Ik SMS mijn crew dat ik al voorbij de auto ben en ze dus gemist heb. Ze zullen me later achterop komen met de auto. Woeffie blij, die dacht natuurlijk dat ze nu lekker met de auto verder mocht. Raampje naar beneden of ik nog iets nodig had. Nee dacht het niet maar 1 minuut later merk ik dat het lampje van lege tank gaat branden en SMS ik dat ik toch nog wel een chocomel wil hebben dan bij de volgende stop. En zo neem ik dus nog een chocomelletje bij Glororum. Ik zie links van me het kasteel al liggen maar ik moet nog even doorlopen. Stukje omhoog, dan een weg die naar beneden en omhoog loopt, en deel uitmaakt van mijn temporondje hier rond het huisje. Ik zie op mijn klokje dat de gemiddelde pace weer verbeterde doordat ik eindelijk op deze laatste lus weer een beetje kan lopen. En ik kan het dus nog gewoon. Lekker even doorhobbelen. Ik kom bij de kruising en twijfel dus nu. Over het weiland zoals de route loopt en dan vastlopen en over een drukke weg of de lange saaie weg linksaf en verkeerd uitkomen bij het kasteel. Dan ga ik dus de route af zoals gesuggereerd bij de CP. Ik besluit voor het laatste aangezien ik met de hond loop en ik denk dat de drukke weg te gevaarlijk is met woeffie. Achteraf had ik ook bij red barns eraf kunnen gaan maar nu ik hiertoe besluit, denk ik er niet verder over na en loop. En loop. Goh het is toch nog best ver naar het kasteel eigenlijk. Ik slof een beetje omhoog richting kasteel en de finish is waardeloos. O nog een loper en ik zie ineens dat ik een tent in moet voor de chip. Die wordt afgelezen en het ding wordt afgeknipt. Water was er ook nog en er wordt gewezen naar een grote witte tank. Geen bekers. Ook niet onderweg. Verstandig en prima maar ik heb even gemist dat het een cupless event was, anders had ik mijn opvouwbare geval wel meegenomen. Het is rustig en saai bij het kasteel. Niet gek natuurlijk als je als slak op de langste afstand binnenkomt maar als klap op de vuurpijl blijken er ook geen medailles meer te zijn. Dat is leuk zeg. Achterlijke zooi voor 55 pond. Ik ben dus niet laatste, er zijn op mijn afstand al 11 uitvallers en zelfs op de marathon is niet iedereen binnen. Is tellen nou echt zo moeilijk? Ik wil gewoon een medaille, kinderachtig of niet. Ik vind het al jamer dat het voor alle afstanden 1 dingetje blijkt te zijn. Nou sjips. Ik voel me een beetje bekocht. Maar ik ben niet moe, heb nergens last van en wil wel weer gaan lopen dus mijn doel is bereikt. Ik had uiteindelijk niet eens zoveel meer tijd nodig dan op de weg training en de vertraging komt vooral door het stilstaan, toiletbezoek, en de rotsen en het strand denk ik. Verder viel het me erg mee en weet ik dus zeker dat het voor mij enorm heeft geholpen dat ik de weg zo goed wist en precies wist wat me te wachten stond. Maar op het moment bij de finish voelt het een beetje als een domper momentje.

klik voor groot


Enfin, met 57 km teller ben ik toch tevreden hoe ik deze eerste keer gedaan heb. Niet moe, vrolijk en fris (ik zie er fruitiger uit dan mijn trouwe support crew) en ik heb standvastig mijn plannetje gevolgd zoals ik wilde. Nu kan ik verder trainen, uitbreiden en opbouwen. Met alles wat ik geleerd heb, wordt het vast nog wel wat.

Ik ga lekker zwemmen in de avond en slaap als een roos. Woeffie slaapt ook meteen en vond het volgens mij ook geweldig spannend allemaal. Mijn woeffie liep toch maar mooi 32 km met me mee te hobbelen! Ben enorm trots op haar. Op naar ons volgende avontuur dan maar weer.

Gegevens:

* afstand: 57 km
* temp 11 graden – zonnig

maart 57 km – 2014 totaal 514 km

28.02.2014 – parcoursverkenning: seahouses fields – 6 km

**28.02.2014 – parcoursverkenning: seahouses fields – 6 km**

Vandaag een kort rustig rondje voor de grote run van morgen. Ik besloot om nog even het laatste stukje te lopen door het veld. Altijd een leuk rondje en bovendien weer een stukje van de route gezien. Het is prachtig weer en de voorspellingen voor morgen zien er ook prima uit met rustig droog weer en weinig wind. Dat belooft dus veel goeds. Vanmiddag nog even kijken waar de finish nu precies loopt bij het kasteel en ik ben er klaar voor.

klik voor groot

Alles voet eigenlijk lekker, ik voel me sterk en fit. Grappig genoeg denk je van alles te voelen aan kuiten, enkels etc. mar dat is omdat je nu overal op let denk ik. Straks na de run heb ik nog een laatste Bowen behandeling en daarna ga ik lekker een uurtje slapen. Ik ben best zin in de run eigenlijk en ik ben ontzettend benieuwd hoe het zal gaan. Ik ken de route, ik heb de afstand getraind, alleen is het nu een combinatie van de ondergrond (strand, rotsen weg, grasland, modder etc) en de afstand en dat is voor mij de eerste keer. Ik neem eigenlijk gewoon aan dat als ik heel rustig doe en mijn plannetje volg (RWR meteen vanaf het begin), dat er dan niets kan gebeuren. Een volgende keer komt de snelheid dan wel weer. Misschien finish ik laatste, daar ga ik eigenlijk wel van uit maar dat kan me weinig schelen. Zeker als ik ook nog met waf kan lopen op de route, lijkt me dat een ontzettend leuke ervaring. Dit wilde ik graag, lopen in dit mooie gebied en lol hebben maar dan wel met een uitdaging. Nou kom maar op dan!

Vandaag hobbelen we rustig door het veld en over de weg. Het is echt heerlijk. Ik wil wel verder en meer, maar voor nu even niet meer. Gek idee dat ik morgen al onderweg ben voor een heel lang stuk.

Op naar morgen dan maar!

edit in de middag zullen we ontdekken dat de laatste lus ineens omgedraaid is. Ik loop dus vandaag precies tegen de richting in. Dat is jammer want ik heb alles zo voorbereid en gevisualiseerd. Ik maak dan ook opnieuw fotos onderweg en ram snel de video in elkaar met de nieuwe route zodat ik in de avond nog even kan bekijken hoe alles loopt.

klik voor groot



Gegevens:

* afstand: 6 km
* temp 10

februari 228 km – 2014 totaal 456 km

26.02.2014 – parcoursverkenning: High Newton/Dunstanburgh Castle – 12,5 km

26.02.2014 – parcoursverkenning: High Newton/Dunstanburgh Castle – 12,5 km

Weer een zonnige lenteochtend dus maar weer even op pad. Het stukje bij High Newton was de vorige keer ook drama dus ik had besloten om nog even High Newton/Low Newton te gaan bekijken. Vol goede zin op pad. Beetje vroeger dan anders vandaag en dat is meteen een mooie oefening hoewel de registratie al om 7 uur is in Bamburgh Castle en zo vroeg was ik nou ook weer niet.

Parkeren bij High Newton en even de andere kant op kijken naar het parcours door de duinen. Ziet er niet slecht uit en vanaf daar loop je naar Beadnell en dan over het strand en en en …. die route kan ik echt wel dromen nu. Maar wij gaan de andere kant op naar Low Newton. Eerst tegen de richting in om weer in de juiste richting terug te keren. Ik heb grappig genoeg weer de wind tegen bij de start en zal wind mee hebben op de terugweg. Nog steeds is de voorspelling wind tegen de eerste 40 km dus dat is een beetje jammer maar wie weet wordt het nog anders.

Tot mijn plezier zijn de duinen goed begaanbaar. Ik zie rechts van me in het veld opeens een groepje reeen staan. Wat leuk zo in het ochtendzonnetje. Witte konten die enorm opvallen maar ze blijven rustig staan in de verte. Mooi, vast het eerste kadootje van de run. Woef hobbelt voor me uit, oortjes wapperend in de wind. Gelukkig geen kuchjes meer gehoord na gisteren, want ik dacht even dat ze kennelhoest had opgelopen. Maar ik hoor niks meer.

klik voor groot

klik voor groot

Rustig hobbelen we voort Ik heb geen haast maar veel sneller dan ik denk ben ik al op het stuk dat de vorige keer zo erg was. Het valt nu reuze mee en ik kan er goed overheen. Natuurijk kost het tijd, maar het gaat prima.

klik voor groot


En dan rennen we al de heuvel af naar Low Newton. Tijdens de run dus even heuveltje op maar dat valt ook wel mee (afhankelijk van de wind) en al snel lopen we Low Newton in op weg naar het strand.

klik voor groot


De bedoeling was over het strand op de heenweg en dan de echte route terug langs de golfbaan. Dat was de vorige keer ook matig dus dat wilde ik nog we even bekijken Maar het is zulk schitterend weer en ik zal de wind op de terugweg in de rug hebben dus ik besluit nog niet om te keren maar door te lopen naar Dunstanburgh Castle. Dat is zo gaaf en zeker met mooi weer, daar moet ik echt gewoon nog even heen.

klik voor groot




Ik vind dit nog steeds zo gaaf. De eerste keer dat ik van Low Newton naar deze plek liep, wist ik nog niet dat ik er even omheen moest. Toen miste ik dus totaal dat er nog zoveel van over gebleven was. Super toch? Ik zou het liefst nog even doorlopen naar Craster waar ik gisteren was, maar ik besluit dat maar niet te doen en bovendien heb ik niet zoveel tijd, want ik heb een afspraak met een vriendin vanmiddag. Dus ik moet terug, het is niet anders. Ik besluit netjes het pad onderlangs te nemen en dat is onwijs modderig. Er lopen wat wandelaars maar die verzekeren me dat het een stukje verder terug wat beter is. Prima en anders loop ik gewoon over het hogere veld dat kan ook.

klik voor groot

Vanaf daar dus weer terug, eerst over het hobbelpad waar het voor het eerst wel goed te doen is. Ik heb er wel eens een half uur over gedaan om rond het kasteel te komen! Maar nu is het prima en voordat ik het weet zijn we alweer op weg naar de golfbaan van Dunstan. Ook hier veel minder rommel dan de vorige keer. Toen liep ik daar echt te schelden en me af te vragen wat er leuk was.

klik voor groot

Ik moet ergens nog even kijken hoe de route nu echt loopt want je kunt op drie manier bij het klimmetje komen en ik vraag me af welke de beste is. Ik heb geen idee waar de route echt zal lopen, maar ik denk over het middenpad als ik eens terugkijk vanaf de klim. Des te beter maar goed ik ken ook de weg dus het maakt niet zoveel uit, omhoog moet je toch.

klik voor groot

Daarna door de duinen langs de strandhuisjes, langs de vogelplas waar we heel wat uren in de hut hebben gezeten en een keer een ralreiger hebben gespot en gefotografeerd, weer door Low Newton en dan het klimmetje over het heuveltje. Vanaf daar langs de muur terug door de duinen naar de parkeerplaats bij High Newton.

klik voor groot

Na 12,5 km kwam er weer een eind aan het runnetje. Ik had nog veel meer willen lopen maar ik hoop gewoon dat het zaterdag ook zulk fijn weer is dan mag en kan ik langer lopen. Nog veeeeel langer zelfs. Kom maar op, ik ben er wel klaar voor.

Gegevens:

* afstand: 12,5 km
* temp 11 graden – zonnig

februari 222 km – 2014 totaal 450 km

25.02.2014 – parcoursverkenning: craster – 10 km

25.02.2014 – parcoursverkenning: craster – 10 km

Voor vandaag met het lente weer nog even op pad en een stukje van het parcours bekeken dat in mijn gedachten als knelpunt staat: Craster en de modder daar. Ik had voor de heenweg vanaf de parkeerplaats de route achterlangs gepland en via de boerderij naar het mooie strandje, zodat ik op de terugweg de route in de juiste richting zou kunnen lopen zoals ik zaterdag ook ga doen. Op die manier zou ik de route goed kunnen beoordelen in de juiste richting. De heenweg had ik wind tegen en dat viel niet eens mee, maar terug ging natuurlijk zalig zo met de wind in de rug. Voor zaterdag staat de wind helaas de andere kant op volgens de voorspellingen (dus de hele weg wind tegen) maar wel minder sterk dan vandaag dus dat wordt afwachten. Ik was erg benieuwd naar de toestand van de route dus vol goede zin en goede moed gingen we op pad.

Eerst door het dorpje en achter de huizen langs.

klik voor groot


Het pad ziet er niet gek uit, maar ik ben benieuwd naar de andere kant, het pad tussen de huizen en de zee. Dat was de vorige keer bijna gevaarlijk om overheen te lopen omdat het vrij schuin en smal is en met de zee vlak naast je. Maar dat zie ik op de terugweg. Ik geniet van het prachtige weer. Geweldig en woef loopt met flapperende oortjes voor me uit.

klik voor groot

Na het lekkere paadje slaan we rechtsaf richting een boerderij richting het mooie strandje, zodat we op de terugweg de ‘echte’ weg gaan bekijken. Ik ben benieuwd. Het pad bij de boerderij is niet best, maar dat komt voornamelijk door de zware machines die hier blijkbaar overheen rijden. Dat is niet zo aan de andere kant dus ik ben benieuwd. We hobbelen vrolijk verder en veel te snel zijn we bij het strandje en het bruggetje. Vanaf daar zal ik dus het pad nemen zoals de route straks ook loopt. De vorige keer heb ik daar keihard staan schelden omdat ik werkelijk bijna in een spagaat gleed door de rotzooi. Kom maar op!

klik voor groot


Maar het pad loopt dus prima. Er ligt natuurlijk wel modder maar gewone ingedroogde modder, en niet dat enge glibberige slib spul waar je niets mee kunt. Ik ben blij en verrast. Dit bedoelde ik nou met de ultra. Op onverharde grond lopen met een geweldig uitzicht. Ik geniet echt. De brem komt al in bloei en dat staat zo vriendelijk. Rechts van de de mooie blauwe zee met het geluid van de golven. Dat is nu wind mee heb, is natuurlijk top. Jammer genoeg zaterdag niet, maar als de wind ietsje gaat liggen is het prima te doen. Eigenlijk wil ik iedere meter wel een foto maken om dit nog beter in me op te kunnen nemen. Maar ik wil toch ook even lekker lopen. En alweer heel snel zijn we bij het strandje met het doorkijkje door de rots. Toch even genieten en kijken en de hond laten spelen. Wat zal ik een moeite moeten doen om zaterdag niet overal te stoppen voor een foto!

klik voor groot

Al snel zijn we weer op weg. Het loopt allemaal prima en de tijd gaat veel te snel voorbij. Ik wil de hele dag wel blijven lopen, maar dat is niet verstandig nu. Jammer. Ik wil natuurlijk ook alles tegelijk en pakken als de mogelijkheid er is, zoals vandaag met het prachtige weer. Maar ja.

klik voor groot

Al snel kom ik bij het pad dat achter die huizen loopt. Prima te doen. Geen geglibber dus super op dit moment.

klik voor groot

We lopen door Craster en langs het haventje. Vanaf hier gaat de route verder naar Dunstanburgh Castle. Ik overweeg even om door te lopen naar het castle vanwege het mooie weer, maar ik moet het maar niet doen vandaag. Ik liep gisteren al en ik wil ook nog een ander stukje even bekijken deze week. Jammer maar helaas en zo blijft er altijd wat te wensen over.

klik voor groot


Veel te kort rondje, maar wel erg mooi en als het weer een beetje zo blijft dan ben ik een echte bofkont. Nou die wind nog en zaterdag zelf!

Gegevens:

* afstand: 10 km
* temp 11 graden – zonnig

februari 209 km – 2014 totaal 439 km

24.02.2014 – seahouses countryroads – 7 km

**24.02.2014 – seahouses countryroads – 7 km**

Vandaag geen avontuur met waf maar een kort wegrondje. Countryroads is wel een mooie omschrijving voor het rondje rond het huis hier. Het is ook een beetje de 7 heuvelenroute en voor mij een echte uitdaging. Twee weken geleden liep ik dit rondje ook en vandaag de derde keer. Het is een soort tempo training en dan op een weg die nog even glad getrokken moet worden. Deze keer veel minder water op de weg, dus het zonnetje en de drogere dagen werpen vruchten af! Niet dat het erg is maar je moet toch uitkijken dat je niet in een pothole stapt verborgen onder het donkere water. Maar vandaag dus niet slecht. Wel een beetje winderig maar het zonnetje scheen ook (na de regen van vannacht en vanmorgen). Het was bijna warm onderweg en aan het einde liep ik ook wel een beetje te puffen eigenlijk, maar dat hoort er allemaal bij. Tot mijn verrassing liep ik de snelste tijd ooit hier.

Anyway, ik wil Craster nog wel even bekijken later deze week qua modder en verder moet ik nog maar even kijken wat ik ga doen. Vandaag was in ieder geval een leuke opsteker.

Gegevens:

* afstand: 7 km
* temp 9 graden – winderig/zonnig

februari 199 km – 2014 totaal 429 km

22.02.2014 – wooler/broadstruther – 16 km

22.02.2014 – wooler/broadstruther – 16 km

Eigenlijk voor vandaag helemaal geen lange loop en al helemaal geen dwaal avontuur op het programma met het oog op volgende week. Maar waarom eigenlijk niet. De afstand die ik in gedachten had was niet zo lang, maar de ondergrond en de soort zwerfronde zou inderdaad er wel voor zorgen dat ik even op de been zou zijn. Soit. Ik ben hier nu en ik wil alles eruit halen wat erin zit. Uit de natuur en uit mezelf zullen we maar zeggen. Bovendien heb ik nergens last van dus als ik niet in een ravijn val, kan me weinig gebeuren. De route had ik al klaar dus dat was makkelijk. Het was erg fraai weer bij de start dus ik werd echt naar buiten getrokken. Wel veel wind maar daar word je hard van.

Vol goede zin dus op pad naar Wooler, ongeveer 26 km hier vandaan. De start was snel gevonden en via street view had ik al even gekeken of ik ergens kon parkeren. Dat kon en al snel waren woef en ik op pad. De rit naar Wooler is trouwens prachtig. Ongelooflijk dat hier in het achterland zulke prachtige vergezichten zijn. De omgeving is totaal anders dan je hier rond de boerderij en bij het strand hebt. Gek is dat, dat als je niet loopt of wandelt, je eigenlijk zulke dingen helemaal niet te weten komt. Maar ik weet het inmiddels wel, en ik weet ook dat je hier dus niet zo snel uitgelopen raakt. Nu eerst maar beginnen met dit rondje! Onderstaand weer de video van ons avontuur, in het postje weer een selectie van foto’s van onderweg.

klik voor groot



Aan het begin van de route kom ik een man tegen die me uitvoerig gaat uitleggen dat ik de verkeerde kant op loop voor Broadstruther. Ik kijk op de kaart, kijk met de goede man samen maar nee, ik moet echt de andere kant op. Ik laat me aanvankelijk een heuveltje op sturen maar als ik op de kaart naar mijn groene lijntje kijk, dan zie ik dat ik toch echt de andere kant op moet, maar al snel ben ik weer op het goede pad. Niet erg, want op die manier heb ik een laag liggend modderig stukje overgeslagen. De man antwoordde al the Bath toen ik hem naar het Path vroeg ;-) Dit is dus prima. Achteraf begrijp ik trouwens wel waarom de man me de andere kant op wees. Op de terugweg zag ik namelijk een ander bordje naar Broadstruther dus vanaf die kant kan je er ook komen. Maar woef en ik waren dus op de goede weg en dat voelt lekker. Het was wel even klimmen maar wel erg mooi en met het heerlijke zonnetje natuurlijk helemaal geweldig.

klik voor groot




Na het bos kom ik weer door een weiland en ga ik langs een boerderij (in de rimboe) gevolgd door een aardig gravel pad. Dat loopt goed maar er staat een keiharde wind op de open vlakte en inmiddels regent het ook behoorlijk. Het ziet er hier een beetje kaal en triest uit maar ik zie veel heide, dus in een ander seizoen is het hier prachtig denk ik.

klik voor groot


Ineens verandert het landschap weer van open en kaal naar heuvelachtig met een soort vallei met water. Erg mooi en zeker met helder weer moet dat prachtig zijn. Nu regent het, dus kan ik niet erg ver kijken maar het ziet er echt erg mooi uit. Ik loop over een pad in de rimboe. Samen met woef die het allemaal geweldig lijkt te vinden. Ze hobbelt lekker voor me uit en vindt de beste weg. Altijd handig. Ik kom zowaar iemand tegen met een grote rugzak en we babbelen even over het weer. Jammer dat het regent maar het zal vast snel ophouden! Gauw verder dan maar weer.

klik voor groot


Ik loop door, af en toe op de kaart kijkend. Het is maar goed dat ik een gedetailleerde kaart bij me heb want het valt niet altijd mee. maar leuk is het wel!

klik voor groot


Als ik het watertje ben overgestoken (gelukkig is er een bruggetje) zie ik twee dames met stokken ploeteren op het smalle pad. Die ga ik straks dus ook tegen komen en al snel gebeurt dat ook. Ze gaan aan de kant om me er langs te laten en we raken (natuurlijk) aan de praat. Het zijn twee oudere dames die hier aan het wandelen zijn. In de regen want het is behoorlijk nat nu. We kletsen wat, over de natuur, over genieten, natuurlijk over de hond die ze geweldig vinden (en die gewoon lekker op de laarzen van een van de dames gaat zitten) en ondertussen klaart het weer ineens op en zien we een regenboog vlak naast ons. Hee merkwaardig het is nauwelijks te zien op de foto maar ineens is de boog daar. Zo dichtbij heb ik nog nooit meegemaakt. Heel fel ook. We kijken ademloos toe en de regenboog verdwijnt weer. Dat zijn van die mooie momenten onderweg (waar je wel oog voor moet hebben). Ik neem afscheid en woef en ik gaan weer verder.

klik voor groot

Het is daarna behoorlijk zoeken naar het pad en de juiste richting naar Broadstruther. Maar we ploeteren moedig voort en uiteindelijk denk ik in de verte al iets te zien. De weg naar Broadstruther is een prima weg maar heel steil en de harde wind staat pal tegen. Ik besluit dus maar gewoon een stukje te wandelen want hier word je alleen maar doodmoe van. Het uitzicht is fenomenaal want je kijkt tegen de besneeuwde top van de Cheviot aan (890 mtr) en dat is erg mooi. Vastleggen op een foto lukt eigenlijk niet door het felle licht en de enorme schaduwpartijen die heuvels en zon nu eenmaal maken. Maar dit staat wel in mijn geheugen gegrift. Echt bijzonder.

klik voor groot


Het is eigenlijk erg jammer dat ze van Broadstruther nu zoiets hebben gemaakt. Een keurige lodge. Toch niet ‘echt’ meer, maar het is wel gek daar zo in de rimboe. Mooi punt om even uit te blazen en om me heen te kijken. Ik zie iemand lopen met een hond. Die komt van een andere richting. Toch eens kijken op de kaart maar het is hier zo immens, je kunt overal lopen eigenlijk (met een kaart).

klik voor groot

Als ik alles heb bekeken gaan we weer een stukje terug dezelfde richting om ergens linksaf te slaan richting het noorden. Het eerste stukje gaat heerlijk met de wind in de rug. Stom genoeg denk ik dus nu dat ik wel verder een goede weg zal hebben maar niets is minder waar. Ik kom op een absoluut kloterig paadje uit vol water en zachte grond. maar ik laat me niet kisten. Ik zal toch naar die andere kant moeten komen, dus ik blijf door lopen met kleine en snelle pasjes. Het gaat eigenlijk best goed! Mijn schoenen stampen door het water en zowel woef als ik zijn behoorlijk zwart. Maar doorlopen maar. Het is even weer geen lekker weer, de wind is fors maar hoppekee, even doorzetten. Ik zie op mijn klokje dat ik werkelijk nog nergens ben. Ik heb zo lang over dit stukje gedaan, als ik niet oppas ben ik hier tegen de avond nog met die tempo. Nou niet echt natuurlijk maar ik schiet echt totaal niet op.

klik voor groot


Ik zie op de kaart dat ik ergens een beetje links aan moet houden en zie ook in de verte iets dat op een overgang lijkt bij een hek. Het probleem is soms dat je niet overal overheen of doorheen kunt. Maar ik heb geluk, ik ben goed uitgekomen. Ik moet alleen waf een optillen want ze kan er niet zelf overheen. Ik kijk naar haar zwarte poten en moet lachen. Nou ja, samen zwart dan maar en ik til haar op. Ze wappert met haar poten maar snapt dat ze aan de andere kant op de uitsteeksels uit moet komen en al snel zijn we weer op pad.

klik voor groot


Daar loopt een pad over een grasveld en aanvankelijk neem ik een schapenpad (dat lijkt soms op een pad in de winter met weinig wandelaars) maar uiteindelijk kom ik goed uit en kunnen we even verder hobbelen. Ik weet dat ik nu vlak bij een verharde weg uit zal komen en ik ben blij. Als ik voor een watertje sta merk ik dat ik moe ben geworden van die gedoe. Waf steekt over en het ziet er goed uit verder. Samen zijn we eigenlijk weer lekker schoon na deze verfrissende onderbreking.

klik voor groot


Na het beekje over het grasveld naar de boerderij die zelf stroom opwekt met de windmolen. Er is hier namelijk verder helemaal niks. Ik vergeet een foto te maken maar het is best bijzonder zo. Even over het erf en dan kom ik op die verharde weg. Een verademing en… ik heb de wind mee! Wat heerlijk en al snel vliegen waf en ik over de weg.

klik voor groot


Het enige probleem is dat de weg eindeloos lijkt. Als je voor je kijkt zie je alleen het lange lint van de weg door de heuvels slingeren. Dat het een beetje op en neer gaat is niet erg vanwege de heerlijke wind in de rug. We hobbelen lekker verder. Nog een mooie regenboog maar wel ver weg.

klik voor groot

Maar we komen er wel want ik zie dat het ineens lekker opschiet qua kilometers. Ook al zie ik niets in de verte, ik weet dat we er bijna zijn. De grouses vliegen om ons heen en maken die leuke klokgeluiden. Eentje zit er naast de weg maar ik ben te laat voor een foto maar als hij wegvliegt, komt hij vlak langs me en zie ik zijn oog en rode lellen. Gaaf!

Uiteindelijk komen we weer bij de bewoonde wereld. Nog twee ruines van het een of ander en dan is het gedaan met ons avontuur.

klik voor groot

Ik vind het helemaal niet erg dat ik de auto alweer zie staan in de verte. Het was geen lang rondje maar wel weer wat bijzonders.

Gegevens:

* afstand: 16 km
* temp 10 graden – winderig

februari 192 km – 2014 totaal 421 km

parcoursverkenning: de route

**parcoursverkenning: de route**

Inmiddels de hele route gelopen en in me op genomen. Helaas bedacht ik pas later dat het leuk was om een video te maken van de hele route maar het is toch redelijk gelukt om alles in beeld te brengen. Het geeft wel een redelijk beeld. Start bij Alnwick Castle en dat is natuurlijk prachtig. Helaas ben je daar snel voorbij en ligt het achter je. Daarna het avontuur bij de river Aln (crossing) en op weg naar het volgende kasteel, Dunstanburgh Castle. Dat is erg mooi en zal redelijk lang in beeld zijn als orientatie punt. Als je dat achter je laat is Bamburgh Castle ht laatste kasteel bij de finish. Helaas is dat niet lang in beeld. Aanvankelijk even in Seahouses, daarna verdwijnt het weer uit beeld op het strand om later weer op te duiken. Het allerlaatste stuk, ik schat een kilometer of 2 zal het kasteel wel weer vol in beeld zijn, maar heel langzaam dichterbij komen door de ligging en de wegen eromheen. Maar daar is dan ook de finish. De ondergrond bestaat uit grasland, strand en een stukje weg. Ik ben vooral erg benieuwd of de koeien uit de velden zijn. Want op twee plaatsen staan onvriendelijke koeien waarbij een groep wel te passeren is maar de groep met de stier en de kalfjes niet. Maar die kan je makkelijk omzeilen. Vandaag, precies een week voor de loop is het fraai weer, dus alle kans dat de modder wat opgedroogd is. Vooral het stuk bij Craster en vlak voor High Newton is echt vreselijk, de rest valt best mee en met dit weer zou het wel eens goed uit kunnen pakken. Maar twee fikse regendagen verpest alles weer met die rare grond. Nu ik de route ken, weet ik waar de knelpunten zitten, en weet ik dus ook dat ik me vooral niet op moet winden als ik er bijna niet overheen kan. Het houdt immers ook weer op en wordt weer beter qua ondergrond. Ik ben benieuwd. Onderstaand de video van de route.

20.02.2014 – parcoursverkenning: foxton hall – hawkill stepping stones – 17,5 km

20.02.2014 – parcoursverkenning: Foxton Hall – Hawkill stepping stones – 17,5 km

Eergisteren liep ik het stuk vanaf de start bij Alnwick Castle naar de stepping stones waar je de river Aln over met steken. Ik was toen tamelijk verrast door het snel stromende en hoge water. Niks stepping stones. Vandaag zou ik starten bij de golfbaan van Alnmouth bij Foxton aen terug lopen naar de stepping stones. Ijs en weder dienende zou ik na terugkeer ook nog even het strandstukje pakken naar het einde van een eerdere parcoursverkenning zodat ik echt alles gezien zou hebben. Bij de route toen van Craster naar Alnmouth kon ik niet verder omdat het getijde te hoog was en er dus geen strand meer was.

Maar eerst dus op naar Foxton voor de start van ons rondje. Dat was gelukkig snel gevonden en parkeren was bij de golfbaan ook geen enkel probleem. Eerst gaat woef uitgebreid haar behoefte doen op een ongewenste plek. Prima, dat is ze maar vast kwijt maar waar laat i dat nu. Eerst zoeken naar een prullebak maar uiteindelijk vind ik er eentje bij het clubhuis. Weinig dus. Daarna dwars over de baan naar een paaltje waar ‘public footpath’ naar wijst. En meteen zit ik dus ook op de route van de ultra alleen loop ik eerst tegen de richting in. Prima, kan ik even zoeken en op de terugweg gewoon de weg lopen zoals het ‘moet’. We hobbelen al snel langs de baan over een modderig pad. Ik doe vreselijk mijn best en oefen in het moddertrappen en het gaat redelijk.

klik voor groot


Als hier een beetje zon overheen gaat en een paar droge dagen dan lijkt dat wel te doen. Maar ja, ik heb geen invloed op het weer dus ik weet aleen de situatie nu, en niet de situatie volgende week. Het pad is echter maar kort, daarna een stuk grasveld en daarna naar beneden richting de parkeerplaats bij Alnmouth waar het ontzettend druk is. Op de terugweg is dit dus wel even een klimmetje maar dat ga ik straks op de terugweg ontdekken.

klik voor groot


Vanaf de parkeerplaats een stukje duinen in. Op de heenweg loop ik ineens dor heel zacht zand maar op de terugweg ontdek ik dat je heel gemakkelijk over de rand van de golfbaan kunt lopen. Ik weet eigenlijk niet eens hoe de route echt loop, omdat het naast elkaar ligt maar als het even kan dan pak ik het gras van de golfbaan.

Daarna even door een stukje van het stadje over de weg, langs een soort haventje en dan ver een speelveldje. Huh? O nee toch niet, want als ik aan het einde over het muurtje spring zie ik dat het pad eigenlijk daar loopt. Op de terugweg neem ik dus netjes dat pad (hoewel woef dus al op het muurtje staat voordat ik er erg in heb) maar dat is we enorm modderig, dus het speelveldje lijkt me een prima idee. Daarna houdt de weg ineens op vanwege een ingestorte muur. Ik zag angs de weg ook al overal zandzakken liggen, dus er is hier behoorlijk last geweest met water en wind zo te zien. Maar er is ee prima oplossing, naast het afgesloten pad ligt een nieuw pad waar je ook kunt komen, dus prima geregeld. Ik hoef waf niet op te tillen want ze past precies tussen de metalen draden door..

klik voor groot


Daarna is het wel een aardig pad eigenlijk zo langs het water. Het uitzicht is mooi maar straks loop ik de andere kant op. Dat blijkt ook wel fraai, want dan kijk ik uit op het haventje met de bootjes. Ook leuk!

Na het pad over de brug en een stukje over de weg. Ik ontdek dat er een voetpad langs de weg loopt dus dat is prima met woef. Richting een rotonde en rechtsaf nog een stukje over de weg. Straks ergens links en dat is nog even zoeken maar er loopt inderdaad een pad. Nou ja pad…. ik bedoel er is een hekje naar een weiland dat hoog boven me uittorent. Daarheen blijkbaar.
Aan de andere kant is het niet veel beter en is het een beetje onduidelijk of je links moet aanhouden of langs het water moet lopen. Op de heenweg kies ik voor links, dat blijkt een klim en daal stukje te zijn door zachte modder. Op de terugweg zal ik over keiharde rotsjes moeten lopen en ook een stukje modder. Afhankelijk van het weer dus langs de ene kant of de andere kant dat is duidelijk.

klik voor groot

Maar daarna is het ineens een heel andere omgeving en eigenlijk wel mooi. Zeker met het lente zonnetje is het gewoon genieten. Rechts van me stroomt de river Aln die op dit punt een lieflijk riviertje is. Ver voor me uit, zie ik een hoge spoorbrug. Ook niet alledaags en een mooi punt om naartoe te lopen. De route wijst zich vanzelf dus verdwalen is er niet bij. Langs de rivier blijven lopen tot een boerderij. Prachtig! De ondergrond is ook prima te doen alleen erg hobbelig maar goed op te lopen met getrainde voeten.

klik voor groot



Ik zie de boerderij ook al liggen en ik kan kiezen uit het erf (zoals de route lijkt te lopen) of langs de heg over het pad. Ik kies het laatste vanwege de hond en dat is prima. Ik kom uit op de weg waar ik moet zijn via het gat in de heg. Ik weet dat we nu vlakbij de stones zijn met de crossing en ik ben benieuwd hoe het er vandaag uit zal zien.

klik voor groot

Het water lijkt rustiger dan eergisteren en iets minder hoog. De stones zijn nog steeds niet te zien natuurlijk maar ik vond voral de stroming vervelend de vorige keer. Vandaag heb ik geen zin om weer te oefenen op die stenen dus ik besluit er niet op te stappen. Ik maak wat kiekjes van de route en van de hond en we keren weer terug.

klik voor groot


Vanaf nu dus even fotos maken van de juiste richting zodat ik die straks voor de reeks kan gebruiken van de hele route. het weer is nog steeds geweldig en dit stukje loopt wel fijn. Dit bedoelde ik nou met lekker onverhard lopen in een mooie omgeving! Niet dat geklooi met die modder enzo om overeind te blijven!

Ik kijk nog even om naar de crossing als ik erlangs loop. Best een grappig punt en ik ben benieuwd hoeveel wandelaars vreemd opkijken als ze daar uitkomen. Maar nu eerst terug. Lekker langs de rivier, op weg naar de brug, onder de brug door, over het gras naar dat rare weiland met die modder richting de weg…. ik weet het al precies en het is leuk om zo te lopen en te weten dat ik hier straks ook weer zal lopen.

klik voor groot



Grappig genoeg kom ik verkeerd uit op het weiland en even kijk ik verrast naar de weg. Ik zie twee hekjes die toegang geven tot die weiland. Eentje waar ik nu op af lijk te lopen en die andere waar ik net doorheen gekomen ben. Vanaf de start lijkt het logisch dat je dus uitkomt bij het tweede hekje, maar als je rechts aanhoudt, kan je dus het eerste hekje nemen. Nou ja, maakt niet uit je komt dus gewoon weer bij de weg uit.

Even een stukje over de weg dus, bij de rotonde nu linksaf richting de brug en bij de brug weer rechtsaf langs het water. Kind kan de was doen en al snel hobbelen we weer over het paadje langs het water, de afgesloten weg en het speelveldje. Nee, ik pak echt het speelveldje straks, dat loopt veel makkelijker. Langs de bootjes en de huizen met de zandzakken op weg naar de eerste golfbaan en de parkeerplaats.

klik voor groot


Ik vind het vanaf deze kant best meevallen met die modder, maar ik weet dat het voor mij uitmaakt of ik moet klimmen of moet dalen. Ik vind klimmen in de modder makkelijker dan dalen. Geen idee waarom. Maar al snel zijn we bij de golfbaan in Foxton. Ik moet daar dus nu even omheen om weer riching het strand te komen om het laatste stukje te doen dat ik nog niet gezien heb. Dat is makkelijk, er is een weg en een hek naar het strand. Vanaf daar linksaf en dan zie je het andere punt alweer opdoemen. Toch loop ik erheen, want de tekening geeft eigenlijk aan dat je door de duinen moet maar er is heleaal geen pad. Ik herinner me van de vorige keer aan de andere kant ook al dat er geen pad was, anders had ik wel de golfbaan kunnen bereiken met hoog water. Ik besluit dus toch over het strand te hobbelen op weg naar het laatste puntje. Daar blijkt een trap naar boven en vanaf daar weet ik het, want daar stond ik de vorige keer ook.

klik voor groot


Ik wandel even naar boven en kijk nog eens naar het pad door de duinen. Nee dat is er niet en er staat ook een bordje. Er komt een oudere dame aanrijden en die vraag ik naar dat pad. Nee inderdaad dat bestaat niet en je kunt alleen naar de golfbaan over het strand. We praten nog wat en het gesprek komt op de crossing van de Aln. Een andere dame komt erbij die vertelt dat ze gezien heeft dat de nieuwe stepping stones werden geplaatst (eind 2013). Ze had de gemeente toen aangesproken waarom die dingen zo laag waren, omdat het water altijd hoger zou zijn. Dat bleek een regel van Health & Safety te zijn. De ene vrouw is benieuwd naar de stones en ik tover de foto’s tevoorschijn. We zijn het eens dat deze rare dingen een veel groter risico op valpartijen vormen dan hogere stenen. Maar het is niet anders, mensen zullen het ermee moeten doen het is vast al een hele klus geweest om deze te plaatsen. Ik ben benieuwd of ik door de rivier ga of over die stenen maar dat zal de tijd leren.

Ik neem afscheid van de dames die eerst nog uitgebreid de hond hebben besproken en beklopt en ga weer op weg over het strand. Ons avontuur zit er weer op en na 17,5 km zijn we weer bij de auto. De hele route bekeken, veel gezien en veel meegemaakt. Ik ken de route nu, de afstand is geen probleem dus het enige dat erg fijn zou zijn, zijn wat droge dagen volgende week en wat zon zodat alles een beetje kan drogen. Als bonus dan nog een zonnetje op de dag zelf en alles sal reg kom.

Gegevens:

* afstand: 17,5 km
* temp 11 graden

februari 176 km – 2014 totaal 405 km

18.02.2014 – parcoursverkenning: Alnwick – Hawkill stepping stones – 13,5 km

18.02.2014 – parcoursverkenning: Alnwick – Hawkill stepping stones – 13,5 km

Het was eigenlijk heel fraai weer vandaag en dat was ook voorspeld. Ik koos dus voor een parcoursverkenning van het startstuk van de ultra. Eigenlijk was het de bedoeling om met de taxi vanaf Foxton Hall naar Alnwick te gaan en daar vandaan terug naar de auto, maar iets hield me tegen. Dan toch maar in twee delen, want als ik toch de rivier niet over zou kunnen steken, dan zou ik helemaal niet bij de auto kunnen komen zonder enorm om te moeten lopen. Dus het zekere voor het onzekere dan maar. De oversteek zou ongeveer halverwege liggen en een heen en weertje is op zich niet zo leuk en ook niet zo handig voor visualisatie maar vooruit maar.

Toevallig had ik eergisteren op weg naar de hills al de start gezien dus dat was gauw gevonden. Ik nam evenwel toch het verkeerde pad op de heenweg, namelijk langs de rivier en nie langs het hoger gelegen pad, maar op de terugweg deed ik het goed en dat was prettig, want daar was het een stuk droger en minder modderig. Dat scheelt dus alweer, want ik lag alweer in de modder natuurlijk toen ik ergens voorzichtig overheen wandelde (!). De start is wel aardig zo naast het kasteel en de river Aln.

klik voor groot



Gelukkig weet ik dus nu dat het pad redelijk loopt, want onderlangs was het echt verschrikkelijk. Ik vond er niets aan eerlijk gezegd. Maar goed, aan ales komt een einde en ik kwam uit bij een weg die ik moest oversteken om door een stukje bos te lopen.

klik voor groot

In het bos een heleboel sneeuwklokjes en modder. Maar…. voordeeltje van even gaan kijken: je hebt een paadje onderlangs en bovenlangs en bovenlangs is het ook weer beter dus even onthouden. Verder is het allemaal gewoon een pad, en afhankelijk van het weer is dat nog kloteriger of zoiets als nu, Veel beter wordt het niet meer denk ik.

Na het bos kwam ik weer op een weiland met schapen waar het prima te lopen was. Daarna loop ik onder de A1 door. Grappig dat je onder de snelweg door kunt. Het is hier namelijk ook heel goed mogelijk dat je een snelweg over moet steken, dat kan bij ons niet, maar hier is dat heel gewoon. Ik zou zelf nooit een route maken die een snelweg oversteekt maar ik had al gezien dat dit een onderdoor gang was. Het is gewoon warm geworden en doe mijn hoofdband af. Dat ik daarbij iets over het hoofd zie (letterlijk), zal ik pas op de terugweg merken. Op het weiland kom ik een man tegen met twee honden. Beide mannetjes. Omdat ik vanaf een afstandje moet roepen of het mannen zijn (vanwege mijn loopse woef) kom ik dus zo makkelijk met mensen aan de praat. Zo ook met deze man. We keuvelen over de modder, over de weg en over de ultra. Hij wijst me wat andere mooie paden en we kletsen verder. Ik zie gelukkig dat woef zich niet meer ‘stelt’ en ook het reutje is niet zo onder de indruk van mijn lekkere hot dog en blijft rustig zitten. Gelukkig, dat begint er dus weer op te lijken, maar het is vandaag ook al de 16e dag. Ik babbel nog wat met de man over de rivier en over de oversteek verderop. Aha, nou dat zal wel diep zijn, zegt hij. Ik wijs op mijn knie en hij beaamt dat het ongeveer tot op de knie zal zijn met sterke stroming. Nou leuk, gelukkig hoef ik er nu niet per se overheen en ik ben blij dat ik voor de heen en weer optie heb gekozen vandaag. Ik neem afscheid van de man en ik loop verder. Ik kom zelfs nog een verdwaald bordje tegen van de organisatie van vorig jaar maar dat hangt op zo’n idiote plek dat je dan wel de route moet kennen om dat te zien. Maar goed die ken ik dus dat is mooi meegenomen. Ik hobbel dus voort.

klik voor groot



Het weiland is prima, daarna gaat de weg linksaf een een of ander wild gebied in waar ik vooral schoten hoor. Hoewel ik het gele jack voor woef in mijn rugzak heb zitten deze keer, blijft ze zo dicht bij me, dat ik het niet om hoef te doen. We hobbelen omhoog en weer omlaag. Bij de zendmast rechtsaf en weer over een tamelijk goede weg die zowel op als neer loopt waardoor het prima te doen is. Ik weet al uit het gesprek met de man dat ik straks ineens op een hele drukke weg uit zal komen, waar woef zeker aan de riem zal moeten dus ik ben gespitst op een weg.

klik voor groot



Op de weg wordt ook net de heg gesnoeid door een tractor dus het is druk en de auto’s razen voorbij. Ik loop weliswaar rechts maar dat blijkt verkeerd want door de bocht in de weg ziet niemand me en moet ik toe twee keer toe de berm in springen met woef. Echt gevaarlijk en ik ren me rot om er snel weer af te zijn. Het is maar een heel klein stukje en dan sla ik alweer rechtsaf een doodlopende weg in. Klopt want aan het einde zal de oversteek van de rivier zijn. Ik ben benieuwd. Het pad loopt vrij aardig maar aan het einde is het enorm modderig en mijn schoenen zakken er totaal in en zitten bijna vast. Ook mijn humeur daalt even diep mee als mijn voeten wegzakken.

klik voor groot


OK, eerst maar eens bij die oversteek zien te komen dan en aanvankelijk loop ik eromheen om te kijken of er een andere optie is. Dat lukt niet. Het water is hoog, ik kan nergens anders overheen dus ik zal toch door die modder moeten en dan bij de rand van het water moeten komen. Ik ben verrast maar ga toch kijken of ik er kan komen en hoe ik dat dan doe.

Woef test even hoe diep de Aln op dat punt is.

klik voor groot

De hele hond verdwijnt aanvankelijk en ze schrikt er zelf van. Blubblub. Dat is dus vrij diep ja. Enfin, uiteindelijk kom ik toch aan de waterrand uit en daar zie ik inderdaad in de sterke stroming stepping stones in de diepte. Grote stenen waar je op zou kunnen staan.

klik voor groot

De diepte valt dus we mee als je op die stones staat, ongeveer een derde van de kuit diep op dit moment van de dag. Maar de stroming is sterk en ik kan me nauwelijks staande houden op de steen. Gauw er weer van af. Ik geef het niet op, want ik zal er toch straks overheen moeten. Of via de stenen, of gewoon er dwars doorheen. Maar met die stroming, wat is nu wijsheid? Ik probeer het nog een keer. gezicht naar de stroming toe en een stevige stap plat door het water. Ja, dat lijkt te lukken dus misschien een kwestie van doorstappen. Ik neem drie stenen en ga dan terug. Ik hoef er nu toch niet overheen, want dit was mijn eindpunt voor deze ronde en ik wil woef ook niet over de hele Aln laten zwemmen. Volgende keer kom ik vanaf de andere kant, en kan ik nog eens kijken. Het water is overigens ijskoud. Maar een goede oefening, mijn schoenen en kuiten zijn nat dus maar eens kijken hoe dat dan loopt nu en we keren weer om.

klik voor groot

Terug gaat een stuk makkelijk want ik ken nu de weg dus ik kan eindelijk een beetje doorlopen. Foto’s maken deze richting op is ook minder belangrijk. Ik maak nog een film van de fotos achter elkaar van de hele route de juiste richting op.

Ik loop weer onder de A1 door en geniet wel van het mooie weer. Ineens valt mijn oog op een bril die op een hekje ligt. He die heb ik ook en op hetzelfde moment begint me iets te dagen. Die bril lag er net nog niet en…. dat is dus gewoon MIJN bril. Die is van mijn hoofd gevallen toen ik op de heenweg mijn hoofdband afgedaan heb. Wat oenig. Ik ben normaal heel netjes op mijn spullen maar ik heb dit totaal niet gemerkt en zou de bril ook niet gemist hebben, en ik zou er niets van begrepen hebben. Wat een geluk. Ik denk dat de man met de honden die ik op de heenweg sprak de bril heeft zien liggen en daar heeft neergelegd. Alsof we het zo hadden afesproken valt mijn oog er dus nu op. Onbeschadigd en helemaal schoon zet ik de bril weer op. Idioot gewoon wat een toeval.

klik voor groot

Verder eigenlijk geen gekke dingen meer onderweg. Ik neem het paadje bovenlangs doos het bos en zoals gezegd zie ik nu het pad dat ik had moeten nemen aan het begin, ook wat meer bovenlangs en niet vlak langs de Aln langs het kasteel. Een stuk droger en het loopt ook beter. Hoewel dit stuk dus niet echt fijn lopen is, is het vooral in het bos erg modderig en natuurlijk daar bij die stomme oversteek. De rest valt op dit moment redelijk mee, maar dan moet het niet nu dagen gaan regenen!

klik voor groot


Grappig dat ik nu eindelijk eens het harry potter kasteel van dichterbij heb gezien. Zweinstein!

klik voor groot

Na 13,5 km zit deze parcoursverkenning er weer op. Gemengde gevoelens dus. Ik geloof niet dat dit iets voor mij is. Ik vind lopen geweldig het lopen op onverharde grond ook maar dat geklooi met modder en al helemaal met rivieren die je moet oversteken vind ik niks. Je moet wel gewoon kunnen lopen. Maar goed, wie weet blijft het een beetje droog de komende periode en valt het mee met de modder. Maar ik ben er niet gerust op eigenlijk.

Nog een stukje dus vanaf de andere kant tussen Foxton Hall waar ik gebleven was terug naar de stepping stones en dan heb ik het hele parcours gezien. Op zich al leuk want ik heb veel nieuwe stukken gezien die smaken naar meer.

Gegevens:

* afstand: 13,5 km
* temp 10 graden

februari 158 km – 2014 totaal 387 km